Epistola Ad Titum
List Do Tytusa
1
Paulus servus Dei, Apóstolus autem Iesu Christi secúndum fidem electórum Dei, et agnitiónem veritátis, quæ secúndum pietátem est
Paweł sługa Boży, i Apostoł Jezusa Chrystusa według wiary wybranych Bożych i uznania prawdy: która jest według pobożności
2
in spem vitæ ætérnæ, quam promísit qui non mentítur, Deus, ante témpora sæculária:
Ku nadziei żywota wiecznego, którą Bóg, który nie kłama, obiecał przed czasy wiekuistemi:
3
manifestávit autem tempóribus suis verbum suum in prædicatióne, quæ crédita est mihi secúndum præcéptum Salvatóris nostri Dei:
A objawił czasów swoich słowo swe przez przepowiadanie, które mi jest zwierzone według rozkazania zbawiciela naszego Boga:
4
Tito dilécto fílio secúndum commúnem fidem, grátia, et pax a Deo Patre, et Christo Iesu Salvatóre nostro.
Tytusowi miłemu synowi według spólnej wiary, łaska, i pokój od Boga i Ojca, i Jezusa Chrystusa zbawiciela naszego.
5
Huius rei grátia relíqui te Cretæ, ut ea, quæ desunt, córrigas, et constítuas per civitátes presbýteros, sicut et ego dispósui tibi,
Dla tegom cię zostawił w Krecie, abyś to czego niedostawa naprawił, i postanowił kapłany po miastach, jakom i ja tobie rozrządził.
6
si quis sine crímine est, uníus uxóris vir, fílios habens fidéles, non in accusatióne luxúriæ, aut non súbditos.
Jeśli kto jest bez winy, mąż jednej żony, syny wierne mający, nie obwinowane w zbytku, abo nie poddane.
7
Opórtet enim epíscopum sine crímine esse, sicut Dei dispensatórem: non supérbum, non iracúndum, non vinoléntum, non percussórem, non turpis lucri cúpidum:
Abowiem Biskup ma być bez winy, jako szafarz Boży: nie pyszny, nie gniewliwy, nie winopilca, nie bijący: nie chciwy zysku szkaradnego:
8
sed hospitálem, benígnum, sóbrium, iustum, sanctum, continéntem,
Ale wdzięcznie goście przyjmujący, dobrotliwy, trzeźwy, sprawiedliwy, święty, powściągliwy:
9
amplecténtem eum, qui secúndum doctrínam est, fidélem sermónem: ut potens sit exhortári in doctrína sana, et eos, qui contradícunt, argúere.
Trzymający się tej, która jest wedle nauki, wiernej mowy, iżby mógł napominać przez zdrową naukę, i tych, którzy się przeciwiają przekonać.
10
Sunt enim multi étiam inobediéntes, vaníloqui, et seductóres: máxime qui de circumcisióne sunt:
Abowiem jest wiele nie posłusznych, próżnomownych i zwodzicielów, a nawięcej, którzy są z obrzezania.
11
quos opórtet redárgui: qui univérsas domos subvértunt, docéntes quæ non opórtet, turpis lucri grátia.
Których trzeba przekonywać, którzy całe domy podwracają, ucząc co nie potrzeba, dla zysku sprośnego.
12
Dixit quidam ex illis, próprius ipsórum prophéta: Creténses semper mendáces, malæ béstiæ, ventres pigri.
Powiedział niektóry z nich, własny ich prorok: Kreteńczykowie zawsze kłamliwi, złe bestye, brzuchowie leniwi.
13
Testimónium hoc verum est. Quam ob causam íncrepa illos dure, ut sani sint in fide,
To świadectwo jest prawdziwe. Dla której przyczyny ostrze je karz, aby zdrowi byli w wierze.
14
non intendéntes Iudáicis fábulis, et mandátis hóminum, aversántium se a veritáte.
Nie bawiąc się Żydowskiemi baśniami, i mandatami ludzi, którzy się od prawdy odwracają.
