Biblia Sacra

Liber Psalmorum Księga Psalmów
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 28 – 29 – 30 – 31 – 32 – 33 – 34 – 35 – 36 – 37 – 38 – 39 – 40 – 41 – 42 – 43 – 44 – 45 – 46 – 47 – 48 – 49 – 50 – 51 – 52 – 53 – 54 – 55 – 56 – 57 – 58 – 59 – 60 – 61 – 62 – 63 – 64 – 65 – 66 – 67 – 68 – 69 – 70 – 71 – 72 – 73 – 74 – 75 – 76 – 77 – 78 – 79 – 80 – 81 – 82 – 83 – 84 – 85 – 86 – 87 – 88 – 89 – 90 – 91 – 92 – 93 – 94 – 95 – 96 – 97 – 98 – 99 – 100 – 101 – 102 – 103 – 104 – 105 – 106 – 107 – 108 – 109 – 110 – 111 – 112 – 113 – 114 – 115 – 116 – 117 – 118 – 119 – 120 – 121 – 122 – 123 – 124 – 125 – 126 – 127 – 128 – 129 – 130 – 131 – 132 – 133 – 134 – 135 – 136 – 137 – 138 – 139 – 140 – 141 – 142 – 143 – 144 – 145 – 146 – 147 – 148 – 149 – 150
1
1
Beátus vir, qui non ábiit in consílio impiórum, et in via peccatórum non stetit, et in cáthedra pestiléntiæ non sedit: Błogosławiony mąż, który nie chodził w radzie niezbożnych, i na drodze grzesznych nie stał, i na stolicy zaraźliwości nie siedział.
2
sed in lege Dómini volúntas eius, et in lege eius meditábitur die ac nocte. Ale w zakonie Pańskim wola jego, a w zakonie jego będzie rozmyślał we dnie i w nocy.
3
Et erit tamquam lignum, quod plantátum est secus decúrsus aquárum, quod fructum suum dabit in témpore suo: et fólium eius non défluet: et ómnia quæcúmque fáciet prosperabúntur. I będzie jako drzewo, które wsadzone jest nad ściekaniem wód, które swój owoc da czasu swego. A liście jego nie opadnie: i wszystko cokolwiek czynić będzie, poszczęści się.
4
Non sic ímpii, non sic: sed tamquam pulvis, quem próicit ventus a fácie terræ. Nie tak niezbożni, nie tak: ale jako proch, który rozmiata wiatr z wierzchu ziemie.
5
Ideo non resúrgent ímpii in iudício, neque peccatóres in concílio iustórum. Przetoż nie powstaną niezbożnicy na sądzie: ani grzesznicy w zebraniu sprawiedliwych.
6
Quóniam novit Dóminus viam iustórum: et iter impiórum períbit. Abowiem zna Pan drogę sprawiedliwych: a droga niepobożnych zginie.
2
1
Quare fremuérunt gentes, et pópuli meditáti sunt inánia? Czemu się wzburzyli poganie, a ludzie rozmyślali próżne rzeczy?
2
Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum advérsus Dóminum, et advérsus christum eius. Stanęli wespół królowie ziemscy, a książęta zeszli się w gromadę przeciw Panu, i przeciw Chrystusowi jego.
3
Dirumpámus víncula eórum: et proiciámus a nobis iugum ipsórum. Potargajmy, związki ich: i zrzućmy z siebie jarzmo ich.
4
Qui hábitat in cælis irridébit eos: et Dóminus subsannábit eos. Który mieszka w niebiesiech, naśmieje się z nich: a Pan szydzić z nich będzie.
5
Tunc loquétur ad eos in ira sua, et in furóre suo conturbábit eos. Tedy będzie mówił do nich w gniewie swoim, i w zapalczywości swej potrwoży je.
6
Ego autem constitútus sum rex ab eo super Sion montem sanctum eius, prǽdicans præcéptum eius. A jam jest postanowion królem od niego nad Sionem górą świętą jego, opowiadając przykazanie jego.
7
Dóminus dixit ad me: Fílius meus es tu, ego hódie génui te. Pan rzekł do mnie: Tyś jest synem moim, jam ciebie dziś zrodził.
8
Póstula a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam, et possessiónem tuam términos terræ. Żądaj odemnie, i dam ci pogany dziedzictwo twoje, a osiadłość twą kraje ziemie.
9
Reges eos in virga férrea, et tamquam vas fíguli confrínges eos. Będziesz je rządził, laską żelazną, a jako naczynie garnczarskie pokruszysz je.
10
Et nunc reges intellígite: erudímini qui iudicátis terram. A teraz królowie rozumiejcie: ćwiczcie się którzy sądzicie ziemię.
11
Servíte Dómino in timóre: et exsultáte ei cum tremóre. Służcie Panu w bojaźni: a radujcie się mu ze drżeniem.
