Biblia Sacra

Liber Leviticus Księga Kapłańska
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27
1
1
Vocávit autem Móysen, et locútus est ei Dóminus de tabernáculo testimónii, dicens: I zawołał Mojżesza, i mówił mu Pan z przybytku świadectwa, mówiąc:
2
Lóquere fíliis Israel, et dices ad eos: Homo, qui obtúlerit ex vobis hóstiam Dómino de pecóribus, id est, de bobus et óvibus ófferens víctimas, Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Człowiek, któryby z was ofiarował ofiarę Panu z bydła, to jest, z wołów a z owiec, ofiarując ofiary,
3
si holocáustum fúerit eius oblátio, ac de arménto: másculum immaculátum ófferet ad óstium tabernáculi testimónii, ad placándum sibi Dóminum: Jeśliby całopalenie było ofiara jego, i z rogatego bydła samca bez makuły, będzie ofiarował u drzwi przybytku świadectwa, aby sobie ubłagał Pana:
4
ponétque manum super caput hóstiæ, et acceptábilis erit, atque in expiatiónem eius profíciens. położył rękę na głowę ofiary, i będzie przyjemna i pomocna ku oczyścieniu jego:
5
Immolabítque vítulum coram Dómino, et ófferent fílii Aaron sacerdótes sánguinem eius, fundéntes per altáris circúitum, quod est ante óstium tabernáculi: I ofiaruje cielca przed Panem, i będą ofiarować synowie Aaronowi kapłani krew jego, wylewając w koło ołtarza, który jest przede drzwiami przybytku:
6
detractáque pelle hóstiæ, artus in frusta concídent, I obłupiwszy skórę ofiary, zrąbią członki w kęsy,
7
et subícient in altári ignem, strue lignórum ante compósita: I podpalą ogień na ołtarzu, stos drew pierwej ułożywszy:
8
et membra quæ sunt cæsa, désuper ordinántes, caput vidélicet, et cuncta quæ adhǽrent iécori, A członki, które są zrąbane na wierzchu porządnie położyszy, to jest głowę i wszystko co jest przy wątrobie,
9
intestínis et pédibus lotis aqua: adolebítque ea sacérdos super altáre in holocáustum et suávem odórem Dómino. Jelita i nogi upłókawszy w wodzie: i spali je kapłan na ołtarzu na całopalenie i na wdzięczną wonią Panu.
10
Quod si de pecóribus oblátio est, de óvibus sive de capris holocáustum, másculum absque mácula ófferet: A jeśli ofiara jest z drobu, z owiec abo z kóz całopalenie: samca bez makuły odda:
11
immolabítque ad latus altáris, quod réspicit ad aquilónem, coram Dómino: sánguinem vero illíus fundent super altáre fílii Aaron per circúitum: A ofiaruje go u boku ołtarza, który patrzy ku północy, przed Panem: a krew jego wyleją na ołtarz synowie Aaronowi w koło:
12
dividéntque membra, caput, et ómnia quæ adhǽrent iécori: et ponent super ligna, quibus subiciéndus est ignis: I rozbierzą członki, głowę, i wszystko co jest przy wątrobie, i włożą na drwa, pod które ma być podłożony ogień:
13
intestína vero et pedes lavábunt aqua. Et obláta ómnia adolébit sacérdos super altáre in holocáustum et odórem suavíssimum Dómino. A jelita i nogi wypłóczą w wodzie. A wszystko co ofiarowano zapali kapłan na ołtarzu na całopalenie, i wonność nawdzięczniejszą Panu.
14
Si autem de ávibus, holocáusti oblátio fúerit Dómino, de turtúribus, aut pullis colúmbæ, A jeśliby z ptastwa całopalenia była ofiara Panu, z synogarlic albo gołąbiąt:
15
ófferet eam sacérdos ad altáre: et retórto ad collum cápite, ac rupto vúlneris loco, decúrrere fáciet sánguinem super crepídinem altáris: Ofiaruje ją kapłan u ołtarza: i zakręciwszy mu głowę do szyje, i przerwawszy miejsce rany, da wyciec krwi jego na kraj ołtarza:
16
vesículam vero gútturis, et plumas proíciet prope altáre ad orientálem plagam, in loco in quo cíneres effúndi solent, A pęcherzyk gardzielny i pierze porzuci blisko ołtarza ku wschodniej stronie, na miejsce, gdzie popiół wysypują:
17
confringétque ascéllas eius, et non secábit, neque ferro dívidet eam, et adolébit super altáre, lignis igne suppósito. Holocáustum est et oblátio suavíssimi odóris Dómino. I połamie skrzydła jego, i nie pokraje, ani przetnie jej żelazem, i spali na ołtarzu, pode drwa ogień podłożywszy. Całopalenie jest i ofiara woniej nawdzięczniejszej Panu.
2
1
Anima cum obtúlerit oblatiónem sacrifícii Dómino, símila erit eius oblátio: fundétque super eam óleum, et ponet thus, Dusza, gdy przyniesie obiatę ofiary Panu: biała mąka będzie ofiara jej. I naleje na nię oliwy, i włoży kadzidła,
2
ac déferet ad fílios Aaron sacerdótes: quorum unus tollet pugíllum plenum símilæ et ólei, ac totum thus, et ponet memoriále super altáre in odórem suavíssimum Dómino. I przyniesie do synów Aaronowych kapłanów; z których jeden weźmie garść pełną mąki białej i oliwy, i wszystko kadzidło, i położy pamiątkę na ołtarzu, na wonność nawdzięczniejszą Panu.
3
Quod autem réliquum fúerit de sacrifício, erit Aaron et filiórum eius, Sanctum sanctórum de oblatiónibus Dómini. A co zostanie z ofiary, będzie Aaronowe i synów jego, święte świętych z ofiar Pańskich.
4
Cum autem obtúleris sacrifícium coctum in clíbano: de símila, panes scílicet absque ferménto, conspérsos óleo, et lágana ázyma óleo lita. Ale gdy ofiarujesz ofiarę upieczoną w piecu: z białej mąki, to jest chleby bez kwasu oliwą rozmieszane, i kreple przaśne oliwą pomazane,
5
Si oblátio tua fúerit de sartágine, símilæ conspérsæ óleo et absque ferménto, Jeśli obiata twoja będzie z panwie białej mąki oliwą rozmieszana i bez kwasu,
6
dívides eam minutátim, et fundes super eam óleum. Podzielisz ją w kęsy i wlejesz na nię oliwy.
7
Sin autem de cratícula fúerit sacrifícium, æque símila óleo conspergétur: Ale jeśli z róstu będzie ofiara, także biała mąka oliwą będzie zaczyniona:
8
quam ófferens Dómino, trades mánibus sacerdótis. Którą ofiarując Panu, oddasz w ręce kapłańskie.
9
Qui cum obtúlerit eam, tollet memoriále de sacrifício, et adolébit super altáre in odórem suavitátis Dómino: Który gdy ją będzie ofiarował, weźmie pamiętne z ofiary, i spali na ołtarzu na wonność wdzięczności Panu:
10
quidquid autem réliquum est, erit Aaron, et filiórum eius, Sanctum sanctórum de oblatiónibus Dómini. A cokolwiek zostanie, będzie Aaronowe i synów jego święte świętych z obiat Pańskich.
11
Omnis oblátio, quæ offerétur Dómino, absque ferménto fiet, nec quidquam ferménti ac mellis adolébitur in sacrifício Dómino. Wszelka obiata, którą ofiarują Panu, bez kwasu czyniona będzie, i bynajmniej kwasu ani miodu nie będą palić na ofierze Panu,
12
Primítias tantum eórum offerétis ac múnera: super altáre vero non imponéntur in odórem suavitátis. Pierwociny tylko tych rzeczy będziecie ofiarować i dary: ale na ołtarz nie włożą ich na wonność wdzięczności.
13
Quidquid obtúleris sacrifícii, sale cóndies, nec áuferes sal fœ́deris Dei tui de sacrifício tuo: in omni oblatióne tua ófferes sal. Cokolwiek ofiary będziesz ofiarował, solą posolisz, ani odejmiesz soli przymierza Boga twego z ofiary twojej. Przy wszelkiej obiacie twojej ofiarujesz sól.
14
Si autem obtúleris munus primárum frugum tuárum Dómino de spicis adhuc viréntibus, torrébis igni, et confrínges in morem farris, et sic ófferes primítias tuas Dómino, Ale jeśli ofiarujesz dar pierwszego zboża twego Panu, i kłosów jeszcze zielonych, będziesz prażył ogniem, i zetrzesz je jako krupy, i tak ofiarujesz z pierwociny twoje Panu,
15
fundens supra óleum, et thus impónens, quia oblátio Dómini est: Nalawszy z wierzchu oliwy, a włożywszy kadzidła: bo jest obiata Pańska,
16
de qua adolébit sacérdos in memóriam múneris partem farris fracti, et ólei, ac totum thus. Z której kapłan spali na pamiątkę daru część startych krup, i oliwy, i kadzidło wszystko.
3
1
Quod si hóstia pacificórum fúerit eius oblátio, et de bobus volúerit offérre, marem sive féminam, immaculáta ófferet coram Dómino. Jeśliby ofiara zapokojnych była ofiara, a chciałby z skotu ofiarować, samca abo samicę, bez makuły ofiaruje przed Panem.
2
Ponétque manum super caput víctimæ suæ, quæ immolábitur in intróitu tabernáculi testimónii, fundéntque fílii Aaron sacerdótes sánguinem per altáris circúitum. I położy rękę na głowie ofiary swej, która ofiarowana będzie w weściu przybytku świadectwa, i wyleją synowie Aaronowi kapłani krew w koło ołtarza.
3
Et ófferent de hóstia pacificórum in oblatiónem Dómino, ádipem qui óperit vitália, et quidquid pinguédinis est intrínsecus: I będą ofiarować z ofiar zapokojnych, na obiatę Panu, łój który okrywa wnętrze, i cokolwiek jest tłustości wewnątrz:
4
duos renes cum ádipe quo tegúntur ília, et retículum iécoris cum renúnculis. Dwie nerce z łojem, który okrywa trzewa, i odziedzę wątroby z nereczkami.
5
Adolebúntque ea super altáre in holocáustum, lignis igne suppósito, in oblatiónem suavíssimi odóris Dómino. I spalą to na ołtarzu na całopalenie, drwa podnieciwszy, na obiatę nawdzięczniejszej wonności Panu.
6
Si vero de óvibus fúerit eius oblátio et pacificórum hóstia, sive másculum obtúlerit, sive féminam, immaculáta erunt. A jeśli z owiec będzie dar i z zapokojnych ofiara: bądź samca ofiaruje bądź samicę, bez makuły będą.
7
Si agnum obtúlerit coram Dómino, Jeśli baranka będzie ofiarował przed Panem,
8
ponet manum suam super caput víctimæ suæ: quæ immolábitur in vestíbulo tabernáculi testimónii: fundéntque fílii Aaron sánguinem eius per circúitum altáris. Położy rękę swa na głowę ofiary swej: która ofiarowana będzie w sieni przybytku świadectwa: i wyleją synowie Aaronowi krew jej w koło ołtarza.
9
Et ófferent de pacificórum hóstia sacrifícium Dómino: ádipem et caudam totam I ofiarują z ofiary zapokojnych ofiarę Panu: łój i ogon wszystek.
10
cum rénibus, et pinguédinem quæ óperit ventrem atque univérsa vitália, et utrúmque renúnculum cum ádipe qui est iuxta ília, reticulúmque iécoris cum renúnculis. Z nerkami, i tłustość, która okrywa brzuch i wszystko wnętrze, i obiedwie nereczce z tłustym, które jest przy trzewach, i odziedzę wątrobną z nereczkami.
11
Et adolébit ea sacérdos super altáre in pábulum ignis et oblatiónis Dómini. I spali je kapłan na ołtarzu na strawę ognia i obiaty Panu.
12
Si capra fúerit eius oblátio, et obtúlerit eam Dómino, Jeśliby koza była obiata jego, a ofiarowałby ją Panu:
13
ponet manum suam super caput eius: immolabítque eam in intróitu tabernáculi testimónii, et fundent fílii Aaron sánguinem eius per altáris circúitum. Położy rękę swą na jej głowę, i ofiaruje ją w weściu przybytku świadectwa, i wyleją synowie Aaronowi krew jej w koło ołtarza.
14
Tolléntque ex ea in pastum ignis domínici, ádipem qui óperit ventrem, et qui tegit univérsa vitália: I wezmą z niej na pastwę ognia Pańskiego łój, który okrywa brzuch, i który zakrywa wszystko wnętrze,
15
duos renúnculos cum retículo, quod est super eos iuxta ília, et arvínam iécoris cum renúnculis: Dwie nerce z odziedzą która jest na nich wedle trzew, i tłustość wątroby z nereczkami.
16
adolebítque ea super altáre sacérdos in alimóniam ignis, et suavíssimi odóris. Omnis adeps Dómini erit I spali je na ołtarzu kapłan na żywność ognia i nawdzięczniejszej woniej. Wszelki łój będzie Pański.
17
iure perpétuo in generatiónibus, et cunctis habitáculis vestris: nec sánguinem nec ádipem omníno comedétis. Prawem wiecznem w rodzajach waszych, i wszech mieszkaniach waszych: ani krwie, ani łoju koniecznie jeść nie będziecie.
4
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
2
Lóquere fíliis Israel: Anima, quæ peccáverit per ignorántiam, et de univérsis mandátis Dómini, quæ præcépit ut non fíerent, quíppiam fécerit: Mów synom Izraelowym: Dusza, któraby zgrzeszyła z niewiadomości, i ze wszystkich rozkazań Pańskich, które przykazał, aby nie czyniono, uczyniłaby co:
3
si sacérdos, qui unctus est, peccáverit, delínquere fáciens pópulum, ófferet pro peccáto suo vítulum immaculátum Dómino: Jeśliby kapłan, który jest pomazan, zgrzeszył, przywodząc lud ku grzechowi, ofiaruje za grzech swój cielca bez makuły Panu:
4
et addúcet illum ad óstium tabernáculi testimónii coram Dómino, ponétque manum super caput eius, et immolábit eum Dómino. I przywiedzie go do drzwi przybytku świadectwa przed Pana, i położy rękę na głowę jego, i ofiaruje go Panu.
5
Háuriet quoque de sánguine vítuli, ínferens illum in tabernáculum testimónii. Poczerpnie też ze krwie cielcowej, wnosząc ją do przybytku świadectwa.
6
Cumque intínxerit dígitum in sánguine, aspérget eo sépties coram Dómino contra velum sanctuárii. I omoczywszy palec we krwi, pokropi nią siedm kroć przed Panem przeciwko zasłonie świątnice.
7
Ponétque de eódem sánguine super córnua altáris thymiámatis gratíssimi Dómino, quod est in tabernáculo testimónii: omnem autem réliquum sánguinem fundet in basim altáris holocáusti in intróitu tabernáculi. I włoży z tejże krwie na rogi ołtarza kadzenia nawdziecznejszego Panu, który jest w przybytku świadectwa, a ostatek wszystek krwie wyleje na podstawek ołtarza całopalenia, który jest w weściu przybytku.
8
Et ádipem vítuli áuferet pro peccáto, tam eum qui vitália óperit quam ómnia quæ intrínsecus sunt: A łój cielca wyjmie za grzech, tak ten który okrywa wnętrzności, jako i wszystko co we wnętrzu jest:
9
duos renúnculos et retículum quod est super eos iuxta ília, et ádipem iécoris cum renúnculis, Dwie nereczce i odziedzkę, która na nich jest przy trzewach i tłustosć wątroby z ncreczkami,
10
sicut aufértur de vítulo hóstiæ pacificórum: et adolébit ea super altáre holocáusti. Jako wybierają z cielca ofiary zapokojnich i spali je na ołtarzu całopalenia.
11
Pellem vero et omnes carnes, cum cápite et pédibus et intestínis et fimo, A skórę i wszystko mięso z głową i z nogami, i z wnętrzem, i z gnojem,
12
et réliquo córpore, éfferet extra castra in locum mundum, ubi cíneres effúndi solent: incendétque ea super lignórum struem, quæ in loco effusórum cínerum cremabúntur. I z ostatkiem mięsa, wyniesie za obóz na miejsce czyste, gdzie wysypują popiół: i zapali je na stosie drew, które na miejscu wysypanego popiołu spalone będą.
13
Quod si omnis turba Israel ignoráverit, et per imperítiam fécerit quod contra mandátum Dómini est, A jeśliby wszystek lud Izraelski niewiedział, a z niewiadomości uczynił, co przeciw przykazaniu Pańskiemu jest,
14
et póstea intelléxerit peccátum suum, ófferet pro peccáto suo vítulum, adducétque eum ad óstium tabernáculi. A potemby obaczył grzech swój: ofiaruje za grzech swój cielca, i przywiedzie go do drzwi przybytku.
15
Et ponent senióres pópuli manus super caput eius coram Dómino. Immolatóque vítulo in conspéctu Dómini, I włożą starszy z ludu ręce swe na głowę jego przed Panem: i ofiarowawszy cielca przed oblicznością Pańską,
16
ínferet sacérdos, qui unctus est, de sánguine eius in tabernáculum testimónii, Wniesie kapłan, który jest pomazany ze krwie jego do przybytku świadectwa,
17
tincto dígito aspérgens sépties contra velum. Omoczywszy palec, pokrapiając siedm kroć przeciw zasłonie.
18
Ponétque de eódem sánguine in córnibus altáris, quod est coram Dómino in tabernáculo testimónii: réliquum autem sánguinem fundet iuxta basim altáris holocaustórum, quod est in óstio tabernáculi testimónii. I włoży z tejże krwie na rogi ołtarza, który jest przed Panem w przybytku świadectwa: a ostatek onej krwie wyleje przy podstawku ołtarza całopalenia, który jest przede drzwiami przybytku świadectwa.
19
Omnémque eius ádipem tollet, et adolébit super altáre: I wszystek łój jego weźmie i spali na ołtarzu:
20
sic fáciens et de hoc vítulo quómodo fecit et prius: et rogánte pro eis sacerdóte, propítius erit eis Dóminus. Tak czyniąc i z tem cielcem jako uczynił i pierwej: a gdy się będzie kapłan modlił za nimi, będzie im Pan miłościw.
21
Ipsum autem vítulum éfferet extra castra, atque combúret sicut et priórem vítulum: quia est pro peccáto multitúdinis. A samego cielca wyniesie za obóz i spali, jako i pierwszego cielca: bo jest za grzech pospólstwa.
22
Si peccáverit princeps, et fécerit unum e plúribus per ignorántiam, quod Dómini lege prohibétur: Jeśliby zgrzeszył książę, a uczyni niewiadomie jedno z wielu co się Pańskim zakonem zakazuje,
23
et póstea intelléxerit peccátum suum, ófferet hóstiam Dómino, hircum de capris immaculátum. A potemby obaczył grzech swój, ofiaruje ofiarę Panu, kozła od kóz bez makuły.
24
Ponétque manum suam super caput eius: cumque immoláverit eum in loco ubi solet mactári holocáustum coram Dómino, quia pro peccáto est, I położy rękę swą na głowę jego: a ofiarowawszy go na miejscu, gdzie zwykli zabijać całopalenie przed Panem, ponieważ za grzech jest,
25
tinget sacérdos dígitum in sánguine hóstiæ pro peccáto, tangens córnua altáris holocáusti, et réliquum fundens ad basim eius. Omoczy kapłan palec we krwi ofiary za grzech i dotykając rogów ołtarza całopalenia, a ostatek wylewając u podstawku jego.
26
Adipem vero adolébit supra, sicut in víctimis pacificórum fíeri solet: rogabítque pro eo sacérdos, et pro peccáto eius, et dimittétur ei. A łój spali na wierzchu, jako jest obyczaj czynić przy ofiarach zapokojnych: i będzie się kapłan modlił zań i za grzech jego, a będzie mu odpuszczon.
27
Quod si peccáverit ánima per ignorántiam, de pópulo terræ, ut fáciat quidquam de his, quæ Dómini lege prohibéntur, atque delínquat, Jeśliby zgrzeszyła dusza niewiadomie z ludu ziemie, że uczyni cokolwiek z tych rzeczy, których się zakonem Pańskim zakazuje a wystąpiłaby,
28
et cognóverit peccátum suum, ófferet capram immaculátam. I poznała grzech swój, ofiaruje kozę bez makuty.
29
Ponétque manum super caput hóstiæ quæ pro peccáto est, et immolábit eam in loco holocáusti. I włoży rękę na głowę ofiary, która za grzech jest, i ofiaruje ją na miejscu całopalenia.
30
Tollétque sacérdos de sánguine in dígito suo: et tangens córnua altáris holocáusti, réliquum fundet ad basim eius. I weźmie kapłan ze krwie na palec swój: a dotknąwszy się rogów ołtarza całopalenia, ostatek wyleje u podstawku jego.
31
Omnem autem ádipem áuferens, sicut auférri solet de víctimis pacificórum, adolébit super altáre in odórem suavitátis Dómino: rogabítque pro eo, et dimittétur ei. A wszystkę tłustość wybrawszy, jako wybierają z ofiar zapokojnych, spali na ołtarzu na wonność wdzięczności Panu: i będzie się modlił za nim, a będzie mu odpuszczono.
32
Sin autem de pecóribus obtúlerit víctimam pro peccáto, ovem scílicet immaculátam: A jeśliby z drobu ofiarował ofiarę za grzech, to jest owcę bez makuły:
33
ponet manum super caput eius, et immolábit eam in loco ubi solent cædi holocaustórum hóstiæ. Położy rękę na głowę jej, i ofiaruje ją na miejscu, kędy biją ofiary całopalenia.
34
Sumétque sacérdos de sánguine eius dígito suo, et tangens córnua altáris holocáusti, réliquum fundet ad basim eius. I weźmie kapłan krwie jej palcem swym, a dotknąwszy się rogu ołtarza całopalenia, ostatek wyleje u podstawku jego.
35
Omnem quoque ádipem áuferens, sicut auférri solet adeps aríetis, qui immolátur pro pacíficis, cremábit super altáre in incénsum Dómini: rogabítque pro eo, et pro peccáto eius, et dimittétur ei. Wszystek też łój wybrawszy, jako wybierają łój barani, którego ofiarują za zapokojne: spali na ołtarzu na zapał Panu: i będzie się modlił zań i za grzechy jego, a będzie mu odpuszczono.
5
1
Si peccáverit ánima, et audíerit vocem iurántis, testísque fúerit quod aut ipse vidit, aut cónscius est: nisi indicáverit, portábit iniquitátem suam. Jeśliby zgrzeszyła dusza, i usłyszałaby głos przysięgającego, a byłby świadek, że abo sam widział, abo wie o tem: jeśli nieoznajmi, poniesie nieprawość swoję.
2
Anima quæ tetígerit áliquid immúndum, sive quod occísum a béstia est, aut per se mórtuum, aut quódlibet áliud réptile: et oblíta fúerit immundítiæ suæ, rea est, et delíquit: Dusza, która się dotknie czego nieczystego, lub od zwierza zabitego, lub przez się zdechłego, abo któregożkolwiek inszego płazu: a zapomni nieczystoty swojej, winna jest, i wystąpiła:
3
et si tetígerit quidquam de immundítia hóminis iuxta omnem impuritátem, qua póllui solet, oblitáque cognóverit póstea, subiacébit delícto. A jeśli się dotknie czego z człowieczej nieczystości, według wszelkiej nieczystości, którą się zwykł mazać, a zapamiętawszy, potem się obaczy, podlężę występkowi.
4
Anima, quæ iuráverit, et protúlerit lábiis suis, ut vel male quid fáceret, vel bene, et idípsum iuraménto et sermóne firmáverit, oblitáque póstea intelléxerit delíctum suum, Dusza któraby przysięgła, a wyrzekłaby usty swemi, abo źle abo dobrze uczynić, a toby przysięgą i mową potwierdziła, a zapomniawszy potemby obaczyła występek swój:
5
agat pœniténtiam pro peccáto, Niechaj czyni pokutę za grzech,
6
et ófferat de grégibus agnam sive capram, orabítque pro ea sacérdos et pro peccáto eius: A niech ofiaruje z trzody owcę abo kozę, i będzie się kapłan modlił za nię, i za grzech jej.
7
sin autem non potúerit offérre pecus, ófferat duos túrtures, vel duos pullos columbárum Dómino, unum pro peccáto, et álterum in holocáustum, A jeśliby niemogła ofiarować drobu: niech ofiaruje parę synogarlic, abo dwoje gołąbiąt Panu, jedno za grzech, a drugie na całopalenie.
8
dabítque eos sacerdóti: qui primum ófferens pro peccáto, retorquébit caput eius ad pénnulas, ita ut collo hǽreat, et non pénitus abrumpátur. I da je kapłanowi: który pierwsze ofiarując za grzech, załomi głowę jego ku skrzydełkom, tak, żeby u szyje wisiała, a nie do końca się urwała,
9
Et aspérget de sánguine eius paríetem altáris: quidquid autem réliquum fúerit, fáciet distilláre ad fundaméntum eius, quia pro peccáto est. I pokropi krwią jego ścianę ołtarza, a cokolwiek zostanie, da wykapać na fundament jego, bo za grzech jest.
10
Alterum vero adolébit in holocáustum, ut fíeri solet: rogabítque pro eo sacérdos et pro peccáto eius, et dimittétur ei. Drugie zaś spali na całopalenie, jako jest obyczaj: i będzie się kapłan modlił zań, i za grzech jego, a będzie mu odpuszczon.
11
Quod si non quíverit manus eius duos offérre túrtures, aut duos pullos columbárum, ófferet pro peccáto suo símilæ partem ephi décimam: non mittet in eam óleum, nec thuris áliquid impónet, quia pro peccáto est. A jeśliby nie mogła ręka jego ofiarować pary synogarlic, abo dwojga gołąbiąt ofiaruje za grzech swój białej mąki dziesiątą część Ephy, nie wleje do niej oliwy, ani kadzidła nic nie włoży, bo za grzech jest.
12
Tradétque eam sacerdóti: qui plenum ex ea pugíllum háuriens, cremábit super altáre in moniméntum eius qui obtúlerit, I da ją kapłanowi: który nabrawszy z niej pełną garść, spali na ołtarzu, na pamiątkę onego, który ofiarował,
13
rogans pro illo et éxpians: réliquam vero partem ipse habébit in múnere. Modląc się za nim, i oczyściając: a ostatek będzie sobie miał w upominku.
14
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
15
Anima si præváricans cæremónias, per errórem, in his quæ Dómino sunt sanctificáta, peccáverit, ófferet pro delícto suo aríetem immaculátum de grégibus, qui emi potest duóbus siclis, iuxta pondus sanctuárii: Dusza, jeśliby przestępując ustawy z omyłki w tych rzeczach które Panu są poświęcone zgrzeszyła: ofiaruje za grzech swój barana bez makuły z trzód, którego kupić może za dwa sykla według wagi świątnice:
16
ipsúmque quod íntulit damni restítuet, et quintam partem ponet supra, tradens sacerdóti, qui rogábit pro eo ófferens aríetem, et dimittétur ei. A tę szkodę, którą uczynił nagrodzi, i piątą część nadda oddając kapłanowi, który się będzie modlił za nim, ofiarując barana, a będzie mu odpuszczono.
17
Anima si peccáverit per ignorántiam, fecerítque unum ex his quæ Dómini lege prohibéntur, et peccáti rea intelléxerit iniquitátem suam, Dusza jeśli z niewiadomości zgrzeszy, i uczyni jednę rzecz z tych, których się zakazuje zakonem Pańskim, a będąc winna grzechu obaczy nieprawość swoję:
18
ófferet aríetem immaculátum de grégibus sacerdóti, iuxta mensúram æstimationémque peccáti: qui orábit pro eo, quia nésciens fécerit: et dimittétur ei, Ofiaruje barana bez makuły z trzód kapłanowi, według miary i oszacowania grzechu: który się będzie modlił zań, gdyż niewiadomie uczynił, a będzie mu odpuszczono,
19
quia per errórem delíquit in Dóminum. Bo przez omyłkę wystąpił przeciw Panu.