15
Omnia munda mundis: coinquinátis autem, et infidélibus, nihil est mundum, sed inquinátæ sunt eórum et mens, et consciéntia.
Wszystko czyste czystym: lecz pokalanym i niewiernym niemasz nic czystego, ale pokalane są ich i umysł i sumnienie.
16
Confiténtur se nosse Deum, factis autem negant: cum sint abomináti, et incredíbiles, et ad omne opus bonum réprobi.
Wyznawają iż Boga znają: lecz się uczynkami zapierają, będąc obrzydłymi i trudnymi do wierzenia, a do każdego uczynku dobrego nikczemnymi.
1
Tu autem lóquere quæ decent sanam doctrínam:
A ty mów co przystoi zdrowej nauce.
2
senes ut sóbrii sint, pudíci, prudéntes, sani in fide, in dilectióne, in patiéntia:
Starcy, aby byli trzeźwi, wstydliwi, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości.
3
anus simíliter in hábitu sancto, non criminatríces, non multo vino serviéntes, bene docéntes:
Także stare niewiasty, w ubierze świętym, niepotwarliwe, nie wiele wina pijące, na dobre uczące,
4
ut prudéntiam dóceant adolescéntulas, ut viros suos ament, fílios suos díligant,
Aby młode białegłowy ćwiczyły w roztropności, żeby męże swoje lubiły, dziatki swe miłowały,
5
prudéntes, castas, sóbrias, domus curam habéntes, benígnas, súbditas viris suis, ut non blasphemétur verbum Dei.
Roztropne, czyste, trzeźwe, o dom się starające, dobrotliwe, mężom swym poddane: aby słowo Boże nie było bluźnione.
6
Iúvenes simíliter hortáre ut sóbrii sint.
Młodzieńce także napominaj, aby byli trzeźwi.
7
In ómnibus teípsum præbe exémplum bonórum óperum, in doctrína, in integritáte, in gravitáte,
Samego siebie we wszystkiem podawaj przykładem dobrych uczynków, w nauce, w szczerości, w powadze.
8
verbum sanum, irreprehensíbile: ut is, qui ex advérso est, vereátur, nihil habens malum dícere de nobis.
Słowo zdrowe, nie naganione: aby się ten, który jest przeciwny zawstydził, nie mając nic coby o nas miał mówić złego.
9
Servos dóminis suis súbditos esse, in ómnibus placéntes, non contradicéntes,
Słudzy, aby panom swym byli poddani, we wszystkiem się podobając, nie sprzeciwiając się:
10
non fraudántes, sed in ómnibus fidem bonam ostendéntes: ut doctrínam Salvatóris nostri Dei ornent in ómnibus.
Nie zdradzając, ale we wszystkiem dobrą wierność pokazując: aby naukę zbawiciela naszego Boga we wszystkiem ozdobili.
11
Appáruit enim grátia Dei Salvatóris nostri ómnibus homínibus,
Abowiem okazała się łaska Boga zbawiciela naszego wszystkim ludziom:
12
erúdiens nos, ut abnegántes impietátem, et sæculária desidéria: sóbrie, et iuste, et pie vivámus in hoc sǽculo,
Nauczająca nas, abyśmy zaprzawszy się niepobożności i świeckich pożądliwości, trzeźwie, i sprawiedliwie, i pobożnie, żyli na tym świecie,
13
exspectántes beátam spem, et advéntum glóriæ magni Dei, et Salvatóris nostri Iesu Christi:
Oczekiwając błogosławionej nadzieje, i przyszcia hwały wielkiego Boga i zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa,
14
qui dedit semetípsum pro nobis, ut nos redímeret ab omni iniquitáte, et mundáret sibi pópulum acceptábilem, sectatórem bonórum óperum.
Który dał samego siebie za nas, aby nas wykupił od wszelakiej nieprawości, ażeby oczyścił sobie lud przyjemny, naśladowcę dobrych uczynków.
15
Hæc lóquere, et exhortáre, et árgue cum omni império. Nemo te contémnat.
To mów, i napominaj, i strofuj, z wszelaką powagą. Żaden tobą niech nie gardzi.
