Biblia Sacra

Apocalypsis Jesu Christi Apokalipsa Jezusa Chrystusa
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22
1
1
Apocalýpsis Iesu Christi, quam dedit illi Deus palam fácere servis suis, quæ opórtet fíeri cito: et significávit, mittens per ángelum suum servo suo Ioánni, Objawienie Jezusa Chrystusa, które jemu dał Bóg, aby objawił sługom swym co się ma dziać w rychle: i oznaj­mił, posławszy przez anioła swojego słudze swemu Jano­wi,
2
qui testimónium perhíbuit verbo Dei, et testimónium Iesu Christi, quæcúmque vidit. Który świadectwo wydał słowu Bożemu, i świadectwo Jezusa Chrystusa, cokolwiek widział.
3
Beátus, qui legit, et audit verba prophetíæ huius, et servat ea, quæ in ea scripta sunt: tempus enim prope est. Błogosławiony który czyta, i słucha słów proro­ctwa tego: i zachowywa to co w niem jest napisano: abowiem czas jest blizko.
4
Ioánnes septem ecclésiis, quæ sunt in Asia. Grátia vobis, et pax ab eo, qui est, et qui erat, et qui ventúrus est: et a septem spirítibus, qui in conspéctu throni eius sunt: Jan siedmi kościołom, które są w Azjej. Łaska wam i pokój od tego, który jest, i który był, i który przydzie, i od siedmi duchów, którzy są przed oblicznością stolice jego.
5
et a Iesu Christo, qui est testis fidélis, primogénitus mortuórum, et princeps regum terræ, qui diléxit nos, et lavit nos a peccátis nostris in sánguine suo, I od Jezusa Chrystusa, który jest wierny świadek, pierworodny umarłych, i książę królów ziemie, który nas umiłował, i omył nas z grzechów naszych we krwi swojej,
6
et fecit nos regnum, et sacerdótes Deo et Patri suo: ipsi glória, et impérium in sǽcula sæculórum. Amen. I uczynił nas królestwem i kapłany Bogu i Ojcu swe­mu, jemu chwała i władza na wieki wieków. Amen.
7
Ecce venit cum núbibus, et vidébit eum omnis óculus, et qui eum pupugérunt. Et plangent se super eum omnes tribus terræ. Etiam: Amen. Oto idzie z obłokami, i ujrzy go wszelkie oko, i któ­rzy go przebili, i bić się będą dla niego wszystkie pokolenia ziemie: Tak, Amen.
8
Ego sum α et ω, princípium et finis, dicit Dóminus Deus: qui est, et qui erat, et qui ventúrus est, omnípotens. Jam jest Alpha i Omega, początek i koniec, mówi Pan Bóg, który jest, i który był, i który przydzie wszechmogący.
9
Ego Ioánnes frater vester, et párticeps in tribulatióne, et regno, et patiéntia in Christo Iesu: fui in ínsula, quæ appellátur Patmos, propter verbum Dei, et testimónium Iesu: Ja Jan, brat wasz i uczestnik ucisku, i w króle­stwie, i w cierpliwości w Chrystusie Jezusie, byłem na wy­spie, którą zowią Patmos, dla słowa Bożego, i świadectwa Jezusa.
10
fui in spíritu in Domínica die, et audívi post me vocem magnam tamquam tubæ, Byłem w duchu w dzień Pański, i słyszałem głos za sobą wielki jako trąby
11
dicéntis: Quod vides, scribe in libro: et mitte septem ecclésiis, quæ sunt in Asia, Epheso, et Smyrnæ, et Pérgamo, et Thyatíræ, et Sardis, et Philadelphíæ, et Laodicíæ. Mówiącej: Co widzisz, napisz w księgi: i pośli siędmi kościołom, które są w Azjej, Ephezowi, i Smyrnie, i Pergamowi, i Thiatyrze, i Sardowi, i Philadelphjej, i Laodycej.
12
Et convérsus sum ut vidérem vocem, quæ loquebátur mecum: et convérsus vidi septem candelábra áurea: I obróciłem się, abym obaczył głos, który mówił ze mną. A obróciwszy się ujrzałem siedm lichtarzów złotych:
13
et in médio septem candelabrórum aureórum, símilem Fílio hóminis vestítum podére, et præcínctum ad mamíllas zona áurea: A w pośrodku siedmi lichtarzów złotych podobnego Synowi człowieczemu, obleczonego w długą szatę, i przepasanego u piersi pasem złotym.
14
caput autem eius, et capílli erant cándidi tamquam lana alba, et tamquam nix, et óculi eius tamquam flamma ignis: A głowa jego i włosy były białe jako wełna biała, i jako śnieg, a oczy jego jako płomień ognia.
15
et pedes eius símiles aurichálco, sicut in camíno ardénti, et vox illíus tamquam vox aquárum multárum: A nogi jego podobne mosiądzowi, jakoby w piecu rozpalonemu: a głos jego jako głos wiela wód:
16
et habébat in déxtera sua stellas septem: et de ore eius gládius utráque parte acútus exíbat: et fácies eius sicut sol lucet in virtúte sua. A miał w swej prawej ręce siedm gwiazd. A z ust jego miecz z obu stron ostry wychodził: a oblicze je­go, jako słońce świeci w swej mocy.
17
Et cum vidíssem eum, cécidi ad pedes eius tamquam mórtuus. Et pósuit déxteram suam super me, dicens: Noli timére: ego sum primus, et novíssimus, A gdym go ujrzał, upadłem do nóg jego jako mar­twy. I włożył prawą rękę swoję na mię, mówiąc: Nie bój się. Jam jest pierwszy i ostateczny.
18
et vivus, et fui mórtuus, et ecce sum vivens in sǽcula sæculórum: et hábeo claves mortis, et inférni. I żywy, i byłem umarły, a oto jestem żywiący na wieki wieków, i mam klucze śmierci i piekła.
19
Scribe ergo quæ vidísti, et quæ sunt, et quæ opórtet fíeri post hæc. Napisz tedy coś widział, i co jest, i co się dziać ma na potem.
20
Sacraméntum septem stellárum, quas vidísti in déxtera mea, et septem candelábra áurea: septem stellæ, ángeli sunt septem ecclesiárum: et candelábra septem, septem ecclésiæ sunt. Tajemnicę siedmi gwiazd, któreś widział w prawej ręce mojej, i siedm lichtarzów złotych. Siedm gwiazd, są aniołowie siedmi kościołów: a siedm lichtarzów, są siedm kościołów.
2
1
Angelo Ephesi ecclésiæ scribe: Hæc dicit, qui tenet septem stellas in déxtera sua, qui ámbulat in médio septem candelabrórum aureórum: Aniołowi Ephezkiego kościoła napisz: To mówi, któ­ry trzyma siedm gwiazd w prawicy swej, który chodzi mię­dzy siedmią lichtarzów złotych:
2
Scio ópera tua, et labórem, et patiéntiam tuam, et quia non potes sustinére malos: et tentásti eos, qui se dicunt apóstolos esse, et non sunt: et invenísti eos mendáces: Wiem sprawy twoje, i pracą, i cierpliwość twoję: a iż nie możesz cierpieć złych, i doświadczałeś tych, którzy się mienią być Apostoły a nie są, i nalazłeś je kłamcami:
3
et patiéntiam habes, et sustinuísti propter nomen meum, et non defecísti. I masz cierpliwość, i znaszałeś dla imienia mego: a nie ustałeś.
4
Sed hábeo advérsum te, quod caritátem tuam primam reliquísti. Ale mam przeciw tobie, żeś miłość twoję pierwszą opuścił.
5
Memor esto ítaque unde excíderis: et age pœniténtiam, et prima ópera fac: sin autem, vénio tibi, et movébo candelábrum tuum de loco suo, nisi pœniténtiam égeris. Pamiętajże tedy zkądeś wypadł: i czyń pokutę, a uczynki pierwsze czyń. A jeśli nie, przydę tobie, a po­ruszę lichtarz twój z miejsca swego, jeśli nie będziesz pokuty czynił.
6
Sed hoc habes, quia odísti facta Nicolaitárum, quæ et ego odi. Ale to masz, iż nienawidzisz uczynków Nikolaitów, których i ja nienawidzę.
7
Qui habet aurem, áudiat quid Spíritus dicat ecclésiis: Vincénti dabo édere de ligno vitæ, quod est in paradíso Dei mei. Kto ma ucho, niech słucha co Duch mówi kościołom, Zwyciężcy dam jeść z drzewa żywota, które jest w ra­ju Boga mojego.
8
Et ángelo Smyrnæ ecclésiæ scribe: Hæc dicit primus, et novíssimus, qui fuit mórtuus, et vivit: A aniołowi kościoła Smyrneńskiego napisz, Toć mó­wi pierwszy i ostatni, który był umarł, i żywie:
9
Scio tribulatiónem tuam, et paupertátem tuam, sed dives es: et blasphemáris ab his, qui se dicunt Iudǽos esse, et non sunt, sed sunt synagóga Sátanæ. Znam ucisk twój, i ubóstwo twoje, aleś jest bogaty: i bluźnią cię ci, którzy się powiadają być Żydmi, a nie są: ale są bóżnicą szatańską.
10
Nihil horum tímeas quæ passúrus es. Ecce missúrus est diábolus áliquos ex vobis in cárcerem ut tentémini: et habébitis tribulatiónem diébus decem. Esto fidélis usque ad mortem, et dabo tibi corónam vitæ. Nic się nie bój tego co masz cierpieć. Oto ma wrzucić djabeł niektóre z was do ciemnice, abyście byli kuszeni: i będziecie mieć ucisk przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci: a dam ci wieniec żywota.
11
Qui habet aurem, áudiat quid Spíritus dicat ecclésiis: Qui vícerit, non lædétur a morte secúnda. Kto ma ucho, niech słucha co Duch mówi kościo­łom: Kto zwycięży, nie będzie obrażon od wtórej śmier­ci.
12
Et ángelo Pérgami ecclésiæ scribe: Hæc dicit qui habet rhomphǽam utráque parte acútam: A aniołowi kościoła Pergamskiego napisz: To mó­wi ten, który ma miecz z obudwu stron ostry.
13
Scio ubi hábitas, ubi sedes est Sátanæ: et tenes nomen meum, et non negásti fidem meam. Et in diébus illis Antipas testis meus fidélis, qui occísus est apud vos ubi Sátanas hábitat. Wiem gdzie mieszkasz, gdzie jest stolica szatań­ska: i trzymasz imię moje, i nie zaprzałeś się wiary mojej. I w one dni, Antypas świadek mój wierny, który zabit jest u was, gdzie szatan mieszka.
14
Sed hábeo advérsus te pauca: quia habes illic tenéntes doctrínam Bálaam, qui docébat Balac míttere scándalum coram fíliis Israel, édere, et fornicári: Ale mam przeciwko tobie trochę: iż tam masz trzy­mające naukę Balaamowę, który uczył Balaka, aby wrzu­cał zgorszenie przed syny Izraelskie, żeby jedli i porubstwo płodzili:
15
ita habes et tu tenéntes doctrínam Nicolaitárum. Także masz i ty trzymające naukę Nikolaitów.
16
Simíliter pœniténtiam age: si quóminus véniam tibi cito, et pugnábo cum illis in gládio oris mei. Tymże sposobem pokutę czyń: A jeśli nie, przydę tobie rychło, i będę walczył z nimi mieczem ust moich.
17
Qui habet aurem, áudiat quid Spíritus dicat ecclésiis: Vincénti dabo manna abscónditum, et dabo illi cálculum cándidum: et in cálculo nomen novum scriptum, quod nemo scit, nisi qui áccipit. Kto ma ucho, niech słucha co Duch mówi kościo­łom: Zwycięzcy dam mannę skrytą: i dam mu kamyk biały: a na kamyku, imię nowe napisane, którego nikt nie zna, jedno który bierze.
18
Et ángelo Thyatíræ ecclésiæ scribe: Hæc dicit Fílius Dei, qui habet óculos tamquam flammam ignis, et pedes eius símiles aurichálco: A aniołowi Tyatyrskiego kościoła napisz: To mó­wi Syn Boży, który ma oczy jako płomień ogniowy, a no­gi jego podobne mosiądzowi.
19
Novi ópera tua, et fidem, et caritátem tuam, et ministérium, et patiéntiam tuam, et ópera tua novíssima plura prióribus. Znam uczynki twoje, i wiarę i miłość twoję, i posługowanie i cierpliwość twoję, i uczynki twoje ostatnie, któ­rych więcej niż pierwszych.
20
Sed hábeo advérsus te pauca: quia permíttis mulíerem Iézabel, quæ se dicit prophéten, docére, et sedúcere servos meos, fornicári, et manducáre de idolóthytis. Ale mam przeciwko tobie trochę: iż niewieście Jezabel która się mieni być prorokinią, dopuszczasz uczyć i zwodzić sługi moje, żeby porubstwo płodzili, i rzeczy bał­wanom ofiarowane jedli.
21
Et dedi illi tempus ut pœniténtiam ágeret: et non vult pœnitére a fornicatióne sua. I dałem jej czas, aby pokutę czyniła: a nie chce po­kutować z porubstwa swego.
22
Ecce mittam eam in lectum: et qui mœchántur cum ea, in tribulatióne máxima erunt, nisi pœniténtiam ab opéribus suis égerint. Oto porzucę ją na łoże: a którzy z nią cudzołożą, w ucisku barzo wielkim będą, jeśliby nie pokutowali z uczynków swoich:
23
Et fílios eius interfíciam in morte, et scient omnes ecclésiæ, quia ego sum scrutans renes, et corda: et dabo unicuíque vestrum secúndum ópera sua. Vobis autem dico, A syny jej pobiję śmiercią: i poznają wszystkie ko­ścioły, iżem ja jest, który badam się nerek i serc: i dam ka­żdemu z was według uczynków jego.
24
et céteris qui Thyatíræ estis: Quicúmque non habent doctrínam hanc, et qui non cognovérunt altitúdines Sátanæ, quemádmodum dicunt, non mittam super vos áliud pondus: A wam mówię, i drugim którzyście w Tyatrze którzykolwiek nie mają tej nauki, którzy nie poznali głę­bokości szatańskiej, jako mówią: nie włożę na was innego brzemienia.
25
tamen id, quod habétis, tenéte donec véniam. Wszakże to co macie, trzymajcie aż przydę.
26
Et qui vícerit, et custodíerit usque in finem ópera mea, dabo illi potestátem super gentes, A ktoby zwyciężył i zachował aż do końca uczyn­ki moje: dam mu zwierzchność nad Pogany.
27
et reget eas in virga férrea, et tamquam vas fíguli confringéntur, I będzie je rządził laską żelazną, a jako statek garncarski będą skruszeni:
28
sicut et ego accépi a Patre meo: et dabo illi stellam matutínam. Jakom ja też wziął od Ojca mojego: i dam mu gwiazdę zaranna.
29
Qui habet aurem, áudiat quid Spíritus dicat ecclésiis. Kto ma ucho, niech słucha co Duch kościołom mó­wi.
3
1
Et ángelo ecclésiæ Sardis scribe: Hæc dicit qui habet septem spíritus Dei, et septem stellas: Scio ópera tua, quia nomen habes quod vivas, et mórtuus es. Aniołowi kościoła Sardyjskiego, napisz: To mówi, który ma siedm Duchów Bożych, i siedm gwiazd: Znam uczynki twoje, iż masz imię, że żywiesz, aleś jest umarły.
2
Esto vígilans, et confírma cétera, quæ moritúra erant. Non enim invénio ópera tua plena coram Deo meo. Bądź czujny, a utwierdzaj inne co umrzeć miało. Abowiem nie najduję uczynków twoich zupełnych przed Bogiem moim.
3
In mente ergo habe quáliter accéperis, et audíeris, et serva, et pœniténtiam age. Si ergo non vigiláveris, véniam ad te tamquam fur et néscies qua hora véniam ad te. Pamiętaj tedy jakoś wziął i słyszał, a chowaj, i poku­tę czyń. Jesliż tedy czuć nie będziesz, przydę do ciebie ja­ko złodziej, a nie poznasz, której godziny przydę do ciebie.