6
1
Locútus est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
2
Anima quæ peccáverit, et contémpto Dómino, negáverit próximo suo depósitum quod fídei eius créditum fúerat, vel vi áliquid extórserit, aut calúmniam fécerit, Dusza, która zgrzeszy, a wzgardziwszy Panu, zaprzy bliźniemu rzeczy do schowania danej, której jej powierzono, abo co gwałtem wyciśnie, abo potwarz uczyni,
3
sive rem pérditam invénerit, et infícians ínsuper peieráverit, et quódlibet áliud ex plúribus fécerit, in quibus solent peccáre hómines, Abo najdzie rzecz straconą, a zaprzawszy się nadto przysięże fałszywie, i cokolwiek innego uczyni z wielu rzeczy, w których zwykli ludzie grzeszyć,
4
convícta delícti, Przekonana w grzechu przywróci
5
reddet ómnia, quæ per fraudem vóluit obtinére, íntegra, et quintam ínsuper partem dómino cui damnum intúlerat. Wszystko, co zdradą chciała otrzymać zupełnie, i nad to piątą część Panu, któremu szkodę uczyniła.
6
Pro peccáto autem suo ófferet aríetem immaculátum de grege, et dabit eum sacerdóti, iuxta æstimatiónem mensurámque delícti: A za grzech swój ofiaruje barana bez makuły z trzody, i da go kapłanowi, według oszacowania i miary przewinienia,
7
qui rogábit pro eo coram Dómino, et dimittétur illi pro síngulis quæ faciéndo peccávit. Który się będzie modlił zań przed Panem, a będzie mu odpuszczona każda rzecz, którą czyniąc zgrzeszył.
8
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
9
Prǽcipe Aaron et fíliis eius: Hæc est lex holocáusti: cremábitur in altári tota nocte usque mane: ignis ex eódem altári erit. Rozkaż Aaronowi i synom jego: Ten jest zakon całopalenia: Będzie palona na ołtarzu całą noc aż do zarania: ogień z tegoż ołtarza będzie.
10
Vestiétur túnica sacérdos et feminálibus líneis: tollétque cíneres, quos vorans ignis exússit, et ponens iuxta altáre, Oblecze się kapłan w szatę i w ubranie płócienne: i wybierze popiół, który żrzący ogień spalił, i posypawszy ji przy ołtarzu,
11
spoliábitur prióribus vestiméntis, indutúsque áliis, efférret eos extra castra, et in loco mundíssimo usque ad favíllam consúmi fáciet. Zewlecze pierwsze odzienie, a oblókłszy się w inne wyniesie ji za obóz, a na miejscu barzo czystem spali ji aż się w perz obróci.
12
Ignis autem in altári semper ardébit, quem nútriet sacérdos subíciens ligna mane per síngulos dies, et impósito holocáusto, désuper adolébit ádipes pacificórum. A ogień na ołtarzu zawżdy będzie gorzał, który będzie żywił kapłan, podkładając drwa rano na każdy dzień, i włożywszy nań całopalenie, będzie na nim palił łoje zapokojnych.
13
Ignis est iste perpétuus, qui numquam defíciet in altári. Ogień ten ustawiczny jest, który nigdy nie ustanie na ołtarzu.
14
Hæc est lex sacrifícii et libamentórum, quæ ófferent fílii Aaron coram Dómino, et coram altári. Ten jest zakon obiaty, i mokrych ofiar, które ofiarować będą synowie Aaronowi przed Panem i przed ołtarzem.
15
Tollet sacérdos pugíllum símilæ, quæ conspérsa est óleo, et totum thus, quod super símilam pósitum est: adolebítque illud in altári in moniméntum odóris suavíssimi Dómino: Weźmie kapłan garść białej mąki oliwą rozczynionej, i wszystko kadzidło, które na mące jest położone: i spali je na ołtarzu na pamiątkę woniej nawdzięczniejszej Panu:
16
réliquam autem partem símilæ cómedet Aaron cum fíliis suis, absque ferménto: et cómedet in loco sancto átrii tabernáculi. A ostatek białej mąki zje Aaron z synmi swemi bez kwasu, a zje na miejscu świętem sieni przybytku.
17
Ideo autem non fermentábitur, quia pars eius in Dómini offértur incénsum. Sanctum sanctórum erit, sicut pro peccáto atque delícto. A kwaszona nie będzie dla tego, iż się część jej ofiaruje na zapał Pańskie. Święte świętych będzie, jako za grzech i za występek.
18
Mares tantum stirpis Aaron cómedent illud. Legítimum ac sempitérnum erit in generatiónibus vestris de sacrifíciis Dómini: omnis, qui tetígerit illa, sanctificábitur. Mężczyzna tylko z pokolenia Aaronowego jeść je będzie. Zakonne i wieczne będzie w pokoleniach waszych z ofiar Pańskich. Każdy kto się ich dotknie, będzie poświęcony.
19
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
20
Hæc est oblátio Aaron, et filiórum eius, quam offérre debent Dómino in die unctiónis suæ. Décimam partem ephi ófferent símilæ in sacrifício sempitérno, médium eius mane, et médium eius véspere: Ta jest obiata Aarona i synów jego, którą ofiarować mają Panu w dzień pomazowania swego. Dziesiątą część Ephy mąki białej ofiarują w ofierze wiecznej, połowicę jej rano, a połowicę jej wieczór:
21
quæ in sartágine óleo conspérsa frigétur. Offeret autem eam cálidam in odórem suavíssimum Dómino Która w panewce zaczyniona oliwą usmażona będzie. A ofiaruje ją ciepłą na wonność nawdzięczniejszą Panu,
22
sacérdos, qui iure patri succésserit, et tota cremábitur in altári. Kapłan, który na ojcowskie miejsce prawnie wstąpił, a spalą wszystkę na ołtarzu.
23
Omne enim sacrifícium sacerdótum igne consumétur, nec quisquam cómedet ex eo. Każda bowiem ofiara kapłańska wszystka będzie spalona, a żaden z niej nie będzie pożywał.
24
Locútus est autem Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
25
Lóquere Aaron et fíliis eius: Ista est lex hóstiæ pro peccáto: in loco ubi offértur holocáustum, immolábitur coram Dómino. Sanctum sanctórum est. Mów Aaronowi i synom jego: Ten jest zakon ofiary za grzech: Na miejscu będzie ofiarują całopalenie, będzie ofiarowana przed Panem, Święte świętych jest.
26
Sacérdos qui offert, cómedet eam in loco sancto, in átrio tabernáculi. Kapłan, który ofiaruje, będzie ją jadł na miejscu świętem, w sieni przybytku.
27
Quidquid tetígerit carnes eius, sanctificábitur. Si de sánguine illíus vestis fúerit aspérsa, lavábitur in loco sancto. Cokolwiek się dotknie mięsa jej, będzie poświęcone. Jeśli szata krwią jej będzie pokropiona, wypiorą ją na miejscu świętem.
28
Vas autem fíctile, in quo cocta est, confringétur: quod si vas ǽneum fúerit, defricábitur, et lavábitur aqua. A naczynie gliniane, w którem ją warzono, stłuką, a jeśli naczynie będzie miedziane, wytrą je i wymyją wodą.
29
Omnis másculus de génere sacerdotáli vescétur de cárnibus eius, quia Sanctum sanctórum est. Każdy mężczyzna z rodu kapłańskiego będzie mięsa jej pożywał, bo święte świętych jest.
30
Hóstia enim quæ cǽditur pro peccáto, cuius sanguis infértur in tabernáculum testimónii ad expiándum in sanctuário, non comedétur, sed comburétur igni. Ofiara bowiem, którą biją za grzech, której krew noszą do przybytku świadectwa dla oczyścienia w świątnicy, nie będzie jedziona, ale spalona ogniem,
7
1
Hæc quoque lex hóstiæ pro delícto, Sancta sanctórum est: Ten też zakon ofiary za występek święte świętych jest.
2
idcírco ubi immolábitur holocáustum, mactábitur et víctima pro delícto: sanguis eius per gyrum altáris fundétur. Przetoż gdzie będzie ofiarowane całopalenie, zabiją i ofiarę za występek: krew jej w koło ołtarza wyleją.
3
Offerent ex ea caudam et ádipem qui óperit vitália: Ofiarują z niej ogon i łój okrywający wnętrze
4
duos renúnculos, et pinguédinem quæ iuxta ília est, reticulúmque iécoris cum renúnculis. Dwie nereczce i tłustość, która jest przy trzewach, i odziedzę wątroby z nereczkami.
5
Et adolébit ea sacérdos super altáre: incénsum est Dómini pro delícto. I spali je kapłan na ołtarzu: zapał jest Panu za występek.
6
Omnis másculus de sacerdotáli génere, in loco sancto vescétur his cárnibus, quia Sanctum sanctórum est. Każdy mężczyzna z rodu kapłańskiego, na miejscu świętem będzie tego mięsa pożywał, abowiem święte świętych jest:
7
Sicut pro peccáto offértur hóstia, ita et pro delícto: utriúsque hóstiæ lex una erit: ad sacerdótem, qui eam obtúlerit, pertinébit. Jako bywa ofiarowana ofiara za grzech, tak i za występek: obojej ofiary jeden zakon będzie: na kapłana, który ją ofiaruje, przyjdzie.
8
Sacérdos qui offert holocáusti víctimam, habébit pellem eius. Kapłan, który ofiaruje całopalenia ofiarę, będzie miał skórę jej.
9
Et omne sacrifícium símilæ, quod cóquitur in clíbano, et quidquid in cratícula, vel in sartágine præparátur, eius erit sacerdótis a quo offértur: I każda ofiara z białej mąki, którą pieką w piecu, i cokolwiek na rostcie, abo w panewce bywa przyprawione, tego kapłana będzie, który ją ofiaruje:
10
sive óleo conspérsa, sive árida fúerint, cunctis fíliis Aaron mensúra æqua per síngulos dividétur. Chocia oliwą zaczyniona, chocia suche rzeczy będą, wszystkim synom Aaronowym równą miarą na każdego będzie podzielona.
11
Hæc est lex hóstiæ pacificórum quæ offértur Dómino. Ten jest zakon ofiary zapokojnych, którą ofiarują Panu.
12
Si pro gratiárum actióne oblátio fúerit, ófferent panes absque ferménto conspérsos óleo, et lágana ázyma uncta óleo, coctámque símilam, et collýridas ólei admistióne conspérsas: Jeśli na dziękowanie ofiara będzie, ofiarują chleby bez kwasu oliwą pomazane, i kreple przaśne oliwą pomazane, i białą mąkę warzoną, i kołacze oliwą namazane:
13
panes quoque fermentátos cum hóstia gratiárum, quæ immolátur pro pacíficis: Chleby też kwaszone z ofiarą dziękowania, którą za zapokojne ofiarują:
14
ex quibus unus pro primítiis offerétur Dómino, et erit sacerdótis qui fundet hóstiæ sánguinem: Z których jeden za pierwociny będzie ofiarowan Panu, i dostanie się kapłanowi, który wyleje krew ofiary:
15
cuius carnes eádem comedéntur die, nec remanébit ex eis quidquam usque mane. Której mięso tegoż dnia jeść będą, ani zostanie nic z niego aż do poranku.
16
Si voto, vel sponte quíspiam obtúlerit hóstiam, eádem simíliter edétur die: sed et si quid in crástinum remánserit, vesci lícitum est: Jeśli ślubem abo dobrowolnie kto ofiaruje ofiarę, tegoż takież dnia zjedziona będzie: ale i jeśliby co nazajutrz zostało, może być zjedziono,
17
quidquid autem tértius invénerit dies, ignis absúmet. Ale cobykolwiek nalazł dzień trzeci, ogień strawi.
18
Si quis de cárnibus víctimæ pacificórum die tértio coméderit, írrita fiet oblátio, nec próderit offerénti: quin pótius quæcúmque ánima tali se edúlio contamináverit, prævaricatiónis rea erit. Jeśliby kto pożywał mięsa ofiary zapokojnej dnia trzeciego, nadaremna będzie ofiara, ani pomoże ofiarującemu: i owszem którabykolwiek dusza takiem się jedłem splugawiła, przestępstwa winna będzie.
19
Caro, quæ áliquid tetígerit immúndum, non comedétur, sed comburétur igni: qui fúerit mundus, vescétur ex ea. Mięso, któreby się dotknęło czego nieczystego, nie będzie jedzione, ale ogniem będzie spalone: kto będzie czysty, będzie go pożywał.
20
Anima pollúta quæ éderit de cárnibus hóstiæ pacificórum, quæ obláta est Dómino, períbit de pópulis suis. Dusza zmazana, któraby jadła z mięsa ofiary zapokojnych, która jest ofiarowana Panu, zginie z ludu swego.
21
Et quæ tetígerit immundítiam hóminis, vel iuménti, sive omnis rei quæ pollúere potest, et coméderit de huiuscémodi cárnibus, interíbit de pópulis suis. A któraby się dotknęła nieczystoty człowieczej, abo bydlęcej, abo wszelkiej rzeczy która splugawić może, a jadłaby z takowego mięsa, zginie z ludzi swoich.
22
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
23
Lóquere fíliis Israel: Adipem ovis, et bovis, et capræ non comedétis. Mów synom Izraelowym: Łoju owczego, i wołowego, i koziego, jeść nie będziecie.
24
Adipem cadáveris morticíni, et eius animális, quod a béstia captum est, habébitis in vários usus. Łój ścierwu zdechliny, i tego bydlęcia, które zwierz ugonił będziecie mieć na rozmaite potrzeby.
25
Si quis ádipem, qui offérri debet in incénsum Dómini, coméderit, períbit de pópulo suo. Jeśliby kto łój, który ma być ofiarowany na zapał Pański jadł, zginie z ludu swego.
26
Sánguinem quoque omnis animális non sumétis in cibo, tam de ávibus quam de pecóribus. Krwie też wszelkiego zwierzęcia nie weźmiecie na pokarm tak z ptaków, jako z bydląt.
27
Omnis ánima, quæ éderit sánguinem, períbit de pópulis suis. Wszelka dusza, któraby jadła krew, zginie z ludzi swoich.
28
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
29
Lóquere fíliis Israel, dicens: Qui offert víctimam pacificórum Dómino, ófferat simul et sacrifícium, id est, libaménta eius. Mów synom Izraelowym, mówiąc: kto ofiaruje ofiarę zapokojnych, Panu, niech zaraz ofiaruje i obiatę, to jest, mokre ofiary jej.
30
Tenébit mánibus ádipem hóstiæ, et pectúsculum: cumque ambo obláta Dómino consecráverit, tradet sacerdóti, Będzie trzymał w rękach łój ofiary, i mostek: a gdy oboje ofiarowawszy Panu poświęci, odda kapłanowi:
31
qui adolébit ádipem super altáre: pectúsculum autem erit Aaron, et filiórum eius. Który spali łój na ołtarzu, a mostek będzie Aaronów i synów jego.
32
Armus quoque dexter de pacificórum hóstiis cedet in primítias sacerdótis. Łopatka też prawa z ofiar zapokojnych dostanie się za pierwociny kapłanowi.
33
Qui obtúlerit sánguinem et ádipem filiórum Aaron, ipse habébit et armum dextrum in portióne sua. Ktoby z synów Aaronowych ofiarował krew i łój, ten będzie miał i łopatkę prawą za część swoję.
34
Pectúsculum enim elevatiónis, et armum separatiónis, tuli a fíliis Israel de hóstiis eórum pacíficis, et dedi Aaron sacerdóti, et fíliis eius, lege perpétua, ab omni pópulo Israel. Abowiem mostek podnoszenia, i łopatkę odłączenia wziąłem od synów Izraelowych z ofiar ich zapokojnych: i dałem Aaronowi kapłanowi i synom jego prawem wiecznem, od wszystkiego ludu Izraelskiego.
35
Hæc est únctio Aaron et filiórum eius in cæremóniis Dómini, die qua óbtulit eos Móyses, ut sacerdótio fungeréntur, To jest pomazanie Aarona i synów jego w obrzędziech Pańskich dnia którego je ofiarował Mojżesz, żeby kapłański urząd odprawowali,
36
et quæ præcépit eis dari Dóminus a fíliis Israel religióne perpétua in generatiónibus suis. I co im dawać przykazał Pan od synów Izraelowych ustawą wieczną w rodzajach ich.
37
Ista est lex holocáusti, et sacrifícii pro peccáto atque delícto, et pro consecratióne et pacificórum víctimis: Ten jest zakon całopalenia i ofiary za grzech i za występek, i za poświęcenie, i ofiar zapokojnych;
38
quam constítuit Dóminus Móysi in monte Sínai, quando mandávit fíliis Israel ut offérrent oblatiónes suas Dómino in desérto Sínai. Które ustawił Pan Mojżeszowi na górze Sinai, kiedy przykazał synom Izraelowym, aby ofiarowali ofiary swe Panu, na puszczy Sinai.
8
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
2
Tolle Aaron cum fíliis suis, vestes eórum, et unctiónis óleum, vítulum pro peccáto, duos aríetes, canístrum cum ázymis: Weźmi Aarona z synami jego, szaty ich, i olejek pomazania, cielca za grzech, dwu baranów, kosz z przaśnikami,
3
et congregábis omnem cœtum ad óstium tabernáculi. I zgromadzisz wszystko zgromadzenie, do drzwi przybytku.
4
Fecit Móyses ut Dóminus imperáverat. Congregatáque omni turba ante fores tabernáculi, Uczynił Mojżesz jako Pan rozkazał. I zgromadziwszy wszystek lud przede drzwi przybytku,
5
ait: Iste est sermo, quem iussit Dóminus fíeri. Rzekł: Ta jest mowa, którą Pan rozkazał uczynić
6
Statímque óbtulit Aaron et fílios eius. Cumque lavísset eos, I natychmiast ofiarował Aarona i syny jego: i omywszy je,
7
vestívit pontíficem subúcula línea, accíngens eum bálteo, et índuens eum túnica hyacínthina, et désuper humerále impósuit, Ubrał nawyższego kapłana w koszulę lnianą, opasawszy go pasem, i oblókszy go w szatę z hiacyntu, i na wierzch ramiennik włożył:
8
quod astríngens cíngulo aptávit rationáli, in quo erat Doctrína et Véritas. Który ściągnąwszy pasem przystosował do Rationału, w którym była Nauka i Prawda.
9
Cídari quoque texit caput: et super eam, contra frontem, pósuit láminam áuream consecrátam in sanctificatióne, sicut præcéperat ei Dóminus. Czapką też nakrył głowę, a na niej przeciw czele przyprawił blachę złotą poświęconą na poświęceniu jako mu był Pan przykazał.
10
Tulit et unctiónis óleum, quo linívit tabernáculum cum omni supelléctili sua. Wziął i olejek namazywania, którym namazał przybytek ze wszystkiem naczyniem jego.
11
Cumque sanctíficans aspersísset altáre septem vícibus, unxit illud, et ómnia vasa eius, labrúmque cum basi sua sanctificávit óleo. A gdy poświęcając pokropił ołtarz siedmkroć, namazał ji, i wszystkie naczynia jego, i umywalnią z podstawkiem jej olejkiem poświęcił.
12
Quod fundens super caput Aaron, unxit eum, et consecrávit: Który wylawszy na głowę Aaranowę, pomazał go i poświęcił:
13
fílios quoque eius oblátos vestívit túnicis líneis, et cinxit bálteis, imposuítque mitras, ut iússerat Dóminus. Syny takież jego ofiarowawszy, oblókł w szaty lniane, i opasał pasy, i włożył czapki, jako był Pan rozkazał.
14
Obtulit et vítulum pro peccáto: cumque super caput eius posuísset Aaron et fílii eius manus suas, Ofiarował i cielca za grzech, i gdy na głowę jego włożył Aaron i synowie jego ręce swe.
15
immolávit eum, háuriens sánguinem, et tincto dígito, tétigit córnua altáris per gyrum: quo expiáto et sanctificáto, fudit réliquum sánguinem ad fundaménta eius. Ofiarował go nabrawszy krwie, i omoczywszy palec, dotknął się rogów ołtarzowych w koło. Który oczyściwszy i poświęciwszy, wylał ostatek krwie do spodku jego.
16
Adipem vero qui erat super vitália, et retículum iécoris, duósque renúnculos, cum arvínulis suis, adolévit super altáre: A łój, który był na wnętrzu, i odziedzę wątrobną, i dwie nereczce z tłustością ich spalił na ołtarzu:
17
vítulum cum pelle, et cárnibus, et fimo, cremans extra castra, sicut præcéperat Dóminus. Cielca z skórą i z mięsem i gnojem paląc za obozem, jako Pan był przykazał.
18
Obtulit et aríetem in holocáustum: super cuius caput cum imposuíssent Aaron et fílii eius manus suas, Ofiarował i barana na całopalenie: na którego głowę, gdy Aaron i synowie jego włożyli ręce swe.
19
immolávit eum, et fudit sánguinem eius per circúitum altáris. Ofiarował go, i wylał krew jego w koło ołtarza.
20
Ipsúmque aríetem in frusta concídens, caput eius, et artus, et ádipem adolévit igni, A samego barana w sztuki zsiekawszy, głowę jego, i członki, i łój spalił ogniem,
21
lotis prius intestínis et pédibus: totúmque simul aríetem incéndit super altáre, eo quod esset holocáustum suavíssimi odóris Dómino, sicut præcéperat ei. Spłókawszy pierwej jelita z nogami. I zaraz całego barana spalił na ołtarzu, przeto iż był całopaleniem nawdzięczniejszej woniej Panu, jako mu był przykazał.
22
Obtulit et aríetem secúndum in consecratióne sacerdótum: posuerúntque super caput eius Aaron et fílii eius manus suas. Ofiarował i barana wtórego na poświęceniu kapłanów: i włożyli na głowę jego Aaron i synowie jego ręce swoje.
23
Quem cum immolásset Móyses, sumens de sánguine eius, tétigit extrémum aurículæ dextræ Aaron, et póllicem manus eius dextræ, simíliter et pedis. Którego ofiarowawszy Mojżesz, wziąwszy ze krwie jego, dotknął się końca ucha prawego Aaronowego, i wielkiego palca prawej ręki, także też i nogi.
24
Obtulit et fílios Aaron: cumque de sánguine aríetis immoláti tetigísset extrémum aurículæ singulórum dextræ, et póllices manus ac pedis dextri, réliquum fudit super altáre per circúitum: Ofiarował i syny Aaronowe. A gdy krwią barana ofiarowanego dotknął się końca prawego ucha każdego z nich, i palca wielkiego ręki i nogi prawej, ostatek wylał na ołtarz w około.
25
ádipem vero, et caudam, omnémque pinguédinem quæ óperit intestína, reticulúmque iécoris, et duos renes cum adípibus suis et armo dextro separávit. A łój i ogon i wszystkę tłustość, która okrywa jelita i odziedzę wątroby, i dwie nerce z łojem ich, i łopatkę prawą oddzielił.
26
Tollens autem de canístro azymórum, quod erat coram Dómino, panem absque ferménto, et collýridam conspérsam óleo, laganúmque pósuit super ádipes, et armum dextrum, A wziąwszy z kosza przaśników, który był przed Panem, chleb bez kwasu, i kołacz oliwą zaczyniony, i krepel włożył na łoje, i łopatkę prawą,
27
tradens simul ómnia Aaron et fíliis eius. Qui postquam levavérunt ea coram Dómino, Dając wespół wszystko Aaronowi i synom jego: którzy gdy je podnieśli przed Panem,
28
rursum suscépta de mánibus eórum, adolévit super altáre holocáusti, eo quod consecratiónis esset oblátio, in odórem suavitátis, sacrifícii Dómino. Zasię wziąwszy je z ręku ich, spalił na ołtarzu całopalenia, bo była obiata poświęcenia, na wdzięczną wonność ofiary Panu.
29
Tulítque pectúsculum, élevans illud coram Dómino, de aríete consecratiónis in partem suam, sicut præcéperat ei Dóminus. I wziął mostek, podnosząc ji przed Panem, z barana poświęcenia za część swoję, jako mu Pan był przykazał.
30
Assuménsque unguéntum, et sánguinem qui erat in altári, aspérsit super Aaron et vestiménta eius, et super fílios illíus ac vestes eórum. A wziąwszy olejek, i krew, która była na ołtarzu, pokropił Aarona i szaty jego, i syny jego i szaty ich.
31
Cumque sanctificásset eos in vestítu suo, præcépit eis, dicens: Cóquite carnes ante fores tabernáculi, et ibi comédite eas: panes quoque consecratiónis édite, qui pósiti sunt in canístro, sicut præcépit mihi Dóminus, dicens: Aaron et fílii eius cómedent eos: A gdy je poświęcił w ubierze ich przykazał im mówiąc: Warzcie mięso przede drzwiami przybytku, a tam je jedzcie, chleby też poświęcenia jedzcie, które w kosz są włożone, jako mi Pan przykazał, mówiąc: Aaron i synowie jego zjedzą je.
32
quidquid autem réliquum fúerit de carne et pánibus, ignis absúmet. A cokolwiek zostanie mięsa i chleba, ogień strawi.
33
De óstio quoque tabernáculi non exíbitis septem diébus, usque ad diem quo complébitur tempus consecratiónis vestræ: septem enim diébus finítur consecrátio: Ze drzwi też przybytku nie wynidziecie przez siedm dni, aż do dnia, którego się wypełni czas poświęcenia waszego. Przez siedm dni bowiem kończy się poświęcenie:
34
sicut et impræsentiárum factum est, ut ritus sacrifícii complerétur. Jako się i teraz stało, aby się porządek poświęcenia wypełnił.
35
Die ac nocte manébitis in tabernáculo observántes custódias Dómini, ne moriámini: sic enim mihi præcéptum est. We dnie i w nocy mieszkać będziecie w przybytku, pilnując straży Pańskiej, abyście nie pomarli: bo mi tak przykazano.
36
Fecerúntque Aaron et fílii eius cuncta quæ locútus est Dóminus per manum Móysi. I uczynili Aaron i synowie jego wszystkie rzeczy, które mówił Pan przez rękę Mojżeszową.
9
1
Facto autem octávo die, vocávit Móyses Aaron, et fílios eius, ac maióres natu Israel, dixítque ad Aaron: A gdy przyszedł dzień ósmy, wezwał Mojżesz Aarona i synów jego, i starszych Izraelskich, i rzekł do Aarona:
2
Tolle de arménto vítulum pro peccáto, et aríetem in holocáustum, utrúmque immaculátum, et offer illos coram Dómino. Weźmi z stada cielca za grzech, i barana na całopalenie, obu bez makuły, i ofiaruj je przed Panem.
3
Et ad fílios Israel loquéris: Tóllite hircum pro peccáto, et vítulum atque agnum annículos et sine mácula, in holocáustum, A do synów Izraelowych mówić będziesz: Weźmicie kozła za grzech, i cielca i baranka roczne a bez makuły na całopalenie.
4
bovem et aríetem pro pacíficis: et immoláte eos coram Dómino, in sacrifício singulórum símilam conspérsam óleo offeréntes: hódie enim Dóminus apparébit vobis. Wołu i barana na zapokojne: i ofiarujcie je przed Panem, przy ofierze każdego, białą mąkę oliwą zaczynioną ofiarując: dziś bowiem Pan ukaże się wam.
5
Tulérunt ergo cuncta quæ iússerat Móyses ad óstium tabernáculi: ubi cum omnis multitúdo astáret, Przynieśli tedy wszystko co rozkazał Mojżesz do drzwi przybytku: gdzie gdy wszystek lud stał,
6
ait Móyses: Iste est sermo, quem præcépit Dóminus: fácite, et apparébit vobis glória eius. Rzekł Mojżesz: Ta jest mowa, którą Pan przykazał: Czyńcie a ukaże się wam chwała jego.
7
Et dixit ad Aaron: Accéde ad altáre, et ímmola pro peccáto tuo: offer holocáustum, et deprecáre pro te et pro pópulo: cumque mactáveris hóstiam pópuli, ora pro eo, sicut præcépit Dóminus. I rzekł do Aarona: Przystąp do ołtarza, a ofiaruj za grzech twój: ofiaruj całopalenie, a módl się sam za się i za lud. A gdy zabijesz ofiarę ludu, módl się za nim, jako przykazał Pan.