1
Admone illos princípibus, et potestátibus súbditos esse, dicto obedíre, ad omne opus bonum parátos esse:
Napominaj je, aby przełożeństwam i zwierzchnościam poddanymi byli, na rozkazanie posłuszni byli, na każdy dobry uczynek gotowymi,
2
néminem blasphemáre, non litigiósos esse, sed modéstos, omnem ostendéntes mansuetúdinem ad omnes hómines.
Nikogo nie bluźnili, nie zwadliwymi byli, ale skromnymi: wszelką łagodność okazując przeciwko wszem ludziom.
3
Erámus enim aliquándo et nos insipiéntes, incréduli, errántes, serviéntes desidériis, et voluptátibus váriis, in malítia et invídia agéntes, odíbiles, odiéntes ínvicem.
Abowiem i my byliśmy niekiedy głupi, niewierni, błądzący, służący pożądliwościam i rozkoszam rozmaitym, w złości i w zazdrości żyjący, przemierźli, jedni drugich nie nawidzący.
4
Cum autem benígnitas, et humánitas appáruit Salvatóris nostri Dei,
Lecz gdy się okazała dobrotliwość i ludzkość zbawiciela naszego Boga:
5
non ex opéribus iustítiæ, quæ fécimus nos, sed secúndum suam misericórdiam salvos nos fecit per lavácrum regeneratiónis, et renovatiónis Spíritus sancti,
Nie z uczynków sprawiedliwości, któreśmy uczynili my, ale podług miłosierdzia swego zbawił nas przez omycie, odrodzenia, i odnowienia Ducha świętego,
6
quem effúdit in nos abúnde per Iesum Christum Salvatórem nostrum:
Którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa zbawiciela naszego:
7
ut iustificáti grátia ipsíus, herédes simus secúndum spem vitæ ætérnæ.
Abyśmy usprawiedliwieni łaską jego, byli dziedzicami według nadzieje żywota wiecznego.
8
Fidélis sermo est: et de his volo te confirmáre: ut curent bonis opéribus præésse qui credunt Deo. Hæc sunt bona, et utília homínibus.
Wierna jest mowa: a chcę, abyś tego potwierdzał, iżby się starali w dobrych uczynkach przodkować, którzy wierzą Bogu. Te rzeczy są dobre i pożyteczne ludziom.
9
Stultas autem quæstiónes, et genealógias, et contentiónes, et pugnas legis devíta: sunt enim inútiles, et vanæ.
A głupich gadek, i wyliczania rodzajów, i sporów, i swarów zakonnych chroń się: abowiem są niepożyteczne i próżne.
10
Hæréticum hóminem post unam, et secúndam correptiónem devíta:
Człowieka heretyka po pierwszem i wtórem strofowaniu się strzeż:
11
sciens quia subvérsus est, qui eiúsmodi est, et delínquit, cum sit próprio iudício condemnátus.
Wiedząc, iż jest wywrócony, który takowy jest, i grzeszy, gdyż jest własnym sądem potępiony.
12
Cum mísero ad te Artemam, aut Týchicum, festína ad me veníre Nicópolim: ibi enim státui hiemáre.
Gdy poszlę do ciebie Artemona abo Tychika, spiesz się do mnie przybyć do Nikopola: abowiem tamem umyślił zimować.
13
Zenam legisperítum, et Apóllo sollícite præmítte, ut nihil illis desit.
Zenasa Doktora zakonnego i Apolla pilnie przeszli, aby im ninaczem nie schodziło.
14
Discant autem et nostri bonis opéribus præésse ad usus necessários: ut non sint infructuósi.
A niech się uczą i naszy w dobrych uczynkach przodkować na używanie potrzebne: iżby nie byli nie użytecznymi.
15
Salútant te qui mecum sunt omnes: salúta eos, qui nos amant in fide. Grátia Dei cum ómnibus vobis. Amen.
Pozdrawiają cię ci, którzy są zemną wszyscy. Pozdrów te, którzy nas miłują w wierze. Łaska Boża ze wszystkiemi wami, Amen.