4
Sed habes pauca nómina in Sardis, qui non inquinavérunt vestiménta sua: et ambulábunt mecum in albis, quia digni sunt. Ale masz mało imion w Sardziech, którzy niepokalali szat swoich: i chodzić będą zemną w bieli, iż godni są.
5
Qui vícerit, sic vestiétur vestiméntis albis, et non delébo nomen eius de Libro vitæ, et confitébor nomen eius coram Patre meo, et coram ángelis eius. Kto zwycięży, tak będzie obleczon w szaty białe, i nie wymażę imienia jego z ksiąg żywota, i wyznam imię jego przed Ojcem moim, i przed anioły jego.
6
Qui habet aurem, áudiat quid Spíritus dicat ecclésiis. Kto ma ucho, niech słucha, co Duch kościołom mówi.
7
Et ángelo Philadelphíæ ecclésiæ scribe: Hæc dicit Sanctus et Verus, qui habet clavem David: qui áperit, et nemo claudit: claudit, et nemo áperit: A aniołowi kościoła Philadelphskiego napisz: To mówi Święty i Prawdziwy, który ma klucz Dawidów: który otwiera, a żaden nie zawiera: zawiera, a żaden nie otwiera.
8
Scio ópera tua. Ecce dedi coram te óstium apértum, quod nemo potest cláudere: quia módicam habes virtútem, et servásti verbum meum, et non negásti nomen meum. Wiem uczynki twoje. Otom dał przed tobą drzwi otworzone, których żaden nie może zamknąć: iż masz małą moc, i zachowałeś słowo moje, i nie zaprzałeś się imienia mojego.
9
Ecce dabo de synagóga Sátanæ, qui dicunt se Iudǽos esse, et non sunt, sed mentiúntur: ecce fáciam illos ut véniant, et adórent ante pedes tuos: et scient quia ego diléxi te: Oto dam zbóżnice szatańskiej, co się powiadają być Żydami, a nie są, ale kłamają. Oto uczynię im, iżby przyszli, i pokłonili się przed nogami twemi: i poznają, iżem ja ciebie umiłował.
10
quóniam servásti verbum patiéntiæ meæ, et ego servábo te ab hora tentatiónis, quæ ventúra est in orbem univérsum tentáre habitántes in terra. Iżeś zachował słowo cierpliwości mojej: a ja ciebie zachowam od godziny pokuszenia, która przyść ma na wszystek świat kusić mieszkające na ziemi.
11
Ecce vénio cito: tene quod habes, ut nemo accípiat corónam tuam. Oto idę rychło: trzymaj co masz, aby żaden nie wziął korony twojej.
12
Qui vícerit, fáciam illum colúmnam in templo Dei mei, et foras non egrediétur ámplius: et scribam super eum nomen Dei mei, et nomen civitátis Dei mei novæ Ierúsalem, quæ descéndit de cælo a Deo meo, et nomen meum novum. Kto zwycięży, uczynię go słupem w kościele Boga mego: a więcej z niego nie wynidzie: i napiszę na nim imię Boga mego, i imię miasta Boga mego nowego Jeru­zalem, które zstępuje z nieba od Boga mego, i imię moje nowe.
13
Qui habet aurem, áudiat quid Spíritus dicat ecclésiis. Kto ma ucho, niechaj słucha co Duch mówi ko­ściołom.
14
Et ángelo Laodicíæ ecclésiæ scribe: Hæc dicit: Amen, testis fidélis et verus, qui est princípium creatúræ Dei. A aniołowi kościoła Laodyckiego napisz. To mó­wi Amen, świadek wierny i prawdziwy, który jest po­czątkiem stworzenia Bożego.
15
Scio ópera tua: quia neque frígidus es, neque cálidus: útinam frígidus esses, aut cálidus: Znam sprawy twoje, iżeś nie jest ani zimy, ani gorący: bodajbyś był zimny, abo gorący.
16
sed quia tépidus es, et nec frígidus, nec cálidus, incípiam te evómere ex ore meo. Ale iżeś letny, a ani zimny ani gorący: pocznę cię wyrzucać z ust moich.
17
Quia dicis: Quod dives sum, et locupletátus, et nullíus égeo: et nescis quia tu es miser, et miserábilis, et pauper, et cæcus, et nudus. Iż mówisz: Żem jest bogaty i zbogacony, a ni­czego nie potrzebuję: a nie wiesz, iżeś ty nędzny, i mizerny, i ubogi, i ślepy, i nagi.
18
Suádeo tibi émere a me aurum ignítum probátum, ut lócuples fias, et vestiméntis albis induáris, et non appáreat confúsio nuditátis tuæ, et collýrio inúnge óculos tuos ut vídeas. Radzęć, abyś sobie kupił u mnie złota w ogniu do­świadczonego, żebyś się zbogacił: i szaty białe oblókł, aby się nie okazowała sromota nagości twojej: a namaż maścią na oczy twoje, abyś widział.
19
Ego quos amo, árguo, et castígo. Æmuláre ergo, et pœniténtiam age. Ja, które miłuję, strofuję i karzę. Bądź tedy żarli­wym, a pokutuj.
20
Ecce sto ad óstium, et pulso: si quis audíerit vocem meam, et aperúerit mihi iánuam, intrábo ad illum, et cœnábo cum illo, et ipse mecum. Oto stoję u drzwi i kołące: jeśliby kto usłyszał głos mój, i otworzył mi drzwi, wnijdę do niego, i będę z nim wieczerzał, a on zemną.
21
Qui vícerit, dabo ei sedére mecum in throno meo: sicut et ego vici, et sedi cum Patre meo in throno eius. Kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy mojej: jakom ja też zwyciężył, i usiadłem z Ojcem moim na stolicy jego.
22
Qui habet aurem, áudiat quid Spíritus dicat ecclésiis. Kto ma ucho, niechaj słucha co Duch kościołom mówi.
4
1
Post hæc vidi: et ecce óstium apértum in cælo, et vox prima, quam audívi tamquam tubæ loquéntis mecum, dicens: Ascénde huc, et osténdam tibi quæ opórtet fíeri post hæc. Potemem widział: oto drzwi otworzone w niebie, a głos pierwszy, którym słyszał, jakoby trąby gadającej zemną mówiący: Wstąp sam, a pokażęć co się ma dziać po­tem.
2
Et statim fui in spíritu: et ecce sedes pósita erat in cælo, et supra sedem sedens. Natychmiast byłem w duchu: a oto stolica posta­wiona była na niebie, a na stolicy siedzący.
3
Et qui sedébat símilis erat aspéctui lápidis iáspidis, et sardínis: et iris erat in circúitu sedis símilis visióni smarágdinæ. A który siedział, był podobny pojrzeniu kamienia Jaspisa i Sardyna: a tęcza była około stolice, podobna poj­rzeniu smaragdowemu.
4
Et in circúitu sedis sedília vigínti quátuor: et super thronos vigínti quátuor senióres sedéntes, circumamícti vestiméntis albis, et in capítibus eórum corónæ áureæ. A około stolice stolic dwadzieścia i cztery: a na stoli­cach, dwadzieścia, i czterech starszych siedzących, oble­czonych w szaty białe, a na głowiech ich korony złote.
5
Et de throno procedébant fúlgura, et voces, et tonítrua: et septem lámpades ardéntes ante thronum, qui sunt septem spíritus Dei. A z stolice wychodziły łyskawice, i głosy, i gro­my: a siedm lamp gorających przed stolicą, który są siedm Duchów Bożych.
6
Et in conspéctu sedis tamquam mare vítreum símile crystállo: et in médio sedis, et in circúitu sedis quátuor animália plena óculis ante et retro. A przed stolicą jako morze szklane podobne kry­ształowi: w pośrodku stolice i około stolice czworo zwie­rząt pełne oczu z przodku i z tyłu.
7
Et ánimal primum símile leóni, et secúndum ánimal símile vítulo, et tértium ánimal habens fáciem quasi hóminis, et quartum ánimal símile áquilæ volánti. A zwierzę pierwsze podobne lwowi, a wtóre zwierzę podobne cielcowi, a trzecie zwierzę, mające oblicze jako człowieka, a czwarte zwierzę podobne orłowi latającemu.
8
Et quátuor animália, síngula eórum habébant alas senas: et in circúitu, et intus plena sunt óculis: et réquiem non habébant die ac nocte, dicéntia: Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus Deus omnípotens, qui erat, et qui est, et qui ventúrus est. A czworo zwierząt, każde z nich miały po sześci skrzydeł a w koło wewnątrz pełne są oczu: odpoczyn­ku nie miały we dnie a w nocy, mówiąc: Święty, Święty, Święty Pan Bóg wszechmogący, który był, i który jest, i który ma przyść.
9
Et cum darent illa animália glóriam, et honórem, et benedictiónem sedénti super thronum, vivénti in sǽcula sæculórum, A gdy one zwierzęta dawany chwałę, i cześć i dzięko­wanie siedzącemu na stolicy: żywiącemu na wieki wieków:
10
procidébant vigínti quátuor senióres ante sedéntem in throno, et adorábant vivéntem in sǽcula sæculórum, et mittébant corónas suas ante thronum, dicéntes: Upadał dwadzieścia i czterze starszych przed sie­dzącym na stolicy, i kłaniali się żywiącemu na wieki wie­ków, porzucali korony we przed stolicą, mówiąc:
11
Dignus es Dómine Deus noster accípere glóriam, et honórem, et virtútem: quia tu creásti ómnia, et propter voluntátem tuam erant, et creáta sunt. Godzieneś jest Panie Boże nasz, wziąć chwałę i cześć i moc: Boś ty stworzył wszystkie rzeczy, i dla woli twojej były i stworzone są.
5
1
Et vidi in déxtera sedéntis supra thronum, librum scriptum intus et foris, signátum sigíllis septem. I widziałem w prawej ręce siedzącego na stolicy księ­gi napisane wewnątrz i zewnątrz, zapieczętowane siedmią pieczęci.
2
Et vidi ángelum fortem, prædicántem voce magna: Quis est dignus aperíre librum, et sólvere signácula eius? I widziałem anioła mocnego, głosem wielkim obwoływającego: Kto jest godzien otworzyć księgi, i rozwiązać pieczęci ich?
3
Et nemo póterat neque in cælo, neque in terra, neque subtus terram aperíre librum, neque respícere illum. A żaden nie mógł ani w niebie, ani na ziemi, ani pod ziemią otworzyć ksiąg, ani na nie patrzyć.
4
Et ego flebam multum, quóniam nemo dignus invéntus est aperíre librum, nec vidére eum. A jam wielce płakał, iż żaden nie był nalezion godny otworzyć księgi, ani na nie patrzyć.
5
Et unus de senióribus dixit mihi: Ne fléveris: ecce vicit leo de tribu Iuda, radix David, aperíre librum, et sólvere septem signácula eius. A jeden z starszych rzekł mi: Nie płacz, oto zwycię­żył lew z pokolenia Judowego, korzeń Dawidów: aby otworzył księgi, i rozwiązał siedm ich pieczęci.
6
Et vidi: et ecce in médio throni et quátuor animálium, et in médio seniórum, Agnum stantem tamquam occísum, habéntem córnua septem, et óculos septem: qui sunt septem spíritus Dei, missi in omnem terram. I widziałem: a oto w pośród stolice z czworga zwie­rząt, i w pośrodku starszych, baranek stojący jako zabi­ty, mając siedm rogów i oczy siedm: które są siedm Du­chów Bożych, posłanych na wszystkę ziemię.
7
Et venit: et accépit de déxtera sedéntis in throno librum. I przyszedł, i wziął księgi z prawice siedzącego na stolicy.
8
Et cum aperuísset librum, quátuor animália, et vigínti quátuor senióres cecidérunt coram Agno, habéntes sínguli cítharas, et phíalas áureas plenas odoramentórum, quæ sunt oratiónes sanctórum: A gdy otworzył księgi: a czworo zwierząt i czterzej a dwadzieścia starszy upadli przed Barankiem, mający każdy cytry, i czasze złote pełne wonności, które są modli­twy świętych:
9
et cantábant cánticum novum, dicéntes: Dignus es Dómine accípere librum, et aperíre signácula eius: quóniam occísus es, et redemísti nos Deo in sánguine tuo ex omni tribu, et lingua, et pópulo, et natióne: I śpiewali nową pieśń, mówiąc: Godzieneś jest Pa­nie wziąć księgi, i otworzyć pieczęci ich, iżeś jest zabit, i odkupiłeś nas Bogu przez krew twoję, ze wszelakiego po­kolenia, i języka, i ludu, i narodu:
10
et fecísti nos Deo nostro regnum, et sacerdótes: et regnábimus super terram. I uczyniłeś nas Bogu naszemu królestwem i kapła­nami, i będziemy królować na ziemi.
11
Et vidi, et audívi vocem angelórum multórum in circúitu throni, et animálium, et seniórum: et erat númerus eórum míllia míllium, I widziałem i słyszałem głos wielu aniołów około stolice, i zwierząt, i starszych, a była liczba ich tysiące tysięców,
12
dicéntium voce magna: Dignus est Agnus, qui occísus est, accípere virtútem, et divinitátem, et sapiéntiam, et fortitúdinem, et honórem, et glóriam, et benedictiónem. Mówiących głosem wielkim: Godzien jest Baranek, który jest zabity, wziąć moc, i bóstwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.
13
Et omnem creatúram, quæ in cælo est, et super terram, et sub terra, et quæ sunt in mari, et quæ in eo: omnes audívi dicéntes: Sedénti in throno, et Agno, benedíctio, et honor, et glória, et potéstas in sǽcula sæculórum. A wszelkie stworzenie, które jest na niebie, i na zie­mi, i pod ziemią, i co w morzu jest i co w nim: wszystkie słyszałem mówiące: Siedzącemu na stolicy, i Barankowi, błogosławieństwo, i cześć, i chwała, i moc na wieki wie­ków.
14
Et quátuor animália dicébant: Amen. Et vigínti quátuor senióres cecidérunt in fácies suas: et adoravérunt vivéntem in sǽcula sæculórum. A czworo zwierząt mówiło, Amen. A dwadzie­ścia i czterzej starszy upadli na oblicze swoje, i kłaniali się żywiącemu na wieki wieków.
6
1
Et vidi quod aperuísset Agnus unum de septem sigíllis, et audívi unum de quátuor animálibus, dicens, tamquam vocem tonítrui: Veni, et vide. I widziałem, iż otworzył baranek jednę z siedmi pie­częci: i słyszałem jedno ze czterech zwierząt mówiące, jakoby głos gromu: Chodź, a patrzaj.
2
Et vidi: et ecce equus albus, et qui sedébat super illum, habébat arcum, et data est ei coróna, et exívit vincens ut vínceret. I widziałem, a oto koń biały, a który na nim sie­dział, miał łuk: i dano mu koronę, i wyszedł, zwyciężając aby zwyciężył.
3
Et cum aperuísset sigíllum secúndum, audívi secúndum ánimal, dicens: Veni, et vide. A gdy otworzył wtóra pieczęć, słyszałem wtóre zwierzę mówiące: Chodź a patrzaj.
4
Et exívit álius equus rufus: et qui sedébat super illum, datum est ei ut súmeret pacem de terra, et ut ínvicem se interfíciant, et datus est ei gládius magnus. I wyszedł drugi koń rydzy: a który na nim siedział, dano mu jest, aby odjął pokój z ziemie, a iżby jedni drugie zabijali, i dano mu miecz wielki.
5
Et cum aperuísset sigíllum tértium, audívi tértium ánimal, dicens: Veni, et vide. Et ecce equus niger: et qui sedébat super illum, habébat statéram in manu sua. A gdy otworzył trzecią pieczęć, słyszałem trzecie zwierzę, mówiące: Chodź, a patrzaj. A oto koń wrony: a który na nim siedział, miał szalę w ręce swojej.
6
Et audívi tamquam vocem in médio quátuor animálium dicéntium: Bílibris trítici denário, et tres bílibres hórdei denário, et vinum, et óleum ne lǽseris. I słyszałem jakoby głos w pośrodku czworga zwierząt mówiących: Miarka pszenice za grosz, a trzy miarki jęcz­mienia za grosz, a nie szkodź oliwy i wina.