8
Statímque Aaron accédens ad altáre, immolávit vítulum pro peccáto suo: I wnet Aaron przystąpiwszy do ołtarza, ofiarował cielca za grzech swój:
9
cuius sánguinem obtulérunt ei fílii sui: in quo tingens dígitum, tétigit córnua altáris, et fudit resíduum ad basim eius. Którego krew podali mu synowie jego: w której omoczywszy palec, dotknął się rogów ołtarzowych, a ostatek wylał u spodku jego.
10
Adipémque, et renúnculos, ac retículum iécoris, quæ sunt pro peccáto, adolévit super altáre, sicut præcéperat Dóminus Móysi: A łój i nereczki i odziedzę wątroby, które są za grzech, spalił na ołtarzu, jako Pan był przykazał Mojżeszowi:
11
carnes vero et pellem eius extra castra combússit igni. A mięso i skórę jego za obozem spalił ogniem.
12
Immolávit et holocáusti víctimam: obtulerúntque ei fílii sui sánguinem eius, quem fudit per altáris circúitum. Ofiarował i ofiarę całopalenia: i podali mu synowie jego krew jej, którą wylał w koło ołtarza,
13
Ipsam étiam hóstiam in frusta concísam, cum cápite et membris síngulis obtulérunt: quæ ómnia super altáre cremávit igni, Samę też ofiarę zrąbawszy w sztuki, z głową i z każdym członkiem podali. Co on wszystko na ołtarzu ogniem spalił,
14
lotis aqua prius intestínis et pédibus. Wypłókawszy pierwej w wodzie jelita i nogi.
15
Et pro peccáto pópuli ófferens, mactávit hircum: expiatóque altári, A za grzech ludu ofiarując zabił kozła: a oczyściwszy ołtarz,
16
fecit holocáustum, Uczynił całopalenie,
17
addens in sacrifício libaménta, quæ páriter offerúntur, et ádolens ea super altáre, absque cæremóniis holocáusti matutíni. Przydawszy w ofierze mokre ofiary, które pospołu ofiarują, i paląc je na ołtarzu oprócz obrzędów całopalenia porannego.
18
Immolávit et bovem atque aríetem, hóstias pacíficas pópuli: obtulerúntque ei fílii sui sánguinem, quem fudit super altáre in circúitum. Ofiarował i wołu i barana ofiary zapokojne ludu: i podali mu synowie jego krew, którą wylał na ołtarz w około.
19
Adipem autem bovis, et caudam aríetis, renunculósque cum adípibus suis, et retículum iécoris, A łój wołowy i ogon barani, i nereczki z tłustością ich, i odziedzkę wątroby,
20
posuérunt super péctora: cumque cremáti essent ádipes super altáre, Włożyli na mostki. A gdy się spaliły łoje na ołtarzu,
21
péctora eórum, et armos dextros separávit Aaron, élevans coram Dómino, sicut præcéperat Móyses. Mostki ich i łopatki prawe oddzielił Aaron podnosząc przed Panem, jako był rozkazał Mojżesz.
22
Et exténdens manus ad pópulum, benedíxit ei. Sicque complétis hóstiis pro peccáto, et holocáustis, et pacíficis, descéndit. A wyciągnąwszy rękę do ludu, błogosławił mu. I dokonawszy tak ofiar za grzech i całopalenia i zapokojnych, zstąpił
23
Ingréssi autem Móyses et Aaron in tabernáculum testimónii, et deínceps egréssi, benedixérunt pópulo. Apparuítque glória Dómini omni multitúdini: A wszedszy Mojżesz i Aaron do przybytku świadectwa, i zasię wyszedszy błogosławili ludowi. I ukazała aię chwała Pańska wszystkiemu zgromadzeniu:
24
et ecce egréssus ignis a Dómino, devorávit holocáustum, et ádipes qui erant super altáre. Quod cum vidíssent turbæ, laudavérunt Dóminum, ruéntes in fácies suas. A oto wyszedszy ogień od Pana, pożarł całopalenie i łoje, które były na ołtarzu. Co gdy ujrzały tłuszcze, chwaliły Pana, padając na twarzy swoje.
10
1
Arreptísque Nadab et Abiu fílii Aaron thuríbulis, posuérunt ignem, et incénsum désuper, offeréntes coram Dómino ignem aliénum: quod eis præcéptum non erat. I porwawszy Nadab i Abiu synowie Aaronowi kadzidlnicę, włożyli ognia i kadzidła na wierzch ofiarując przed Panem ogień obcy: czego im było nie przykazano.
2
Egressúsque ignis a Dómino, devorávit eos, et mórtui sunt coram Dómino. I wyszedszy ogień od Pana, pożarł je, i umarli przed Panem.
3
Dixítque Móyses ad Aaron: Hoc est quod locútus est Dóminus: Sanctificábor in iis, qui appropínquant mihi, et in conspéctu omnis pópuli glorificábor. Quod áudiens tácuit Aaron. I rzekł Mojżesz do Aarona: To jest co Pan mówił: Poświęcon będę w tych którzy się przybliżają do mnie, a przed oczyma wszystkiego ludu rozsławion będę. Co słysząc milczał Aaron.
4
Vocátis autem Móyses Misaéle et Elísaphan fíliis Oziel, pátrui Aaron, ait ad eos: Ite, et tóllite fratres vestros de conspéctu sanctuárii, et asportáte extra castra. I zawoławszy Mojżesz Misaela i Elisaphana synów Oziela stryja Aaronowego, rzekł do nich: Idźcie a weźmicie bracią wasze od oblicza świątnice, a wynieście za obóz.
5
Confestímque pergéntes, tulérunt eos sicut iacébant, vestítos líneis túnicis, et eiecérunt foras, ut sibi fúerat imperátum. I wnet szedszy, wzięli je jako leżeli obleczeni w szaty płócienne i wyrzucili precz jako im było rozkazano.
6
Locutúsque est Móyses ad Aaron, et ad Eleázar, et Ithamar, fílios eius: Cápita vestra nolíte nudáre, et vestiménta nolíte scíndere, ne forte moriámini, et super omnem cœtum oriátur indignátio. Fratres vestri, et omnis domus Israel, plangant incéndium quod Dóminus suscitávit: I rzekł Mojżesz do Aarona, i do Eleazara, i Ithamara synów jego, Głów waszych nie odkrywajcie, a szat waszych nie rozdzierajcie, byście snadź nie pomarli, a na wszystko zgromadzenie nie przyszedł gniew. Bracia waszy i wszystek dom Izraelów niech płaczą ognia, który Pan wzniecił.
7
vos autem non egrediémini fores tabernáculi, alióquin períbitis: óleum quippe sanctæ unctiónis est super vos. Qui fecérunt ómnia iuxta præcéptum Móysi. Ale wy nie wynidziecie ze drzwi przybytku, inaczej zginiecie: Olejek bowiem świętego pomazania jest na was. Którzy uczynili wszystko według przykazania Mojżeszowego.
8
Dixit quoque Dóminus ad Aaron: I rzekł Pan do Aarona:
9
Vinum, et omne quod inebriáre potest, non bibétis tu et fílii tui, quando intrátis in tabernáculum testimónii, ne moriámini: quia præcéptum sempitérnum est in generatiónes vestras. Wina i wszelkiego co upoić może pić nie będziecie ty i synowie twoi, gdy wchodzicie do przybytku świadectwa, abyście nie pomarli: bo przykazanie wieczne jest w rodzaje wasze.
10
Et ut habeátis sciéntiam discernéndi inter sanctum et profánum, inter pollútum et mundum: A żebyście mieli umiejętność rozeznania między rzeczą świętą i nieświętą, między zmazaną i czystą:
11
doceatísque fílios Israel ómnia legítima mea quæ locútus est Dóminus ad eos per manum Móysi. A żebyście uczyli syny Izraelowe wszystkich ustaw moich, które mówił Pan do nich przez rękę Mojżeszowę.
12
Locutúsque est Móyses ad Aaron, et ad Eleázar, et Ithamar, fílios eius, qui erant resídui: Tóllite sacrifícium, quod remánsit de oblatióne Dómini, et comédite illud absque ferménto iuxta altáre, quia Sanctum sanctórum est. I mówił Mojżesz do Aarona, i do Eleazara i Ithamara synów jego, którzy byli zostali: Weźmicie ofiarę, która została z obiaty Pańskiej, i jedzcie ją bez kwasu przy ołtarzu, bo święte nad świętemi jest.
13
Comedétis autem in loco sancto: quod datum est tibi et fíliis tuis de oblatiónibus Dómini, sicut præcéptum est mihi. Ale jeść będziecie na miejscu świętem, co dano tobie i synom twoim z obiat Pańskich, jako mi przykazano.
14
Pectúsculum quoque quod oblátum est, et armum qui separátus est, edétis in loco mundíssimo tu et fílii tui, et fíliæ tuæ tecum: tibi enim ac líberis tuis repósita sunt de hóstiis salutáribus filiórum Israel: Mostek też który ofiarowano, i łopatkę którą oddzielono, jeść będziecie na przeczystem miejscu, ty i synowie twoi i córki twoje z tobą: bo tobie i synom twoim odłożone są z ofiar zbawiennych synów Izraelowych:
15
eo quod armum et pectus, et ádipes qui cremántur in altári, elevavérunt coram Dómino, et pertíneant ad te, et ad fílios tuos, lege perpétua, sicut præcépit Dóminus. Przeto iż łopatkę, i mostek, i łój który palą na oftarzu, podnosili przed Panem, i przynależą tobie i synom twoim prawem wiecznem, jako Pan przykazał.
16
Inter hæc, hircum, qui oblátus fúerat pro peccáto, cum quǽreret Móyses, exústum réperit: iratúsque contra Eleázar et Ithamar fílios Aaron, qui remánserant, ait: A w tem kozła, który był ofiarowan za grzech, gdy nalazł że był spalon: i rozgniewawszy się na Eleazara i Ithamara syny Aaronowe, którzy pozostali, rzekł
17
Cur non comedístis hóstiam pro peccáto in loco sancto, quæ Sancta sanctórum est, et data vobis ut portétis iniquitátem multitúdinis, et rogétis pro ea in conspéctu Dómini, Czemu nie jedli ofiary za grzech na miejscu świętem, gdyż święte świętych jest, i dana wam, abyście nosili nieprawość zgromadzenia, i modlili się za niem przed obliczem Pańskiem:
18
præsértim cum de sánguine illíus non sit illátum intra sancta, et comédere debuéritis eam in sanctuário, sicut præcéptum est mihi? Zwłaszcza, iż ze krwie jej nie wniesiono do świątnice, a mieliście ją jeść w świątnicy, jako mi przykazano?
19
Respóndit Aaron: Obláta est hódie víctima pro peccáto, et holocáustum coram Dómino: mihi autem áccidit quod vides: quómodo pótui comédere eam, aut placére Dómino in cæremóniis mente lúgubri? Odpowiedział Aaron: Ofiarowana jest dziś ofiara za grzech i całopalenie przed Panem: mnie zaś przydało się co widzisz: jakożem ją mógł jeść, abo się podobać Panu w obrzędach sercem żałosnem?
20
Quod cum audísset Móyses, recépit satisfactiónem. Co gdy usłyszał Mojżesz, przyjął dość uczynienie.
11
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen et Aaron, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:
2
Dícite fíliis Israel: Hæc sunt animália quæ comédere debétis de cunctis animántibus terræ: Mówcie synom Izraelowym: To są zwierzęta, które jeść macie, ze wszystkich zwierząt ziemskich
3
omne quod habet divísam úngulam, et rúminat in pecóribus, comedétis. Wszelkie które ma rozdzielone kopyto, a przeżuwa w bydle, jeść będziecie.
4
Quidquid autem rúminat quidem, et habet úngulam, sed non dívidit eam, sicut camélus et cétera, non comedétis illud, et inter immúnda reputábitis. Lecz którekolwiek acz przeżuwa i ma kopyto, ale nie dzieli go, jako wielbłąd i inne, jeść go nie będziecie, i między nieczyste policzycie.
5
Chœrogrýllus qui rúminat, ungulámque non dívidit, immúndus est. Jeż, który przeżuwa, i kopyto nie dzieli, nieczysty jest,
6
Lepus quoque: nam et ipse rúminat, sed úngulam non dívidit. Zając też bo i ten przeżuwa, ale kopyto nie dzieli.
7
Et sus: qui cum úngulam dívidat, non rúminat. I świnia; która acz dzieli kopyto, nie przeżuwa.
8
Horum cárnibus non vescémini, nec cadávera contingétis, quia immúnda sunt vobis. Tych mięsa jeść nie będziecie, ani się ścierwów dotkniecie: bo wam są nie czyste.
9
Hæc sunt quæ gignúntur in aquis, et vesci lícitum est: omne quod habet pínnulas et squamas, tam in mari quam in flumínibus et stagnis, comedétis. Te są, które się rodzą w wodzie, i godzą się jeść. Wszelkie co ma skrzele i łuski, tak w morzu jako w rzekach i w jeziorach jeść będziecie.
10
Quidquid autem pínnulas et squamas non habet, eórum quæ in aquis movéntur et vivunt, abominábile vobis, Lecz cokolwiek skrzeli i łuski niema, z tych które się w wodzie ruchają i żywią: omierzłe wam,
11
exsecrandúmque erit: carnes eórum non comedétis, et morticína vitábitis. I obrzydłe będzie, mięsa ich jeść nie będziecie, a zdechlin warować się będziecie.
12
Cuncta quæ non habent pínnulas et squamas in aquis, pollúta erunt. Wszystko co nie ma skrzel i łuski w wodach, nieczyste będzie.
13
Hæc sunt quæ de ávibus comédere non debétis, et vitánda sunt vobis: áquilam, et gryphem, et haliǽetum, Te są, których z ptastwa jeść nie macie, i strzedz się ich macie: Orła, i grypha, i orła morskiego,
14
et milvum ac vúlturem iuxta genus suum, I kanie, i sępa, według rodzaju jego,
15
et omne corvíni géneris in similitúdinem suam, I wszelkiego kruczego rodzaju na podobieństwo jego,
16
struthiónem, et nóctuam, et larum, et accípitrem iuxta genus suum: Strusa, i sowy, i łyski, i jastrząba według rodzaju swego:
17
bubónem, et mérgulum, et ibin, Puhacza, i nurka, i Ibę,
18
et cygnum, et onocrótalum, et porphyriónem, I łabęcia, i bąka, i porphyriona,
19
herodiónem, et charádrion iuxta genus suum, úpupam quoque, et vespertiliónem. Herodyana, i charadryona według rodzaju swego, dudka też i nietoperza.
20
Omne de volúcribus quod gráditur super quátuor pedes, abominábile erit vobis. Wszelkie z latających, które chodzi na czterech nogach, obrzydłe wam będzie.
21
Quidquid autem ámbulat quidem super quátuor pedes, sed habet longióra retro crura, per quæ salit super terram, A cokolwiek acz chodzi na czterech nogach, ale ma dłuższe poślednie golenie, któremi skacze po ziemi,
22
comédere debétis, ut est bruchus in génere suo, et áttacus atque ophiómachus, ac locústa, síngula iuxta genus suum. Jeść macie: jako jest szarańcza w rodzaju swoim, i attakus, i ophiomachus, i koniczek, każde według rodzaju swego.
23
Quidquid autem ex volúcribus quátuor tantum habet pedes, exsecrábile erit vobis: A cokolwiek z latających cztery tylko nogi ma, obrzydłe wam będzie:
24
et quicúmque morticína eórum tetígerit, polluétur, et erit immúndus usque ad vésperum: A ktokolwiek się dotknie zdechliny ich, splugawi się, i będzie nieczystym aż do wieczora:
25
et si necésse fúerit ut portet quíppiam horum mórtuum, lavábit vestiménta sua, et immúndus erit usque ad occásum solis. A jeśliby potrzeba było, aby niósł co z tych zdechłego, wypierze szaty swoje, i będzie nieczysty aż do zachodu słońca.
26
Omne ánimal quod habet quidem úngulam, sed non dívidit eam, nec rúminat, immúndum erit: et qui tetígerit illud, contaminábitur. Wszelkie zwierzę, które acz ma kopyto, ale go nie dzieli, ani przeżuwa, nieczyste będzie: a kto się go dotknie, splugawi się.
27
Quod ámbulat super manus ex cunctis animántibus, quæ incédunt quadrupédia, immúndum erit: qui tetígerit morticína eórum, polluétur usque ad vésperum. Co chodzi na łapach ze wszystkich zwierząt, które chodzą na czterech nogach, nieczyste będzie: kto się dotknie ścierwu ich, będzie zmazany aż do wieczora
28
Et qui portáverit huiuscémodi cadávera, lavábit vestiménta sua, et immúndus erit usque ad vésperum: quia ómnia hæc immúnda sunt vobis. A ktoby takie ścierwy nosił, wypierze szaty swoje, i nieczysty będzie aż do wieczora: wszystko to bowiem plugawe wam jest,
29
Hæc quoque inter pollúta reputabúntur de his quæ movéntur in terra, mustéla et mus et crocodílus, síngula iuxta genus suum, Te też między plugawemi będą poczytane, z tych które się ruszają na ziemi, łasica, i mysz, i krokodyl, każde według rodzaju swego,
30
mýgale, et chamǽleon, et stéllio, et lacérta, et talpa: Mygale, chameleon, i tarantula, i jaszczurka, i kret:
31
ómnia hæc immúnda sunt. Qui tetígerit morticína eórum, immúndus erit usque ad vésperum: Wszystko to nieczyste jest. Kto się dotknie ścierwu ich, nieczysty będzie aż do wieczora:
32
et super quod cecíderit quidquam de morticínis eórum, polluétur, tam vas lígneum et vestiméntum, quam pelles et cilícia: et in quocúmque fit opus, tingéntur aqua, et pollúta erunt usque ad vésperum, et sic póstea mundabúntur. I na cokolwiek upadnie co z ścierwu ich, splugawione będzie, tak naczynie drzewiane, i szata, jako i skóry i włosienice: i w czemkolwiek robią: będą w wodzie omoczone, i będą zmazane aż do wieczora, a tak potem będą oczyścione.
33
Vas autem fíctile, in quod horum quidquam intro cecíderit, polluétur, et idcírco frangéndum est. A naczynie gliniane, w któreby co z tych wpadło, splugawione będzie, i przetoż ma być stłuczono.
34
Omnis cibus, quem comedétis, si fusa fúerit super eum aqua, immúndus erit: et omne liquens quod bíbitur de univérso vase, immúndum erit. Wszelki pokarm, który jeść będziecie, jeśli wleją nań wody, nieczysty będzie: i wszelka rzecz mokra i którą piją z wszelkiego naczynia, nieczysta będzie.
35
Et quidquid de morticínis huiuscémodi cecíderit super illud, immúndum erit: sive clíbani, sive chytrópodes, destruéntur, et immúndi erunt. I cokolwiek z zdechlin takowych padnie na nie, nieczyste będzie: bądź piece, bądź panwie, będą skażone, i nieczyste będą.
36
Fontes vero et cistérnæ, et omnis aquárum congregátio munda erit. Qui morticínum eórum tetígerit, polluétur. A źródła i studnie, i każde zgromadzenie wód, czyste będzie. Ktoby się ścierwów tych rzeczy dotknął, splugawion będzie.
37
Si cecíderit super seméntem, non pólluet eam. Jeśli upadnie na nasienie, nie splugawi go.
38
Si autem quíspiam aqua seméntem perfúderit, et póstea morticínis tacta fúerit, íllico polluétur. Ale jeśli kto wodą poleje nasienie, a potem się go zdechlina dotknie, natychmiast będzie splugawione.
39
Si mórtuum fúerit ánimal, quod licet vobis comédere, qui cadáver eius tetígerit, immúndus erit usque ad vésperum: Jeśli zdechnie bydlę, które się wam jeść godzi, kto się ścierwu jego dotknie, nieczysty będzie aż do wieczora:
40
et qui coméderit ex eo quíppiam, sive portáverit, lavábit vestiménta sua, et immúndus erit usque ad vésperum. A ktoby jadł co z niego, aboby nosił, upierze szaty swoje, i nieczysty będzie aż do wieczora.
41
Omne quod reptat super terram, abominábile erit, nec assumétur in cibum. Wszelkie co płaza po ziemi, obrzydłe będzie, ani będzie brano na pokarm.
42
Quidquid super pectus quádrupes gráditur, et multos habet pedes, sive per humum tráhitur, non comedétis, quia abominábile est. Cokolwiek na piersiach łazi o czterech nogach, i nóg wiele ma, abo się włóczy po ziemi, jeść nie będziecie, bo brzydkie jest.
43
Nolíte contamináre ánimas vestras, nec tangátis quidquam eórum, ne immúndi sitis. Nie plugawcie dusz waszych, ani się dotykajcie nic tych rzeczy, abyście nie byli nieczystymi.
44
Ego enim sum Dóminus Deus vester: sancti estóte, quia ego sanctus sum. Ne polluátis ánimas vestras in omni réptili quod movétur super terram. Bom ja jest Pan Bóg wasz: bądźcie świętymi, bom ja święty jest. Nie plugawcie dusz waszych żadnym płazem, który się rucha po ziemi.
45
Ego enim sum Dóminus, qui edúxi vos de terra Ægýpti, ut essem vobis in Deum. Sancti éritis, quia ego sanctus sum. Bom ja jest Pan, którym was wywiódł z ziemie Egiptskiej, abych wam, był za Boga. Świętymi będziecie, bom ja święty jest.
46
Ista est lex animántium ac vólucrum, et omnis ánimæ vivéntis, quæ movétur in aqua, et reptat in terra, Tenci jest zakon zwierząt i ptaków, i wszelkiej duszy żywiącej, która się rucha w wodzie i płaza się po ziemi,
47
ut differéntias novéritis mundi et immúndi, et sciátis quid comédere et quid respúere debeátis. abyście znali różność czystego i nieczystego, i wiedzieli cobyście jeść abo odrzucać mieli.
12
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
2
Lóquere fíliis Israel, et dices ad eos: Múlier, si suscépto sémine pepérerit másculum, immúnda erit septem diébus iuxta dies separatiónis ménstruæ. Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Niewiasta, Jeśli przyjąwszy nasienie, porodzi mężczyznę, nieczystą będzie przez siedm dni, według dni odłączenia miesięcznej,
3
Et die octávo circumcidétur infántulus: A ósmego dnia będzie obrzezano dzieciątko:
4
ipsa vero trigínta tribus diébus manébit in sánguine purificatiónis suæ. Omne sanctum non tanget, nec ingrediétur in sanctuárium, donec impleántur dies purificatiónis suæ. A ona trzydzieści i trzy dni mieszkać będzie we krwi oczyścienia swego. Żadnej rzeczy świętej niedotknie się, i nie wnidzie do świątnice, aż się wypełnią dni oczyścienia jej.
5
Sin autem féminam pepérerit, immúnda erit duábus hebdomádibus iuxta ritum fluxus ménstrui, et sexagínta sex diébus manébit in sánguine purificatiónis suæ. A jeśli dzieweczkę urodzi, nieczysta będzie dwie niedzieli, według zwyczaju choroby miesięcznej, a sześćdziesiąt i sześć dni będzie mieszkać we krwi oczyścienia swego,
6
Cumque expléti fúerint dies purificatiónis suæ, pro fílio sive pro fília, déferet agnum annículum in holocáustum, et pullum colúmbæ sive túrturem pro peccáto, ad óstium tabernáculi testimónii, et tradet sacerdóti, A gdy się wypełnią dni oczyścienia jej, za syna, abo za córkę, przyniesie baranka rocznego na całopalenie, i gołąbię abo synogarlicę, za grzech, do drzwi przybytku świadectwa, i odda kapłanowi,
7
qui ófferet illa coram Dómino, et orábit pro ea, et sic mundábitur a proflúvio sánguinis sui: ista est lex pariéntis másculum aut féminam. Który je ofiaruje przed Panem, i będzie się modlił za nię, i tak będzie oczyściona, od płynienia krwie jej. Ten jest zakon rodzącej syna abo dziewkę.
8
Quod si non invénerit manus eius, nec potúerit offérre agnum, sumet duos túrtures vel duos pullos columbárum, unum in holocáustum, et álterum pro peccáto: orabítque pro ea sacérdos, et sic mundábitur. A jeśliby nie nalazła ręka jej aniby mogła ofiarować baranka, weźmie parę synogarlic, abo dwoje gołąbiąt, jedno na całopalenie, a drugie za grzech, i będzie się modlił za nię kapłan, i tak będzie oczyściona.
13
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, et Aaron, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:
2
Homo, in cuius cute et carne ortus fúerit divérsus color, sive pústula, aut quasi lucens quíppiam, id est, plaga lepræ, adducétur ad Aaron sacerdótem, vel ad unum quémlibet filiórum eius. Człowiek, na którego skórze i ciele pokaże się różna barwa, abo krosta, abo co lśniącego się, to jest, plaga trądu: przywiedzion będzie do Aarona kapłana, abo do jednego któregożkolwiek z synów jego.
3
Qui cum víderit lepram in cute, et pilos in album mutátos colórem, ipsámque spéciem lepræ humiliórem cute et carne réliqua: plaga lepræ est, et ad arbítrium eius separábitur. Który, gdy ujrzy trąd na skórze, i włosy w białą barwę odmienione, i sam kształt trądu niższy niżli skóra i inne ciało: plaga trądu jest, i na zdanie jego będzie odłączony.
4
Sin autem lucens candor fúerit in cute, nec humílior carne réliqua, et pili colóris prístini, reclúdet eum sacérdos septem diébus: Ale jeśli lśniąca się białość będzie na skórze, a nie niższa niżli inni ciało, i włosy tejże barwy co i pierwej: zamknie go kapłan przez siedm dni,
5
et considerábit die séptimo: et síquidem lepra ultra non créverit, nec transíerit in cute prióres términos, rursum reclúdet eum septem diébus áliis. I ogląda dnia siódmego: a jeśliby trąd dalej się nie szerzył, i nie przestąpił na skórze pierwszych granic: zasię go zamknie drugą siedm dni.
6
Et die séptimo contemplábitur: si obscúrior fúerit lepra, et non créverit in cute, mundábit eum, quia scábies est: lavabítque homo vestiménta sua, et mundus erit. A siódmego dnia ogląda: Jeśliby ciemniejszy był trąd, a na skórze by nie urósł, oczyści go, bo świerzb jest: i upierze człowiek szaty swoje, a będzie czystym.
7
Quod si postquam a sacerdóte visus est, et rédditus mundítiæ, íterum lepra créverit: adducétur ad eum, Lecz jeśliby potem, jako go kapłan oglądał, i przywrócon był do chędogości, zaś trąd urósł, przywiodą go do niego,
8
et immundítiæ condemnábitur. I będzie osądzony za nieczystego.
9
Plaga lepræ si fúerit in hómine, adducétur ad sacerdótem, Plaga trądu jeśliby była na człowiecze, przywiodą go do kapłana,
10
et vidébit eum. Cumque color albus in cute fúerit, et capillórum mutáverit aspéctum, ipsa quoque caro viva apparúerit: I ogląda go. A gdy biała barwa na skórze będzie, i zmieni włosów pozór, i same też mięso żywe się ukaże:
11
lepra vetustíssima iudicábitur, atque inólita cuti. Contaminábit ítaque eum sacérdos, et non reclúdet, quia perspícuæ immundítiæ est. Za trąd zastarzały będzie osądzony i wrosły w skórę. Splugawi go tedy kapłan, a nie zamknie, bo jasną nieczystotę ma,
12
Sin autem efflorúerit discúrrens lepra in cute, et operúerit omnem cutem a cápite usque ad pedes, quidquid sub aspéctum oculórum cadit, Ale jeśli się rozkwitł rozchodząc się trąd po skórze, i okrył wszystkę skórę od głowy aż do nóg: cokolwiek okiem oglądano być może,
13
considerábit eum sacérdos, et tenéri lepra mundíssima iudicábit: eo quod omnis in candórem versa sit, et idcírco homo mundus erit. Obejrzy go kapłan, i że ma czysty trąd, osądzi: przeto że się wszystek w białość obrócił, i dla tego człowiek czysty będzie,
14
Quando vero caro vivens in eo apparúerit, A kiedy się na nim żywe mięso pokaże,
15
tunc sacerdótis iudício polluétur, et inter immúndos reputábitur: caro enim viva, si lepra aspérgitur, immúnda est. Tedy za rozsądkiem kapłańskim splugawiony będzie, i między nieczyste policzony, mięso bowiem żywe, jeśli jest trędem nakażone, nieczyste jest.