7
Et cum aperuísset sigíllum quartum, audívi vocem quarti animális dicéntis: Veni, et vide. A gdy otworzył czwartą pieczęć, słyszałem głos czwartego zwierzęcia mówiącego: Chodź a patrzaj.
8
Et ecce equus pállidus: et qui sedébat super eum, nomen illi Mors, et inférnus sequebátur eum, et data est illi potéstas super quátuor partes terræ, interfícere gládio, fame, et morte, et béstiis terræ. A oto koń blady: a który siedział na nim, imię jemu Śmierć, a piekło szło za nim, i dana mu jest moc nad czterzmi częściami ziemi, zabijać mieczem, głodem, i śmier­cią, i przez bestye ziemskie.
9
Et cum aperuísset sigíllum quintum, vidi subtus altáre ánimas interfectórum propter verbum Dei, et propter testimónium, quod habébant: A gdy otworzył piątą pieczęć, widziałem pod ołta­rzem dusze pobitych dla słowa Bożego, i dla świadectwa, które miały.
10
et clamábant voce magna, dicéntes: Usquequo Dómine (sanctus, et verus), non iúdicas, et non víndicas sánguinem nostrum de iis, qui hábitant in terra? I wołały głosem wielkim, mówiąc: Dokądże Panie (święty, i prawdziwy) nie sądzisz i nie mścisz się krwie na­szej nad tymi, co mieszkają na ziemi?
11
Et datæ sunt illis síngulæ stolæ albæ: et dictum est illis ut requiéscerent adhuc tempus módicum donec compleántur consérvi eórum, et fratres eórum, qui interficiéndi sunt sicut et illi. I dano im po szacie białej: i powiedziano im, aby jeszcze odpoczęły mały czas, ażby się wypełnili spółsłudzy ich, i bracia ich, którzy mają być pobici jako i oni.
12
Et vidi cum aperuísset sigíllum sextum: et ecce terræmótus magnus factus est, et sol factus est niger tamquam saccus cilicínus: et luna tota facta est sicut sanguis: I widziałem, gdy otworzył szóstą pieczęć: a oto się stało wielkie trzęsienie ziemie, i słońce się stało czarne jako wór włosiany: i księżyc wszystek stał się jako krew:
13
et stellæ de cælo cecidérunt super terram, sicut ficus emíttit grossos suos cum a vento magno movétur: A gwiazdy z nieba upadły na ziemię, jako drzewo figowe zrzuca niedojrzałe figi swoje, gdy od wiatru wielkie­go bywa zatrzęsione:
14
et cælum recéssit sicut liber involútus: et omnis mons, et ínsulæ de locis suis motæ sunt: A niebo odstąpiło jako księgi zwinione: a wszelka góra, i wyspy z swoich miejsc poruszone są:
15
et reges terræ, et príncipes, et tribúni, et dívites, et fortes, et omnis servus, et liber abscondérunt se in spelúncis, et in petris móntium: A królowie ziemie i książęta, i tysiącznicy, i bogaci, i mocarze, i każdy niewolnik, i wolny pokryli się w jamy i w skały gór.
16
et dicunt móntibus, et petris: Cádite super nos, et abscóndite nos a fácie sedéntis super thronum, et ab ira Agni: I rzekli góram i skałam: Upadnicie na nas, i na­krycie nas od oblicza siedzącego na stolicy, i od gniewu barankowego:
17
quóniam venit dies magnus iræ ipsórum: et quis póterit stare? Bo przyszedł dzień wielki gniewu ich: a któż się ostać będzie mógł?
7
1
Post hæc vidi quátuor ángelos stantes super quátuor ángulos terræ, tenéntes quátuor ventos terræ, ne flarent super terram, neque super mare, neque in ullam árborem. Potemem widział czterech aniołów stojących na czterech węgłach ziemie, trzymających cztery wiatry zie­mie, aby nie wiały na ziemię, ani na morze, ani na żadne drzewo.
2
Et vidi álterum ángelum ascendéntem ab ortu solis, habéntem signum Dei vivi: et clamávit voce magna quátuor ángelis, quibus datum est nocére terræ et mari, I widziałem drugiego anioła wstępującego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego: i zawołał głosem wielkim do czterech aniołów, którym dano jest szkodzić zie­mi i morzu.
3
dicens: Nolíte nocére terræ, et mari, neque arbóribus, quoadúsque signémus servos Dei nostri in fróntibus eórum. Mówiąc: Nie szkodźcie ziemi i morzu, ani drzewam, aż popieczętujemy sługi Boga naszego na czołach ich.
4
Et audívi númerum signatórum, centum quadragínta quátuor míllia signáti, ex omni tribu filiórum Israel. I słyszałem liczbę pieczętowanych, sto i czterdzieści i cztery tysiące pieczętowanych ze wszech pokolenia sy­nów Izraelskich.
5
Ex tribu Iuda duódecim míllia signáti: ex tribu Ruben duódecim míllia signáti: ex tribu Gad duódecim míllia signáti: Z pokolenia Judowego, dwanaście tysięcy pieczętowa­ni. Z pokolenia Rubenowego, dwanaście tysięcy pieczęto­wani. Z pokolenia Gad, dwanaście tysięcy pieczętowani.
6
ex tribu Aser duódecim míllia signáti: ex tribu Néphthali duódecim míllia signáti: ex tribu Manásse duódecim míllia signáti: Z pokolenia Asser, dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Nephtalim, dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Manasse, dwanaście tysięcy pieczętowani.
7
ex tribu Símeon duódecim míllia signáti: ex tribu Levi duódecim míllia signáti: ex tribu Issachar duódecim míllia signáti: Z pokolenia Symeon, dwanaście tysięcy pieczętowa­ni. Z pokolenia Lewi, dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Izachar, dwanaście tysięcy pieczętowani.
8
ex tribu Zábulon duódecim míllia signáti: ex tribu Ioseph duódecim míllia signáti: ex tribu Béniamin duódecim míllia signáti. Z pokolenia Zabulon, dwanaście tysięcy pieczętowa­ni. Z pokolenia Józef, dwanaście tysięcy pieczętowani.Z pokolenia Benjamin, dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Manasse, dwanaście tysięcy pieczętowani.
9
Post hæc vidi turbam magnam, quam dinumeráre nemo póterat, ex ómnibus géntibus, et tríbubus, et pópulis, et linguis: stantes ante thronum, et in conspéctu Agni, amícti stolis albis, et palmæ in mánibus eórum: Potemem widział rzeszą wielką, której nie mógł nikt przeliczyć, ze wszech narodów i pokolenia, i łudzi, i ję­zyków: stojące przed stolicą, i przed oblicznością ba­ranka, przyobleczeni w szaty białe, a palmy w ręku ich,
10
et clamábant voce magna, dicéntes: Salus Deo nostro, qui sedet super thronum, et Agno. I wołali głosem wielkim mówiąc: Zbawienie Bogu naszemu, który siedzi na stolicy, i barankowi.
11
Et omnes ángeli stabant in circúitu throni, et seniórum, et quátuor animálium: et cecidérunt in conspéctu throni in fácies suas, et adoravérunt Deum, A wszyscy aniołowie stali około stolice i starszych i czworga zwierząt: i padli przed stolicą na oblicza swe, i pokłon uczynili Bogu, mówiąc, Amen.
12
dicéntes: Amen. Benedíctio, et cláritas, et sapiéntia, et gratiárum áctio, honor, et virtus, et fortitúdo Deo nostro in sǽcula sæculórum. Amen. Błogosławienie, i chwała, i mądrość, i dziękowanie, cześć i moc, i siła Bogu naszemu na wieki wieków. Amen.
13
Et respóndit unus de senióribus, et dixit mihi: Hi, qui amícti sunt stolis albis, qui sunt? et unde venérunt? I odpowiedział jeden z starszych, i rzekł mi: Ci, któ­rzy są obleczeni w szaty białe, którzyż są? zkąd przyszli?
14
Et dixi illi: Dómine mi, tu scis. Et dixit mihi: Hi sunt, qui venérunt de tribulatióne magna, et lavérunt stolas suas, et dealbavérunt eas in sánguine Agni. I rzekłem mu: Panie mój, ty wiesz. I rzekł mi: Ci są, którzy przyszli z ucisku wielkiego, i omyli szaty swoje, i wybielili je we krwi barankowej.
15
Ideo sunt ante thronum Dei, et sérviunt ei die ac nocte in templo eius: et qui sedet in throno, habitábit super illos: Dla tego są przed stolicą Bożą, i służą mu we dnie i w nocy w kościele jego: a który siedzi na stolicy, miesz­kać będzie nad nimi.
16
non esúrient, neque sítient ámplius, nec cadet super illos sol, neque ullus æstus: Nie będą łaknąć ani pragnąć więcej, ani na nie słońce przypadnie, ani żadne gorąco.
17
quóniam Agnus, qui in médio throni est, reget illos, et dedúcet eos ad vitæ fontes aquárum, et abstérget Deus omnem lácrymam ab óculis eórum. Abowiem baranek, który jest w pośrodku stolice, bę­dzie je rządził, i poprowadzi je do źródeł wód żywota: i otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich.
8
1
Et cum aperuísset sigíllum séptimum, factum est siléntium in cælo, quasi média hora. A gdy otworzył siódmą pieczęć, stało się milczenie na niebie, jakoby pół godziny.
2
Et vidi septem ángelos stantes in conspéctu Dei: et datæ sunt illis septem tubæ. I widziałem siedm aniołów stojących przed oczyma Bożemi: a dano im siedm trąb.
3
Et álius ángelus venit, et stetit ante altáre habens thuríbulum áureum: et data sunt illi incénsa multa, ut daret de oratiónibus sanctórum ómnium super altáre áureum, quod est ante thronum Dei. A drugi anioł przyszedł, stanął przed ołtarzem, ma­jąc kadziedlnicę złotą: i dano mu wiele kadzenia, aby od­dał z modlitew wszech świętych na ołtarz złoty, który jest przed stolicą Bożą.
4
Et ascéndit fumus incensórum de oratiónibus sanctórum de manu ángeli coram Deo. I wstąpił dym kadzenia z modlitew świętych z ręki anioła przed Boga.
5
Et accépit ángelus thuríbulum, et implévit illud de igne altáris, et misit in terram: et facta sunt tonítrua, et voces, et fúlgura, et terræmótus magnus. I wziął anioł kadziedlnicę, i napełnił ją ogniem z oł­tarza, i rzucił na ziemię: i stały się gromy i głosy, i łyskawice, i trzęsienie ziemie wielkie.
6
Et septem ángeli, qui habébant septem tubas, præparavérunt se ut tuba cánerent. A siedm aniołów, którzy mieli siedm trąb, nagotowali się, aby trąbili,
7
Et primus ángelus tuba cécinit, et facta est grando, et ignis, mista in sánguine, et missum est in terram, et tértia pars terræ combústa est, et tértia pars árborum concremáta est, et omne fœnum víride combústum est. I pierwszy anioł zatrąbił, i stał się grad i ogień zmie­szane ze krwią, zrzucone jest na ziemię: trzecia część ziemie zgorzała, i trzecia część drzew zgorzała, i wszelka trawa zielona zgorzała.
8
Et secúndus ángelus tuba cécinit: et tamquam mons magnus igne ardens missus est in mare, et facta est tértia pars maris sanguis, I wtóry anioł zatrąbił: a jakoby wielka góra ogniem pałająca, wrzucona jest w morze, i stała się krwią trzecia część morza:
9
et mórtua est tértia pars creatúræ eórum, quæ habébant ánimas in mari, et tértia pars návium intériit. I pozdychała trzecia część stworzenia tego, co miało dusze w morzu, i trzecia część okrętów zginęła.
10
Et tértius ángelus tuba cécinit: et cécidit de cælo stella magna, ardens tamquam fácula, et cécidit in tértiam partem flúminum, et in fontes aquárum: I zatrąbił anioł trzeci, i spadła z nieba gwiazda wiel­ka, gorająca jako pochodnia, i upadła na trzecią część rzek, i na źródła wód:
11
et nomen stellæ dícitur Absínthium: et facta est tértia pars aquárum in absínthium: et multi hóminum mórtui sunt de aquis, quia amáræ factæ sunt. A imię gwiazdy, nazywają Piołyn: i obróciła się trzecia część wód w piołyn: a wiele ludzi pomarło od wód, iż gorzkie się stały.
12
Et quartus ángelus tuba cécinit: et percússa est tértia pars solis, et tértia pars lunæ, et tértia pars stellárum, ita ut obscurarétur tértia pars eórum, et diéi non lucéret pars tértia, et noctis simíliter. I zatrąbił anioł czwarty, i zarażona jest trzecia część słońca, i trzecia część księżyca, i trzecia część gwiazd, tak iż się ich trzecia część zaćmiła, i trzecia część dnia nie świe­ciła, i nocy także.
13
Et vidi, et audívi vocem uníus áquilæ volántis per médium cæli, dicéntis voce magna: Væ, væ, væ habitántibus in terra de céteris vócibus trium angelórum, qui erant tuba canitúri. I widziałem, i słyszałem głos jednego orła lecącego przez pośród nieba, mówiącego głosem wielkim: Biada, bia­da, biada mieszkającym na ziemi: od innych głosów trzech aniołów, którzy zatrąbić mieli.
9
1
Et quintus ángelus tuba cécinit: et vidi stellam de cælo cecidísse in terram, et data est ei clavis pútei abýssi. I zatrąbił piąty anioł, i widziałem gwiazdę, że spadła z nieba na ziemię, a dano jej klucz studnie przepaści.
2
Et apéruit púteum abýssi: et ascéndit fumus pútei, sicut fumus fornácis magnæ: et obscurátus est sol, et aer de fumo pútei: I otworzyła studnią przepaści: i wstąpił dym studnie, jako dym pieca wielkiego: i zaćmiło się słońce i powietrze od dymu studniej.
3
et de fumo pútei exiérunt locústæ in terram, et data est illis potéstas, sicut habent potestátem scorpiónes terræ: I wyszły z dymu studniej szarańcze na ziemię: i dano im moc, jako mają moc niedźwiadkowie ziemscy:
4
et præcéptum est illis ne lǽderent fœnum terræ, neque omne víride, neque omnem árborem: nisi tantum hómines, qui non habent signum Dei in fróntibus suis. A rozkazano im, żeby nie psowały trawy ziemie, ani wszelkiej zieloności, ani wszelkiego co zielono: jedno tyl­ko ludzie, którzy nie mają pieczęci Bożej na czołach swoich.
5
Et datum est illis ne occíderent eos: sed ut cruciárent ménsibus quinque: et cruciátus eórum, ut cruciátus scórpii cum pércutit hóminem. A dano im, aby ich nie zabijali: ale aby byli męczeni pięć miesięcy: a męczenie ich, jako męczenie niedźwiadko­we, gdy człowieka ukąsi.
6
Et in diébus illis quærent hómines mortem, et non invénient eam: et desiderábunt mori, et fúgiet mors ab eis. A w one dni szukać będą ludzie śmierci, a nie najdą jej: i będą żądać umrzeć, a uciecze śmierć od nich.
7
Et similitúdines locustárum, símiles equis parátis in prœ́lium: et super cápita eárum tamquam corónæ símiles auro: et fácies eárum tamquam fácies hóminum. A podobieństwa szarańczej, podobne koniom goto­wym na wojnę: a na głowach ich jakoby, korony podobne złotu: a twarzy ich jako twarzy człowiecze;
8
Et habébant capíllos sicut capíllos mulíerum: et dentes eárum, sicut dentes leónum erant: I miały włosy jako włosy niewieście: a zęby ich, jako zęby lwów były.
9
et habébant lorícas sicut lorícas férreas, et vox alárum eárum sicut vox cúrruum equórum multórum curréntium in bellum: A miały pancerze jako pancerze żelazne: a głos skrzy­deł ich jako głos wozów wielu koni bieżących na wojnę.
10
et habébant caudas símiles scorpiónum, et acúlei erant in caudis eárum: et potéstas eárum nocére homínibus ménsibus quinque: I miały ogony podobne niedźwiadkom, a żądła były w ich ogoniech: a ich moc szkodzić ludziom przez pięć mie­sięcy.