16
Quod si rursum versa fúerit in albórem, et totum hóminem operúerit, Lecz jeśli się zasię obróci w białość, i okryje wszystkiego człowieka,
17
considerábit eum sacérdos, et mundum esse decérnet. Ogląda go kapłan i osądzi czystym.
18
Caro autem et cutis in qua ulcus natum est, et sanátum, Ciało zaś i skóra, na której się wrzód uczynił i zgoił,
19
et in loco úlceris cicátrix alba apparúerit, sive subrúfa, adducétur homo ad sacerdótem. A na miejscu wrzodu ukazałaby się blizna biała abo przyczerwieńszym, przywiodą człowieka do kapłana:
20
Qui cum víderit locum lepræ humiliórem carne réliqua, et pilos versos in candórem, contaminábit eum: plaga enim lepræ orta est in úlcere. Który gdy ujrzy miejsce trędu niższe niż insze ciało, i włosy w białość obrócone, splugawi go: plaga bowiem trędu uczyniła się we wrzedzie.
21
Quod si pilus colóris est prístini, et cicátrix subobscúra, et vicína carne non est humílior, reclúdet eum septem diébus: A jeśli włos dawną ma barwę, a blizna przyciemniejszym, a nie głębsza niżli blizkie ciało, zamknie go przez siedm dni:
22
et si quidem créverit, adiudicábit eum lepræ: A jeśliby urosła, przysądzi mu trąd:
23
sin autem stéterit in loco suo, úlceris est cicátrix, et homo mundus erit. Lecz jeśli stanie na swem miejscu, blizna jest wrzodowa, a człowiek czysty będzie.
24
Caro autem et cutis, quam ignis exússerit, et sanáta albam sive rufam habúerit cicatrícem, A ciało i skóra, którąby ogień spalił, jeśli uzdrowione ma bliznę białą abo czerwoną.
25
considerábit eam sacérdos: et ecce versa est in albórem, et locus eius réliqua cute est humílior: contaminábit eum, quia plaga lepræ in cicatríce orta est. Ogląda ją kapłan, alić się w białość odmieniła, a miejsce jej jest głębsze niżli inna skóra: splugawi go, bo się plaga trędu na bliznie zaczęła.
26
Quod si pilórum color non fúerit immutátus, nec humílior plaga carne réliqua, et ipsa lepræ spécies fúerit subobscúra, reclúdet eum septem diébus, A jeśliby się włosów barwa nie odmieniła, ani plaga niższa jest niżli insze ciało, a kształt sam trędu jest przyciemniejszym, zamknie go przez siedm dni,
27
et die séptimo contemplábitur: si créverit in cute lepra, contaminábit eum. A siódmego dnia ogląda. Jeśli się rozszerzył na skórze trąd, splugawi go.
28
Sin autem in loco suo candor stéterit non satis clarus, plaga combustiónis est, et idcírco mundábitur, quia cicátrix est combustúræ. Lecz jeśliby na swem miejscu białość stanęła nie dosyć jasna, plaga spalenia jest, i przeto będzie oczyścion, blizna bowiem jest spalenia.
29
Vir, sive múlier, in cuius cápite vel barba germináverit lepra, vidébit eos sacérdos. Mąż abo niewiasta, w któregoby głowie abo brodzie wyrastał trąd: ogląda je kapłan.
30
Et síquidem humílior fúerit locus carne réliqua, et capíllus flavus, solitóque subtílior, contaminábit eos, quia lepra cápitis ac barbæ est. A jeśliż głębsze będzie miejsce niżli inne ciało, a włos żółty, i nad zwyczaj cieńszy, splugawi je, bo trąd głowy i brody jest.
31
Sin autem víderit locum máculæ æquálem vicínæ carni, et capíllum nigrum: reclúdet eum septem diébus, Ale jeśli ujrzy miejsce zmazy równe bliskiemu ciału, i włos czarny: zamknie go przez siedm dni,
32
et die séptimo intuébitur. Si non créverit mácula, et capíllus sui colóris est, et locus plagæ carni réliquæ æquális: A dnia siódmego ogląda. Jeśli nie przyrosło zmazy, a włos swą barwę ma, a miejsce sadzela równe innemu ciału:
33
radétur homo absque loco máculæ, et includétur septem diébus áliis. Ogolą człowieka oprócz miejsca zmazy, i zamkną go przez drugą siedm dni.
34
Si die séptimo visa fúerit stetísse plaga in loco suo, nec humílior carne réliqua, mundábit eum: lotísque véstibus suis, mundus erit. Jeśli dnia siódmego ujrzą ano stoi sadzel na swem miejscu, a nie jest głębszy niżli inne ciało, oczyści go, i wymywszy szaty swe czysty będzie.
35
Sin autem post emundatiónem rursus créverit mácula in cute, Ale jeśli po oczyścieniu uroście zaś zmaza na skórze,
36
non quæret ámplius utrum capíllus in flavum colórem sit immutátus, quia apérte immúndus est. Nie będzie więcej patrzył, jeśli włos w żółtą barwę jest odmieniony abo nie, bo jawnie nieczysty jest.
37
Porro si stéterit mácula, et capílli nigri fúerint, nóverit hóminem sanátum esse, et confidénter eum pronúntiet mundum. Ale jeśli zmaza stanie, a włosy czarne będą, niechaj wie, że człowiek jest uzdrowiony, a śmiele go czystym niech osądzi.
38
Vir, sive múlier, in cuius cute candor apparúerit, Mąż abo niewiasta, u którego na skórze ukaże się białość,
39
intuébitur eos sacérdos. Si deprehénderit subobscúrum albórem lucére in cute, sciat non esse lepram, sed máculam colóris cándidi, et hóminem mundum. Ogląda je kapłan, a jeśli najdzie, że się przyciemniejsza białość lśni na skórze, niechaj wie, że nie jest trąd, ale plama biała, a człowiek czysty.
40
Vir, de cuius cápite capílli fluunt, calvus et mundus est: Mąż, z którego głowy włosy lazą, łysy a czysty jest:
41
et si a fronte cecíderint pili, recalváster et mundus est. A jeśli od czoła włosy mu oblazły, przełysiały i czysty jest,
42
Sin autem in calvítio sive in recalvatióne albus vel rufus color fúerit exórtus, Ale jeśli na łysinie, abo na przełysieniu biała albo czerwona barwa się ukaże,
43
et hoc sacérdos víderit, condemnábit eum haud dúbie lepræ, quæ orta est in calvítio. A kapłan to ujrzy, przysądzi mu bez wątpienia trąd, który urósł na łysinie.
44
Quicúmque ergo maculátus fúerit lepra, et separátus est ad arbítrium sacerdótis, Ktokolwiek tedy, będzie splugawion trądem, a oddzielon jest za rozsądkiem kapłańskim:
45
habébit vestiménta dissúta, caput nudum, os veste contéctum, contaminátum ac sórdidum se clamábit. Będzie miał szaty rozpróte, głowę odkrytą, usta szatą zakryte, i będzie wołał że jest spługawiony i smrodliwy.
46
Omni témpore quo leprósus est, et immúndus, solus habitábit extra castra. Przez wszystek czas póki jest trędowatym i nieczystym, sam będzie mieszkał za obozem.
47
Vestis lánea sive línea, quæ lepram habúerit, Szata sukienna, abo płócienna, któraby miała trąd,
48
in stámine atque subtégmine, aut certe pellis, vel quidquid ex pelle conféctum est, Na osnowie abo na wątku, abo więc skóra, abo cokolwiek z skóry uczyniono,
49
si alba vel rufa mácula fúerit infécta, lepra reputábitur, ostendetúrque sacerdóti: Jeśli białą abo czerwoną zmazą, będzie zarażona, za trąd będzie miana, i kapłanowi będzie okazana.
50
qui considerátam reclúdet septem diébus: Który oglądaną zamknie przez siedm dni:
51
et die séptimo rursus aspíciens, si deprehénderit crevísse, lepra persevérans est: pollútum iudicábit vestiméntum, et omne in quo fúerit invénta: A siódmego dnia zaś obejrzawszy, jeśli ujrzy że się rozszerzyło, trąd trwały jest: osądzi szatę być nieczystą, i każdą rzecz na której się najdzie:
52
et idcírco comburétur flammis. A przetoż będzie spalona ogniem.
53
Quod si eam víderit non crevísse, Lecz jeśli ujrzy, że jej nie przybyło,
54
præcípiet, et lavábunt id in quo lepra est, recludétque illud septem diébus áliis. Rozkaże i wymyją to, na czem jest trąd, i zamknie ono przez drugą siedm dni.
55
Et cum víderit fáciem quidem prístinam non revérsam, nec tamen crevísse lepram, immúndum iudicábit, et igne combúret, eo quod infúsa sit in superfície vestiménti vel per totum, lepra. A gdy obaczy, że się pierwsza farba nie przywróciła, a przecie nie przyrosło trądu, osądzi za nieczystą, i spali ogniem, przeto, że się rozlał po wierzchu szaty, abo po wszystkiej trąd.
56
Sin autem obscúrior fúerit locus lepræ, postquam vestis est lota, abrúmpet eum, et a sólido dívidet. A jeśli przy ciemniejszem będzie miejsce trądu po wypraniu szaty, odedrze je, i oddzieli od całego.
57
Quod si ultra apparúerit in his locis, quæ prius immaculáta erant, lepra volátilis et vaga, debet igne combúri. A jeśliby się dalej ukazał na tych miejscach, które pierwej były bez makuły, trąd latający i niestateczny, ma być ogniem spalono.
58
Si cessáverit, lavábit aqua ea, quæ pura sunt, secúndo, et munda erunt. Jeśli ustanie, wymyje ono co chędogie jest, wodą powtóre, i będzie czyste.
59
Ista est lex lepræ vestiménti lánei et línei, stáminis, atque subtégminis, omnísque supelléctilis pellíceæ, quómodo mundári débeat, vel contaminári. Toć jest zakon trądu szaty sukiennej, płóciennej; osnowy i wątku, i każdego sprzętu skórzanego, jako ma być oczyściona abo splugawiona.
14
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
2
Hic est ritus leprósi, quando mundándus est. Adducétur ad sacerdótem: Ta jest ustawa trędowatego, gdy będzie miał być oczyściony. Przywiodą go do kapłana:
3
qui egréssus de castris, cum invénerit lepram esse mundátam, Który wyszedszy z obozu, gdy najdzie, że trąd jest oczyściony,
4
præcípiet ei, qui purificátur, ut ófferat duos pásseres vivos pro se, quibus vesci lícitum est, et lignum cédrinum, vermiculúmque et hyssópum. Przykaże owemu, który się czyści, aby ofiarował dwu wróblów żywych za się, które się jeść godzą i drewno cedrowe, i karmazyn, i hizop.
5
Et unum ex passéribus immolári iubébit in vase fíctili super aquas vivéntes: I każe jednego z wróblów ofiarować na naczyniu glinianem nad wodą żywą
6
álium autem vivum cum ligno cédrino, et cocco et hyssópo, tinget in sánguine pásseris immoláti, A drugiego żywego z drewnem cedrowem, i z karmazynem, i z hizopem omoczy we krwi wróbla ofiarowanego,
7
quo aspérget illum, qui mundándus est, sépties, ut iure purgétur: et dimíttet pásserem vivum, ut in agrum ávolet. Którą pokropi onego, który ma być oczyściony siedm kroć, aby był prawnie oczyściony: i puści wróbla żywego, aby uleciał na pole.
8
Cumque láverit homo vestiménta sua, radet omnes pilos córporis, et lavábitur aqua: purificatúsque ingrediétur castra, ita dumtáxat ut máneat extra tabernáculum suum septem diébus, A gdy wypierze człowiek szaty swe, ogoli wszystkie włosy ciała, i omyje się wodą: i oczyściony wnidzie do obozu, wszakże tak, żeby mieszkał przed namiotem swoim przez siedm dni.
9
et die séptimo radet capíllos cápitis, barbámque et supercília, ac totíus córporis pilos. Et lotis rursum véstibus et córpore, A dnia siódmego ogoli włosy na głowie, i brodę, i brwi, i po wszystkiem ciele włosy: a omywszy powtóre szaty i ciało,
10
die octávo assúmet duos agnos immaculátos, et ovem annículam absque mácula, et tres décimas símilæ in sacrifícium, quæ conspérsa sit óleo, et seórsum ólei sextárium. Ósmego dnia weźmie dwa baranki bez makuły, i owcę roczną bez makuły, i trzy dziesiąte części białej mąki na ofiarę, któraby była zaczyniona oliwą, a osobno kwartę oliwy.
11
Cumque sacérdos puríficans hóminem, statúerit eum, et hæc ómnia coram Dómino in óstio tabernáculi testimónii, A gdy kapłan oczyściający człowieka, postawi go, i to wszystko przed Panem we drzwiach przybytku świadectwa,
12
tollet agnum, et ófferet eum pro delícto, oleíque sextárium: et oblátis ante Dóminum ómnibus, Weźmie baranka i ofiaruje go za występek, i kwartę oliwy: a ofiarowawszy wszystko przed Panem,
13
immolábit agnum, ubi solet immolári hóstia pro peccáto, et holocáustum, id est, in loco sancto. Sicut enim pro peccáto, ita et pro delícto ad sacerdótem pértinet hóstia: Sancta sanctórum est. Ofiaruje baranka, gdzie obyczaj ofiarować ofiarę za grzech i całopalenie, to jest, na miejscu świętem. Jako bowiem za grzech, tak i za występek kapłanowi należy ofiara: Święta świętych jest.
14
Assuménsque sacérdos de sánguine hóstiæ, quæ immoláta est pro delícto, ponet super extrémum aurículæ dextræ eius qui mundátur, et super póllices manus dextræ et pedis: I wziąwszy kapłan krwie ofiary, która ofiarowana jest za występ, włoży na koniec ucha prawego, tego który się czyści, i na wielkie palce prawej ręki i nogi:
15
et de ólei sextário mittet in manum suam sinístram, A z kwarty oliwy wleje na lewą rękę swą,
16
tingétque dígitum dextrum in eo, et aspérget coram Dómino sépties. I omoczy w niej palec prawej ręki, i pokropi przed Panem siedmkroć.
17
Quod autem réliquum est ólei in læva manu, fundet super extrémum aurículæ dextræ eius qui mundátur, et super póllices manus ac pedis dextri, et super sánguinem qui effúsus est pro delícto, A co zostało oliwy w lewej ręce, wyleje na koniec ucha prawego, tego który się czyści, i na wielkie palce ręki i nogi prawej, i na krew, która wylana jest za występek,
18
et super caput eius. I na głowę jego.
19
Rogabítque pro eo coram Dómino, et fáciet sacrifícium pro peccáto: tunc immolábit holocáustum, I będzie się za nim modlił przed Panem, i uczyni ofiarę za grzech. Tedy ofiaruje całopalenie,
20
et ponet illud in altári cum libaméntis suis, et homo rite mundábitur. I włoży je na ołtarz z mokremi ofiarami swemi, i człowiek porządnie oczyściony będzie.
21
Quod si pauper est, et non potest manus eius inveníre quæ dicta sunt pro delícto, assúmet agnum ad oblatiónem, ut roget pro eo sacérdos, decimámque partem símilæ conspérsæ óleo in sacrifícium, et ólei sextárium, Ale jeśli jest ubogi, a nie może ręka jego naleźć tego co się rzekło: za występ weźmie baranka na ofiarę, żeby się za nim kapłan modlił, i dziesiątą część białej mąki zaczynionej oliwą na ofiarę, i kwartę oliwy,
22
duósque túrtures sive duos pullos colúmbæ, quorum unus sit pro peccáto, et alter in holocáustum: I parę synogarlic, abo dwoje gołąbiąt, z których jedno niech będzie za grzech, a drugie całopalenie.
23
offerétque ea die octávo purificatiónis suæ sacerdóti, ad óstium tabernáculi testimónii coram Dómino. I ofiaruje ósmego dnia oczyścienia swego kapłanowi do drzwi przybytku świadectwa przed Panem.
24
Qui suscípiens agnum pro delícto et sextárium ólei, levábit simul: Który wziąwszy baranka za grzech i kwartę oliwy, podniesie pospołu:
25
immolatóque agno, de sánguine eius ponet super extrémum aurículæ dextræ illíus qui mundátur, et super póllices manus eius ac pedis dextri: I ofiarowawszy baranka, ze krwie jego włoży na koniec ucha prawego tego, który się czyści, i na wielkie palce ręki jego i nogi prawej:
26
ólei vero partem mittet in manum suam sinístram, A część oliwy naleje na rękę swą lewą,
27
in quo tingens dígitum dextræ manus aspérget sépties coram Dómino: W której omoczywszy palec prawej ręki, pokrop siedm kroć przed Panem:
28
tangétque extrémum dextræ aurículæ illíus qui mundátur, et póllices manus ac pedis dextri, in loco sánguinis qui effúsus est pro delícto: I dotknie się końca ucha prawego tego, który się czyści, i wielkich palców ręki i nogi prawej, na miejscu krwie, która jest wylana za występ:
29
réliquam autem partem ólei, quæ est in sinístra manu, mittet super caput purificáti, ut placet pro eo Dóminum: A ostatek oliwy, która jest w lewej ręce, wyleje na głowę oczyścionego, aby zań ubłagał Pana:
30
et túrturem sive pullum colúmbæ ófferet, A synogarlice abo gołębie ofiaruje,
31
unum pro delícto, et álterum in holocáustum cum libaméntis suis. Jedno za występ, a drugie na całopalenie z mokremi ofiarami swemi.
32
Hoc est sacrifícium leprósi, qui habére non potest ómnia in emundatiónem sui. Tać jest ofiara trędowatego, który mieć nie może wszystkiego ku oczyścieniu swemu.
33
Locutúsque est Dóminus ad Móysen et Aaron, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, rzekąc:
34
Cum ingréssi fuéritis terram Chánaan, quam ego dabo vobis in possessiónem, si fúerit plaga lepræ in ǽdibus, Gdy wnidziecie do ziemie Chananejskiej, którą ja wam dam w dzierżawę, jeśli będzie zarażenie trędu w domie:
35
ibit cuius est domus, núntians sacerdóti, et dicet: Quasi plaga lepræ vidétur mihi esse in domo mea. Pójdzie ten, którego jest dom, opowiadając kapłanowi i rzecze: Jakoby zarażenie trędu widzi mi się być w domu moim.
36
At ille præcípiet ut éfferant univérsa de domo, priúsquam ingrediátur eam, et vídeat utrum leprósa sit, ne immúnda fiant ómnia quæ in domo sunt. Intrabítque póstea ut consíderet lepram domus: A on przykaże, aby wszystko wynieśli z domu pierwej niżliby wszedł do niego i oglądał jeśli jest trędowaty: aby się nie splugawiły wszystkie rzeczy, które są w domu: A potem wnidzie, aby oglądał trąd domu:
37
et cum víderit in pariétibus illíus quasi vallículas pallóre sive rubóre defórmes, et humilióres superfície réliqua, A jeśli ujrzy na ścianach jego jakoby dołki bladością abo czerwonością szpetne, i głębsze niżli insza ściana,
38
egrediétur óstium domus, et statim claudet illam septem diébus. Tedy wynidzie z domu, i wnet zamknie ji przez siedm dni.
39
Reversúsque die séptimo, considerábit eam: si invénerit crevísse lepram, A wróciwszy się dnia siódmego ogląda ji: a jeśli ujrzy, że przyrosło trędu,
40
iubébit érui lápides in quibus lepra est, et próici eos extra civitátem in locum immúndum: Każe wyłomić kamienie, na którym trąd jest, i wyrzucić je przed miasto na miejsce nieczyste:
41
domum autem ipsam radi intrínsecus per circúitum, et spargi púlverem rasúræ extra urbem in locum immúndum, A sam dom oskrobać wewnątrz w około, i wysypać proch skrobania przed miasto na miejsce nieczyste,
42
lapidésque álios repóni pro his qui abláti fúerint, et luto álio liníri domum. A kamienie inne wprawić na miejsce tych, które wybrano, i wapnem innem dom potynkować.
43
Sin autem postquam éruti sunt lápides, et pulvis erásus, et ália terra lita, A jeśli potem jako kamienie wyłamano i proch wyskrobano, i inszem wapnem potynkowano,
44
ingréssus sacérdos víderit revérsam lepram, et paríetes respérsos máculis, lepra est persevérans, et immúnda domus: Wszedszy kapłan, ujrzałby, że się trąd wrócił, a ściany plamami splugawione, trąd jest trwały, i dom nieczysty:
45
quam statim déstruent, et lápides eius ac ligna, atque univérsum púlverem proícient extra óppidum in locum immúndum. Który wnet rozwalą, a kamienie jego i drzewo, i wszystek proch wyrzucą przed miasto na miejsce nieczyste.
46
Qui intráverit domum quando clausa est, immúndus erit usque ad vésperum: Ktoby wszedł do onego domu, gdy jest zamkniony, nieczysty będzie aż do wieczora:
47
et qui dormíerit in ea, et coméderit quíppiam, lavábit vestiménta sua. A ktoby spał w nim i jadł co, wypierze szaty swe.
48
Quod si intróiens sacérdos víderit lepram non crevísse in domo, postquam dénuo lita fúerit, purificábit eam réddita sanitáte: Lecz jeśli wszedszy kapłan ujrzy, że trądu nie przyrosło w domu potem jako znowu był tynkowany: oczyści go, po wróceniu zdrowia:
49
et in purificatiónem eius sumet duos pásseres, lignúmque cédrinum, et vermículum atque hyssópum: A na oczyścienie jego weźmie parę wróblów, i drewna cedrowego, i karmazynu, i hizopu:
50
et immoláto uno pássere in vase fíctili super aquas vivas, A ofiarowawszy wróbla jednego na naczyniu glinianem nad wodą żywą,
51
tollet lignum cédrinum, et hyssópum, et coccum, et pásserem vivum, et tinget ómnia in sánguine pásseris immoláti, atque in aquis vivéntibus, et aspérget domum sépties, Weźmie drewno cedrowe, i hizop, i karmazyn, i wróbla żywego, i omoczy wszystko we krwi wróbla ofiarowanego, i w wodzie żywej, i pokropi dom siedmkroć,
52
purificabítque eam tam in sánguine pásseris quam in aquis vivéntibus, et in pássere vivo, lignóque cédrino et hyssópo atque vermículo. I oczyści ji tak we krwi wróblowej, jako i w wodzie żywej, i w wróblu żywym, i drzewie cedrowem, i hizopie, i karmazynie.
53
Cumque dimíserit pásserem avoláre in agrum líbere, orábit pro domo, et iure mundábitur. A puściwszy wróbla latać wolno na pole, będzie się modlił za dom, i prawnie będzie oczyściony.
54
Ista est lex omnis lepræ et percussúræ, Tenci jest zakon wszelkiego trędu i zarażenia:
55
lepræ véstium et domórum, Trędu szat i domów,
56
cicatrícis et erumpéntium papulárum, lucéntis máculæ, et in várias spécies, colóribus immutátis, I blizny, i wyrzucających się krost i lśkniącej się plamy, i gdy się na różne barwy odmienia farby,
57
ut possit sciri quo témpore mundum quid, vel immúndum sit. Aby się mogło wiedzieć, którego czasu jest jaka rzecz czysta abo nieczysta.
15
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen et Aaron, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc:
2
Loquímini fíliis Israel, et dícite eis: Vir, qui pátitur fluxum séminis, immúndus erit. Mówcie synom Izraelowym, i powiedzcie im: Mąż, który cierpi nasienia płynienie, nieczysty będzie.
3
Et tunc iudicábitur huic vítio subiacére, cum per síngula moménta adhǽserit carni eius, atque concréverit fœdus humor. A na ten czas będzie osądzony, że podległ tej chorobie, gdy na każdy czas przylgnie do ciała jego, i spiecze się plugawa wilgotność.
4
Omne stratum, in quo dormíerit, immúndum erit, et ubicúmque séderit. Każda pościel, na którejby spał, nieczysta będzie, i gdziebykolwiek siedział.
5
Si quis hóminum tetígerit lectum eius, lavábit vestiménta sua: et ipse lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. Jeśli się który człowiek dotknie łoża jego, upierze szaty swe, i sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
6
Si séderit ubi ille séderat, et ipse lavábit vestiménta sua: et lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. Jeśliby siedział tam gdzie on siedział, i ten wymyje szaty swe, a omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora,
7
Qui tetígerit carnem eius, lavábit vestiménta sua: et ipse lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. Ktoby się dotknął ciała jego, wymyje szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
8
Si salívam huiuscémodi homo iécerit super eum qui mundus est, lavábit vestiménta sua: et lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. Jeśli ślinę takowy człowiek rzuci na tego, który czysty jest, upierze szaty swe, a omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
9
Sagma, super quo séderit, immúndum erit: Siodło, na któremby siedział, nieczyste będzie:
10
et quidquid sub eo fúerit, qui fluxum séminis pátitur, pollútum erit usque ad vésperum. Qui portáverit horum áliquid, lavábit vestiménta sua: et ipse lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. I cokolwiek było pod tym, który płynienie nasienia cierpi, nieczyste będzie aż do wieczora. Ktoby nosił cokolwiek z tych rzeczy, wypierze szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
11
Omnis, quem tetígerit qui talis est, non lotis ante mánibus, lavábit vestiménta sua: et lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. Każdy, kogoby dotknął, który takowy jest, nie omywszy pierwej ręku, wypierze szaty swe, a omywszy się wodą, nieczysty, będzie aż do wieczora.
12
Vas fíctile quod tetígerit, confringétur: vas autem lígneum lavábitur aqua. Naczynie gliniane, którego się dotknie, będzie stłuczone: a naczynie drzewiane będzie wymyte wodą.
13
Si sanátus fúerit qui huiuscémodi sústinet passiónem, numerábit septem dies post emundatiónem sui, et lotis véstibus et toto córpore in aquis vivéntibus, erit mundus. Jeśli będzie uzdrowiony ten, który takową niemoc cierpi, naliczy siedm dni po oczyścieniu swojem, a omywszy odzienie i wszystko ciało w wodzie żywej, będzie czysty.
14
Die autem octávo sumet duos túrtures, aut duos pullos colúmbæ, et véniet in conspéctum Dómini ad óstium tabernáculi testimónii, dabítque eos sacerdóti: A dnia ósmego weźmie parę synogarlic, abo dwoje gołąbiąt, przyjdzie przed oblicze Pańskie, do drzwi przybytku świadectwa, i da je kapłanowi.
15
qui fáciet unum pro peccáto et álterum in holocáustum: rogabítque pro eo coram Dómino, ut emundétur a fluxu séminis sui. Który uczyni jedno za grzech a drugie na całopalenie, i będzie się modlił za nim przed Panem, aby był oczyścion od płynienia nasienia swego.
16
Vir de quo egréditur semen cóitus, lavábit aqua omne corpus suum: et immúndus erit usque ad vésperum. Mąż, z którego wynidzie nasienie złączenia, omyje wodą wszystko ciało swe: i nieczysty będzie aż do wieczora.
17
Vestem et pellem, quam habúerit, lavábit aqua, et immúnda erit usque ad vésperum. Szatę, i skórę, którą będzie miał, wymyje wodą i nieczysta będzie aż do wieczora.
18
Múlier, cum qua coíerit, lavábitur aqua, et immúnda erit usque ad vésperum. Niewiasta, z którą spał, omyje się wodą, i nieczysta będzie aż do wieczora.
19
Múlier, quæ redeúnte mense pátitur fluxum sánguinis, septem diébus separábitur. Niewiasta, która co miesiąc cierpi płynienie krwie, przez siedm dni będzie odłączona.
20
Omnis qui tetígerit eam, immúndus erit usque ad vésperum: Każdy kto się jej dotknie, będzie nieczysty aż do wieczora.
21
et in quo dormíerit vel séderit diébus separatiónis suæ, polluétur. I na czemby spała abo siedziała we dni odłączenia swego, splugawione będzie.
22
Qui tetígerit lectum eius, lavábit vestiménta sua: et ipse lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. Ktoby się dotknął łoża jej, upierze szaty swe: a sam też omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
23
Omne vas, super quo illa séderit, quisquis attígerit, lavábit vestiménta sua: et ipse lotus aqua, pollútus erit usque ad vésperum. Wszelkiego naczynia, na któremby ona siedziała, ktoby się kolwiek dotknął, upierze szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
24
Si coíerit cum ea vir témpore sánguinis menstruális, immúndus erit septem diébus: et omne stratum, in quo dormíerit, polluétur. Jeśliby spał z nią mąż czasu krwie miesięcznej, nieczysty będzie przez siedm dni: i wszelka pościel na którejby spał nieczysta będzie.
25
Múlier, quæ pátitur multis diébus fluxum sánguinis non in témpore menstruáli, vel quæ post ménstruum sánguinem flúere non cessat, quámdiu súbiacet huic passióni, immúnda erit quasi sit in témpore ménstruo. Niewiasta, która cierpi przez wiele dni płynienie krwie nie na czas miesiąców, abo która po miesięcznej krwi płynąć nie przestaje, póki podległa tej niemocy, nieczysta będzie jakoby była czasu miesięcznego.
26
Omne stratum, in quo dormíerit, et vas in quo séderit, pollútum erit. Wszelka pościel, na którejby spała, i naczynie na któremby siedziała, splugawione będzie.
27
Quicúmque tetígerit ea, lavábit vestiménta sua: et ipse lotus aqua, immúndus erit usque ad vésperum. Ktokolwiek się ich dotknie, wypierze szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
28
Si stéterit sanguis, et flúere cessáverit, numerábit septem dies purificatiónis suæ: A jeśli się zastanowi krew, i przestanie płynąć, naliczy siedm dni czyścienia swego:
29
et die octávo ófferet pro se sacerdóti duos túrtures, aut duos pullos columbárum, ad óstium tabernáculi testimónii: A ósmego dnia ofiaruje za się kapłanowi parę synogarlic, abo dwoje gołąbiąt do drzwi przybytku świadectwa:
30
qui unum fáciet pro peccáto, et álterum in holocáustum, rogabítque pro ea coram Dómino, et pro fluxu immundítiæ eius. Który jedno uczyni za grzech a drugie na całopalenie, i będzie się modlił za nie przed Panem, i za płynienie nieczystości jej.
31
Docébitis ergo fílios Israel ut cáveant immundítiam, et non moriántur in sórdibus suis, cum pollúerint tabernáculum meum quod est inter eos. Przetoż nauczać będziecie syny Izraelowe, aby się strzegli nieczystości, i nie pomarli w plugastwach swych, gdyby splugawili przybytek mój, który jest między wami.
32
Ista est lex eius, qui pátitur fluxum séminis, et qui pollúitur cóitu, Tenci jest zakon tego, który cierpi płynienie nasienia, i który się plugawi sprawą z niewiastą,
33
et quæ ménstruis tempóribus separátur, vel quæ iugi fluit sánguine, et hóminis, qui dormíerit cum ea. I która miesięcznych czasów bywa wyłączona, abo która ustawiczną krwią płynie, i człowieka któryby spał z nią.
16
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen post mortem duórum filiórum Aaron, quando offeréntes ignem aliénum interfécti sunt: I mówił Pan do Mojżesza po śmierci dwu synów Aaronowych, kiedy ofiarując cudzy ogień zabici są:
2
et præcépit ei, dicens: Lóquere ad Aaron fratrem tuum, ne omni témpore ingrediátur sanctuárium, quod est intra velum coram propitiatório quo tégitur arca, ut non moriátur (quia in nube apparébo super oráculum), I przykazał mu, mówiąc: Mów do Aarona brata twego, aby nie każdego czasu wchodził do świątnice, która jest za zasłoną przed ubłagalnią, która jest nakryta skrzynia, aby nie umarł (bo w obłoku ukazować się będę nad wyrocznicą),
3
nisi hæc ante fécerit: vítulum pro peccáto ófferet, et aríetem in holocáustum. Aż to pierwej uczyni: Cielca za grzech ofiaruje, a barana na całopalenie.
4
Túnica línea vestiétur, feminálibus líneis verénda celábit: accingétur zona línea, cídarim líneam impónet cápiti: hæc enim vestiménta sunt sancta: quibus cunctis, cum lotus fúerit, induétur. Oblecze się w szatę lnianą, a ubraniem lnianem okryje łono: opasze się pasem lnianym, a czapkę lnianą weźmie na głowę: bo te szaty są święte, w które wszystkie, omywszy się oblecze się.
5
Suscipiétque ab univérsa multitúdine filiórum Israel duos hircos pro peccáto, et unum aríetem in holocáustum. I przyjmie od wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych dwu kozłów za grzech, a jednego barana na całopalenie.
6
Cumque obtúlerit vítulum, et oráverit pro se et pro domo sua, A gdy ofiaruje cielca, i modlić się będzie za się i za dom swój,
7
duos hircos stare fáciet coram Dómino in óstio tabernáculi testimónii: Dwu kozłów postawi przed Panem we drzwiach przybytku świadectwa:
8
mitténsque super utrúmque sortem, unam Dómino, álteram capro emissário: I puściwszy na obudwu losy, jeden Panu, a drugi kozłowi wypuszczalnemu:
9
cuius exíerit sors Dómino, ófferet illum pro peccáto: Którego los wynidzie Panu, ofiaruje go za grzech:
10
cuius autem in caprum emissárium, státuet eum vivum coram Dómino, ut fundat preces super eo, et emíttat eum in solitúdinem. A którego na kozła wypuszczalnego, postawi go żywego przed Panem, aby uczynił modlitwę nad nim, a wypuścił go na puszczą.
11
His rite celebrátis, ófferet vítulum, et rogans pro se, et pro domo sua, immolábit eum: To rządzenie odprawiwszy, ofiaruje cielca, a modląc się za się i za dom swój, ofiaruje go:
12
assumptóque thuríbulo, quod de prunis altáris impléverit, et háuriens manu compósitum thymiáma in incénsum, ultra velum intrábit in sancta: A wziąwszy kadzidlnicę, którą węglem zażystym napełni z ołtarza, i nabrawszy ręką przyprawionego kadzenia wonnego na zapał, wnidzie za zasłonę, do świątnice:
13
ut, pósitis super ignem aromátibus, nébula eórum et vapor opériat oráculum quod est supra testimónium, et non moriátur. Aby nakładszy na ogień wonności, mgła ich i para okryła wyrocznicę, która jest nad świadectwem, a nie umarł.
14
Tollet quoque de sánguine vítuli, et aspérget dígito sépties contra propitiatórium ad oriéntem. Weźmie też krwie cielcowej, i pokropi palcem siedmkroć przeciw ubłagalniej na wschód słońca.
15
Cumque mactáverit hircum pro peccáto pópuli, ínferet sánguinem eius intra velum, sicut præcéptum est de sánguine vítuli, ut aspérgat e regióne oráculi, A gdy zabije kozła za grzech ludu, wniesie krew jego za zasłonę, jako jest przykazano o krwi cielcowej, aby pokropił przeciwko wyrocznicy,
16
et éxpiet sanctuárium ab immundítiis filiórum Israel, et a prævaricatiónibus eórum, cunctísque peccátis. Iuxta hunc ritum fáciet tabernáculo testimónii, quod fixum est inter eos, in médio sórdium habitatiónis eórum. A oczyścił świątnicę od nieczystot synów Izraelowych, i od przestępstwa ich, i wszystkich grzechów. Wedle tego obrzędu uczyni przybytkowi świadectwa, który rozbity jest między nimi w pośrodku plugastw mieszkania ich.
17
Nullus hóminum sit in tabernáculo, quando póntifex sanctuárium ingréditur, ut roget pro se, et pro domo sua, et pro univérso cœtu Israel, donec egrediátur. Żaden człowiek niechaj nie będzie w przybytku kiedy nawyższy kapłan wchodzi do świątnicę, aby się modlił za się i za dom swój, i za wszystko zgromadzenie Izraelskie, póki nie wynidzie.
18
Cum autem exíerit ad altáre quod coram Dómino est, oret pro se, et sumptum sánguinem vítuli atque hirci fundat super córnua eius per gyrum: A gdy wynidzie do ołtarza, który jest przed Panem, niech się modli za się, a wziąwszy krew cielcową i kozłową, niech ją wyleje na rogi jego w około,
19
aspergénsque dígito sépties, éxpiet, et sanctíficet illud ab immundítiis filiórum Israel. I kropiąc palcem siedm kroć, niech ji oczyści, i poświęci od nieczystoty synów Izraelowych.
20
Postquam emundáverit sanctuárium, et tabernáculum, et altáre, tunc ófferat hircum vivéntem: A gdy oczyści świątnicę, i przybytek, i ołtarz, tedy niech ofiaruje kozła żywego:
21
et pósita utráque manu super caput eius, confiteátur omnes iniquitátes filiórum Israel, et univérsa delícta atque peccáta eórum: quæ ímprecans cápiti eius, emíttet illum per hóminem parátum, in desértum. A włożywszy obiedwie ręce na głowę jego, niechaj wyzna wszystkie nieprawości synów Izraelowych, i wszystkie występki i grzechy ich: któremi przeklinając głowę jego, wypuści go przez człowieka nagotowanego na puszczą.
22
Cumque portáverit hircus omnes iniquitátes eórum in terram solitáriam, et dimíssus fúerit in desérto, A gdy zaniesie kozieł wszystkie nieprawości ich do ziemie pustej, a będzie puszczon na pustynią,
23
revertétur Aaron in tabernáculum testimónii, et depósitis véstibus, quibus prius indútus erat, cum intráret sanctuárium, relictísque ibi, Wróci się Aaron do przybytku świadectwa, a złożywszy szaty, w które pierwej był obleczony, gdy wchodził do świątnice, i tam je zostawiwszy,
24
lavábit carnem suam in loco sancto, induetúrque véstibus suis. Et postquam egréssus obtúlerit holocáustum suum, ac plebis, rogábit tam pro se quam pro pópulo: Omyje ciało swe na miejscu świętem, i oblecze się w szaty swe. I potem gdy wyszedszy ofiaruje całopalenie swoje i pospólstwa, będzie się modlił tak za się jako i za lud:
25
et ádipem, qui oblátus est pro peccátis, adolébit super altáre. A łój który jest ofiarowany za grzechy, spali na ołtarzu:
26
Ille vero, qui dimíserit caprum emissárium, lavábit vestiménta sua, et corpus aqua, et sic ingrediétur in castra. On zaś który wypuści kozła wypuszczalnego, omyje szaty swe i ciało wodą, i tak wnidzie do obozu.
27
Vítulum autem, et hircum, qui pro peccáto fúerant immoláti, et quorum sanguis illátus est in sanctuárium, ut expiátio complerétur, asportábunt foras castra, et combúrent igni tam pelles quam carnes eórum, ac fimum: A cielca i kozła, które za grzech były ofiarowane, i których krew wniesiona jest do świątnice, aby się wykonało oczyścienie, wyniosą precz za obóz, i spalą ogniem, tak skóry jako mięso ich i gnój ich.
28
et quicúmque combússerit ea, lavábit vestiménta sua et carnem aqua, et sic ingrediétur in castra. A ktobykolwiek je spalił, wymyje szaty swe i ciało wodą, i tak wnidzie do obozu.
29
Erítque vobis hoc legítimum sempitérnum: mense séptimo, décima die mensis, affligétis ánimas vestras, nullúmque opus faciétis, sive indígena, sive ádvena qui peregrinátur inter vos. I będzie wam to za ustawę wieczną: Miesiąca siódmego, dziesiątego dnia miesiąca trapić będziecie dusze wasze, i żadnej roboty czynić nie będziecie, bądź obywatel, bądź przychodzień, który gościem jest między wami.
30
In hac die expiátio erit vestri, atque mundátio ab ómnibus peccátis vestris: coram Dómino mundabímini. Tego dnia będzie oczyścienie wasze i ochędożenie od wszystkich grzechów waszych: przed Panem będziecie oczyścieni.
31
Sábbatum enim requietiónis est, et affligétis ánimas vestras religióne perpétua. Bo Szabat odpoczynienia jest, i trapić będziecie dusze wasze ustawą wieczną.
32
Expiábit autem sacérdos, qui unctus fúerit, et cuius manus initiátæ sunt ut sacerdótio fungátur pro patre suo: induetúrque stola línea et véstibus sanctis, A oczyściać będzie kapłan, który jest pomazany i którego ręce są poświęcone, aby kapłański urząd sprawował miasto ojca swego: a oblecze się w szatę lnianą i w odzienie święte,
33
et expiábit sanctuárium et tabernáculum testimónii atque altáre, sacerdótes quoque et univérsum pópulum. I oczyści świątnicę, i przybytek świadectwa, i ołtarz, kapłany też i wszystek lud.
34
Erítque vobis hoc legítimum sempitérnum, ut orétis pro fíliis Israel, et pro cunctis peccátis eórum semel in anno. Fecit ígitur sicut præcéperat Dóminus Móysi. I będzie wam to za ustawę wieczną, abyście się modlili za syny Izraelowe i za wszystkie grzechy ich raz w rok. Uczynił tedy Mojżesz, jako mu Pan był przykazał.
17
1
Et locútus est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, mówiąc:
2
Lóquere Aaron et fíliis eius, et cunctis fíliis Israel, dicens ad eos: Iste est sermo, quem mandávit Dóminus, dicens: Mów Aaronowi i synom jego, i wszystkim synom Izraelowym mówiąc do nich: Ta jest mowa, którą Pan rozkazał, mówiąc:
3
Homo quílibet de domo Israel, si occíderit bovem aut ovem, sive capram, in castris vel extra castra, Każdy człowiek z domu Izraelowego, jeśli zabije wołu abo owcę, abo kozę, w obozie abo za obozem,
4
et non obtúlerit ad óstium tabernáculi oblatiónem Dómino, sánguinis reus erit: quasi si sánguinem fúderit, sic períbit de médio pópuli sui. A nie ofiaruje u drzwi przybytku ofiary Panu, krwie winien będzie: jakoby krew wylał, tak zginie z pośrodku ludu swego.
5
Ideo sacerdóti offérre debent fílii Israel hóstias suas, quas occídent in agro, ut sanctificéntur Dómino ante óstium tabernáculi testimónii, et ímmolent eas hóstias pacíficas Dómino. Przetoż kapłanowi ofiarować mają synowie Izraelowi ofiary swe, które zabiją na polu, aby były poświęcone Panu przede drzwiami przybytku świadectwa, a niech je ofiarują za ofiary zapokojne Panu.
6
Fundétque sacérdos sánguinem super altáre Dómini ad óstium tabernáculi testimónii, et adolébit ádipem in odórem suavitátis Dómino: I wyleje kapłan krew na ołtarz Pański u drzwi przybytku świadectwa, i spali łój na wonność wdzięczności Panu:
7
et nequáquam ultra immolábunt hóstias suas dæmónibus, cum quibus fornicáti sunt. Legítimum sempitérnum erit illis et pósteris eórum. A żadną miarą więcej nie będą ofiarować ofiar swych czartom z któremi cudzołożyli.
8
Et ad ipsos dices: Homo de domo Israel, et de ádvenis qui peregrinántur apud vos, qui obtúlerit holocáustum sive víctimam, Ustawa wieczna będzie im, i potomkom ich. I do nich rzeczesz: Człowiek z domu Izraelowego i z przychodniów, którzy gośćmi są u was, który ofiaruje całopalenie abo ofiarę,
9
et ad óstium tabernáculi testimónii non addúxerit eam, ut offerátur Dómino, interíbit de pópulo suo. A do drzwi przybytku świadectwa nie przywiedzie jej, aby była ofiarowana Panu: zginie z ludu swego.
10
Homo quílibet de domo Israel et de ádvenis qui peregrinántur inter eos, si coméderit sánguinem, obfirmábo fáciem meam contra ánimam illíus, et dispérdam eam de pópulo suo, Człowiek każdy z domu Izraelowego i z przychodniów, którzy gośćmi są międzi nimi, jeśliby jadł krew, zatwardzę twarz moję przeciw duszy jego, i wygubię ją z ludu jej,
11
quia ánima carnis in sánguine est: et ego dedi illum vobis, ut super altáre in eo expiétis pro animábus vestris, et sanguis pro ánimæ piáculo sit. Bo dusza ciała we krwi jest: a jam ją dał wam, abyście nią na ołtarzu oczyściali za dusze wasze, a krew była na oczyścienie dusze.
12
Idcírco dixi fíliis Israel: Omnis ánima ex vobis non cómedet sánguinem, nec ex ádvenis, qui peregrinántur apud vos. Przetożem rzekł synom Izraelowym: żadna dusza z was nie będzie jadła krwie, ani z przychodniów, którzy gośćmi są u was.
13
Homo quicúmque de fíliis Israel, et de ádvenis qui peregrinántur apud vos, si venatióne atque aucúpio céperit feram, vel avem, quibus vesci lícitum est, fundat sánguinem eius, et opériat illum terra. Człowiek którykolwiek z synów Izraelowych, i z przychodniów, którzy gośćmi są u was, jeśli łowem abo ptasznictwem uchwyci zwierza abo ptaka, które się jeść godzi: niechaj wyleje krew z niego, a okryje ją ziemią.
14
Anima enim omnis carnis in sánguine est: unde dixi fíliis Israel: Sánguinem univérsæ carnis non comedétis, quia ánima carnis in sánguine est: et quicúmque coméderit illum, interíbit. Dusza bowiem każdego ciała we krwi jest: przetom rzekł synom Izraelowym: krwie wszelkiego ciała jeść nie będziecie, bo dusza ciała we krwi jest: a ktokolwiekby ją jadł, zginie.
15
Anima, quæ coméderit morticínum, vel captum a béstia, tam de indígenis, quam de ádvenis, lavábit vestiménta sua et semetípsum aqua, et contaminátus erit usque ad vésperum: et hoc órdine mundus fiet. Dusza, któraby jadła zdechlinę abo co uchwyconego od bestyi, tak z obywatelów jako i z przychodniów, omyje szaty swe, i sam siebie wodą, i nieczysty będzie aż do wieczora, i tym porządkiem ostanie się czystym.
16
Quod si non láverit vestiménta sua et corpus, portábit iniquitátem suam. Lecz jeśli nie omyje szat swych i ciała, poniesie nieprawość swoję.
18
1
Locútus est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
2
Lóquere fíliis Israel, et dices ad eos: Ego Dóminus Deus vester: Mów synom Izraelowym: i rzeczesz do nich: Ja Pan Bóg wasz:
3
iuxta consuetúdinem terræ Ægýpti, in qua habitástis, non faciétis: et iuxta morem regiónis Chánaan, ad quam ego introductúrus sum vos, non agétis, nec in legítimis eórum ambulábitis. Według obyczaju ziemie Egiptskiej, w którejeście mieszkali, czynić nie będziecie: i według obyczaju ziemie Chananejskiej, do której ja was wprowadzę, nie będziecie czynić, ani w ustawach ich chodzić będziecie.
4
Faciétis iudícia mea, et præcépta mea servábitis, et ambulábitis in eis. Ego Dóminus Deus vester. Czynić będziecie sądy moje i przykazania mego strzedz, i chodzić w niem będziecie: ja Pan Bóg wasz.
5
Custodíte leges meas atque iudícia, quæ fáciens homo, vivet in eis. Ego Dóminus. Strzeżcie praw moich i sądów które człowiek pełniąc żyć będzie w nich. Ja Pan.
6
Omnis homo ad próximam sánguinis sui non accédet, ut revélet turpitúdinem eius. Ego Dóminus. Żaden człowiek do blizkiej krwi swej nie przystąpi, aby odkrył sromotę jej. Ja Pan.
7
Turpitúdinem patris tui et turpitúdinem matris tuæ non discoopéries: mater tua est: non revelábis turpitúdinem eius. Sromoty ojca twego, i sromoty matki twej nie odkryjesz: matka twoja jest, nie odkryjesz sromoty jej.
8
Turpitúdinem uxóris patris tui non discoopéries: turpitúdo enim patris tui est. Sromoty żony ojca twego nie odkryjesz: bo sromota ojca twego jest.
9
Turpitúdinem soróris tuæ ex patre sive ex matre, quæ domi vel foris génita est, non revelábis. Sromoty siostry twej z ojca abo z matki, która w domu, abo gdzie indzie urodzona jest, nie odkryjesz.
10
Turpitúdinem fíliæ fílii tui vel neptis ex fília non revelábis: quia turpitúdo tua est. Sromoty córki syna twego, abo wnuczki z córki twej nie odkryjesz, bo sromota twoja jest.
11
Turpitúdinem fíliæ uxóris patris tui, quam péperit patri tuo, et est soror tua, non revelábis. Sromoty córki żony ojca twego, którą urodziła ojcu twemu, a jest siostra twoja, nie odkryjesz.
12
Turpitúdinem soróris patris tui non discoopéries: quia caro est patris tui. Sromoty siostry ojca twego nie. odkryjesz: bo ciało jest ojca twego.
13
Turpitúdinem soróris matris tuæ non revelábis, eo quod caro sit matris tuæ. Sromoty siostry matki twej nie odkryjesz, przeto że ciało jest matki twojej.
14
Turpitúdinem pátrui tui non revelábis, nec accédes ad uxórem eius, quæ tibi affinitáte coniúngitur. Sromoty stryja twego nie odkryjesz, ani przystąpisz do żony jego, która cię powinowactwem dosięga.
15
Turpitúdinem nurus tuæ non revelábis, quia uxor fílii tui est: nec discoopéries ignomíniam eius. Sromoty niewiastki twojej nie odkryjesz, bo jest żona syna twego: ani odkryjesz sromoty jej.
16
Turpitúdinem uxóris fratris tui non revelábis: quia turpitúdo fratris tui est. Sromoty żony brata twego nie odkryjesz, bo sromota brata twego jest.
17
Turpitúdinem uxóris tuæ et fíliæ eius non revelábis. Fíliam fílii eius, et fíliam fíliæ illíus non sumes, ut revéles ignomíniam eius: quia caro illíus sunt, et talis cóitus incéstus est. Sromoty żony twej i córki jej nie odkryjesz. Córki syna jej, i córki córki jej nie weźmiesz, abyś miał odkryć sromotę jej: bo ciało jej są, a takie złączenie kazirodztwo jest.
18
Sorórem uxóris tuæ in pellicátum illíus non accípies, nec revelábis turpitúdinem eius adhuc illa vivénte. Siostry żony twej na nałożnictwo przy niej nie weźmiesz, ani odkryjesz sromoty jej, póki jeszcze ona żywa.
19
Ad mulíerem quæ pátitur ménstrua non accédes, nec revelábis fœditátem eius. Do niewiasty, która cierpi przyrodzoną chorobę, nie przystąpisz, ani odkryjesz sprosności jej.
20
Cum uxóre próximi tui non coíbis, nec séminis commistióne maculáberis. Z żoną bliźniego twego spać nie będziesz, ani się nasienia zmieszaniem splugawisz.
21
De sémine tuo non dabis ut consecrétur idólo Moloch, nec póllues nomen Dei tui. Ego Dóminus. Z nasienia twego nie dasz, aby je ofiarowano bałwanowi Moloch, ani splugawisz imienia Boga twego. Ja Pan.
22
Cum másculo non commisceáris cóitu femíneo, quia abominátio est. Z mężczyzną nie złączaj się złączeniem niewieściem: bo brzydkość jest.
23
Cum omni pécore non coíbis, nec maculáberis cum eo. Múlier non succúmbet iuménto, nec miscébitur ei, quia scelus est. Z żadnem bydlęciem nie złączysz się, ani się z nim splugawisz. Niewiasta niech niepodlega bydlęciu, ani się złącza z nim: bo haniebna złość jest.
24
Nec polluámini in ómnibus his, quibus contaminátæ sunt univérsæ gentes, quas ego eíciam ante conspéctum vestrum, Ani się plugawcie temi wszystkiemi rzeczami, któremi się splugawili wszyscy narodowie, które ja wyrzucę przed obliczem waszem,
25
et quibus pollúta est terra: cuius ego scélera visitábo, ut évomat habitatóres suos. I któremi jest splugawiona ziemia, której ja złości nawiedzę, aby wyrzuciła obywatele swoje.
26
Custodíte legítima mea atque iudícia, et non faciátis ex ómnibus abominatiónibus istis, tam indígena quam colónus qui peregrinántur apud vos. Strzeżcie ustaw moich i sądów, a nie czyńcie ze wszech tych brzydkości, tak obywatel jako mieszkaniec który gościem jest u was.
27
Omnes enim exsecratiónes istas fecérunt áccolæ terræ qui fuérunt ante vos, et polluérunt eam. Abowiem te wszystkie brzydkości czynili obywatele ziemie, którzy byli przed wami, i splugawili ją.
28
Cavéte ergo ne et vos simíliter évomat, cum pária fecéritis, sicut evómuit gentem, quæ fuit ante vos. Przetoż strzeżcie, aby i was także nie wyrzuciła, gdybyście tym podobne rzeczy czynili, jako wyrzuciła naród, który był przed wami.
29
Omnis ánima, quæ fécerit de abominatiónibus his quíppiam, períbit de médio pópuli sui. Wszelka dusza, któraby co uczyniła z tych brzydliwości, zginie z pośrodku ludu swego.
30
Custodíte mandáta mea. Nolíte fácere quæ fecérunt hi qui fuérunt ante vos, et ne polluámini in eis. Ego Dóminus Deus vester. Strzeżcież mandatów moich. Nie czyńcie co czynili ci, co przed wami byli, a nie plugawcie się w nich. Ja Pan Bóg wasz.
19
1
Locútus est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
2
Lóquere ad omnem cœtum filiórum Israel, et dices ad eos: Sancti estóte, quia ego sanctus sum, Dóminus Deus vester. Mów do wszego zgromadzenia synów Izraelowych, i rzeczesz do nich: Świętemi bądźcie, bom ja Święty jest Pan Bóg wasz.
3
Unusquísque patrem suum, et matrem suam tímeat. Sábbata mea custodíte. Ego Dóminus Deus vester. Każdy się bój ojca swego i matki swej. Szabbatów moich strzeżcie. Ja Pan Bóg wasz.
4
Nolíte convérti ad idóla, nec deos conflátiles faciátis vobis. Ego Dóminus Deus vester. Niezwracajcie się do bałwanów, ani Bogów litych sobie czyńcie. Ja Pan Bóg wasz.
5
Si immolavéritis hóstiam pacificórum Dómino, ut sit placábilis, Jeśli ofiarować będziecie ofiarę zapokojną Panu, aby była ubłagalna:
6
eo die quo fúerit immoláta, comedétis eam, et die áltero: quidquid autem resíduum fúerit in diem tértium, igne comburétis. Tegoż dnia którego będzie ofiarowana, będziecie ją jeść i dnia drugiego: A cokolwiek zostanie do dnia trzeciego, ogniem spalicie.
7
Si quis post bíduum coméderit ex ea, profánus erit, et impietátis reus: Jeśli kto po dwu dniu będzie jadł z niej, przeklęty będzie i winien niezbożności.
8
portabítque iniquitátem suam, quia sanctum Dómini pólluit, et períbit ánima illa de pópulo suo. I poniesie nieprawość swoję, bo święte Pańskie pomazał, i zginie dusza ona z ludu swego.
9
Cumque messúeris ségetes terræ tuæ, non tondébis usque ad solum superfíciem terræ, nec remanéntes spicas cólliges. A gdy żąć będziesz zboże z ziemie twojej, niebędziesz golił ziemie aż do gruntu, ani pozostałych kłozów zbierzesz.