11
et habébant super se regem ángelum abýssi, cui nomen hebráice Abáddon, græce autem Apóllyon, latíne habens nomen Extérminans. A miały nad sobą króla anioła przepaści, któremu imię po Żydowsku Abaddon, a po Grecku Apollion, a po Łacinie imię mając Exterminans.
12
Væ unum ábiit, et ecce véniunt adhuc duo væ post hæc. Biada jedna przeszła, a oto idą jeszcze dwie biedy potem.
13
Et sextus ángelus tuba cécinit: et audívi vocem unam ex quátuor córnibus altáris áurei, quod est ante óculos Dei, I szósty anioł zatrąbił: i słyszałem głos jeden ze czterech rogów ołtarza złotego, które jest przed oczyma Bożemi,
14
dicéntem sexto ángelo, qui habébat tubam: Solve quátuor ángelos, qui alligáti sunt in flúmine magno Euphráte. Mówiący szóstemu aniołowi, który miał trąbę: Roz­wiąż czterech aniołów, którzy są uwiązani w wielkiej rzece Euphrates.
15
Et solúti sunt quátuor ángeli, qui paráti erant in horam, et diem, et mensem, et annum, ut occíderent tértiam partem hóminum. I rozwiązani są czterzej aniołowie, którzy byli go­towi na godzinę, na dzień, i na miesiąc, i na rok: aby po­bili trzecią część ludzi.
16
Et númerus equéstris exércitus vícies míllies dena míllia. Et audívi númerum eórum. A liczba konnego wojska po dwakroć sto tysięcy milionów. A słyszałem liczbę ich.
17
Et ita vidi equos in visióne: et qui sedébant super eos, habébant lorícas ígneas, et hyacínthinas, et sulphúreas, et cápita equórum erant tamquam cápita leónum: et de ore eórum procédit ignis, et fumus, et sulphur. I takżem widział konie w widzeniu: a którzy na nich, mieli pancerze ogniste, i Hyacyntowe, i siarczane. A głowy koni były jako głowy lwie: a z gęby ich wychodzi ogień, i dym, i siarka.
18
Et ab his tribus plagis occísa est tértia pars hóminum de igne, et de fumo, et súlphure, quæ procedébant de ore ipsórum. A od tych trzech plag pobita jest trzecia część lu­dzi, od ognia, i od dymu, i od siarki, które wychodziły z gąb ich.
19
Potéstas enim equórum in ore eórum est, et in caudis eórum: nam caudæ eórum símiles serpéntibus, habéntes cápita: et in his nocent. Abowiem władza koni jest w gębach ich, i w ogonach ich. Bo ogony ich, wężom podobne, mając głowy: a temiż szkodzą.
20
Et céteri hómines, qui non sunt occísi in his plagis, neque pœniténtiam egérunt de opéribus mánuum suárum, ut non adorárent dæmónia, et simulácra áurea, et argéntea, et ǽrea, et lapídea, et lígnea, quæ neque vidére possunt, neque audíre, neque ambuláre: A inni ludzie, którzy nie są pobici temi plagami, ani pokutowali za uczynki rąk swych, aby się nie kłaniali czar­tom i bałwanom złotym, i srebrnym, i miedzianym, i ka­miennym, i drzewianym, którzy ani widzieć mogą, ani sły­szeć, ani chodzić,
21
et non egérunt pœniténtiam ab homicídiis suis, neque a venefíciis suis, neque a fornicatióne sua, neque a furtis suis. I nie pokutowali za mężobójstwa swoje, ani za cza­ry swoje, ani za porubstwa swe, ani za złodziejstwa swoje.
10
1
Et vidi álium ángelum fortem descendéntem de cælo amíctum nube, et iris in cápite eius, et fácies eius erat ut sol, et pedes eius tamquam colúmnæ ignis: I widziałem drugiego anioła mocnego zstępującego z nieba: w obłok obleczonego, a na głowie jego tęcza, a obli­cze jego było jako słońce, a nogi jego jako słupy ogniowe.
2
et habébat in manu sua libéllum apértum: et pósuit pedem suum dextrum super mare, sinístrum autem super terram: A miał w ręce swej książeczki otworzone: I posta­wił nogę swoję prawą na morzu, a lewą na ziemi.
3
et clamávit voce magna, quemádmodum cum leo rugit. Et cum clamásset, locúta sunt septem tonítrua voces suas. I zawołał głosem wielkim, jako gdy lew ryczy. A gdy zawołał, wymówiły siedm gromów głosy swoje.
4
Et cum locúta fuíssent septem tonítrua voces suas, ego scriptúrus eram: et audívi vocem de cælo dicéntem mihi: Signa quæ locúta sunt septem tonítrua: et noli ea scríbere. A gdy siedm gromów wymówiły głosy swoje, jam był pisać miał: i usłyszałem głos z nieba mówiący mi: za­pieczętuj co mówiły siedm gromów: a nie pisz tego.
5
Et ángelus, quem vidi stantem super mare, et super terram, levávit manum suam ad cælum: A anioł, któregom widział stojącego na morzu, i na ziemi, podniósł rękę swoję do nieba.
6
et iurávit per vivéntem in sǽcula sæculórum, qui creávit cælum, et ea quæ in eo sunt: et terram, et ea quæ in ea sunt: et mare, et ea quæ in eo sunt: Quia tempus non erit ámplius: I przysiągł przez żywiącego na wieki wieków, który stworzył niebo i to co w nim jest: i ziemię, i to co na niej jest: i morze, i to co w niem jest: Że czasu nie będzie wię­cej.
7
sed in diébus vocis séptimi ángeli, cum cœ́perit tuba cánere, consummábitur mystérium Dei, sicut evangelizávit per servos suos prophétas. Ale we dni głosu anioła siódmego, kiedy pocznie trą­bić dokona się tajemnica Boża, jako oznajmił przez sługi swe proroki.
8
Et audívi vocem de cælo íterum loquéntem mecum, et dicéntem: Vade, et áccipe librum apértum de manu ángeli stantis super mare, et super terram. I słyszałem głos z nieba zasię mówiący zemną, i rzekący: Idź, a weźmi książkę otworzoną z ręki anioła stoją­cego na morzu i na ziemi.
9
Et ábii ad ángelum, dicens ei, ut daret mihi librum. Et dixit mihi: Accipe librum, et dévora illum: et fáciet amaricári ventrem tuum, sed in ore tuo erit dulce tamquam mel. I poszedłem do anioła, mówiąc mu, aby mi dał ksią­żkę, I rzekł mi: Weźmi książkę a zjedz ją: i gorzkim uczyni żołądek twój, ale w uściech twoich słodka będzie ja­ko miód.
10
Et accépi librum de manu ángeli, et devorávi illum: et erat in ore meo tamquam mel dulce, et cum devorássem eum, amaricátus est venter meus: I wziąłem książkę z ręki anioła, i zjadłem ją: i była w uściech moich słodka jako miód: a gdym ją zjadł, brzuch mój zgorzkniał.
11
et dixit mihi: Opórtet te íterum prophetáre géntibus, et pópulis, et linguis, et régibus multis. I rzekł mi: Musisz zasię prorokować poganom, i narodom, i językom, i wielom królów.
11
1
Et datus est mihi cálamus símilis virgæ, et dictum est mihi: Surge, et metíre templum Dei, et altáre, et adorántes in eo: I dano mi trzcinę podobną lasce: i rzeczono mi: Wstań, a zmierz kościół Boży, i ołtarz, i modlące się w nim.
2
átrium autem, quod est foris templum, éice foras, et ne metiáris illud: quóniam datum est géntibus, et civitátem sanctam calcábunt ménsibus quadragínta duóbus: A sień która jest przed kościołem, wyrzuć precz, a nie mierz jej: abowiem dana jest Poganom, a miasto świę­te deptać będą czterdzieści i dwa miesiące:
3
et dabo duóbus téstibus meis, et prophetábunt diébus mille ducéntis sexagínta, amícti saccis. I dam dwiema świadkom moim, i prorokować będą tysiąc dwieście i sześćdziesiąt dni, obleczeni w wory.
4
Hi sunt duæ olívæ, et duo candelábra in conspéctu Dómini terræ stantes. Ci są dwie oliwie i dwa lichtarza stojące przed oblicznością Pana ziemie.
5
Et si quis volúerit eos nocére, ignis éxiet de ore eórum, et devorábit inimícos eórum: et si quis volúerit eos lǽdere, sic opórtet eum occídi. A jeśliby im kto chciał szkodzić: ogień wynidzie z ust ich, i pożrze nieprzyjacioły ich: a jeśliby im kto chciał szkodzić, ten tak ma być zabit.
6
Hi habent potestátem claudéndi cælum, ne pluat diébus prophetíæ ipsórum: et potestátem habent super aquas converténdi eas in sánguinem, et percútere terram omni plaga quotiescúmque volúerint. Ci mają moc zamykać niebo, aby deszcz nie szedł we dni proroctwa ich: i mają moc nad wodami obrócić je w krew, i zatracić ziemię wszelaką plagą, ileby kroć chcieli.
7
Et cum finíerint testimónium suum, béstia, quæ ascéndit de abýsso, fáciet advérsum eos bellum, et vincet illos, et occídet eos. A gdy dokończą świadectwa swojego: bestya, która wychodzi z przepaści, stoczy z niemi bitwę, i zwycięży je, i pobije je.
8
Et córpora eórum iacébunt in platéis civitátis magnæ, quæ vocátur spirituáliter Sódoma, et Ægýptus, ubi et Dóminus eórum crucifíxus est. A ciała ich leżeć będą na ulicach miasta wielkiego, które duchownie nazywają Sodomą i Egiptem, gdzie Pan ich był ukrzyżowan.
9
Et vidébunt de tríbubus, et pópulis, et linguis, et géntibus córpora eórum per tres dies, et dimídium: et córpora eórum non sinent poni in monuméntis: I ujrzą z pokolenia, i z ludzi, i z języków, i z Poganów ciał ich przez trzy dni i pół: a ciał ich nie dopuszczą kłaść w groby.
10
et inhabitántes terram gaudébunt super illos, et iucundabúntur: et múnera mittent ínvicem, quóniam hi duo prophétæ cruciavérunt eos, qui habitábant super terram. A mieszkający na ziemi radować się nad nimi będą, i będą dobrej myśli: i upominki poślą jedni drugim, iż ci dwa Prorocy trapili te, którzy mieszkali na ziemi.
11
Et post dies tres, et dimídium, spíritus vitæ a Deo intrávit in eos. Et stetérunt super pedes suos, et timor magnus cécidit super eos, qui vidérunt eos. A po trzech dniach i pół, duch żywota od Boga wszedł w nie, I stanęli na nogach swoich, i bojaźń wielka przy­padła na te, co na nie patrzali.
12
Et audiérunt vocem magnam de cælo, dicéntem eis: Ascéndite huc. Et ascendérunt in cælum in nube: et vidérunt illos inimíci eórum. I usłyszeli Głos wielki z nieba, mówiący im: Wstąp­cie sam. I wstąpili na niebo w obłoku: i patrzyli na nie nieprzyjaciele ich.
13
Et in illa hora factus est terræmótus magnus, et décima pars civitátis cécidit: et occísa sunt in terræmótu nómina hóminum septem míllia: et réliqui in timórem sunt missi, et dedérunt glóriam Deo cæli. A w onej godzinie stało się wielkie trzęsienie ziemie: i upadła dziesiąta część miasta: i pobite są w trzęsieniu ziemie siedm tysięcy imion ludzi: a drudzy się polękli, i dali chwałę Bogu niebieskiemu.
14
Væ secúndum ábiit: et ecce væ tértium véniet cito. Biada wtóra przeszła: a oto biada trzecia przydzie rychło.
15
Et séptimus ángelus tuba cécinit: et factæ sunt voces magnæ in cælo dicéntes: Factum est regnum huius mundi, Dómini nostri et Christi eius, et regnábit in sǽcula sæculórum. Amen. I zatrąbił anioł siódmy: i stały się głosy wielkie na niebie mówiące: królestwo tego świata stało się Pana na­szego i Chrystus jego, i będzie królował na wieki wieków. Amen.
16
Et vigínti quátuor senióres, qui in conspéctu Dei sedent in sédibus suis, cecidérunt in fácies suas, et adoravérunt Deum, dicéntes: A dwadzieścia i czterzej starszy, którzy przed oblicznością Bożą siedzą na stolicach swoich, upadli na obli­cze swe, i pokłonili się Bogu,
17
Grátias ágimus tibi, Dómine Deus omnípotens, qui es, et qui eras, et qui ventúrus es: quia accepísti virtútem tuam magnam, et regnásti. Mówiąc: Dziękujemy tobie Panie Boże wszechmo­gący, któryś jest, i któryś był, i który masz przyść: iżeś wziął moc twą wielką, i królowałeś.
18
Et irátæ sunt gentes, et advénit ira tua, et tempus mortuórum iudicári, et réddere mercédem servis tuis prophétis, et sanctis, et timéntibus nomen tuum pusíllis, et magnis, et exterminándi eos, qui corrupérunt terram. I rozgniewali się Pogani, i przyszedł gniew twój, i czas umarłych, aby byli sądzeni, i abyś oddał zapłatę sługam twoim prorokom i świętym, i bojącym się imienia twego małym i wielkim, i abyś wytracił te co popsowali ziemię.
19
Et apértum est templum Dei in cælo: et visa est arca testaménti eius in templo eius, et facta sunt fúlgura, et voces, et terræmótus, et grando magna. I otworzony jest kościół Boży na niebie: i widziana jest skrzynia testamentu jego w kościele jego, i stały się łyskawice, i głosy, i trzęsienia ziemie i grad wielki.
12
1
Et signum magnum appáruit in cælo: múlier amícta sole, et luna sub pédibus eius, et in cápite eius coróna stellárum duódecim: I ukazał się znak wielki na niebie: Niewiasta oble­czona w słońce, a księżyc pod jej nogami, a na głowie jej korona z gwiazd dwunaście.
2
et in útero habens, clamábat partúriens, et cruciabátur ut páriat. A mając w żywocie wołała pracując się i męczyła się, aby urodziła.
3
Et visum est áliud signum in cælo: et ecce draco magnus rufus habens cápita septem, et córnua decem: et in capítibus eius diadémata septem, I ukazał się drugi znak na niebie: a oto smok wielki rydzy, mający siedm głów, i rogów dziesięć: a na głowach jego siedm koron:
4
et cauda eius trahébat tértiam partem stellárum cæli, et misit eas in terram: et draco stetit ante mulíerem, quæ erat paritúra, ut cum peperísset, fílium eius devoráret. A ogon jego ciągnął trzecią część gwiazd niebie­skich, i zrzucił je na ziemię: A smok stanął przed niewia­stą która miała porodzić: aby gdyby porodziła pożarł syna jej.
5
Et péperit fílium másculum, qui rectúrus erat omnes gentes in virga férrea: et raptus est fílius eius ad Deum, et ad thronum eius, I porodziła syna mężczyznę, który miał rządzić wszystkie Pogany laską żelazną: i porwany jest syn jej do Boga i do stolice jego:
6
et múlier fugit in solitúdinem ubi habébat locum parátum a Deo, ut ibi pascant eam diébus mille ducéntis sexagínta. A niewiasta uciekła na pustynią, gdzie miała miej­sce zgotowane od Boga, aby ją tam żywiono tysiąc dwie­ście sześćdziesiąt dni.
7
Et factum est prœ́lium magnum in cælo: Míchael, et ángeli eius prœliabántur cum dracóne, et draco pugnábat, et ángeli eius: I stała się wielka bitwa na niebie. Michał i anio­łowie jego walczyli z smokiem: i smok walczył i aniołowie jego,
8
et non valuérunt, neque locus invéntus est eórum ámplius in cælo. I nie mogli, ani miejce ich dalej znaleziono jest na niebie.
9
Et proiéctus est draco ille magnus, serpens antíquus, qui vocátur diábolus, et Sátanas, qui sedúcit univérsum orbem: et proiéctus est in terram, et ángeli eius cum illo missi sunt. I zrzucon jest on smok wielki wąż staradawny, które­go zową djabłem i szatanem, który zwodzi wszystek świat: i zrzucony jest na ziemię, i aniołowie jego z nim są zrzuce­ni.