10
Neque in vínea tua racémos et grana decidéntia congregábis, sed paupéribus et peregrínis carpénda dimíttes. Ego Dóminus Deus vester. Ani w winnicy twojej gron i jagód upadających zbierzesz, ale ubogim i gościom na zbieranie zostawisz. Ja Pan Bóg wasz.
11
Non faciétis furtum. Non mentiémini, nec decípiet unusquísque próximum suum. Nie będziecie czynić kradzieży. Nie będziecie kłamać, ani będzie oszukiwał żaden bliźniego swego.
12
Non periurábis in nómine meo, nec póllues nomen Dei tui. Ego Dóminus. Nie będziesz krzywoprzysięgał w imię moje, i nie splugawisz imienia Boga twego. Ja Pan.
13
Non fácies calúmniam próximo tuo, nec vi ópprimes eum. Non morábitur opus mercenárii tui apud te usque mane. Nie będziesz kładł potwarzy na bliźniego twego, ani go gwałtem ściśniesz. Nie zmieszka praca najemnika twego u ciebie aż do zarania.
14
Non maledíces surdo, nec coram cæco pones offendículum: sed timébis Dóminum Deum tuum, quia ego sum Dóminus. Nie będziesz złorzeczył głuchemu, ani przed ślepym nie będziesz kładł zawady: ale się będziesz bał Pana Boga twego, bom ja jest Pan.
15
Non fácies quod iníquum est, nec iniúste iudicábis. Non consíderes persónam páuperis, nec honóres vultum poténtis. Iuste iúdica próximo tuo. Nie będziesz czynił nieprawości, ani niesprawiedliwie sądzić będziesz. Nie patrz na osobę ubogiego, ani czci twarzy możnego, sprawiedliwie sądź bliźniemu twemu.
16
Non eris criminátor, nec susúrro in pópulo. Non stabis contra sánguinem próximi tui. Ego Dóminus. Nie będziesz potwarcą, ani podszczuwaczem między ludem. Nie będziesz stał przeciw krwi bliźniego twego. Ja Pan.
17
Non óderis fratrem tuum in corde tuo, sed públice árgue eum, ne hábeas super illo peccátum. Nie miej w nienawiści brata twego w sercu twojem, ale go jawnie karz, abyś niemiał grzechu dla niego.
18
Non quæras ultiónem, nec memor eris iniúriæ cívium tuórum. Díliges amícum tuum sicut teípsum. Ego Dóminus. Nie szukaj pomsty, ani pamiętać będziesz krzywdy sąsiadów twoich. Będziesz miłował przyjaciela twego, jako sam siebie. Ja Pan.
19
Leges meas custodíte. Iuméntum tuum non fácies coíre cum altérius géneris animántibus. Agrum tuum non seres divérso sémine. Veste, quæ ex duóbus texta est, non induéris. Praw moich strzeżcie. Bydlęcia twego nie spuszczaj z bydlęty rodzaju inszego. Rolej twojej nie osiewaj rozmaitem nasieniem. Szaty, która ze dwu rzeczy jest utkana, nie obleczesz.
20
Homo si dormíerit cum mulíere cóitu séminis, quæ sit ancílla étiam núbilis, et tamen prétio non redémpta, nec libertáte donáta: vapulábunt ambo, et non moriéntur, quia non fuit líbera. Człowiek jeśliby spał z niewiastą złączeniem nasienia, któraby była niewolnicą choć na wydaniu ale nie okupioną, ani wolnością darowaną: oboje ubici będą, i nie umrą, ponieważ nie była wolną.
21
Pro delícto autem suo ófferet Dómino ad óstium tabernáculi testimónii aríetem: A za występek swój ofiaruje Panu u drzwi przybytku świadectwa barana:
22
orabítque pro eo sacérdos, et pro peccáto eius coram Dómino, et repropitiábitur ei, dimittetúrque peccátum. I będzie się kapłan modlił zań, i za grzech jego przed Panem, a będzie mu zaś miłościw, i odpuszczony grzech będzie.
23
Quando ingréssi fuéritis terram, et plantavéritis in ea ligna pomífera, auferétis præpútia eórum: poma, quæ gérminant, immúnda erunt vobis, nec edétis ex eis. Gdy wnidziecie do ziemie, i naszczepicie w niej drzewa rodzajnego, oderzniecie jako rzecz nieczystą: owoce które rodzą przez trzy lata nieczyste wam będą, ani ich jeść będziecie.
24
Quarto autem anno omnis fructus eórum sanctificábitur, laudábilis Dómino. Ale czwartego roku wszelki owoc ich, będzie poświęcony chwalebny Panu.
25
Quinto autem anno comedétis fructus, congregántes poma quæ próferunt. Ego Dóminus Deus vester. A piątego roku będziecie jeść owoc pozbierawszy jabłka, które z siebie dają. Ja Pan Bóg wasz.
26
Non comedétis cum sánguine. Non augurabímini, nec observábitis sómnia. Nie będziecie jeść ze krwią. Nie będziecie wróżyć, i snów nie będziecie przestrzegać.
27
Neque in rotúndum attondébitis comam, nec radétis barbam. Ani w koło będziecie strzydz włosów, ani brody golić będziecie.
28
Et super mórtuo non incidétis carnem vestram, neque figúras áliquas aut stígmata faciétis vobis. Ego Dóminus. I za umarłego nie będziecie rzezać ciała waszego, ani znaków jakich, ani piątna sobie czynić będziecie. Ja Pan.
29
Ne prostítuas fíliam tuam, ne contaminétur terra, et impleátur piáculo. Nie dawaj na wszeteczność córki twojej, aby się nie splugawiła ziemia, i nie napełniła się grzechem.
30
Sábbata mea custodíte, et sanctuárium meum metúite. Ego Dóminus. Sabatów moich strzeżcie, a świątnice mojej bójcie się. Ja Pan.
31
Non declinétis ad magos, nec ab aríolis áliquid sciscitémini, ut polluámini per eos. Ego Dóminus Deus vester. Nie skłaniajcie się do czarowników, ani się wieszczków ni ocz pytajcie, abyście się przez nie splugawili. Ja Pan Bóg wasz.
32
Coram cano cápite consúrge, et honóra persónam senis: et time Dóminum Deum tuum. Ego sum Dóminus. Przed głową sędziwą powstań, a czci osobę starego: a bój się Pana Boga twego. Jam jest Pan.
33
Si habitáverit ádvena in terra vestra, et morátus fúerit inter vos, non exprobrétis ei: Będzieli przychodzień mieszkał w ziemi waszej, a będzie przebywał między wami: nie urągajcie mu:
34
sed sit inter vos quasi indígena, et diligétis eum quasi vosmetípsos: fuístis enim et vos ádvenæ in terra Ægýpti. Ego Dóminus Deus vester. Ale niech będzie między wami jako obywatel: i będziecie go miłować jako sami siebie: boście i wy byli przychodniami w ziemi Egiptskiej. Ja Pan Bóg wasz.
35
Nolíte fácere iníquum áliquid in iudício, in régula, in póndere, in mensúra. Nie czyńcie nic przewrotnego w sądzie, w prawidle, w wadze, i w mierze.
36
Statéra iusta, et æqua sint póndera, iustus módius, æquúsque sextárius. Ego Dóminus Deus vester, qui edúxi vos de terra Ægýpti. Szale sprawiedliwe, i równe niech będą gwichty, sprawiedliwy korzec, i kwarty sprawiedliwe. Ja Pan Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egiptskiej.
37
Custodíte ómnia præcépta mea, et univérsa iudícia, et fácite ea. Ego Dóminus. Strzeżcież wszego przykazania mego i wszech sądów, a czyńcie je. Ja Pan.
20
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, mówiąc: To powiesz synom Izraelowym: Człowiek z synów Izraelowych, i z przychodniów, którzy mieszkają w Izraelu,
2
Hæc loquéris fíliis Israel: Homo de fíliis Israel, et de ádvenis, qui hábitant in Israel, si quis déderit de sémine suo idólo Moloch, morte moriátur: pópulus terræ lapidábit eum. Jeśliby który dał z nasienia swego bałwanowi Moloch, śmiercią niech umrze: lud ziemie ukamienuje go.
3
Et ego ponam fáciem meam contra illum: succidámque eum de médio pópuli sui, eo quod déderit de sémine suo Moloch, et contamináverit sanctuárium meum, ac pollúerit nomen sanctum meum. A ja stawię twarz moję przeciwko jemu: i wytnę go z pośrodku ludu jego, przeto że dał z nasienia swego Moloch i splugawił świątnicę moję, i zmazał święte imię moje.
4
Quod si négligens pópulus terræ, et quasi parvipéndens impérium meum, dimíserit hóminem qui dedit de sémine suo Moloch, nec volúerit eum occídere: A jeśliby lud ziemie, niedbając i jakoby lekce poważając rozkazanie moje, wypuścił człowieka, który z nasienia swego dał Moloch, aniby go chciał zabić,
5
ponam fáciem meam super hóminem illum, et super cognatiónem eius, succidámque et ipsum, et omnes qui consensérunt ei ut fornicarétur cum Moloch, de médio pópuli sui. Stawię twarz swą przeciw onemu człowiekowi i przeciw powinowactwu, jego, i wytnę i samego i wszystkich, którzy mu przyzwolili, aby cudzołożył z Moloch, z pośrodku ludu jego.
6
Anima, quæ declináverit ad magos et aríolos, et fornicáta fúerit cum eis, ponam fáciem meam contra eam, et interfíciam illam de médio pópuli sui. Dusza, któraby się skłoniła do czarowników, i wieszczków, i cudzołożyłaby z nimi, postawię twarz moję przeciw jej, i wygładzę ją z pośród ludu jej.
7
Sanctificámini et estóte sancti, quia ego sum Dóminus Deus vester. Poświącajcie się a bądźcie świętymi, bom ja jest Pan Bóg wasz.
8
Custodíte præcépta mea, et fácite ea. Ego Dóminus qui sanctífico vos. Strzeżcie przykazania mego, a czyńcie je: Ja Pan, który was poświącam.
9
Qui maledíxerit patri suo, aut matri, morte moriátur: patri matríque maledíxit: sanguis eius sit super eum. Ktoby złorzeczył ojcu swemu abo matce, śmiercią niechaj umrze: ojcu i matce złorzeczył, krew jego niech będzie na nim.
10
Si mœchátus quis fúerit cum uxóre altérius, et adultérium perpetráverit cum cóniuge próximi sui, morte moriántur et mœchus et adúltera. Jeśliby kto cudzołożył z żoną drugiego, a cudzołóztwa się dopuścił z żoną bliźniego swego, śmiercią niechaj umrą i cudzołożnik i cudzołożnica.
11
Qui dormíerit cum novérca sua, et reveláverit ignomíniam patris sui, morte moriántur ambo: sanguis eórum sit super eos. Ktoby spał z macochą swoją, a odkryłby sromotę ojca swego, niechaj oboje śmiercią umrze: krew ich niechaj będzie na nich.
12
Si quis dormíerit cum nuru sua, utérque moriátur, quia scelus operáti sunt: sanguis eórum sit super eos. Jeśliby kto spał z niewiastką swoją, oboje niechaj umrze, bo haniebną złość popełnili: krew ich niech będzie na nich.
13
Qui dormíerit cum másculo cóitu femíneo, utérque operátus est nefas, morte moriántur: sit sanguis eórum super eos. Ktoby spał z mężczyzną, złączeniem niewieściem, obadwa haniebną złość zbroili: śmiercią niechaj umrą: krew ich niechaj będzie na nich.
14
Qui supra uxórem fíliam, dúxerit matrem eius, scelus operátus est: vivus ardébit cum eis, nec permanébit tantum nefas in médio vestri. Ktoby pojąwszy za żonę córkę, pojął matkę jej, haniebną złość zbroił: żywo z nimi będzie gorzał, nie zostanie tak wielki grzech w pośrodku was.
15
Qui cum iuménto et pécore coíerit, morte moriátur: pecus quoque occídite. Ktoby się z bydlęciem i zwierzęciem złączył, śmiercią niechaj umrze: zwierzę też zabijcie.
16
Múlier, quæ succubúerit cuílibet iuménto, simul interficiétur cum eo: sanguis eórum sit super eos. Niewiasta, któraby podległa któremukolwiek bydlęciu, pospołu z niem będzie zabita, krew ich niech będzie na nich.
17
Qui accéperit sorórem suam fíliam patris sui, vel fíliam matris suæ, et víderit turpitúdinem eius, illáque conspéxerit fratris ignomíniam, nefáriam rem operáti sunt: occidéntur in conspéctu pópuli sui, eo quod turpitúdinem suam mútuo reveláverint, et portábunt iniquitátem suam. Ktobykolwiek pojął siostrę swą, córkę ojca swego, abo córkę matki swej, i ujrzałby sromotę jej, i onaby widziała sromotę brata swego, sprośną rzecz uczynili: zabici będą przed oczyma ludu swego, dla tego, że sromotę swą jeden drugiemu odkryli, i poniosą nieprawość swoję.
18
Qui coíerit cum mulíere in fluxu ménstruo, et reveláverit turpitúdinem eius, ipsáque aperúerit fontem sánguinis sui, interficiéntur ambo de médio pópuli sui. Ktoby spał z niewiastą w płynieniu miesięcznem, i odkryłby sromotę jej, i onaby otworzyła źródło krwie swojej: oboje zabici będą z pośrodku ludu swego.
19
Turpitúdinem matérteræ et ámitæ tuæ non discoopéries: qui hoc fécerit, ignomíniam carnis suæ nudávit: portábunt ambo iniquitátem suam. Sromoty siostry matki twojej, i siostry ojca twego nie odkryjesz: ktoby to uczynił, sromotę ciała swego obnażył, poniosą oboje nieprawość swoję.
20
Qui coíerit cum uxóre pátrui vel avúnculi sui, et reveláverit ignomíniam cognatiónis suæ, portábunt ambo peccátum suum: absque líberis moriéntur. Ktoby spał z żoną stryja abo wuja swego, i odkryłby sromotę krewności swojej, poniosą oboje grzech swój: bez dzieci umrą.
21
Qui dúxerit uxórem fratris sui, rem facit illícitam: turpitúdinem fratris sui revelávit: absque líberis erunt. Ktoby pojął żonę brata swego, czyni rzecz która się niegodzi: sromotę brata swego odkrył, bez dzieci będą.
22
Custodíte leges meas, atque iudícia, et fácite ea: ne et vos évomat terra quam intratúri estis et habitatúri. Strzeżcie ustaw moich i sądów, a czyńcie je: aby i was nie wyrzuciła ziemia, do której macie wniść, i mieszkać.
23
Nolíte ambuláre in legítimis natiónum, quas ego expulsúrus sum ante vos. Omnia enim hæc fecérunt, et abominátus sum eas. Nie chodźcie w ustawach narodów, które ja wypędzę przed wami. Wszystko to bowiem uczynili i zbrzydziłem się nimi.
24
Vobis autem loquor: Possidéte terram eórum, quam dabo vobis in hereditátem, terram fluéntem lacte et melle. Ego Dóminus Deus vester, qui separávi vos a céteris pópulis. Wam zaś powiadam, posiądźcie ziemię ich, którą wam dam w dziedzictwo, ziemię płynącą mlekiem i miodem. Ja Pan Bóg wasz, którym was odłączył od innych narodów.
25
Separáte ergo et vos iuméntum mundum ab immúndo, et avem mundam ab immúnda: ne polluátis ánimas vestras in pécore, et ávibus, et cunctis quæ movéntur in terra, et quæ vobis osténdi esse pollúta. Odłączcież wy też bydlę czyste od nieczystego, i ptaka czystego od nieczystego, abyście nie splugawili dusz waszych, bydlęty i ptaki, i wszystkiem tem co się rucha na ziemi, i którem wam pokazał być nieczyste.
26
Eritis mihi sancti, quia sanctus sum ego Dóminus, et separávi vos a céteris pópulis, ut essétis mei. Będziecie mi świętymi, bo święty jestem ja Panf i odłączyłem was od inszych ludów, abyście byli moi.
27
Vir, sive múlier, in quibus pythónicus, vel divinatiónis fúerit spíritus, morte moriántur: lapídibus óbruent eos: sanguis eórum sit super illos. Mąż albo niewiasta, w którychby był duch pythonów, abo wieszczy, śmiercią niech umrą: kamieniem je pobiją, krew ich niech będzie na nich.
21
1
Dixit quoque Dóminus ad Móysen: Lóquere ad sacerdótes fílios Aaron, et dices ad eos: Ne contaminétur sacérdos in mórtibus cívium suórum, Rzekł też Pan do Mojżesza: Mów do kapłanów, synów Aaronowych, i rzeczesz do nich: niech się niemaże kapłan śmierciani sąsiadów swoich,
2
nisi tantum in consanguíneis, ac propínquis, id est, super patre et matre, et fílio, et fília, fratre quoque, Chyba krewnych a blizkich, to jest, ojca i matki, i syna i córki, i brata,
3
et soróre vírgine quæ non est nupta viro: I siostry panny, która nie szła za mąż:
4
sed nec in príncipe pópuli sui contaminábitur. Lecz ani książęciern ludu swego nie splugawi się.
5
Non radent caput, nec barbam, neque in cárnibus suis fácient incisúras. Nie będą golić głowy ani brody, ani na ciele swem będą czynić rzazania.
6
Sancti erunt Deo suo, et non pólluent nomen eius: incénsum enim Dómini, et panes Dei sui ófferunt, et ídeo sancti erunt. Świętymi będą Bogu swemu, a nie splugawią imienia jego: abowiem zapał Pański, i chleby Boga swego ofiarują, a przetoż świętymi będą.
7
Scortum et vile prostíbulum non ducent uxórem, nec eam, quæ repudiáta est a maríto: quia consecráti sunt Deo suo, Nierządnice i podłej wszetecznice nie pojmą na żonę, ani tej która odrzucona jest od męża: bo poświęceni są Bogu swemu,
8
et panes propositiónis ófferunt. Sint ergo sancti, quia et ego sanctus sum, Dóminus, qui sanctífico eos. I chleby pokładne ofiarują. Niechże tedy świętymi będą, bom i ja Święty jest Pan, który je poświącam.
9
Sacerdótis fília si deprehénsa fúerit in stupro, et violáverit nomen patris sui, flammis exurétur. Kapłańska córka, jeśliby zastana była w nierządzie, i zgwałciła imię ojca swego, ogniem będzie spalona.
10
Póntifex, id est, sacérdos máximus inter fratres suos, super cuius caput fusum est unctiónis óleum, et cuius manus in sacerdótio consecrátæ sunt, vestitúsque est sanctis véstibus, caput suum non discoopériet, vestiménta non scindet: Arcykapłan, to jest, nawiętszy kapłan między bracią swoją, na którego głowę wylany jest olejek pomazania, i którego ręce na kapłaństwo są poświęcone, i obleczony jest w szaty święte: głowy swej nie odkryje, szat nie rozedrze:
11
et ad omnem mórtuum non ingrediétur omníno: super patre quoque suo, et matre non contaminábitur. I do żadnego umarłego zgoła nie wnidzie: i ojcem swym i matką nie będzie się plugawił.
12
Nec egrediétur de sanctis, ne pólluat sanctuárium Dómini, quia óleum sanctæ unctiónis Dei sui super eum est. Ego Dóminus. Ani wynidzie z Świętych, aby nie splugawił Świątnice Pańskiej, bo olejek świętego pomazania Boga jego jest na nim. Ja Pan.
13
Vírginem ducet uxórem: Pannę za małżonkę weźmie:
14
víduam autem et repudiátam, et sórdidam, atque meretrícem non accípiet, sed puéllam de pópulo suo: Lecz wdowy, i odrzuconej, i plugawej, i nierządnice niepojmie, ale panienkę z ludu swego:
15
ne commísceat stirpem géneris sui vulgo gentis suæ: quia ego Dóminus, qui sanctífico eum. Aby nie zmieszał plemienia rodzaju swego z pospolitym człowiekiem ludu swego: bom ja Pan, który go poświącam.
16
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
17
Lóquere ad Aaron: Homo de sémine tuo per famílias qui habúerit máculam, non ófferet panes Deo suo, Mów do Aarona, człowiek z nasienia twego, według domów, któryby miał zmazę, nie będzie ofiarował chleba Bogu swemu,
18
nec accédet ad ministérium eius: si cæcus fúerit, si claudus, si parvo vel grandi, vel torto naso, Ani przystąpi do służby jego: jeśli będzie ślepy, jeśli chromy, jeśli małego nosa abo wielkiego, abo krzywego,
19
si fracto pede, si manu, Jeśli złamanej nogi, jeśli ręki,
20
si gibbus, si lippus, si albúginem habens in óculo, si iugem scábiem, si impetíginem in córpore, vel herniósus. Jeśli garbaty, jeśli płynących oczu, jeśli mający bielmo na oku, abo świerzb ustawiczny, jeśli parchy na ciele, abo wypukły.
21
Omnis qui habúerit máculam de sémine Aaron sacerdótis, non accédet offérre hóstias Dómino, nec panes Deo suo: Wszelki, któryby miał wadę z nasienia Aarona kapłana, nie przystąpi ofiarować ofiar Panu, ani chlebów Bogu swemu:
22
vescétur tamen pánibus qui offerúntur in sanctuário, Wszakże będzie pożywał chleba, który ofiarują w świątnicy,
23
ita dumtáxat, ut intra velum non ingrediátur, nec accédat ad altáre, quia máculam habet, et contamináre non debet sanctuárium meum. Ego Dóminus qui sanctífico eos. Ale tak, żeby za zasłonę nie wchodził, ani do ołtarza przystępował: ponieważ ma wadę, a nie ma plugawić świątnice mojej. Ja Pan, który je poświącam.
24
Locútus est ergo Móyses ad Aaron, et ad fílios eius, et ad omnem Israel cuncta quæ fúerant sibi imperáta. Mówił tedy Mojżesz do Aarona i do snów jego, i do wszystkiego Izraela, wszystko co mu było rozkazano.
22
1
Locútus quoque est Dóminus ad Móysen, dicens: Mówił też Pan do Mojżesza, rzekąc:
2
Lóquere ad Aaron et ad fílios eius, ut cáveant ab his quæ consecráta sunt filiórum Israel, et non contáminent nomen sanctificatórum mihi, quæ ipsi ófferunt. Ego Dóminus. Mów do Aarona i do synów jego, aby się strzegli tych rzeczy, które są poświęcone synów Izraelowych, i nie splugawiali imienia rzeczy mnie poświęconych, które oni ofiarują. Ja Pan.
3
Dic ad eos, et ad pósteros eórum: Omnis homo, qui accésserit de stirpe vestra ad ea quæ consecráta sunt, et quæ obtulérunt fílii Israel Dómino, in quo est immundítia, períbit coram Dómino. Ego sum Dóminus. Mów do nich i do potomków ich: Wszelki człowiek, który przystąpi z rodu waszego do tych rzeczy, które są poświęcone, i które ofiarowali synowie Izraelowi Panu, w którym jest nieczystota, zginie przed Panem. Ja jestem Pan.
4
Homo de sémine Aaron, qui fúerit leprósus, aut pátiens fluxum séminis, non vescétur de his quæ sanctificáta sunt mihi, donec sanétur. Qui tetígerit immúndum super mórtuo, et ex quo egréditur semen quasi cóitus, Człowiek z nasienia Aaronowego, któryby był trędowaty, albo płynienie nasienia cierpiący: nie będzie jadł z tych rzeczy, które mi są poświęcone, aż będzie uzdrowion. Któryby się dotknął nieczystego od zmarłego, i z którego wychodzi nasienie jakoby złączenia,
5
et qui tangit réptile, et quódlibet immúndum cuius tactus est sórdidus, I który się dotyka płazu i czegokolwiek nieczystego, którego dotknienie jest nieczyste:
6
immúndus erit usque ad vésperum, et non vescétur his quæ sanctificáta sunt: sed cum láverit carnem suam aqua, Nieczysty będzie aż do wieczora, i nie będzie jadł tych rzeczy, które są poświęcone: ale gdy omyje ciało swoje wodą,
7
et occubúerit sol, tunc mundátus vescétur de sanctificátis, quia cibus illíus est. A słońce zajdzie: tedy oczyściony, będzie pożywał rzeczy poświęconych: bo pokarm jego jest.
8
Morticínum et captum a béstia non cómedent, nec polluéntur in eis. Ego sum Dóminus. Zdechliny i uchwyconego od zwierza nie będą jeść, ani się splugawią nimi. Jam jest Pan.
9
Custódiant præcépta mea, ut non subiáceant peccáto, et moriántur in sanctuário, cum pollúerint illud. Ego Dóminus qui sanctífico eos. Niechaj strzegą przykazania mego, aby nie podlegli grzechowi, i nie umarli w Świątnicy, gdyby ją splugawili. Ja Pan, który je poświącam.
10
Omnis alienígena non cómedet de sanctificátis, inquilínus sacerdótis, et mercenárius non vescéntur ex eis. Żaden obcy nie będzie jadł rzeczy poświęconych: komornik kapłański, i najemnik jeść z nich nie będą.
11
Quem autem sacérdos émerit, et qui vernáculus domus eius fúerit, hi cómedent ex eis. Ale którego kapłan kupił, i któryby był rodzic domu jego, ci będą jeść z nich.
12
Si fília sacerdótis cuílibet ex pópulo nupta fúerit: de his quæ sanctificáta sunt, et de primítiis non vescétur. Jeśli córka kapłańska pójdzie za kogokolwiek z ludu: z tych rzeczy które są poświęcone i z pierwocin nie będzie jadła.
13
Sin autem vídua, vel repudiáta, et absque líberis revérsa fúerit ad domum patris sui: sicut puélla consuéverat, alétur cibis patris sui. Omnis alienígena comedéndi ex eis non habet potestátem. Ale jeśli wdowa, albo odrzucona, i bez dziatek wróci się do domu ojca swego: jako panienką zwykła była, będzie jeść pokarmy ojca swego. Wszelki obcy jeść z nich niema wolności.
14
Qui coméderit de sanctificátis per ignorántiam, addet quintam partem cum eo quod comédit, et dabit sacerdóti in sanctuárium. Ktoby z niewiadomości jadł poświęcone, nadda piątą cześć do tego co zjadł, i da kapłanowi do Świątnice.
15
Nec contaminábunt sanctificáta filiórum Israel, quæ ófferunt Dómino: Ani splugawią poświeconych rzeczy synów Izraelowych, które ofiarują Panu:
16
ne forte sustíneant iniquitátem delícti sui, cum sanctificáta coméderint. Ego Dóminus qui sanctífico eos. By snadź nie podjęli karania za grzech swój, gdyby jedli poświęcone. Ja Pan który je poświącam.
17
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
18
Lóquere ad Aaron et fílios eius, et ad omnes fílios Israel, dicésque ad eos: Homo de domo Israel, et de ádvenis qui hábitant apud vos, qui obtúlerit oblatiónem suam, vel vota solvens, vel sponte ófferens, quidquid illud obtúlerit in holocáustum Dómini, Mów do Aarona i synów jego, i do wszystkich synów Izraelowych, i rzeczesz do nich: Człowiek z domu Izraelowego i z przychodniów mieszkających u was, któryby ofiarował ofiarę swą, abo ślub pełniąc, abo dobrowolnie ofiarując, cobykolwiek ofiarował na całopalenie Panu,
19
ut offerátur per vos, másculus immaculátus erit ex bobus, et óvibus, et ex capris: Aby było ofiarowano przez was, samiec będzie bez makuły z wołów, i z owiec, i z kóz.
20
si máculam habúerit, non offerétis, neque erit acceptábile. Jeśliby miał wadę, nie ofiarujecie ani będzie przyjemno.
21
Homo qui obtúlerit víctimam pacificórum Dómino, vel vota solvens, vel sponte ófferens, tam de bobus quam de óvibus, immaculátum ófferet ut acceptábile sit: omnis mácula non erit in eo. Człowiek, któryby ofiarował ofiarę zapokojnych Panu, abo śluby pełniąc, abo dobrowolnie ofiarując: tak z wołów jako z owiec wady niemające ofiaruje, aby przyjemno było: żadna wada w nim nie będzie.