10
Et audívi vocem magnam in cælo dicéntem: Nunc facta est salus, et virtus, et regnum Dei nostri, et potéstas Christi eius: quia proiéctus est accusátor fratrum nostrórum, qui accusábat illos ante conspéctum Dei nostri die ac nocte. I słyszałem głos wielki na niebie mówiący: Teraz się stało zbawienie, i moc, i królestwo Boga naszego, i zwierz­chność Chrystusa jego: iż zrzucon jest oskarżyciel braciej naszej, który je oskarżał przed oblicznością Boga naszego we dnie i w nocy.
11
Et ipsi vicérunt eum propter sánguinem Agni, et propter verbum testimónii sui, et non dilexérunt ánimas suas usque ad mortem. A oni zwyciężyli go dla krwie barankowej, i dla sło­wa świadectwa swego, a nie umiłowali dusz swoich aż do śmierci.
12
Proptérea lætámini cæli, et qui habitátis in eis. Væ terræ, et mari, quia descéndit diábolus ad vos habens iram magnam, sciens quod módicum tempus habet. A przetoż weselcie się niebiosa, i którzy mieszkacie na nich. Biada ziemi i morzu: iż zstąpił Djabeł do was, mając wielki gniew, wiedząc, iż mały czas ma.
13
Et postquam vidit draco quod proiéctus esset in terram, persecútus est mulíerem, quæ péperit másculum: A gdy widział smok, iż był zrzucon na ziemię, prze­śladował niewiastę, która porodziła mężczyznę:
14
et datæ sunt mulíeri alæ duæ áquilæ magnæ ut voláret in desértum in locum suum, ubi álitur per tempus et témpora, et dimídium témporis a fácie serpéntis. I dano niewieście dwie skrzydle orła wielkiego, aby leciała na pustynią na miejsce swoje, gdzie ją żywią przez czas, i czasy, i przez połowicę czasu od obliczności wę­żowej.
15
Et misit serpens ex ore suo post mulíerem, aquam tamquam flumen, ut eam fáceret trahi a flúmine. I wypuścił wąż z gęby swojej za niewiastą, wodę jako rzekę: aby uczynił, żeby ją rzeka porwała.
16
Et adiúvit terra mulíerem, et apéruit terra os suum, et absórbuit flumen, quod misit draco de ore suo. I ratowała ziemia niewiastę, i otworzyła ziemia usta swe, i połknęła rzekę, którą wypuścił smok z gęby swo­jej.
17
Et irátus est draco in mulíerem: et ábiit fácere prœ́lium cum réliquis de sémine eius, qui custódiunt mandáta Dei, et habent testimónium Iesu Christi. I rozgniewał się smok na niewiastę i szedł, aby wal­czył z drugiemi z nasienia jej, którzy zachowywają przy­kazania Boże, i mają świadectwo Jezusa Chrystusa.
18
Et stetit supra arénam maris. I stanął na piasku morskim.
13
1
Et vidi de mari béstiam ascendéntem habéntem cápita septem, et córnua decem, et super córnua eius decem diadémata, et super cápita eius nómina blasphémiæ. I widziałem bestyą wychodzącą z morza, mającą siedm głów, i rogów dziesięć, a na rogach jej dziesięć koron, a na głowach jej imiona bluźnierstwa.
2
Et béstia, quam vidi, símilis erat pardo, et pedes eius sicut pedes ursi, et os eius sicut os leónis. Et dedit illi draco virtútem suam, et potestátem magnam. A bestya, którąm widział, podobna była rysiowi, a nogi jej jako niedźwiedzie, a gęba jej jako gęba lwowa. I dał jej smok moc swoję i władzą wielką.
3
Et vidi unum de capítibus suis quasi occísum in mortem: et plaga mortis eius curáta est. Et admiráta est univérsa terra post béstiam. A widziałem jedne z głów jej jakoby na śmierć za­bitą: a rana śmierci jej uleczona jest. Dziwowała się wszystka ziemia za bestyą.
4
Et adoravérunt dracónem, qui dedit potestátem béstiæ: et adoravérunt béstiam, dicéntes: Quis símilis béstiæ? et quis póterit pugnáre cum ea? I kłaniali się smokowi, który dał władzą bestjej: i kłaniali się bestjej, mówiąc: Któż podobny bestjej? a kto z nią walczyć będzie mógł?
5
Et datum est ei os loquens magna, et blasphémias: et data est ei potéstas fácere menses quadragínta duos. I dane jej są usta mówiące wielkie rzeczy, i bluź­nierstwa: i dano jej moc czynić czterdzieści i dwa miesiąca.
6
Et apéruit os suum in blasphémias ad Deum, blasphemáre nomen eius, et tabernáculum eius, et eos, qui in cælo hábitant. I otworzyła usta swoje na bluźnierstwa przeciwko Bogu, aby bluźniła imię jego, i przybytek, jego, i te którzy mieszkają na niebie.
7
Et est datum illi bellum fácere cum sanctis, et víncere eos. Et data est illi potéstas in omnem tribum, et pópulum, et linguam, et gentem: I dano jej walkę czynić z Świętemi, i zwyciężać je. I dano jej władzę nad wszelkiem pokoleniem, i ludem, i ję­zykiem, i narodem.
8
et adoravérunt eam omnes, qui inhábitant terram: quorum non sunt scripta nómina in libro vitæ Agni, qui occísus est ab orígine mundi. I kłaniali się jej wszyscy, którzy mieszkają na ziemi, których imiona nie są napisane w księgach żywota Ba­ranka, który zabity jest od założenia świata.
9
Si quis habet aurem, áudiat. Jeśli kto ma ucho, niech słucha.
10
Qui in captivitátem dúxerit, in captivitátem vadet: qui in gládio occíderit, opórtet eum gládio occídi. Hic est patiéntia, et fides sanctórum. Kto w pojmanie wiedzie, w pojmanie pójdzie. Kto mieczem zabije, ma być mieczem zabit. Tu jest cier­pliwość i wiara świętych.
11
Et vidi áliam béstiam ascendéntem de terra, et habébat córnua duo simília Agni, et loquebátur sicut draco. I widziałem druga bestyą, występującą z ziemie: a miała dwa rogi j podobne Barankowym: i mówiła jako smok.
12
Et potestátem prióris béstiæ omnem faciébat in conspéctu eius: et fecit terram, et habitántes in ea, adoráre béstiam primam, cuius curáta est plaga mortis. I używała wszystkiej władzej pierwszej bestjej przed oczyma jej: i uczyniła, że ziemia i mieszkający na niej kła­niali się bestjej pierwszej, której śmiertelna rana była uleczona.
13
Et fecit signa magna, ut étiam ignem fáceret de cælo descéndere in terram in conspéctu hóminum. I uczyniła cuda wielkie, że też i ogień uczyniła, aby zstąpił przed oczyma ludzi na ziemię.
14
Et sedúxit habitántes in terra propter signa, quæ data sunt illi fácere in conspéctu béstiæ, dicens habitántibus in terra, ut fáciant imáginem béstiæ, quæ habet plagam gládii, et vixit. I zwiodła mieszkające na ziemi, dla znaków, które jej dano czynić przed oczyma bestjej: mówiąc mieszkającym na ziemi, aby czynili obraz bestjej, która ma ranę mieczo­wą, i ożyła.
15
Et datum est illi ut daret spíritum imágini béstiæ, et ut loquátur imágo béstiæ: et fáciat ut quicúmque non adoráverint imáginem béstiæ, occidántur. I dano jej, aby dała ducha obrazowi bestjej: ażeby mówił obraz bestjej: i czynił, aby, którzybykolwiek nie kłaniali się obrazowi bestjej pobici byli.
16
Et fáciet omnes pusíllos, et magnos, et dívites, et páuperes, et líberos, et servos habére charactérem in déxtera manu sua, aut in fróntibus suis: I uczynił, że wszyscy mali i wielcy, bogaci i ubodzy, i wolni i niewolnicy mieli cechę na prawej ręce swojej, abo na czelech swoich.
17
et ne quis possit émere, aut véndere, nisi qui habet charactérem, aut nomen béstiæ, aut númerum nóminis eius. A iżby żaden nie mógł kupić ani przędąc, jedno któ­ry ma cechę, abo imię bestjej, abo liczbę imienia jej.
18
Hic sapiéntia est. Qui habet intelléctum, cómputet númerum béstiæ. Númerus enim hóminis est: et númerus eius sexcénti sexagínta sex. Tu jest mądrość. Kto ma rozum, niech zrachuje liczbę bestjej. Abowiem liczba jest człowieka: a liczba je­go sześć set sześćdziesiąt i sześć.
14
1
Et vidi: et ecce Agnus stabat supra montem Sion, et cum eo centum quadragínta quátuor míllia, habéntes nomen eius, et nomen Patris eius scriptum in fróntibus suis. I widziałem, a oto Baranek stał na górze Sion, a z nim sto czterdzieści i cztery tysiące mających imię jego, i imię Ojca jego napisane na czelech swoich.
2
Et audívi vocem de cælo, tamquam vocem aquárum multárum, et tamquam vocem tonítrui magni: et vocem, quam audívi, sicut citharœdórum citharizántium in cítharis suis. I słyszałem głos z nieba, jako głos wiela wód, i jako głos gromu wielkiego: a głos, którym słyszał, jako cytrzystów grających na cytrach swoich.
3
Et cantábant quasi cánticum novum ante sedem, et ante quátuor animália, et senióres: et nemo póterat dícere cánticum, nisi illa centum quadragínta quátuor míllia, qui empti sunt de terra. A śpiewali jakoby nową pieśń przed stolicą i przed czworgiem zwierząt, i starszymi: a żaden nie mógł pieśni śpiewać, jedno one sto czterdzieści cztery tysiące, którzy są kupieni z ziemie.
4
Hi sunt, qui cum muliéribus non sunt coinquináti: vírgines enim sunt. Hi sequúntur Agnum quocúmque íerit. Hi empti sunt ex homínibus primítiæ Deo, et Agno: Ci są, którzy się z niewiastami nie pokalali. Bo dzie­wicami są. Ci chodzą za Barankiem gdziekolwiek idzie. Ci kupieni są z ludzi pierwiastkami Bogu i Barankowi:
5
et in ore eórum non est invéntum mendácium: sine mácula enim sunt ante thronum Dei. A w uściech ich nie nalazło się kłamstwo: abowiem bez zmazy są przed stolicą Bożą.
6
Et vidi álterum ángelum volántem per médium cæli, habéntem Evangélium ætérnum, ut evangelizáret sedéntibus super terram, et super omnem gentem, et tribum, et linguam, et pópulum: I widziałem drugiego anioła lecącego przez pośrodek nieba, mającego Ewanielią wieczną, aby ją opowiadał siedzącym na ziemi, i wszelkiemu narodowi, i pokoleniu, i językowi, i ludowi:
7
dicens magna voce: Timéte Dóminum, et date illi honórem, quia venit hora iudícii eius: et adoráte eum, qui fecit cælum, et terram, mare, et fontes aquárum. Mówiąc wielkim głosem: Bójcie się Pana, i cześć mu dajcie, iż przyszła godzina sądu jego: a kłaniajcie się te­mu, który uczynił niebo i ziemię, morze, i źródła wód.
8
Et álius ángelus secútus est dicens: Cécidit, cécidit Bábylon illa magna: quæ a vino iræ fornicatiónis suæ potávit omnes gentes. A pozad szedł drugi anioł mówiąc: Upadła, upadła Babilonia ona wielka: która winem gniewu porubstwa swojego napoiła wszystkie narody.
9
Et tértius ángelus secútus est illos, dicens voce magna: Si quis adoráverit béstiam, et imáginem eius, et accéperit charactérem in fronte sua, aut in manu sua: A trzeci anioł szedł za nimi, mówiąc głosem wielkim: Jeśliby się kto kłaniał bestjej i obrazowi jej, i wziąłby ce­chę na swe czoło, abo na rękę swoję:
10
et hic bibet de vino iræ Dei, quod mistum est mero in cálice iræ ipsíus, et cruciábitur igne, et súlphure in conspéctu angelórum sanctórum, et ante conspéctum Agni: I on pić będzie z wina gniewu Bożego, które zmie­szane jest z szczerem winem, w kubku gniewu jego: i bę­dzie męczon ogniem i siarką przed oczyma aniołów świę­tych, i przed oczyma Baranka.
11
et fumus tormentórum eórum ascéndet in sǽcula sæculórum: nec habent réquiem die ac nocte, qui adoravérunt béstiam, et imáginem eius, et si quis accéperit charactérem nóminis eius. A dym męki ich wstępować będzie na wieki wieków: ani mają, odpoczynku we dnie i w nocy, którzy się kłania­li bestjej i obrazowi jej, i jeśli kto bierze cechę imienia jej.
12
Hic patiéntia sanctórum est, qui custódiunt mandáta Dei, et fidem Iesu. Tu jest cierpliwość świętych, którzy chowają przy­kazania Boże i wiarę Jezusowę.
13
Et audívi vocem de cælo, dicéntem mihi: Scribe: Beáti mórtui, qui in Dómino moriúntur. Amodo iam dicit Spíritus, ut requiéscant a labóribus suis: ópera enim illórum sequúntur illos. I usłyszałem głos z nieba, mówiący mi: Napisz: Bło­gosławieni umarli, którzy w Panu umierają. Odtąd już mówi Duch, aby odpoczynęli od prac swoich, abowiem uczynki ich za nimi idą.
14
Et vidi: et ecce nubem cándidam, et super nubem sedéntem símilem Fílio hóminis, habéntem in cápite suo corónam áuream, et in manu sua falcem acútam. I widziałem, a oto obłok biały: a na obłoku siedzą­cego podobnego Synowi człowieczemu, mającego na gło­wie swej koronę złotą, a w ręce swej sierp ostry.
15
Et álius ángelus exívit de templo, clamans voce magna ad sedéntem super nubem: Mitte falcem tuam, et mete, quia venit hora ut metátur, quóniam áruit messis terræ. A drugi anioł wyszedł z kościoła, wołając głosem wielkim ku siedzącemu na obłoku: Zapuść sierp twój a żni, gdyż przyszła godzina żęcia, ponieważ uschło żniwo ziemie.
16
Et misit qui sedébat super nubem, falcem suam in terram, et deméssa est terra. I zapuścił który siedział na obłoku, sierp swój na ziemię, i pożęta jest ziemia.
17
Et álius ángelus exívit de templo, quod est in cælo, habens et ipse falcem acútam. A drugi anioł wyszedł z kościoła, który jest w nie­bie, mając i ten sierp ostry.
18
Et álius ángelus exívit de altári, qui habébat potestátem supra ignem: et clamávit voce magna ad eum, qui habébat falcem acútam, dicens: Mitte falcem tuam acútam, et vindémia botros víneæ terræ: quóniam matúræ sunt uvæ eius. I drugi anioł wyszedł z ołtarza, który miał moc nad ogniem: i zawołał wielkim głosem do tego, który miał sierp ostry, mówiąc: Zapuść twój sierp ostry, a zbieraj gro­na winnicę ziemie: bo dojrzałe są jagody jej.
19
Et misit ángelus falcem suam acútam in terram, et vindemiávit víneam terræ, et misit in lacum iræ Dei magnum: I zapuścił anioł sierp swój ostry na ziemię, i zebrał winnicę ziemie, i wrzucił w kadź gniewu Bożego wielką.
20
et calcátus est lacus extra civitátem, et exívit sanguis de lacu usque ad frenos equórum per stádia mille sexcénta. I deptano kadź miastem, i wyszła krew z kadzi aż do wędzidł końskich przez tysiąc sześć set stajadł.
15
1
Et vidi áliud signum in cælo magnum, et mirábile, ángelos septem, habéntes plagas septem novíssimas: quóniam in illis consummáta est ira Dei. I widziałem drugi znak na niebie wielki i dziwny: siedm aniołów, mających siedm plag ostatecznych. Iż w nich wykonany jest gniew Boży.