22
Si cæcum fúerit, si fractum, si cicatrícem habens, si pápulas, aut scábiem, aut impetíginem: non offerétis ea Dómino, nec adolébitis ex eis super altáre Dómini. Jeśli będzie ślepe, jeśli ułomne, jeśli bliznę mające, jeśli brodawki abo świerzb, abo parch, nie ofiarujecie ich Panu, ani palcie z nich na ołtarzu Pańskim.
23
Bovem et ovem, aure et cauda amputátis, voluntárie offérre potes, votum autem ex eis solvi non potest. Wołu i owcę, ucho i ogon uciąwszy dobrowolnie ofiarować możesz: ale ślub z nich wypełniony być niemoże.
24
Omne ánimal, quod vel contrítis, vel tusis, vel sectis ablatísque testículis est, non offerétis Dómino, et in terra vestra hoc omníno ne faciátis. Żadnego zwierzęcia, któreby miało abo starte, abo stłuczone, abo wyrznione a wyjęte jąderka, nie ofiarujecie Panu, a w ziemi waszej tego koniecznie nie czyńcie,
25
De manu alienígenæ non offerétis panes Deo vestro, et quidquid áliud dare volúerit: quia corrúpta, et maculáta sunt ómnia: non suscipiétis ea. Z ręki cudzoziemca nie będziecie ofiarować chleba Bogu waszemu, i cokolwiekby inszego chciał dać: bo są wszystkie skażone i pomazane, nie przyjmiecie ich.
26
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, mówiąc:
27
Bos, ovis, et capra, cum génita fúerint, septem diébus erunt sub úbere matris suæ: die autem octávo, et deínceps, offérri póterunt Dómino. Wół, owca, i koza, gdy się urodzą, siedm dni będą pod cyckiem matki swojej: a ósmego dnia, i potem mogą być ofiarowane Panu.
28
Sive illa bos, sive ovis, non immolabúntur una die cum fœ́tibus suis. Choć to krowa, choć owca, nie będą ofiarowane jednego dnia z płodem swym.
29
Si immolavéritis hóstiam pro gratiárum actióne Dómino, ut possit esse placábilis, Jeśli ofiarować będziecie ofiarę za dziękczynienie Panu, aby mogła być ubłagalna,
30
eódem die comedétis eam: non remanébit quidquam in mane altérius diéi. Ego Dóminus. Tegoż dnia ją zjecie, nie zostanie nic do poranku drugiego dnia. Ja Pan.
31
Custodíte mandáta mea, et fácite ea. Ego Dóminus. Strzeżcie rozkazań moich, i czyńcie je. Ja Pan.
32
Ne polluátis nomen meum sanctum, ut sanctíficer in médio filiórum Israel. Ego Dóminus qui sanctífico vos, Nie plugawcie imienia mego świętego, abych był święcon w pośrodku synów Izraelowycłu. Ja Pan, który was poświącam,
33
et edúxi de terra Ægýpti, ut essem vobis in Deum. Ego Dóminus. I wywiodłem z ziemie Egiptskiej, abym wam był za Boga. Ja Pan.
23
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
2
Lóquere fíliis Israel, et dices ad eos: Hæ sunt fériæ Dómini, quas vocábitis sanctas. Mów synom Izraelowyrn, i rzeczesz do nich: Te są święta Pańskie, które będziecie zwać świętemi.
3
Sex diébus faciétis opus: dies séptimus, quia sábbati réquies est, vocábitur sanctus: omne opus non faciétis in eo: sábbatum Dómini est in cunctis habitatiónibus vestris. Sześć dni będziecie robić: dzień siódmy, że jest odpoczynienie Sabatu, będzie nazwań święty, żadnej roboty weń robić niebędziecie. Sabat Pański jest we wszech mieszkaniach waszych.
4
Hæ sunt ergo fériæ Dómini sanctæ, quas celebráre debétis tempóribus suis. Te są tedy święta Pańskie święte, które obchodzić macie czasów swoich.
5
Mense primo, quartadécima die mensis ad vésperum, Phase Dómini est: Miesiąca pierwszego, czternastego dnia miesiąca ku wieczoru Phaze Pańskie jest:
6
et quintadécima die mensis huius, solémnitas azymórum Dómini est. Septem diébus ázyma comedétis. A piętnastego dnia tego księżyca wielkie święto przaśników jest Panu. Siedm dni przaśniki jeść będziecie.
7
Dies primus erit vobis celebérrimus, sanctúsque: omne opus servíle non faciétis in eo, Dzień pierwszy będzie wam przechwalebny i święty: żadnej roboty służebniczej weń robić nie będziecie:
8
sed offerétis sacrifícium in igne Dómino septem diébus. Dies autem séptimus erit celébrior et sánctior: nullúmque servíle opus faciétis in eo. Ale ofiarować będziecie ofiarę w ogniu Panu przez siedm dni, a dzień siódmy będzie chwalebniejszy i świętszy: i żadnej roboty służebniczej nie uczynicie weń.
9
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
10
Lóquere fíliis Israel, et dices ad eos: Cum ingréssi fuéritis terram, quam ego dabo vobis, et messuéritis ségetem, ferétis manípulos spicárum, primítias messis vestræ, ad sacerdótem: Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Gdy wnidziecie do ziemie, którą ja wam dam, i pożniecie zboże: przyniesiecie snopy kłosów pierwociny żniwa waszego do kapłana.
11
qui elevábit fascículum coram Dómino, ut acceptábile sit pro vobis, áltero die sábbati, et sanctificábit illum. Który podniesie snopek przed Panem, aby przyjemny był za was drugiego dnia Sabatu, i poświęci go.
12
Atque in eódem die quo manípulus consecrátur, cædétur agnus immaculátus annículus in holocáustum Dómini. I tego dnia, którego poświęcają snopek, będzie zabit baranek niepokalany roczny na całopalenie Panu.
13
Et libaménta offeréntur cum eo, duæ décimæ símilæ conspérsæ óleo in incénsum Dómini, odorémque suavíssimum: liba quoque vini, quarta pars hin. I mokre ofiary z nim będą ofiarowane, dwie dziesiąte części białej mąki oliwą zaczynionej na zapał Pański, i na wonność nawdzięczniejszą: a mokra też ofiara wina, czwarta część hyn.
14
Panem, et poléntam, et pultes non comedétis ex ségete, usque ad diem qua offerétis ex ea Deo vestro. Præcéptum est sempitérnum in generatiónibus, cunctísque habitáculis vestris. Chleba i prażma, ani krup nie będziecie jeść ze zboża, aż do dnia, którego ofiarujecie z niego Bogu waszemu. Przykazanie jest wieczne w rodzajach i wszech mieszkaniach waszych.
15
Numerábitis ergo ab áltero die sábbati, in quo obtulístis manípulum primitiárum, septem hebdómadas plenas, Liczyć tedy będziecie od drugiego dnia Sabatu któregoście ofiarowali snopek pierwocin, siedm tegodniów zupełnych.
16
usque ad álteram diem expletiónis hebdómadæ séptimæ, id est, quinquagínta dies: et sic offerétis sacrifícium novum Dómino Aż do drugiego dnia wypełnienia siódmego tegodnia, to jest pięćdziesiąt dni: i tak ofiarę nową Panu ofiarujecie,
17
ex ómnibus habitáculis vestris, panes primitiárum duos de duábus décimis símilæ fermentátæ, quos coquétis in primítias Dómini. Ze wszystkich mieszkań waszych dwa chleby pierwocin, ze dwu dziesiątych części białej mąki kwaszonej, które upieczecie na pierwociny Panu.
18
Offeretísque cum pánibus septem agnos immaculátos annículos, et vítulum de arménto unum, et aríetes duos, et erunt in holocáustum cum libaméntis suis, in odórem suavíssimum Dómini. I ofiarujecie z chlebem siedm baranków bez makuły rocznych, i cielca jednego z stada, i dwu baranów, i będą na całopalenie z mokremi ofiarami swemi, na wonność na wdzięczniejszą Panu.
19
Faciétis et hircum pro peccáto, duósque agnos annículos hóstias pacificórum. Uczynicie też kozła za grzech i dwu baranków rocznych ofiary zapokojnych.
20
Cumque eleváverit eos sacérdos cum pánibus primitiárum coram Dómino, cedent in usum eius. A gdy je podniesie kapłan z chlebami pierwocin przed Panem, dostaną mu się na użytek jego.
21
Et vocábitis hunc diem celebérrimum, atque sanctíssimum: omne opus servíle non faciétis in eo. Legítimum sempitérnum erit in cunctis habitáculis, et generatiónibus vestris. I nazowiecie ten dzień przechwalebny i naświętszy: żadnej roboty służebniczej weń robić nie będziecie. Ustawa wieczna będzie we wszech mieszkaniach i w rodzajach waszych.
22
Postquam autem messuéritis ségetem terræ vestræ, non secábitis eam usque ad solum, nec remanéntes spicas colligétis: sed paupéribus et peregrínis dimittétis eas. Ego sum Dóminus Deus vester. A gdy będziecie żąć zboże ziemie waszej, nie będziecie go przyżynać aż do ziemie: ani pozostałych kłosów zbierzecie: ale je ubogim i przychodniom zostawicie. Jam jest Pan Bóg wasz.
23
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
24
Lóquere fíliis Israel: Mense séptimo, prima die mensis, erit vobis sábbatum, memoriále, clangéntibus tubis, et vocábitur sanctum: Mów synom Izraelowym: Miesiąca siódmego, pierwszego dnia miesiąca będzie wam Sabat, pamiętne, gdy uderzą w trąby, i będzie nazwany święty:
25
omne opus servíle non faciétis in eo, et offerétis holocáustum Dómino. Żadnej roboty służebniczej weń robić nie będziecie, i ofiarujecie całopalenie Panu.
26
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
27
Décimo die mensis huius séptimi, dies expiatiónum erit celebérrimus, et vocábitur sanctus: affligetísque ánimas vestras in eo, et offerétis holocáustum Dómino. Dziesiątego dnia miesiąca tego siódmego dzień oczyściania będzie przechwalebny, i będzie zwan święty: i będziecie weń dręczyć dusze wasze, i ofiarujecie całopalenie Panu.
28
Omne opus servíle non faciétis in témpore diéi huius: quia dies propitiatiónis est, ut propitiétur vobis Dóminus Deus vester. Wszelkiej roboty służebniczej robić nie będziecie czasu dnia tego, bo dzień ubłagania jest, aby wam był miłościw Pan Bóg wasz.
29
Omnis ánima, quæ afflícta non fúerit die hac, períbit de pópulis suis: Wszelka dusza, któryby nie była udręczona tego dnia, zginie z ludzi swoich:
30
et quæ óperis quíppiam fécerit, delébo eam de pópulo suo. A któraby jakąkolwiek robotę robiła, zgładzę ją z ludu jej.
31
Nihil ergo óperis faciétis in eo: legítimum sempitérnum erit vobis in cunctis generatiónibus, et habitatiónibus vestris. Przetoż nic robić nie będziecie weń: ustawa wieczna będzie wam, we wszech rodzajach i mieszkaniach waszych.
32
Sábbatum requietiónis est, et affligétis ánimas vestras die nono mensis: a véspera usque ad vésperam celebrábitis sábbata vestra. Sabat odpoczynienia jest, i będziecie trapić dusze wasze dziewiątego dnia miesiąca. Od wieczora do wieczora święcić będziecie święta wasze.
33
Et locútus est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
34
Lóquere fíliis Israel: A quintodécimo die mensis huius séptimi, erunt fériæ tabernaculórum septem diébus Dómino. Mów synom Izraelowym: Od piętnastego dnia miesiąca tego siódmego, będą święta kuczek siedm dni Panu.
35
Dies primus vocábitur celebérrimus atque sanctíssimus: omne opus servíle non faciétis in eo. Pierwszy dzień będzie nazwany przechwalebny i naświętszy: żadnej roboty służebniczej weń robić nie będziecie.
36
Et septem diébus offerétis holocáusta Dómino. Dies quoque octávus erit celebérrimus, atque sanctíssimus, et offerétis holocáustum Dómino: est enim cœtus atque colléctæ: omne opus servíle non faciétis in eo. A przez siedm dni ofiarujecie całopalenia Panu.
37
Hæ sunt fériæ Dómini, quas vocábitis celebérrimas atque sanctíssimas, offeretísque in eis oblatiónes Dómino, holocáusta et libaménta iuxta ritum uniuscuiúsque diéi: Teć są święta Pańskie, które zwać będziecie nasławniejszemi, i naświętszemi, i będziecie w nie ofiarować obiaty Panu, całopalenia i mokre ofiary, według obyczaju dnia każdego:
38
excéptis sábbatis Dómini, donísque vestris, et quæ offerétis ex voto, vel quæ sponte tribuétis Dómino. Okrom Sobót Pańskich: i darów waszych, i które ofiarować będziecie z ślubu, abo które dobrowolnie dawać będziecie Panu.
39
A quintodécimo ergo die mensis séptimi, quando congregavéritis omnes fructus terræ vestræ, celebrábitis férias Dómini septem diébus: die primo et die octávo erit sábbatum, id est, réquies. Od piętnastego tedy dnia miesiąca siódmego, gdy zbierzecie wszystkie owoce ziemie waszej, będziecie obchodzić święta Panu przez siedm dni, dnia pierwszego i ósmego będzie Sabat, to jest odpoczynienie.
40
Sumetísque vobis die primo fructus árboris pulchérrimæ, spatulásque palmárum, et ramos ligni densárum fróndium, et sálices de torrénte, et lætabímini coram Dómino Deo vestro. I weźmiecie sobie dnia pierwszego owoce z drzewa napiękniejszego, i różczki palmowe i gałązki drzewa gęstych gałęzi, i wierzbiny od potoku, i będziecie się weselić przed Panem Bogiem waszym:
41
Celebrabitísque solemnitátem eius septem diébus per annum: legítimum sempitérnum erit in generatiónibus vestris. Mense séptimo festa celebrábitis, I święcić będziecie święto jego siedm dni przez rok. Ustawa wieczna będzie w rodzajach waszych. Miesiąca siódmego święta będziecie święcić:
42
et habitábitis in umbráculis septem diébus: omnis, qui de génere est Israel, manébit in tabernáculis: I będziecie mieszkać w kuczkach przez siedm dni. Wszelki kto jest z rodu Izraelowego, będzie mieszkał w kuczkach:
43
ut discant pósteri vestri quod in tabernáculis habitáre fécerim fílios Israel, cum edúcerem eos de terra Ægýpti. Ego Dóminus Deus vester. Aby się nauczyli potomkowie waszy, żem kazał w kuczkach mieszkać synom Izraelowym, gdym je wywiódł z ziemie Egiptskiej. Ja Pan Bóg wasz.
44
Locutúsque est Móyses super solemnitátibus Dómini ad fílios Israel. I mówił Mojżesz o świętach wielkich Pańskich do synów Izraelowych.
24
1
Et locútus est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
2
Prǽcipe fíliis Israel, ut áfferant tibi óleum de olívis puríssimum, ac lúcidum, ad concinnándas lucérnas iúgiter, Przykaż synom Izraelowym, abyć przynieśli oliwy z drzewa oliwnego przeczystej i przezroczystej dla przyprawienia lamp ustawicznie,
3
extra velum testimónii in tabernáculo fœ́deris. Ponétque eas Aaron a véspere usque ad mane coram Dómino, cultu ritúque perpétuo in generatiónibus vestris. Przed zasłoną świadectwa w przybytku przymierza. I będzie je stawiał Aaron od wieczora aż do zarania przed Panem, służbą i obrzędem wiecznym w rodzajach waszych.
4
Super candelábrum mundíssimum ponéntur semper in conspéctu Dómini. Na lichtarzu przeczystym będzie je zawżdy stawiał przed obliczem Pańskiem.
5
Accípies quoque símilam, et coques ex ea duódecim panes, qui sínguli habébunt duas décimas: Weźmiesz też białej mąki i upieczesz z niej dwanaście chlebów, z których każdy będzie miał dwie dziesiąte części,
6
quorum senos altrínsecus super mensam puríssimam coram Dómino státues: Z których po sześci jeden przeciw drugiemu na stole przeczystym przed Panem położysz,
7
et pones super eos thus lucidíssimum, ut sit panis in moniméntum oblatiónis Dómini. I włożysz na nie kadzidła najaśniejszego, aby był chleb na pamiątkę obiaty Pańskiej.
8
Per síngula sábbata mutabúntur coram Dómino suscépti a fíliis Israel fœ́dere sempitérno: Na każdą sobotę będą je odmieniać przed Panem, przyjęte od synów Izraelowych przymierzem wiecznem:
9
erúntque Aaron et filiórum eius, ut cómedant eos in loco sancto: quia Sanctum sanctórum est de sacrifíciis Dómini iure perpétuo. I będą Aaronowe i synów jego, aby je jedli na miejscu świętem: bo święte świętych jest z ofiar Pańskich prawem wiecznem.
10
Ecce autem egréssus fílius mulíeris Israelítidis, quem pepérerat de viro Ægýptio inter fílios Israel, iurgátus est in castris cum viro Israelíta. A oto wyszedszy syn niewiasty Izraelskiej, którego miała z mężem Egiptyaninem między syny Izraelowymi, swarzył się w obozie z mężem Izraelskim.
11
Cumque blasphemásset nomen, et maledixísset ei, addúctus est ad Móysen. (Vocabátur autem mater eius Salúmith, fília Dabri de tribu Dan.) A gdy zbluźnił imię Pańskie i złorzeczył mu, przywiedziono go do Mojżesza. (A zwano matkę jego Salumith, córka Dabry z pokolenia Dan).
12
Miserúntque eum in cárcerem, donec nossent quid iubéret Dóminus. I wsadzono go do ciemnice, ażby się dowiedzieli coby rozkazał Pan.
13
Qui locútus est ad Móysen, Który rzekł do Mojżesza, mówiąc:
14
dicens: Educ blasphémum extra castra, et ponant omnes qui audiérunt, manus suas super caput eius, et lápidet eum pópulus univérsus. Wywiedź bluźniercę za obóz, a niech włożą wszyscy, którzy słyszeli ręce swe na głowę jego, i niech go ukamionuje wszystek lud.
15
Et ad fílios Israel loquéris: Homo, qui maledíxerit Deo suo, portábit peccátum suum: A do synów Izraelowych mówić będziesz. Człowiek, któryby złorzeczył Bogu swemu, poniesie grzech swój:
16
et qui blasphemáverit nomen Dómini, morte moriátur: lapídibus ópprimet eum omnis multitúdo, sive ille civis, sive peregrínus fúerit. Qui blasphemáverit nomen Dómini, morte moriátur. A ktoby bluźnił imię Pańskie, śmiercią niech umrze, kamieńmi go zabije wszystek lud, choćby on obywatel, choć przychodzień był. Ktoby bluźnił imię Pańskie, śmiercią niech umrze.
17
Qui percússerit, et occíderit hóminem, morte moriátur. Ktoby uderzył, i zabił człowieka, śmiercią niech umrze.
18
Qui percússerit ánimal, reddet vicárium, id est, ánimam pro ánima. Ktoby zabił bydlę, da inne, to jest duszę za duszę.
19
Qui irrogáverit máculam cuílibet cívium suórum: sicut fecit, sic fiet ei: Ktoby oszpecił kogokolwiek z sąsiadów swoich, jako uczynił, tak mu się stanie.
20
fractúram pro fractúra, óculum pro óculo, dentem pro dente restítuet: qualem inflíxerit máculam, talem sustinére cogétur. Złamanie za złamanie, oko za oko, ząb za ząb, odda. Jaką uczynił zmazę, taką cierpieć będzie musiał.
21
Qui percússerit iuméntum, reddet áliud. Qui percússerit hóminem, puniétur. Kto zabije bydlę, odda insze. Kto zabije człowieka, będzie karan.
22
Æquum iudícium sit inter vos, sive peregrínus, sive civis peccáverit: quia ego sum Dóminus Deus vester. Jednaki sąd niechaj będzie między wami, bądźby przychodzień, bądź obywatel zgrzeszył: bom ja jest Pan Bóg wasz.
23
Locutúsque est Móyses ad fílios Israel: et eduxérunt eum, qui blasphemáverat, extra castra, ac lapídibus oppressérunt. Fecerúntque fílii Israel sicut præcéperat Dóminus Móysi. I mówił Mojżesz do synów Izraelowych; i wywiedli onego, który był zbluźnił za obóz, i zabili go kamieńmi: I uczynili synowie Izraelowi tak, jako był przykazał Pan Mojżeszowi.
25
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen in monte Sínai, dicens: I mówił Pan do Mojżesza na górze Sinai, rzekąc:
2
Lóquere fíliis Israel, et dices ad eos: Quando ingréssi fuéritis terram quam ego dabo vobis, sabbatízes sábbatum Dómino. Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Gdy wnidziecie do ziemie, którą ja wam dam, Sobotuj Sobotę Panu.
3
Sex annis seres agrum tuum, et sex annis putábis víneam tuam, colligésque fructus eius: Sześć lat zasiewać będziesz pole twoje, i sześć lat obrzynać będziesz winnicę twoję, i zbierać owoce jej:
4
séptimo autem anno sábbatum erit terræ, requietiónis Dómini: agrum non seres, et víneam non putábis. Ale siódmego roku Sabat będzie ziemi odpoczynienia Pańskiego: pola zasiewać nie będziesz, i winnice nie będziesz obrzynać.
5
Quæ sponte gignet humus, non metes: et uvas primitiárum tuárum non cólliges quasi vindémiam: annus enim requietiónis terræ est: Co sama ziemia zrodzi, żąć nie będziesz: I jagód winnych pierwocin twoich zbierać nie będziesz jakoby zbieranie wina: bo rok odpoczynienia jest ziemie.
6
sed erunt vobis in cibum, tibi et servo tuo, ancíllæ et mercenário tuo, et ádvenæ qui peregrinántur apud te: Ale wam będą na pokarm, tobie i niewolnikowi twemu, niewolnicy i najemnikowi twemu, i przychodniowi, którzy gośćmi są u ciebie:
7
iuméntis tuis et pecóribus, ómnia quæ nascúntur præbébunt cibum. Bydłu twemu i dobytkowi wszystko co się zrodzi będzie ku jedzeniu.
8
Numerábis quoque tibi septem hebdómadas annórum, id est, sépties septem, quæ simul fáciunt annos quadragínta novem: Naliczysz też sobie siedm tegodniów lat, to jest, po siedm kroć siedm, które pospołu czynią lat czterdzieści i dziewięć:
9
et clanges búccina mense séptimo, décima die mensis, propitiatiónis témpore, in univérsa terra vestra. I zatrąbisz w trąbę miesiąca siódmego, dziesiątego dnia miesiąca, czasu ubłagania, po wszystkiej ziemi waszej.
10
Sanctificabísque annum quinquagésimum, et vocábis remissiónem cunctis habitatóribus terræ tuæ: ipse est enim iubilǽus. Revertétur homo ad possessiónem suam, et unusquísque rédiet ad famíliam prístinam: I poświęcisz rok pięćdziesiąty, i ogłosisz odpuszczenie wszystkim obywatelom ziemie twojej: abowiem ten jest Jubileusz. Wróci się człowiek do majętności swojej, i każdy się wróci do domu dawnego:
11
quia iubilǽus est, et quinquagésimus annus. Non serétis neque metétis sponte in agro nascéntia, et primítias vindémiæ non colligétis, Bo Jubileusz jest, i pięćdziesiąty rok. Nie będziecie siać ani żąć co się samo na polu rodzi, i pierwocin zbierania wina niezbierzecie.
12
ob sanctificatiónem iubilǽi, sed statim obláta comedétis. Dla poświęcenia Jubileusza, ale natychmiast ofiarowane jeść będziecie.
13
Anno iubilǽi, rédient omnes ad possessiónes suas. Roku Jubileusza wrócą się wszyscy do majętności swych.
14
Quando vendes quíppiam civi tuo, vel emes ab eo, ne contrístes fratrem tuum, sed iuxta númerum annórum iubilǽi emes ab eo, Gdy co przedasz sąsiadowi swemu, abo kupisz u niego, nie zasmucaj brata twego, ale według liczby lat Jubileusza kupisz u niego,
15
et iuxta supputatiónem frugum vendet tibi. A według porachowania zboża, przędą tobie.
16
Quanto plures anni remánserint post iubilǽum, tanto crescet et prétium: et quanto minus témporis numeráveris, tanto minóris et émptio constábit: tempus enim frugum vendet tibi. Im więcej zostanie lat po Jubileuszu, tem więtsza będzie zapłata: a im mniej czasu naliczysz, tem tańsze kupno będzie. Czas bowiem zboża przeda tobie.
17
Nolíte afflígere contribúles vestros, sed tímeat unusquísque Deum suum, quia ego Dóminus Deus vester. Nie trapcie braciej z pokolenia waszego, ale się niech każdy boi Boga swego, bo ja Pan Bóg wasz.
18
Fácite præcépta mea, et iudícia custodíte, et impléte ea: ut habitáre possítis in terra absque ullo pavóre, Czyńcie przykazanie moje, a sądów przestrzegajcie i wypełniajcie je, abyście mogli mieszkać w ziemi bez wszelkiego strachu,
19
et gignat vobis humus fructus suos, quibus vescámini usque ad saturitátem, nullíus ímpetum formidántes. A żeby wam ziemia rodziła urodzaje swoje, którychbyście używali aż do sytości, nie bojąc się najazdu od nikogo.
20
Quod si dixéritis: Quid comedémus anno séptimo, si non sevérimus, neque collegérimus fruges nostras? A jeśli rzeczecie: Co będziemy jeść siódmego roku, jeśli nie będziemy siać ani zbierać zboża naszego?
21
Dabo benedictiónem meam vobis anno sexto, et fáciet fructus trium annórum: Dam wam błogosławieństwo moje roku szóstego i uczyni urodzaj trzech lat:
22
seretísque anno octávo, et comedétis véteres fruges usque ad nonum annum: donec nova nascántur, edétis vétera. I będziecie siać ósmego roku, a będziecie jeść stare zboże aż do dziewiątego roku: aż się urodzą nowe, jeść będziecie stare.
23
Terra quoque non vendétur in perpétuum, quia mea est, et vos ádvenæ et colóni mei estis: Ziemia też nie będzie przedana na wieczność: bo moja jest, a wyście przychodniowie i kmiecie moi.
24
unde cuncta régio possessiónis vestræ sub redemptiónis conditióne vendétur. Przetoż wszelka ziemia osiadłości waszej pod kondycyą wykupienia przedana będzie.
25
Si attenuátus frater tuus vendíderit possessiúnculam suam, et volúerit propínquus eius, potest redímere quod ille vendíderat. Jeśli zubożawszy brat twój przeda majętnostkę swoję, a chciałby blizki jego, może wykupić co on był przedał.
26
Sin autem non habúerit próximum, et ipse prétium ad rediméndum potúerit inveníre, A jeśliby nie miał blizkiego, a samby mógł zapłatę na okup naleźć:
27
computabúntur fructus ex eo témpore quo véndidit: et quod réliquum est, reddet emptóri, sicque recípiet possessiónem suam. Będą porachowane pożytki od tego czasu jako przedał: a co zostanie odda temu co kupił, i tak odbierze majętność swoję.
28
Quod si non invénerit manus eius ut reddat prétium, habébit emptor quod émerat, usque ad annum iubilǽum. In ipso enim omnis vendítio redíbit ad dóminum et ad possessórem prístinum. A jeśli nie najdzie ręka jego, żeby oddał zapłatę, będzie trzymał kupiec, co kupił, aż do roku Jubileusza: W nim bowiem każde przedanie wróci się do Pana, i do dzierżawce pierwszego.
29
Qui vendíderit domum intra urbis muros, habébit licéntiam rediméndi, donec unus impleátur annus. Ktoby przedał dom w murze miejskim, będzie miał wolność odkupienia, aż się jeden rok skończy.