2
Et vidi tamquam mare vítreum mistum igne, et eos, qui vicérunt béstiam, et imáginem eius, et númerum nóminis eius, stantes super mare vítreum, habéntes cítharas Dei: I widziałem jakoby morze sklane zmieszane z ogniem, a te co zwyciężyli bestyą i obraz jej, i liczbę imienia jej, stojące nad morzem sklanem, mające cytry Boże:
3
et cantántes cánticum Móysi servi Dei, et cánticum Agni, dicéntes: Magna, et mirabília sunt ópera tua Dómine Deus omnípotens: iustæ et veræ sunt viæ tuæ, Rex sæculórum. I śpiewające pieśń Mojżesza sługi Bożego, i pieśń Barankowe, mówiąc: Wielkie i dziwne są sprawy twoje, Panie Boże wszechmogący: sprawiedliwe i prawdziwe są drogi twoje królu wieków.
4
Quis non timébit te Dómine, et magnificábit nomen tuum? quia solus pius es: quóniam omnes gentes vénient, et adorábunt in conspéctu tuo, quóniam iudícia tua manifésta sunt. Któż się ciebie bać nie będzie Panie, a nie uwielbi imienia twego? gdyżeś sam dobry jest, gdyż wszystkie narody przjdą, i przed oczyma twymi się kłaniać będą, że się okazały sądy twoje.
5
Et post hæc vidi: et ecce apértum est templum tabernáculi testimónii in cælo: A potemem widział, a oto otworzon jest kościół przy­bytku świadectwa w niebie:
6
et exiérunt septem ángeli habéntes septem plagas de templo, vestíti lino mundo, et cándido, et præcíncti circa péctora zonis áureis. I wyszło siedm aniołów, mających siedm plag, z kościoła obleczonych płótnem czystem i świetnem i przepa­sanych około piersi złotemi pasy.
7
Et unum de quátuor animálibus dedit septem ángelis septem phíalas áureas, plenas iracúndiæ Dei vivéntis in sǽcula sæculórum. A jedno ze czworga zwierząt dało siedmiu aniołom siedm czasz złotych, pełnych gniewu Boga żywiącego na wieki wieków.
8
Et implétum est templum fumo a maiestáte Dei, et de virtúte eius: et nemo póterat introíre in templum, donec consummaréntur septem plagæ septem angelórum. I napełnił się kościół dymu od majestatu Bożego, i od mocy jego: a nie mógł nikt wniść do kościoła, aż się skoń­czyły siedm plag siedmi aniołów.
16
1
Et audívi vocem magnam de templo, dicéntem septem ángelis: Ite, et effúndite septem phíalas iræ Dei in terram. I słyszałem głos wielki z kościoła, mówiący siedmi aniołom: Idźcie, a wylejcie siedm czasz gniewu Bożego na ziemię.
2
Et ábiit primus, et effúdit phíalam suam in terram, et factum est vulnus sævum et péssimum in hómines, qui habébant charactérem béstiæ, et in eos, qui adoravérunt imáginem eius. I wyszedł pierwszy, i wylał czaszę swą na ziemię: i stała się sroga i zła rana w ludziach, którzy mieli cechę bestjej, i w tych, którzy się kłaniali obrazowi jej.
3
Et secúndus ángelus effúdit phíalam suam in mare, et factus est sanguis tamquam mórtui: et omnis ánima vivens mórtua est in mari. I wylał wtóry anioł czaszę swą na morze, i stała się krew jakoby umarłego: a każda dusza żywa, zdechła w morzu.
4
Et tértius effúdit phíalam suam super flúmina, et super fontes aquárum, et factus est sanguis. I wylał trzeci anioł czaszę swą na rzeki i źrzódła wód: i stała się krew.
5
Et audívi ángelum aquárum dicéntem: Iustus es Dómine, qui es, et qui eras sanctus, qui hæc iudicásti: I słyszałem anioła wód mówiącego: Sprawiedliwyś jest Panie, któryś jest, i któryś był, Święty, któryś to osą­dził:
6
quia sánguinem sanctórum, et prophetárum effudérunt, et sánguinem eis dedísti bíbere: digni enim sunt. Iż krew Świętych i proroków wylali, i dałeś im krew pić: bo godni są.
7
Et audívi álterum ab altári dicéntem: Etiam Dómine Deus omnípotens, vera et iusta iudícia tua. I słyszałem drugiego od ołtarza mówiącego: Tak Panie Boże wszechmogący prawdziwe i sprawiedliwe sądy twoje.
8
Et quartus ángelus effúdit phíalam suam in solem, et datum est illi æstu afflígere hómines, et igni: I wylał czwarty anioł czaszę swą na słońce, i dano mu jest gorącem trapić ludzie i ogniem:
9
et æstuavérunt hómines æstu magno, et blasphemavérunt nomen Dei habéntis potestátem super has plagas, neque egérunt pœniténtiam ut darent illi glóriam. I upaleni byli ludzie upaleniem wielkiem, i bluźnili imię Boże, który ma zwierzchność nad temi plagami: ani czynili pokuty, aby mu chwałę dali.
10
Et quintus ángelus effúdit phíalam suam super sedem béstiæ: et factum est regnum eius tenebrósum, et commanducavérunt linguas suas præ dolóre: I wylał piąty anioł czaszę swą na stolicę bestjej: i stało się królestwo jej zaćmione, i zwali języki swoje od boleści.
11
et blasphemavérunt Deum cæli præ dolóribus, et vulnéribus suis, et non egérunt pœniténtiam ex opéribus suis. I bluźnili Boga niebieskiego od boleści i ran swoich, a nie pokutowali od uczynków swoich.
12
Et sextus ángelus effúdit phíalam suam in flumen illud magnum Euphráten: et siccávit aquam eius, ut præpararétur via régibus ab ortu solis. I wylał szósty anioł czaszę swą na one wielką rzekę Euphrates: i wysuszył wodę jej, aby zgotowana była dro­ga królom od wschodu słońca.
13
Et vidi de ore dracónis, et de ore béstiæ, et de ore pseudoprophétæ spíritus tres immúndos in modum ranárum. I widziałem z ust smokowych, i z ust bestjej, i z ust fałszywego proroka trzy nieczyste duchy na kształt żab.
14
Sunt enim spíritus dæmoniórum faciéntes signa, et procédunt ad reges totíus terræ congregáre illos in prœ́lium ad diem magnum omnipoténtis Dei. Abowiem są duchy czartów czyniąc znaki, i wy­chodzą do królów wszystkiej ziemie zgromadzać je na wal­kę na dzień wielki wszechmogącego Boga.
15
Ecce vénio sicut fur. Beátus qui vígilat, et custódit vestiménta sua, ne nudus ámbulet, et vídeant turpitúdinem eius. Oto idę jako złodziej: Błogosławiony, który czuje, i strzeże szat swoich, aby nie chodził nago, i nie oglądano sromoty jego.
16
Et congregábit illos in locum, qui vocátur hebráice Armagédon. I zgromadzi je na miejsce, które zową po Żydow­sku Armagedon.
17
Et séptimus ángelus effúdit phíalam suam in áerem, et exívit vox magna de templo a throno, dicens: Factum est. I wylał siódmy anioł czaszę swą na powietrze, i wy­szedł głos wielki z kościoła od stolice, mówiący: Stało się.
18
Et facta sunt fúlgura, et voces, et tonítrua, et terræmótus factus est magnus, qualis numquam fuit ex quo hómines fuérunt super terram: talis terræmótus, sic magnus. I stały się łyskawice, i głosy, i gromy, i stało się wielkie trzęsienie ziemie, jakie nigdy nie było odkąd ludzie byli na ziemi, takowe trzęsienie, tak wielkie.
19
Et facta est cívitas magna in tres partes: et civitátes géntium cecidérunt. Et Bábylon magna venit in memóriam ante Deum, dare illi cálicem vini indignatiónis iræ eius. I stało się miasto wielkie na trzy części: I miasta Poganów upadły. I Babilonia wielka przyszła na pamięć przed Bogiem., aby jej dał kubek wina zapalczywości gnie­wu jego.
20
Et omnis ínsula fugit, et montes non sunt invénti. I wszelka wyspa uciekła, i góry się nie nalazły.
21
Et grando magna sicut taléntum descéndit de cælo in hómines: et blasphemavérunt Deum hómines propter plagam grándinis: quóniam magna facta est veheménter. I wielki grad jako cetnar spadł z nieba na ludzi: i bluźnili ludzie Boga dla plagi gradu: iż barzo wielka by­ła.
17
1
Et venit unus de septem ángelis, qui habébant septem phíalas, et locútus est mecum, dicens: Veni, osténdam tibi damnatiónem meretrícis magnæ, quæ sedet super aquas multas, I przyszedł jeden z siedmi aniołów, którzy mieli siedm czasz, i mówił ze mną mówiąc: Chodź, okażeć potępienie wielkiej wszetecznice, która siedzi nad wodami wielkiemi,
2
cum qua fornicáti sunt reges terræ, et inebriáti sunt qui inhábitant terram de vino prostitutiónis eius. Z którą wszeteczeństwo płodzili królowie ziemie, i opili się z wina wszeteczeństwa jej, którzy mieszkają na ziemi.
3
Et ábstulit me in spíritu in desértum. Et vidi mulíerem sedéntem super béstiam coccíneam, plenam nomínibus blasphémiæ, habéntem cápita septem, et córnua decem. I zaniósł mię w duchu na puszczą. I widziałem nie­wiastę siedzącą na czerwonej bestjej, pełnej imion bluźnierstwa, mającej siedm głów, i rogów dziesięć.
4
Et múlier erat circúmdata púrpura, et cóccino, et inauráta auro, et lápide pretióso, et margarítis, habens póculum áureum in manu sua, plenum abominatióne, et immundítia fornicatiónis eius. A niewiasta przyobleczona była w purpurę i w karmazyn, i uzłocona złotem, i drogim kamieniem, i perłami, mając kubek złoty w ręce swej pełny brzydliwości i plugastwa wrszeteczeństwa swojego.
5
Et in fronte eius nomen scriptum: Mystérium: Bábylon magna, mater fornicatiónum, et abominatiónum terræ. A na czele swojem imię napisane: Tajemnica: Babilonia wielka, matka wszeteczeństw i brzydliwości ziemie,
6
Et vidi mulíerem ébriam de sánguine sanctórum, et de sánguine mártyrum Iesu. Et mirátus sum cum vidíssem illam admiratióne magna. I widziałem niewiastę pijana krwią świętych, i krwią męczenników Jezusowych. A dziwowałem się ujrzawszy ją podziwieniem wielkiem.
7
Et dixit mihi ángelus: Quare miráris? ego dicam tibi sacraméntum mulíeris, et béstiæ, quæ portat eam, quæ habet cápita septem, et córnua decem. I rzekł mi anioł: Czemu się dziwujesz? Ja tobie po­wiem tajemnicę niewiasty, i bestjej, która ją nosi, która ma siedm głów i rogów dziesięć.
8
Béstia, quam vidísti, fuit, et non est, et ascensúra est de abýsso, et in intéritum ibit: et mirabúntur inhabitántes terram (quorum non sunt scripta nómina in Libro vitæ a constitutióne mundi) vidéntes béstiam, quæ erat, et non est. Bestyą, którąś widział była, a nie jest, a ma wstąpić z przepaści, a pójdzie na zginienie: i zadziwują się miesz­kający na ziemi (których imiona nie są napisane w księgach żywota od założenia świata) widząc bestyą, która była, a nie jest.
9
Et hic est sensus, qui habet sapiéntiam. Septem cápita, septem montes sunt, super quos múlier sedet, et reges septem sunt. A tu jest rozum, który ma mądrość: siedm głów: są siedm gór, na których niewiasta siedzi, i królów siedm jest.
10
Quinque cecidérunt, unus est, et álius nondum venit: et cum vénerit, opórtet illum breve tempus manére. Pięć ich upadło, jeden jest, a drugi jeszcze nie przyszedł: a gdy przydzie, na mały czas ma trwać.
11
Et béstia, quæ erat, et non est: et ipsa octáva est: et de septem est, et in intéritum vadit. A bestya, która była a nie jest: a ta jest ósma, a jest z siedmi, a idzie na stracenie.
12
Et decem córnua, quæ vidísti, decem reges sunt: qui regnum nondum accepérunt, sed potestátem tamquam reges una hora accípient post béstiam. A dziesięć rogów, któreś widział: jest dziesięć kró­lów, którzy królestwa jeszcze nie wzięli, ale wezmą moc jako królowie na jednę godzinę za bestyą.
13
Hi unum consílium habent, et virtútem, et potestátem suam béstiæ tradent. Ci jednę myśl mają i moc: i władzą swoje bestjej po­dadzą.
14
Hi cum Agno pugnábunt, et Agnus vincet illos: quóniam Dóminus dominórum est, et Rex regum: et qui cum illo sunt, vocáti, elécti, et fidéles. Ci z Barankiem walczyć będą, a Baranek je zwy­cięży: iż jest Panem nad pany, i królem nad królmi, i któ­rzy z nim są, wezwani, wybrani, i wierni.
15
Et dixit mihi: Aquæ, quas vidísti ubi méretrix sedet, pópuli sunt, et gentes, et linguæ. I rzekł mi: Wody któreś widział gdzie wszetecznica siedzi: ludzie są, i narody i języki.
16
Et decem córnua, quæ vidísti in béstia: hi ódient fornicáriam, et desolátam fácient illam, et nudam, et carnes eius manducábunt, et ipsam igni concremábunt. A dziesięć rogów, któreś widział na bestjej: ci w nie­nawiści mieć będą wszetecznicę, i uczynią ją spustoszoną i nagą, i ciało jej będą jeść, a same ogniem spalą.
17
Deus enim dedit in corda eórum ut fáciant quod plácitum est illi: ut dent regnum suum béstiæ donec consumméntur verba Dei. Abowiem Bóg dał w sercach ich, aby czynili co się mu podoba, aby dali królestwo swe bestjej, ażby się wy­pełniły słowa Boże.
18
Et múlier, quam vidísti, est cívitas magna, quæ habet regnum super reges terræ. A niewiasta, którąś widział, jest miasto wielkie, które ma królestwo nad królmi ziemie.
18
1
Et post hæc vidi álium ángelum descendéntem de cælo, habéntem potestátem magnam: et terra illumináta est a glória eius. A potemem widział drugiego anioła zstępującego z nieba, mającego moc wielką: i oświeciła się ziemia od chwa­ły jego.
2
Et exclamávit in fortitúdine, dicens: Cécidit, cécidit Bábylon magna: et facta est habitátio dæmoniórum, et custódia omnis spíritus immúndi, et custódia omnis vólucris immúndæ, et odíbilis: I zakrzyknął w mocy mówiąc: upadła, upadła Babi­lonia wielka, i stała się mieszkaniem czartów, i strażą wszego ducha nieczystego, i strażą wszelkiego ptastwa nie­czystego i przemierzłego:
3
quia de vino iræ fornicatiónis eius bibérunt omnes gentes: et reges terræ cum illa fornicáti sunt: et mercatóres terræ de virtúte deliciárum eius dívites facti sunt. Bo z wina gniewu porubstwa jej piły wszystkie naro­dy: a królowie ziemie wszeteczeństwo z nią płodzili: i kupcy ziemscy z mocy rozkoszy jej bogatymi się stali.
4
Et audívi áliam vocem de cælo, dicéntem: Exíte de illa pópulus meus: ut ne partícipes sitis delictórum eius, et de plagis eius non accipiátis. I słyszałem drugi głos z nieba mówiący: Wynidźcie z niej ludu mój: abyście nie byli uczestnikami grzechów jej, a żebyście nie odnieśli plag jej.
5
Quóniam pervenérunt peccáta eius usque ad cælum, et recordátus est Dóminus iniquitátum eius. Abowiem grzechy jej przyszły aż do nieba, i wspo­mniał Pan na nieprawości jej.
6
Réddite illi sicut et ipsa réddidit vobis: et duplicáte duplícia secúndum ópera eius: in póculo, quo míscuit, miscéte illi duplum. Oddajcież jej, jako i ona wam oddawała: a w dwój­nasób dwojako oddajcie wedle uczynków jej: W kubku, którym nalewała, nalewajcie jej w dwójnasób.
7
Quantum glorificávit se, et in delíciis fuit, tantum date illi torméntum et luctum: quia in corde suo dicit: Sédeo regína: et vídua non sum, et luctum non vidébo. Jako się wiele wynosiła i w rozkoszach była: tyle jej dajcie męki i żałości: iż w sercu swem mówi: Siedzę kró­lową: a nie jestem wdową, i żałości nie ujrzę.
8
Ideo in una die vénient plagæ eius, mors, et luctus, et fames, et igne comburétur: quia fortis est Deus, qui iudicábit illam. Dla tego w jeden dzień przyda plagi jej, śmierć, i smętek, i głód i ogniem będzie spalona: iż mocny jest Bóg, który ją osądzi.
9
Et flebunt, et plangent se super illam reges terræ, qui cum illa fornicáti sunt, et in delíciis vixérunt, cum víderint fumum incéndii eius: I będą płakać, i nad nią bić się będą królowie ziem­scy, którzy z nią wszeteczeństwo płodzili, i w rozkoszach żyli, gdy ujrzą dym spalenia jej:
10
longe stantes propter timórem tormentórum eius, dicéntes: Væ, væ cívitas illa magna Bábylon, cívitas illa fortis: quóniam una hora venit iudícium tuum. Z daleka stojąc przez bojaźń mąk jej: mówiąc: Bia­da, biada, miasto ono wielkie Babilonia, miasto ono mocne: iż w jednę godzinę przyszedł sąd twój.
11
Et negotiatóres terræ flebunt, et lugébunt super illam: quóniam merces eórum nemo emet ámplius: A kupcy ziemscy płakać będą i żałować nad nią: iż towarów ich żaden więcej nic kupi,
12
merces auri, et argénti, et lápidis pretiósi, et margarítæ, et byssi, et púrpuræ, et sérici, et cocci (et omne lignum thýinum, et ómnia vasa éboris, et ómnia vasa de lápide pretióso, et æraménto, et ferro, et mármore, Towaru złota, i srebra, i kamienia drogiego, i pereł, i bisioru, i szarłatu, i jedwabiu, i karmazynu, i wszelkiego drzewa Thyjnowego, i wszelkiego naczynia Słoniowego, i wszelkiego naczynia z kamienia kosztownego, i z miedzi, i z żelaza, i z marmoru,
13
et cinnamómum), et odoramentórum, et unguénti, et thuris, et vini, et ólei, et símilæ, et trítici, et iumentórum, et óvium, et equórum, et rhedárum, et mancipiórum, et animárum hóminum. I Cynamonu, i kadzenia, i maści, i kadzidła, i wina, i oliwy, i mąki czystej, i pszenice, i bydła, i owiec, i koni, i kolebek, i niewolników i dusz ludzkich.
14
Et poma desidérii ánimæ tuæ discessérunt a te, et ómnia pínguia, et præclára periérunt a te, et ámplius illa iam non invénient. I owoce pożądliwości dusze twej odeszły od ciebie: i wszystkie rzeczy tłuste i świetne zginęły od ciebie, ani ich już dalej znajdą.
15
Mercatóres horum, qui dívites facti sunt, ab ea longe stabunt propter timórem tormentórum eius, flentes, ac lugéntes, Kupcy tych rzeczy, którzy się zbogacili, od niej zdaleka stać będą dla bojaźni mąk jej, płacząc i żałując,
16
et dicéntes: Væ, væ cívitas illa magna, quæ amícta erat bysso, et púrpura, et cocco, et deauráta erat auro, et lápide pretióso, et margarítis: A mówiąc: Biada, biada, miasto ono wielkie, które było obleczone w bisior i w szarłat, i w karmazyn, i było uzłocone złotem i kamieniem drogim, i perłami:
17
quóniam una hora destitútæ sunt tantæ divítiæ: et omnis gubernátor, et omnis, qui in lacum návigat, et nautæ, et qui in mari operántur, longe stetérunt, Iż jednej godziny spustoszone są tak wielkie boga­ctwa: i wszelki sternik, i wszelki po jezierze jeżdżący, i żeglarze, i którzy na morzu robią, z daleka stanęli.
18
et clamavérunt vidéntes locum incéndii eius, dicéntes: Quæ símilis civitáti huic magnæ? I zawołali widząc miejsce zapalenia jego, mówiąc: Któreż podobne miastu temu wielkiemu?
19
et misérunt púlverem super cápita sua, et clamavérunt flentes, et lugéntes, dicéntes: Væ, væ cívitas illa magna, in qua dívites facti sunt omnes, qui habébant naves in mari de prétiis eius: quóniam una hora desoláta est. I sypali proch na głowy swe, a płacząc i żałując wołali, mówiąc: Biada, biada, miasto ono wielkie, w którym zbogacieli wszyscy, którzy mieli okręty na morzu, z płacej jego: iż jednej godziny spustoszało.
20
Exsúlta super eam cælum, et sancti apóstoli, et prophétæ: quóniam iudicávit Deus iudícium vestrum de illa. Rozraduj się nad niem niebo i święci Apostołowie i prorocy: iż Bóg osądził sąd wasz z niego.
21
Et sústulit unus ángelus fortis lápidem quasi molárem magnum, et misit in mare, dicens: Hoc ímpetu mittétur Bábylon cívitas illa magna, et ultra iam non inveniétur. I podniósł jeden anioł mocny kamień jakoby młyń­ski wielki, i wrzucił w morze, mówiąc: Tym pędem wrzu­cona będzie Babilonia miasto ono wielkie: i już dalej nie będzie naleziona
22
Et vox citharœdórum, et musicórum, et tíbia canéntium, et tuba non audiétur in te ámplius: et omnis ártifex omnis artis non inveniétur in te ámplius: et vox molæ non audiétur in te ámplius: I głos cytrzystów, i śpiewaków, i na piszczałce gra­jących i na trąbie, dalej w tobie słyszan nie będzie, i wszel­ki rzemieślnik wszelkiego rzemiesła nie znajdzie się więcej w tobie, i głos młyna nie będzie dalej słyszan w tobie.
23
et lux lucérnæ non lucébit in te ámplius: et vox sponsi, et sponsæ non audiétur adhuc in te: quia mercatóres tui erant príncipes terræ, quia in venefíciis tuis erravérunt omnes gentes. I światłość lampy nie będzie dalej świeciła w tobie, i głos oblubieńca i oblubienice nie będzie dalej słyszan w tobie: iż kupcy twoi byli książęta ziemscy, iż czarami twemi pobłądziły wszystkie narody.
24
Et in ea sanguis prophetárum et sanctórum invéntus est: et ómnium, qui interfécti sunt in terra. I w niem się znalazła krew proroków i świętych: i wszystkich, którzy są zabici na ziemi.
19
1
Post hæc audívi quasi vocem turbárum multárum in cælo dicéntium: Allelúia: salus, et glória, et virtus Deo nostro est: Potemem słyszał jakoby głos rzeszy wielkich na niebie mówiących: Allelu-Ja. Zbawienie, i chwała, i moc Bogu naszemu jest:
2
quia vera, et iusta iudícia sunt eius, qui iudicávit de meretríce magna, quæ corrúpit terram in prostitutióne sua, et vindicávit sánguinem servórum suórum de mánibus eius. Iż prawdziwe są i sprawiedliwe sądy jego, który osą­dził wszetecznicę wielką, która popsowała ziemię wszeteczeństwem swem, i pomścił się krwie sług swoich z rąk
3
Et íterum dixérunt: Allelúia. Et fumus eius ascéndit in sǽcula sæculórum. A po wtóre rzekli, Allelu-Ja. A dym jej wstąpił na wieki wieków.
4
Et cecidérunt senióres vigínti quátuor, et quátuor animália, et adoravérunt Deum sedéntem super thronum, dicéntes: Amen: allelúia. I upadli dwadzieścia i czterzej starszych, i czworo zwierząt, i pokłonili się Bogu siedzącemu na stolicy, mó­wiąc: Amen, Allelu-Ja.
5
Et vox de throno exívit, dicens: Laudem dícite Deo nostro omnes servi eius: et qui timétis eum pusílli, et magni. I wyszedł głos z stolice, mówiący: Dajcie chwałę Bogu naszemu wszyscy słudzy jego: i którzy się go boicie mali i wielcy.
6
Et audívi quasi vocem turbæ magnæ, et sicut vocem aquárum multárum, et sicut vocem tonitruórum magnórum, dicéntium: Allelúia: quóniam regnávit Dóminus Deus noster omnípotens. I słyszałem jako głos rzeszy wielkiej, i głos wiela wód, i jako głos wielkich gromów, mówiących: Allelu-Ja: iż królował Pan Bóg nasz wszechmogący.
7
Gaudeámus, et exsultémus: et demus glóriam ei: quia venérunt núptiæ Agni, et uxor eius præparávit se. Weselmy się i radujmy się, i dajmy mu chwałę: iż przyszło wesele Barankowe, a małżonka jego zgotowała się.
8
Et datum est illi ut coopériat se býssino splendénti, et cándido. Býssinum enim iustificatiónes sunt sanctórum. I dano jej, aby się oblekła w bisior świetny i czysty. Abowiem bisior: są usprawiedliwienia świętych.
9
Et dixit mihi: Scribe: Beáti, qui ad cœnam nuptiárum Agni vocáti sunt: et dixit mihi: Hæc verba Dei vera sunt. I rzekł mi: Napisz: Błogosławieni, którzy na wiecze­rzą wesela Barankowego wezwani są. I rzekł mi: Te słowa Boże, są prawdziwe.
10
Et cécidi ante pedes eius, ut adorárem eum. Et dicit mihi: Vide ne féceris: consérvus tuus sum, et fratrum tuórum habéntium testimónium Iesu. Deum adóra. Testimónium enim Iesu est spíritus prophetíæ. I upadłem do nóg jego, abym się mu kłaniał. I rzekł mi: Patrz, żebyś nie czynił: spół sługa twój jestem, i braciej twojej mających świadectwo Jezusowe. Bogu się kłaniaj. Abowiem świadectwo Jezusowe, jest duch proroctwa.
11
Et vidi cælum apértum, et ecce equus albus, et qui sedébat super eum, vocabátur Fidélis, et Verax, et cum iustítia iúdicat, et pugnat. I widziałem niebo otworzone, a oto koń biały: a który siedział, na nim zwano go Wiernym i Prawdziwym, a sądzi z sprawiedliwością i walczy.
12
Oculi autem eius sicut flamma ignis, et in cápite eius diadémata multa, habens nomen scriptum, quod nemo novit nisi ipse. A oczy jego jako płomień ogniowy, a na głowie jego wiele koron, mając imię napisane, którego nikt nie wie je­dno sam.
13
Et vestítus erat veste aspérsa sánguine: et vocátur nomen eius, Verbum Dei. A obleczony był w szatę krwią pokropioną: a zową imię jego Słowo Boże.
14
Et exércitus qui sunt in cælo, sequebántur eum in equis albis, vestíti býssino albo, et mundo. I wojska, które są na niebie jechały za nim na ko­niach białych, obleczone w bisior biały i czysty.
15
Et de ore eius procédit gládius ex utráque parte acútus, ut in ipso percútiat gentes. Et ipse reget eas in virga férrea: et ipse calcat tórcular vini furóris iræ Dei omnipoténtis. A z ust jego wychodzi miecz z obojej strony ostry: aby im bił narody. A on je rządzić będzie laska żelazną: on też depce prasę wina zapalczywości gniewu Boga wszechmogącego.
16
Et habet in vestiménto, et in fémore suo scriptum: Rex regum, et Dóminus dominántium. A ma na szacie i na biedrze swojej napisano: Król nad królmi, i Pan nad pany.
17
Et vidi unum ángelum stantem in sole, et clamávit voce magna, dicens ómnibus ávibus, quæ volábant per médium cæli: Veníte, et congregámini ad cœnam magnam Dei: I widziałem anioła jednego stojącego w słońcu: i za­wołał głosem wielkim mówiąc wszem ptakom, którzy la­tali przez pośród nieba: Chodźcie i zgromadźcie się na wieczerzą wielką Bożą:
18
ut manducétis carnes regum, et carnes tribunórum, et carnes fórtium, et carnes equórum, et sedéntium in ipsis, et carnes ómnium liberórum, et servórum, et pusillórum, et magnórum. Abyście jedli ciała królów, i ciała tysiączników, i cia­ła mocarzów, i ciała koni, i siedzących na nich, i ciała wszystkie wolnych i niewolników, i małych i wielkich.
19
Et vidi béstiam, et reges terræ, et exércitus eórum congregátos ad faciéndum prœ́lium cum illo, qui sedébat in equo, et cum exércitu eius. I widziałem bestyą i króle ziemskie, i wojska ich zebrane, aby stoczyły bitwę z tym, który siedział na ko­niu i z wojskiem jego.
20
Et apprehénsa est béstia, et cum ea pseudoprophéta: qui fecit signa coram ipso, quibus sedúxit eos, qui accepérunt charactérem béstiæ, et qui adoravérunt imáginem eius. Vivi missi sunt hi duo in stagnum ignis ardéntis súlphure: I pojmana jest bestya a z nią fałszywy prorok: który czynił cuda przed nią, któremi zwiódł te, którzy przyjęli cechę bestjej, i którzy się kłaniali obrazowi jej. Ci dwa wrzuceni są żywi w jezioro ognia gorającego siarką.
21
et céteri occísi sunt in gládio sedéntis super equum, qui procédit de ore ipsíus: et omnes aves saturátæ sunt cárnibus eórum. A drudzy pobici są mieczem siedzącego na koniu, który pochodzi z ust jego: a wszyscy ptacy nasyceni są mię­sem ich.
20
1
Et vidi ángelum descendéntem de cælo, habéntem clavem abýssi, et caténam magnam in manu sua. I widziałem anioła zstępującego z nieba, mającego klucz przepaści, i łańcuch wielki w ręce swojej.
2
Et apprehéndit dracónem, serpéntem antíquum, qui est diábolus, et Sátanas, et ligávit eum per annos mille: I uchwycił smoka węża starego, który jest djabeł, i szatan, i związał go na tysiąc lat.
3
et misit eum in abýssum, et clausit, et signávit super illum ut non sedúcat ámplius gentes, donec consumméntur mille anni: et post hæc opórtet illum solvi módico témpore. I wrzucił go w przepaść, i zamknął, i zapieczętował nad nim, aby nie zwodził dalej narodów, ażby się wypełniły tysiąc lat: a potem ma być rozwiązan na mały czas.
4
Et vidi sedes, et sedérunt super eas, et iudícium datum est illis: et ánimas decollatórum propter testimónium Iesu, et propter verbum Dei, et qui non adoravérunt béstiam, neque imáginem eius, nec accepérunt charactérem eius in fróntibus, aut in mánibus suis, et vixérunt, et regnavérunt cum Christo mille annis. I widziałem stolice: i usiedli na nich, a dano im sąd, i dusze pościnanych dla świadectwa Jezusowego, i dla sło­wa Bożego: i którzy się nie kłaniali bestjej, ani obrazowi jej, i nie brali cechy jej na czoła abo na ręce swoje: i żyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat.
5
Céteri mortuórum non vixérunt, donec consumméntur mille anni. Hæc est resurréctio prima. Inszy z umarłych nie żyli, aż się skończyły tysiąc lat. To jest zmartwychwstanie pierwsze.
6
Beátus, et sanctus, qui habet partem in resurrectióne prima: in his secúnda mors non habet potestátem: sed erunt sacerdótes Dei et Christi, et regnábunt cum illo mille annis. Błogosławiony i święty, który ma część w pierwszem zmartwychwstaniu: nad temi wtóra śmierć mocy nie ma: ale będą kapłany Bożemi i Chrystusowemi: i będą kró­lować z nim tysiąc lat.
7
Et cum consummáti fúerint mille anni, solvétur Sátanas de cárcere suo, et exíbit, et sedúcet gentes, quæ sunt super quátuor ángulos terræ, Gog, et Magog, et congregábit eos in prœ́lium, quorum númerus est sicut aréna maris. A gdy się skończą tysiąc lat, będzie rozwiązan sza­tan z ciemnice swojej, i wynidzie, i będzie zwodził narody, które są na czterech węgłach ziemie, Goga, i Magoga, i zbierze je na walkę, których liczba jest jako piasek morski.
8
Et ascendérunt super latitúdinem terræ, et circuiérunt castra sanctórum, et civitátem diléctam. I wstąpili na szerokość ziemie, i obtoczyli obóz świętych, i miasto umiłowane.