30
Si non redémerit, et anni círculus fúerit evolútus, emptor possidébit eam, et pósteri eius in perpétuum, et rédimi non póterit, étiam in iubilǽo. Jeśli nie wykupi, a rok minie, ten który ji kupił, będzie ji miał i potomkowie jego na wieczność, a niebędzie mógł być wykupiony ani w Jubileusz.
31
Sin autem in villa fúerit domus, quæ muros non habet, agrórum iure vendétur: si ante redémpta non fúerit, in iubilǽo revertétur ad dóminum. Ale jeśli dom jest we wsi, która nie ma murów, polnem prawem przedan będzie: jeśli pierwej nie będzie wykupione, w Jubileusz wróci się do Pana.
32
Ædes Levitárum, quæ in úrbibus sunt, semper possunt rédimi: Domy Lewitów, które są w mieściech, zawżdy mogą być wykupione:
33
si redémptæ non fúerint, in iubilǽo reverténtur ad dóminos, quia domus úrbium Levitárum pro possessiónibus sunt inter fílios Israel. Jeśli ich nie wykupią, w Jubileusz wrócą się do Panów: bo domy miast Lewitskich, miasto majętności są między synmi Izraelowymi.
34
Suburbána autem eórum non véneant, quia posséssio sempitérna est. Ale domy ich na przedmieściu niech nie będą przedane, bo jest osiadłość wieczna.
35
Si attenuátus fúerit frater tuus, et infírmus manu, et suscéperis eum quasi ádvenam et peregrínum, et víxerit tecum, Jeśli zubożeje brat twój, a osłabieje ręka jego, i przyjmiesz go jako przychodnia, i gościa, a będzie żył z tobą,
36
ne accípias usúras ab eo, nec ámplius quam dedísti: time Deum tuum, ut vívere possit frater tuus apud te. Nie weźmiesz lichwy od niego, ani więcej niżeś dał: bój się Boga twego, żeby żyć mógł twój brat przy tobie.
37
Pecúniam tuam non dabis ei ad usúram, et frugum superabundántiam non éxiges. Pieniędzy twoich nie dasz mu na lichwę, i zboża nad zwyż nie będziesz wyciągał.
38
Ego Dóminus Deus vester, qui edúxi vos de terra Ægýpti, ut darem vobis terram Chánaan, et essem vester Deus. Ja Pan Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egiptskiej, abym wam dał ziemię Chananejską, a był Bogiem waszym.
39
Si paupertáte compúlsus vendíderit se tibi frater tuus, non eum ópprimes servitúte famulórum, Jeśli ubóstwem przyciśniony zaprzeda się tobie brat twój, nie będziesz go cisnął służbą niewolniczą,
40
sed quasi mercenárius et colónus erit: usque ad annum iubilǽum operábitur apud te, Ale jako najemnik i oracz będzie u ciebie: aż do roku Jubileusza będzie robił u ciebie,
41
et póstea egrediétur cum líberis suis, et revertétur ad cognatiónem et ad possessiónem patrum suórum. A potem wynidzie z dziatkami swemi, i wróci się do rodziny i do majętności ojców swoich.
42
Mei enim servi sunt, et ego edúxi eos de terra Ægýpti: non véneant conditióne servórum: Słudzy bowiem moi są, i jam je wywiódł z ziemie Egiptskiej: niech nie będą przedawani jako niewolnicy:
43
ne afflígas eum per poténtiam, sed metúito Deum tuum. Nie trap go mocą, ale się bój Boga twego.
44
Servus et ancílla sint vobis de natiónibus quæ in circúitu vestro sunt. Niewolnik i niewolnica niech wam będzie z narodów, które są w okolicy waszej,
45
Et de ádvenis qui peregrinántur apud vos, vel qui ex his nati fúerint in terra vestra, hos habébitis fámulos: I z przychodniów, którzy gościami są u was, albo którzy się z nich urodzą w ziemi waszej, te będziecie mieć za sługi:
46
et hereditário iure transmittétis ad pósteros, ac possidébitis in ætérnum: fratres autem vestros fílios Israel ne opprimátis per poténtiam. I prawem dziedzicznem podacie je potomkom, i odzierżycie na wieki, ale braciej waszej synów Izraelowych nie uciskajcie mocą.
47
Si invalúerit apud vos manus ádvenæ atque peregríni, et attenuátus frater tuus vendíderit se ei, aut cuíquam de stirpe eius: Jeśli się zmocni u was ręka przychodnia i gościa, a brat twój zubożawszy przeda się mu, abo któremukolwiek z rodu jego:
48
post venditiónem potest rédimi. Qui volúerit ex frátribus suis, rédimet eum, Po zaprzedaniu może być odkupion. Który chce z braciej jego, odkupi go.
49
et pátruus, et patruélis, et consanguíneus, et affínis. Sin autem et ipse potúerit, rédimet se, I stryj, i stryjeczny brat, i krewny, i powinowaty. A jeśli i sam będzie mógł, odkupi się.
50
supputátis dumtáxat annis a témpore venditiónis suæ usque ad annum iubilǽum: et pecúnia, qua vénditus fúerat, iuxta annórum númerum, et ratiónem mercenárii supputáta. Obrachowawszy tylko lata od czasu zaprzedania swego, aż do roku Jubileusza: a pieniądze za które był przedan, według liczby lat i jako najemnikowi płacą zrachowawszy.
51
Si plures fúerint anni qui rémanent usque ad iubilǽum, secúndum hos reddet et prétium: Jeśli więcej lat będzie, które zostają aż do Jubileusza, wedle tychże odda i okup.
52
si pauci, ponet ratiónem cum eo iuxta annórum númerum, et reddet emptóri quod réliquum est annórum, A jeśli mało, porachuje się z nim według liczby lat, i odda kupcowi co zostało lat,
53
quibus ante servívit mercédibus imputátis: non afflíget eum violénter in conspéctu tuo. Których pierwej służył zapłaty wrachowawszy: Nie będzie go dręczył gwałtownie przed oczyma twemi.
54
Quod si per hæc rédimi non potúerit, anno iubilǽo egrediétur cum líberis suis. A jeśliby przez to nie mógł być odkupiony roku Jubileuszu, wynidzie z dziećmi swemi.
55
Mei enim sunt servi fílii Israel, quos edúxi de terra Ægýpti. Moi bowiem słudzy są synowie Izraelowi, którem wywiódł z ziemie Egiptskiej.
26
1
Ego Dóminus Deus vester: non faciétis vobis idólum, et scúlptile, nec títulos erigétis, nec insígnem lápidem ponétis in terra vestra, ut adorétis eum. Ego enim sum Dóminus Deus vester. Ja Pan Bóg wasz: Nie będziecie sobie czynić bałwana ani ryciny, ani znaków stawiać będziecie, ani kamienia znacznego postawicie w ziemie waszej, żebyście się mu kłaniali. Bom ja jest Pan Bóg wasz.
2
Custodíte sábbata mea, et pavéte ad sanctuárium meum. Ego Dóminus. Zachowajcie święta moje, a na świątnicę moję strachajcie się. Ja Pan.
3
Si in præcéptis meis ambulavéritis, et mandáta mea custodiéritis, et fecéritis ea, dabo vobis plúvias tempóribus suis, Jeśli w przykazaniach moich chodzić będziecie, a mandaty moje zachowacie i wypełnicie je,
4
et terra gignet germen suum, et pomis árbores replebúntur. Dam wam dżdże czasów swoich, a ziemia da urodzaj swój, i owocu drzewa pełne będą.
5
Apprehéndet méssium tritúra vindémiam, et vindémia occupábit seméntem: et comedétis panem vestrum in saturitáte, et absque pavóre habitábitis in terra vestra. Zajmie młóćba żniwa zbieranie wina, a zbieranie wina nadejdzie siew: i będziecie jeść chleb wasz w sytości, i bez strachu mieszkać będziecie w ziemi waszej.
6
Dabo pacem in fínibus vestris: dormiétis, et non erit qui extérreat. Auferam malas béstias, et gládius non transíbit términos vestros. Dam pokój na granicach waszych: będziecie spać, a nie będzie ktoby przestraszył. Odejmę złe zwierze: a miecz nie przejdzie granic waszych.
7
Persequémini inimícos vestros, et córruent coram vobis. Będziecie uganiać nieprzyjacioły wasze, i upadną przed wami.
8
Persequéntur quinque de vestris centum aliénos, et centum de vobis decem míllia: cadent inimíci vestri gládio in conspéctu vestro. Będą gonić pięć waszych sto obcych, a sto z was dziesięć tysięcy: polegą nieprzyjaciele waszy mieczem przed oczyma waszemi.
9
Respíciam vos, et créscere fáciam: multiplicabímini, et firmábo pactum meum vobíscum. Wejrzę na was i rozkrzewię, rozmnożycie się, i utwierdzę przymierze moje z wami.
10
Comedétis vetustíssima véterum, et vétera novis superveniéntibus proiciétis. Będziecie jeść nastarsze starych rzeczy, a stare gdy nowe nastaną wyrzucicie.
11
Ponam tabernáculum meum in médio vestri, et non abíciet vos ánima mea. Postawię przybytek mój w pośrodku was, a nie odrzuci was dusza moja.
12
Ambulábo inter vos, et ero Deus vester, vosque éritis pópulus meus. Będę chodził między wami, i będę Bogiem waszym, a wy będziecie ludem moim.
13
Ego Dóminus Deus vester, qui edúxi vos de terra Ægyptiórum, ne servirétis eis: et qui confrégi caténas cervícum vestrárum, ut incederétis erécti. Ja Pan Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egiptyanów, żebyście im nie służyli, i którym połamał łańcuchy szyj waszych, żebyście prosto chodzili.
14
Quod si non audiéritis me, nec fecéritis ómnia mandáta mea, A jeśli mię nie usłuchacie, i nie zachowacie wszystkich przykazań moich,
15
si sprevéritis leges meas, et iudícia mea contempséritis, ut non faciátis ea quæ a me constitúta sunt, et ad írritum perducátis pactum meum: Jeśli wzgardzicie prawa moje, i sądy moje lekce poważycie, abyście nie uczynili tego com ja postanowił, i wniwecz obrócicie przymierze moje:
16
ego quoque hæc fáciam vobis: visitábo vos velóciter in egestáte, et ardóre, qui confíciat óculos vestros, et consúmat ánimas vestras. Frustra serétis seméntem, quæ ab hóstibus devorábitur. Ja też wam to uczynię: Nawiedzę was prędko ubóstwem i gorącością, któraby pokaziła oczy wasze, i znędziła dusze wasze. Próżno siać będziecie siew, który od nieprzyjaciół pożarty będzie.
17
Ponam fáciem meam contra vos, et corruétis coram hóstibus vestris, et subiciémini his qui odérunt vos: fugiétis, némine persequénte. Postawię twarz moję przeciwko wam, i upadniecie przed nieprzyjacioły waszemi, i będziecie poddani tym, którzy was mają w nienawiści, będziecie uciekać, choć was nikt gonić nie będzie.
18
Sin autem nec sic obediéritis mihi, addam correptiónes vestras séptuplum propter peccáta vestra, A jeśli ani tak nie usłuchacie mię, przydam karania waszego siedmiorako dla grzechów waszych,
19
et cónteram supérbiam durítiæ vestræ. Dabóque vobis cælum désuper sicut ferrum, et terram ǽneam. I zetrę pychę zatwardzenia waszego. I dam wam niebo z wierzchu jako żelazo, a ziemię miedzianą.
20
Consumétur incássum labor vester, non próferet terra germen, nec árbores poma præbébunt. I Wniwecz pójdzie praca wasza, nie da ziemia pożytku, ani drzewa dadzą owoców.
21
Si ambulavéritis ex advérso mihi, nec voluéritis audíre me, addam plagas vestras in séptuplum propter peccáta vestra: Jeśli chodzić będziecie przeciwko mnie, a nie zechcecie mię słuchać, przydam kaźni waszej siedmiorako dla grzechów waszych:
22
immittámque in vos béstias agri, quæ consúmant vos, et pécora vestra, et ad paucitátem cuncta rédigant, desertǽque fiant viæ vestræ. I puszczę na was bestje polne, któreby pojadły was i dobytek wasz, i przywiodły do trochy wszystko, a drogi wasze żeby spustoszały.
23
Quod si nec sic voluéritis recípere disciplínam, sed ambulavéritis ex advérso mihi: A jeśliż ani tak nie będziecie chcieć przyjąć karności, ale przeciwko mnie pójdziecie:
24
ego quoque contra vos advérsus incédam, et percútiam vos sépties propter peccáta vestra, Ja też przeciwko wam przeciwny pójdę, i uderzę was siedm kroć dla grzechów waszych,
25
inducámque super vos gládium ultórem fœ́deris mei. Cumque confugéritis in urbes, mittam pestiléntiam in médio vestri, et tradémini in mánibus hóstium, I przywiodę na was miecz mszczący się przymierza mego. A gdy ucieczecie do miast, puszczę powietrze między was, i będziecie podani w ręce nieprzyjacielskie,
26
postquam confrégero báculum panis vestri: ita ut decem mulíeres in uno clíbano coquant panes, et reddant eos ad pondus: et comedétis, et non saturabímini. Gdy złomię podporę chleba waszego: tak iż dziesięć niewiast naraz w jednym piecu będą piec chleb, i będą ji oddawać pod wagą, i będziecie jeść a nie najecie się.
27
Sin autem nec per hæc audiéritis me, sed ambulavéritis contra me: A jeśli ani przez to nie usłuchacie mię, ale pójdziecie przeciwko mnie:
28
et ego incédam advérsus vos in furóre contrário, et corrípiam vos septem plagis propter peccáta vestra: I ja pójdę przeciwko wam, w zapalczywości przeciwnej, i skarżę was siedmią plag dla grzechów waszych:
29
ita ut comedátis carnes filiórum vestrórum et filiárum vestrárum. Tak iż będziecie jeść ciała synów, waszych, i córek waszych.
30
Déstruam excélsa vestra, et simulácra confríngam. Cadétis inter ruínas idolórum vestrórum, et abominábitur vos ánima mea, Popsuję wyżyny wasze, i bałwany połamię. Padniecie między obaliny bałwanów waszych, i będzie się brzydziła wami dusza moja,
31
in tantum ut urbes vestras rédigam in solitúdinem, et desérta fáciam sanctuária vestra, nec recípiam ultra odórem suavíssimum. Tak barzo, iż miasta wasze obrócę w pustynią, i spustoszę świątnice wasze, nieprzyjmę więcej wonności nawdzięczniejszej,
32
Disperdámque terram vestram, et stupébunt super ea inimíci vestri, cum habitatóres illíus fúerint: I popsuję ziemię waszę, i zdumieją się nad nią nieprzyjaciele waszy, gdy będą w niej mieszkać.
33
vos autem dispérgam in gentes, et evaginábo post vos gládium, erítque terra vestra desérta, et civitátes vestræ dírutæ. A was rozproszę między narody, i dobędę miecza za wami i będzie ziemia wasza pusta, a miasta wasze zburzone.
34
Tunc placébunt terræ sábbata sua cunctis diébus solitúdinis suæ: quando fuéritis Tedy się będą podobały ziemi Sabaty jej, po wszystkie dni pustek jej: kiedy będziecie.
35
in terra hostíli, sabbatizábit, et requiéscet in sábbatis solitúdinis suæ, eo quod non requiéverit in sábbatis vestris quando habitabátis in ea. W ziemi nieprzyjacielskiej, będzie Sobotowała, i odpocznie Sabaty pustek swoich: przeto że sobie nie odpoczęła w Sabaty wasze, gdyście mieszkali na niej.
36
Et qui de vobis remánserint, dabo pavórem in córdibus eórum in regiónibus hóstium, terrébit eos sónitus fólii volántis, et ita fúgient quasi gládium: cadent, nullo persequénte, A którzy z was zostaną, dam strach do serca ich w ziemiach nieprzyjacielskich, przestraszy je chrzęst listu lecącego, i tak będą uciekać jako przed mieczem: będą padać choć ich nikt nie goni.
37
et córruent sínguli super fratres suos, quasi bella fugiéntes, nemo vestrum inimícis audébit resístere. I padnie każdy na brata swego, jako uciekający przed wojną, żaden z was nie będzie się smiał sprzeciwić nieprzyjacielowi.
38
Períbitis inter gentes, et hostílis vos terra consúmet. Poginiecie między pogany, i poje was ziemia nieprzyjacielska.
39
Quod si et de iis áliqui remánserint, tabéscent in iniquitátibus suis, in terra inimicórum suórum, et propter peccáta patrum suórum et sua affligéntur: A jeśli i z tych niektórzy zostaną, uschną w nieprawościach swoich: w ziemi nieprzyjaciół swoich, i za grzechy ojców swych i swoje, utrapieni będą.
40
donec confiteántur iniquitátes suas, et maiórum suórum, quibus prævaricáti sunt in me, et ambulavérunt ex advérso mihi. Aż wyznają nieprawości swoje i przodków swoich, któremi wystąpili przeciwko mnie, i chodzili sprzeciwiając mi się.
41
Ambulábo ígitur et ego contra eos, et indúcam illos in terram hostílem, donec erubéscat incircumcísa mens eórum: tunc orábunt pro impietátibus suis. Chodzić tedy i ja będę przeciwko im, i wywiodę je do ziemie nieprzyjaciół ich, aż się zawstydzi nieobrzezane serce ich: toż się modlić będą za niezbożności swoje.
42
Et recordábor fœ́deris mei, quod pépigi cum Iacob, et Isaac, et Abraham. Terræ quoque memor ero: I wspomnię na przymierze moje, którem uczynił z Jakóbem, i z Izaakiem, i z Abrahamem. I wspomnię też na ziemię,
43
quæ cum relícta fúerit ab eis, complacébit sibi in sábbatis suis, pátiens solitúdinem propter illos. Ipsi vero rogábunt pro peccátis suis, eo quod abiécerint iudícia mea, et leges meas despéxerint. Która będąc od nich opuszczona, będzie się sobie podobała w świętach swoich, cierpiąc pustki dla nich. A oni będą się modlić za grzechy swoje, iż odrzucili sądy moje, i prawa moje wzgardzili,
44
Et tamen étiam cum essent in terra hostíli, non pénitus abiéci eos, neque sic despéxi ut consumeréntur, et írritum fácerem pactum meum cum eis. Ego enim sum Dóminus Deus eórum, Wszakże też gdy byli w ziemi nieprzyjacielskiej, nie do końcam ich odrzucił, anim ich tak wzgardził, żeby wyniszczeni byli i żebych zrzucił przymierze moje z nimi. Jam bowiem jest Pan Bóg ich,
45
et recordábor fœ́deris mei prístini, quando edúxi eos de terra Ægýpti in conspéctu géntium, ut essem Deus eórum. Ego Dóminus. Hæc sunt iudícia atque præcépta et leges, quas dedit Dóminus inter se et fílios Israel in monte Sínai per manum Móysi. I wspomnię na przymierze moje dawne, kiedym je wywiódł z ziemie Egiptskiej przed oczyma narodów, abym był Bogiem ich. Ja Pan. Teć są sądy, i przykazania, i prawa, które dał Pan między sobą a między synmi Izraelowymi na górze Sinai, przez ręce Mojżeszowe.
27
1
Locutúsque est Dóminus ad Móysen, dicens: I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
2
Lóquere fíliis Israel, et dices ad eos: Homo qui votum fécerit, et spopónderit Deo ánimam suam, sub æstimatióne dabit prétium. Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Człowiek, który uczyni ślub, a poślubi Bogu duszę swoję, pod szacunkiem da okup.
3
Si fúerit másculus a vigésimo anno usque ad sexagésimum annum, dabit quinquagínta siclos argénti ad mensúram sanctuárii: Jeśli będzie mężczyzna od dwudziestego roku, aż do sześćdziesiątego roku: da pięćdziesiąt syklów srebra wedle kościelnej wagi:
4
si múlier, trigínta. Jeśli niewiasta, trzydzieści.
5
A quinto autem anno usque ad vigésimum, másculus dabit vigínti siclos: fémina, decem. A od piątego roku aż do dwudziestego, mężczyzna da dwadzieścia syklów, niewiasta dziesięć.
6
Ab uno mense usque ad annum quintum, pro másculo dabúntur quinque sicli: pro fémina, tres. Od jednego miesiąca, aż do piątego roku, za mężczyznę dadzą pięć syklów: a za żeńszczyznę trzy.
7
Sexagenárius et ultra másculus dabit quíndecim siclos: fémina, decem. Mężczyzna w sześcidziesiąt lat i dalej, da piętnaście syklów, niewiasta dziesięć.
8
Si pauper fúerit, et æstimatiónem réddere non valébit, stabit coram sacerdóte: et quantum ille æstimáverit, et víderit eum posse réddere, tantum dabit. Jeśli będzie ubogi, a szacunku oddać nie będzie mógł: stanie przed kapłanem, a ile on oszacuje, i obaczy że może oddać, tyle da.
9
Animal autem, quod immolári potest Dómino, si quis vóverit, sanctum erit, Ale bydlę, które może być ofiarowane Panu, jeśliby kto ślubował, święte będzie,
10
et mutári non póterit, id est, nec mélius malo, nec peius bono: quod si mutáverit, et ipsum quod mutátum est, et illud pro quo mutátum est, consecrátum erit Dómino. I nie będzie mogło być odmienione, to jest, ani lepsze za gorsze, ani gorsze za lepsze: a jeśli odmieni, i to które jest odmienione, i ono za które odmienione jest, będzie poświęcone Panu.
11
Animal immúndum, quod immolári Dómino non potest, si quis vóverit, adducétur ante sacerdótem: Bydlę nieczyste które Panu ofiarowane być nie może, jeśliby kto ślubił, będzie przywiedzione przed kapłana.
12
qui iúdicans utrum bonum an malum sit, státuet prétium. Który osądziwszy jeśli dobre jest abo złe, ustawi zapłatę.
13
Quod si dare volúerit is qui offert, addet supra æstimatiónem quintam partem. Którą będzieli chciał dać ten, który ofiaruje: nadda nad oszacowanie piątą część.
14
Homo si vóverit domum suam, et sanctificáverit Dómino, considerábit eam sacérdos utrum bona an mala sit, et iuxta prétium, quod ab eo fúerit constitútum, venumdábitur: Człowiek jeśli ślubi dom swój, i poświęci Panu, ogląda ji kapłan, jeśli jest dobry abo zły, i wedle ceny, która od niego postanowiona będzie, przedan będzie.
15
sin autem ille, qui vóverat, volúerit redímere eam, dabit quintam partem æstimatiónis supra, et habébit domum. Lecz jeśli ten, który ślubił będzie ji chciał odkupić, da piątą część oszacowania nad zwyż, i będzie miał dom.
16
Quod si agrum possessiónis suæ vóverit, et consecráverit Dómino, iuxta mensúram seméntis æstimábitur prétium: si trigínta módiis hórdei séritur terra, quinquagínta siclis venumdétur argénti. A jeśli rolą osiadłości swej ślubi i poświęci Panu: według miary zasiewku będzie szacowana cena, jeśli trzydziestą korcy jęczmienia zasiewają ziemię, za pięćdziesiąt syklów srebra ma być przedana.
17
Si statim ab anno incipiéntis iubilǽi vóverit agrum, quanto valére potest, tanto æstimábitur. Jeśli zaraz od roku zaczętego Jubileusza poślubi rolą, za co może stać, za to będzie oszacowana.
18
Sin autem post aliquántum témporis, supputábit sacérdos pecúniam iuxta annórum, qui réliqui sunt, númerum usque ad iubilǽum, et detrahétur ex prétio. Ale jeśli wyszło nieco czasu: kapłan porachuje pieniądze według liczby lat, które jeszcze zbywają aż do Jubileusza, i wytrącono będzie z zapłaty.
19
Quod si volúerit redímere agrum ille, qui vóverat, addet quintam partem æstimátæ pecúniæ, et possidébit eum. A jeśli będzie chciał odkupić rolą, ten który ją ślubił, nadda piątą część oszacowanych pieniędzy, i otrzyma ją.
20
Sin autem nolúerit redímere, sed álteri cuílibet fúerit venúmdatus, ultra eum qui vóverat redímere non póterit: Lecz jeśli nie będzie chciał odkupić, ale komu inszemu będzie zaprzedana: już więcej ten który ją ślubił odkupić jej nie będzie mógł.
21
quia cum iubilǽi vénerit dies, sanctificátus erit Dómino, et posséssio consecráta ad ius pértinet sacerdótum. Bo gdy przydzie dzień Jubileusza, będzie poświęcona Panu, a majętność poświęcona do prawa należy kapłańskiego.
22
Si ager emptus est, et non de possessióne maiórum sanctificátus fúerit Dómino, Jeśli pole kupione jest, a nie z ojczystej osiadłości, poświęcone będzie Panu:
23
supputábit sacérdos iuxta annórum númerum usque ad iubilǽum, prétium: et dabit ille qui vóverat eum, Dómino. Zrachuje kapłan według liczby lat aż do Jubileusza cenę, i da ten, który ją był ślubił Panu.
24
In iubilǽo autem revertétur ad priórem dóminum, qui vendíderat eum, et habúerat in sorte possessiónis suæ. A w Jubileuszu wróci się do pierwszego Pana, który je był przedał, i miał je w dziale majętności swojej.
25
Omnis æstimátio siclo sanctuárii ponderábitur. Siclus vigínti óbolos habet. Wszelki szacunek będą ważyć sykiem Świątnice. Sykiel ma dwadzieścia pieniędzy.
26
Primogénita, quæ ad Dóminum pértinent, nemo sanctificáre póterit et vovére: sive bos, sive ovis fúerit, Dómini sunt. Pierworodnych, które należą Panu, żaden niemoże poświęcić, ani ślubić, bądź wół, bądź owca, Pańskie są.
27
Quod si immúndum est ánimal, rédimet qui óbtulit, iuxta æstimatiónem tuam, et addet quintam partem prétii: si redímere nolúerit, vendétur álteri quantocúmque a te fúerit æstimátum. A jeśli jest bydlę nieczyste, odkupi ten, który ofiarował, według szacunku twego, i nadda piątą część ceny. Jeśli nie będzie chciał odkupić, przedane będzie innemu za cokolwiek od ciebie będzie oszacowane.
28
Omne, quod Dómino consecrátur, sive homo fúerit, sive ánimal, sive ager, non vendétur, nec rédimi póterit. Quidquid semel fúerit consecrátum, Sanctum sanctórum erit Dómino. Wszelkie co poświęcone będzie Panu, bądź człowiek, bądź bydlę, abo rola, nie będzie przedano, ani będzie mogło być odkupiono. Cokolwiek raz będzie poświęcono, święte świętych będzie Panu.
29
Et omnis consecrátio, quæ offértur ab hómine, non redimétur, sed morte moriétur. I wszelkie poświęcenie, które ofiaruje człowiek, nie będzie odkupione, ale śmiercią umrze.
30
Omnes décimæ terræ, sive de frúgibus, sive de pomis árborum, Dómini sunt, et illi sanctificántur. Wszystkie dziesięciny ziemie, choć ze zboża, choć i z owocu drzewa, Pańskie są, i jemu się poświęcają.
31
Si quis autem volúerit redímere décimas suas, addet quintam partem eárum. Jeśli kto chce odkupić dziesięciny swoje, nadda piątą część ich.
32
Omnium decimárum bovis et ovis et capræ, quæ sub pastóris virga tránseunt, quidquid décimum vénerit, sanctificábitur Dómino. Wszystkich dziesięcin wołu, owcy i kozy, które przechodzą pod laską pasterzową, cokolwiek dziesiąte przydzie, poświęcone Panu będzie.
33
Non eligétur nec bonum nec malum, nec áltero commutábitur: si quis mutáverit: et quod mutátum est, et pro quo mutátum est, sanctificábitur Dómino, et non redimétur. Nie będą wybierać ani dobrego ani złego, ani innym będzie odmienione: Jeśli kto odmieni, i to co się odmieniło, i za co się odmieniło, będzie poświęcone Panu, i nie będzie odkupione.
34
Hæc sunt præcépta, quæ mandávit Dóminus Móysi ad fílios Israel in monte Sínai. Te są przykazania, które rozkazał Pan Mojżeszowi do synów Izraelowych na górze Sinai.