9
Et descéndit ignis a Deo de cælo, et devorávit eos: et diábolus, qui seducébat eos, missus est in stagnum ignis, et súlphuris, ubi et béstia, I zstąpił ogień od Boga z nieba: i pożarł je:
10
et pseudoprophéta cruciabúntur die ac nocte in sǽcula sæculórum. A djabeł, który je zwodził, wrzucon jest w jezioro ognia i siarki, gdzie i bestya i fałszywy prorok będą mę­czeni we dnie i w nocy na wieki wieków.
11
Et vidi thronum magnum cándidum, et sedéntem super eum, a cuius conspéctu fugit terra, et cælum, et locus non est invéntus eis. I widziałem stolicę wielką, białą, i siedzącego na niej, przed którego obliczem uciekła ziemia i niebo, a miejsce im nie jest znalezione.
12
Et vidi mórtuos magnos, et pusíllos, stantes in conspéctu throni, et libri apérti sunt: et álius Liber apértus est, qui est vitæ: et iudicáti sunt mórtui ex his, quæ scripta erant in libris, secúndum ópera ipsórum. I widziałem umarłe wielkie i małe stojące przed oblicznością stolice, a księgi są otworzone: i drugą księgę otwo­rzono, która jest żywota: i osądzono umarłe z tego co na­pisano było w onych księgach wedle uczynków ich.
13
Et dedit mare mórtuos, qui in eo erant: et mors, et inférnus dedérunt mórtuos suos, qui in ipsis erant: et iudicátum est de síngulis secúndum ópera ipsórum. I dało morze umarłe, którzy w niem byli, i śmierć i piekło dali umarłe swe, którzy w nich byli, i sądzono każdego wedle uczynków jego.
14
Et inférnus, et mors missi sunt in stagnum ignis. Hæc est mors secúnda. A śmierć i piekło wrzucono w jezioro ogniste. Ta jest śmierć wtóra.
15
Et qui non invéntus est in Libro vitæ scriptus, missus est in stagnum ignis. I który się nie nalazł napisany w księ­gach żywota, wrzucon jest w jezioro ogniste.
21
1
Et vidi cælum novum, et terram novam. Primum enim cælum, et prima terra ábiit, et mare iam non est. I widziałem niebo nowe, i ziemię nową. Abowiem pierwsze niebo, i pierwsza ziemia przeszła, a morza już niemasz.
2
Et ego Ioánnes vidi sanctam civitátem Ierúsalem novam descendéntem de cælo a Deo, parátam sicut sponsam ornátam viro suo. A ja Jan widziałem święte miasto Jeruzalem nowe zstępujące z nieba od Boga, zgotowane, jako oblubienicę ubraną mężowi swemu.
3
Et audívi vocem magnam de throno dicéntem: Ecce tabernáculum Dei cum homínibus, et habitábit cum eis. Et ipsi pópulus eius erunt, et ipse Deus cum eis erit eórum Deus: I słyszałem głos wielki z stolice mówiący: Oto przy­bytek Boży z ludźmi, i będzie mieszkał z niemi. A oni będą ludem jego: a sam Bóg z niemi będzie Bogiem ich.
4
et abstérget Deus omnem lácrymam ab óculis eórum: et mors ultra non erit, neque luctus, neque clamor, neque dolor erit ultra, quia prima abiérunt. I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich: a śmierci dalej nie będzie, ani smętku, ani krzyku, ani boleści więcej nie bę­dzie, iż pierwsze rzeczy przeminęły.
5
Et dixit qui sedébat in throno: Ecce nova fácio ómnia. Et dixit mihi: Scribe, quia hæc verba fidelíssima sunt, et vera. I rzekł, który siedział na stolicy: Oto nowe czynię wszystkie rzeczy. I rzekł mi: Napisz, iż te słowa barzo wierne są i prawdziwe.
6
Et dixit mihi: Factum est: ego sum α et ω, inítium et finis. Ego sitiénti dabo de fonte aquæ vitæ, gratis. I rzekł mi: Stało się. Jam jest Alpha i Omega: po­czątek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źrzódła wody żywota.
7
Qui vícerit, possidébit hæc: et ero illi Deus, et ille erit mihi fílius. Kto zwycięży, odziedziczy to, i będę jemu Bogiem, a on mi będzie synem.
8
Tímidis autem, et incrédulis, et exsecrátis, et homicídis, et fornicatóribus, et venéficis, et idololátris, et ómnibus mendácibus, pars illórum erit in stagno ardénti igne, et súlphure: quod est mors secúnda. Lecz bojaźliwym, i niewiernym, i obmierzłym, i mężobójcom, i porubnikom, i czarownikom, i bałwochwalcom i wszystkim kłamcom, część ich będzie w jeziorze gorającym ogniem i siarką, co jest śmierć wtóra.
9
Et venit unus de septem ángelis habéntibus phíalas plenas septem plagis novíssimis, et locútus est mecum, dicens: Veni, et osténdam tibi sponsam, uxórem Agni. I przyszedł jeden z siedmi aniołów, którzy mieli siedm czasz pełnych siedmią plag ostatecznych, i mówił zemną, mówiąc: Chodź, a okażęć oblubienicę małżonę Barankowę.
10
Et sústulit me in spíritu in montem magnum, et altum, et osténdit mihi civitátem sanctam Ierúsalem descendéntem de cælo a Deo, I zaniósł mię w duchu na górę wielką i wysoką: i okazał mi miasto święte Jeruzalem zstępujące z nieba od Boga,
11
habéntem claritátem Dei: et lumen eius símile lápidi pretióso tamquam lápidi iáspidis, sicut crystállum. Mające jasność Bożą: a światłość jego podobną ka­mieniowi kosztownemu jako kamieniowi Jaspidowemu, ja­ko kryształ.
12
Et habébat murum magnum, et altum, habéntem portas duódecim: et in portis ángelos duódecim, et nómina inscrípta, quæ sunt nómina duódecim tríbuum filiórum Israel. A miało mur wielki i wysoki, mający bram dwana­ście, a na bramach dwanaście aniołów, i imiona napisane, które są imiona dwanaście pokolenia synów Izraelskich.
13
Ab oriénte portæ tres, et ab aquilóne portæ tres, et ab austro portæ tres, et ab occásu portæ tres. Od Wschodu, bramy trzy: i od Północy, bramy trzy: i od Południa, bramy trzy: i od Zachodu, bramy trzy.
14
Et murus civitátis habens fundaménta duódecim, et in ipsis duódecim nómina duódecim apostolórum Agni. A mur miasta miał fundamentów dwanaście: a na nich dwanaście imion dwunaście Apostołów Barankowych.
15
Et qui loquebátur mecum, habébat mensúram arundíneam áuream, ut metirétur civitátem, et portas eius, et murum. A co mówił zemną, miał miarę trzcinianą złotą, aby mierzył miasto i bramy jego, i mur.
16
Et cívitas in quadro pósita est, et longitúdo eius tanta est quanta et latitúdo: et mensus est civitátem de arúndine áurea per stádia duódecim míllia: et longitúdo, et altitúdo, et latitúdo eius æquália sunt. A miasto czworogranisto leży, a długość jego tak wielka jest, jako i szerokość. I mierzył miasto trzciną złotą na dwanaście tysię­cy stajan: a długość i wysokość i szerokość jego równe są.
17
Et mensus est murum eius centum quadragínta quátuor cubitórum, mensúra hóminis, quæ est ángeli. I mierzył mur jego sto czterdzieści cztery łokcie, miary człowiecze i która jest aniołowa.
18
Et erat structúra muri eius ex lápide iáspide: ipsa vero cívitas aurum mundum símile vitro mundo. A było budowanie muru jego z kamienia Jaspisu: a samo miasto złoto czyste, podobne szkłu czystemu.
19
Et fundaménta muri civitátis omni lápide pretióso ornáta. Fundaméntum primum, iaspis: secúndum, sapphírus: tértium, calcedónius: quartum, smarágdus: A fundamenty muru miasta, ozdobione wszelakim kamieniem drogim. Pierwszy fundament, Jaspis: wtóry, Szafir: trzeci, Kalcedon: czwarty, Smaragd:
20
quintum, sardónyx: sextum, sárdius: séptimum, chrysólithus: octávum, berýllus: nonum, topázius: décimum, chrysóprasus: undécimum, hyacínthus: duodécimum, amethýstus. Piąty, Sardonyx: szósty, Sardiusz: siódmy, Chrysolit: ósmy, Berillus: dziewiąty, Topazyus: dziesiąty, Chrysopras: jedenasty, Jacynt: dwunasty, Amethyst.
21
Et duódecim portæ, duódecim margarítæ sunt, per síngulas: et síngulæ portæ erant ex síngulis margarítis: et plátea civitátis aurum mundum, tamquam vitrum perlúcidum. A dwanaście bram, są dwanaście pereł, każda z oso­bna: a każda brama była z jednej perły: a ulica miasta zło­to czyste, jako szkło przezroczyste.
22
Et templum non vidi in ea: Dóminus enim Deus omnípotens templum illíus est, et Agnus. A kościoła nie widziałem w niem: abowiem Pan Bóg wszechmogący jest kościołem jego i Baranek.
23
Et cívitas non eget sole, neque luna ut lúceant in ea: nam cláritas Dei illuminávit eam, et lucérna eius est Agnus. A miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca, aby świeciły w niem: abowiem jasność Boża oświeciła je, a świe­ca jego jest Baranek.
24
Et ambulábunt gentes in lúmine eius: et reges terræ áfferent glóriam suam, et honórem in illam. A Poganie chodzić będą w światłości jego: a kró­lowie ziemscy chwałę swoję i cześć do niego przyniosą.
25
Et portæ eius non claudéntur per diem: nox enim non erit illic. A bramy jego nie będą zamknione we dnie: abo­wiem tam nocy nie będzie.
26
Et áfferent glóriam, et honórem géntium in illam. I przyniosą do niego chwałę i cześć Poganów.
27
Non intrábit in eam áliquod coinquinátum, aut abominatiónem fáciens, et mendácium, nisi qui scripti sunt in Libro vitæ Agni. Nie wnidzie do niego nic nieczystego abo czyniącego obrzydłość i kłamstwo, jedno, którzy są napisani w księ­gach żywota Barankowych.
22
1
Et osténdit mihi flúvium aquæ vitæ, spléndidum tamquam crystállum, procedéntem de sede Dei et Agni. I ukazał mi rzekę wody żywota, jasną jako kry­ształ, wychodzącą z stolice Bożej i Barankowej.
2
In médio platéæ eius, et ex utráque parte flúminis lignum vitæ, áfferens fructus duódecim, per menses síngulos reddens fructum suum, et fólia ligni ad sanitátem géntium. W pośród ulice jego, i z obu stron rzeki drzewo żywo­ta, rodzące owoców dwanaście, na każdy miesiąc poda­wając owoc swój, a liście drzewa ku zdrowiu Poganów.
3
Et omne maledíctum non erit ámplius: sed sedes Dei et Agni in illa erunt, et servi eius sérvient illi. I nie będzie więcej żadne przeklęctwo: ale stolica Boża i Barankowa w niem będą, a słudzy jego służyć mu będą.
4
Et vidébunt fáciem eius: et nomen eius in fróntibus eórum. I oglądają oblicze jego: a imię jego na ich czołach.
5
Et nox ultra non erit: et non egébunt lúmine lucérnæ, neque lúmine solis, quóniam Dóminus Deus illuminábit illos, et regnábunt in sǽcula sæculórum. I nocy więcej nie będzie: a nie trzeba im będzie świa­tłości świece, ani światłości słonecznej: bo je Pan Bóg oświecać będzie, i królować będą na wieki wieków.
6
Et dixit mihi: Hæc verba fidelíssima sunt, et vera. Et Dóminus Deus spirítuum prophetárum misit ángelum suum osténdere servis suis quæ opórtet fíeri cito. I rzekł mu: Te słowa barzo wierne są i prawdziwe. A Pan Bóg duchów prorockich posłał anioła swego, aby okazał sługom swym co się ma stać w rychle.
7
Et ecce vénio velóciter. Beátus, qui custódit verba prophetíæ libri huius. A oto przychodzę rychło. Błogosławiony, który zachowywa słowa proroctwa ksiąg tych.
8
Et ego Ioánnes, qui audívi, et vidi hæc. Et postquam audíssem, et vidíssem, cécidi ut adorárem ante pedes ángeli, qui mihi hæc ostendébat: A ja Jan, którym słyszał, i widział to. A gdym sły­szał i widział, upadłem, abym się pokłonił przed nogami anioła, który mi to pokazował.
9
et dixit mihi: Vide ne féceris: consérvus enim tuus sum, et fratrum tuórum prophetárum, et eórum, qui servant verba prophetíæ libri huius: Deum adóra. I rzekł mi: Patrz, żebyś nie czynił, bom jest spół sługa twój, i braciej twej proroków, i tych co chowają słowa pro­roctwa ksiąg tych. Bogu się skłaniaj, I rzekł mi:
10
Et dicit mihi: Ne signáveris verba prophetíæ libri huius: tempus enim prope est. Nie pieczętuj słów proroctwa ksiąg tych: abowiem czas blizko jest.
11
Qui nocet, nóceat adhuc: et qui in sórdibus est, sordéscat adhuc: et qui iustus est, iustificétur adhuc: et sanctus, sanctificétur adhuc. Kto szkodzi, niech jeszcze szkodzi: a kto jest w plugastwie, niech jeszcze plugawieje: a kto sprawiedliwy jest niech jeszcze będzie usprawiedliwion: a święty, niech jesz­cze będzie poświęcon.
12
Ecce vénio cito, et merces mea mecum est, réddere unicuíque secúndum ópera sua. Oto przychodzę rychło, a zapłata moja zemną jest, abym oddał każdemu według uczynków jego.
13
Ego sum α et ω, primus et novíssimus, princípium et finis. Jam jest Alpha i Omega, pierwszy i ostatni, początek i koniec.
14
Beáti, qui lavant stolas suas in sánguine Agni: ut sit potéstas eórum in ligno vitæ, et per portas intrent in civitátem. Błogosławieni, którzy omywają szaty swoje we krwi barankowej, aby władza ich była nad drzewem żywota, ażeby weszli przez bramy do miasta.
15
Foris canes, et venéfici, et impudíci, et homicídæ, et idólis serviéntes, et omnis, qui amat, et facit mendácium. Na dworze psi i czarownicy, i niewstydliwi, i mężobójce, i bałwochwalce, i każdy, który miłuje, i który czy­ni kłamstwo.
16
Ego Iesus misi ángelum meum testificári vobis hæc in ecclésiis. Ego sum radix, et genus David, stella spléndida, et matutína. Ja Jezus posłałem anioła mego, aby to wam świad­czył w kościelech. Jam jest korzeń i naród Dawidów, gwiazda jasna i zaranna.
17
Et spíritus, et sponsa dicunt: Veni. Et qui audit, dicat: Veni. Et qui sitit, véniat: et qui vult, accípiat aquam vitæ, gratis. A duch i oblubienica mówią: Przydź: A kto słyszy, niech mówi: Przydź. A kto pragnie, niech przydzie: a kto chce, niech bierze wodę żywota darmo.
18
Contéstor enim omni audiénti verba prophetíæ libri huius: si quis apposúerit ad hæc, appónet Deus super illum plagas scriptas in libro isto. Abowiem oświadczam się każdemu słuchającemu słów proroctwa ksiąg tych: Jeźliby kto przyłożył do te­go: przyłoży Bóg nań plagi opisane w tych księgach.
19
Et si quis diminúerit de verbis libri prophetíæ huius, áuferet Deus partem eius de Libro vitæ, et de civitáte sancta, et de his, quæ scripta sunt in libro isto. A jeśliby kto ujął z słów ksiąg proroctwa tego, odej­mie Bóg część jego z ksiąg żywota, i z miasta świętego, i z tych które są napisane w tych księgach.
20
Dicit qui testimónium pérhibet istórum: Etiam vénio cito: Amen. Veni Dómine Iesu. Mówi który świadectwo daje o tym: Zaiste przydę rychło: Amen. Przydź Panie Jezu.
21
Grátia Dómini nostri Iesu Christi cum ómnibus vobis. Amen. Łaska Pana naszego Chrystusa z wami wszystkiemi. Amen.