12
Apprehéndite disciplínam, nequándo irascátur Dóminus, et pereátis de via iusta. Chwyćcie się nauki, by się kiedy nie rozgniewał Pan: i nie poginęliście z drogi sprawiedliwej.
13
Cum exárserit in brevi ira eius, beáti omnes qui confídunt in eo. Gdyby się wkrótce zapalił gniew jego, Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.
3
1
Psalmus David, cum fúgeret a fácie Absalom fílii sui. Psalm Dawidowi, gdy uciekał przed Absolomem synem swoim.
2
Dómine quid multiplicáti sunt qui tríbulant me? Multi insúrgunt advérsum me: Panie, przecz się rozmnożyli co mię trapią? wiele ich powstają przeciwko mnie?
3
multi dicunt ánimæ meæ: Non est salus ipsi in Deo eius. Wiele ich mówią duszy mojej: Niema ten zbawienia w Bogu swoim.
4
Tu autem Dómine suscéptor meus es, glória mea, et exáltans caput meum. Ano ty jesteś Panie obrońca mój, chwała moja, i podwyższający głowę moję.
5
Voce mea ad Dóminum clamávi: et exaudívit me de monte sancto suo. Głosem moim wołałem do Pana: i wysłuchał mię z góry świętej swojej.
6
Ego dormívi, et soporátus sum: et exsurréxi, quia Dóminus suscépit me. Jam spał i twardom zasnął: i wstałem, bo Pan obronił mię.
7
Non timébo míllia pópuli circumdántis me: exsúrge Dómine: salvum me fac Deus meus. Nie będę się bał tysięcy ludu około mnie leżącego: powstań Panie, wybaw mię Boże mój.
8
Quóniam tu percussísti omnes adversántes mihi sine causa: dentes peccatórum contrivísti. Boś ty pobił wszystkie sprzeciwiające mi się bez przyczyny: pokruszyłeś zęby grzeszników.
9
Dómini est salus: et super pópulum tuum benedíctio tua. Pańskie jest wybawienie: a nad ludem twoim błogosławieństwo twoje.
4
1
In finem, in carmínibus, Psalmus David. Na koniec w pieśniach, Psalm Dawidowi.
2
Cum invocárem exaudívit me Deus iustítiæ meæ: in tribulatióne dilatásti mihi. Miserére mei, et exáudi oratiónem meam. Kiedym wzywał, wysłuchał mię Bóg sprawiedliwości mojej, w uciśnieniu rozprzestrzeniłeś mi. Zmiłuj się nademną, a wysłuchaj modlitwę moję.
3
Fílii hóminum úsquequo gravi corde? ut quid dilígitis vanitátem, et quǽritis mendácium? Synowie człowieczy pókiż ciężkiego serca? przecz miłujecie marność, i szukacie kłamstwa?
4
Et scitóte quóniam mirificávit Dóminus sanctum suum: Dóminus exáudiet me cum clamávero ad eum. Wiedzcież, iż dziwnym uczynił Pan świętego swego, wysłucha mię Pan, gdy zawołam do niego.
5
Irascímini, et nolíte peccáre: quæ dícitis in córdibus vestris, in cubílibus vestris compungímini. Gniewajcie się a nie grzeszcie: co mówicie w sercach waszych, na łóżkach waszych żałujcie.
6
Sacrificáte sacrifícium iustítiæ, et speráte in Dómino. Multi dicunt: Quis osténdit nobis bona? Ofiarujcie ofiarę sprawiedliwości, a ufajcie w Panu, wiele ich mówią: któż nam okazał dobra?
7
Signátum est super nos lumen vultus tui Dómine: dedísti lætítiam in corde meo. Naznamionowana jest nad nami światłość oblicza twego Panie: dałeś wesele w sercu mojem.
8
A fructu fruménti, vini, et ólei sui, multiplicáti sunt. Od urodzaju zboża, wina, i oliwy swej rozmnożeni są.
9
In pace in idípsum dórmiam, et requiéscam: W pokoju pospołu będę spał, i odpoczywał,
10
quóniam tu Dómine singuláriter in spe constituísti me. Bo ty Panie osobliwie w nadzieiej postanowiłeś mię.
5
1
In finem, pro ea quæ hereditátem conséquitur, Psalmus David. Na koniec za tę, która dziedzictwa dostępuje, Psalm Dawidowi.
2
Verba mea áuribus pércipe Dómine: intéllige clamórem meum. Słowa moje przyjmi w uszy Panie: wyrozumiej wołanie moje.
3
Inténde voci oratiónis meæ, rex meus et Deus meus. Pilnie słuchaj głosu modlitwy mojej, królu mój i Boże mój.
4
Quóniam ad te orábo: Dómine mane exáudies vocem meam. Bo do ciebie modlić się będę: Panie rano wysłuchasz głos mój.
5
Mane astábo tibi et vidébo: quóniam non Deus volens iniquitátem tu es. Rano będę stał przed tobą i ujrzę: abowiem nie Bóg chcący nieprawość ty jesteś.
6
Neque habitábit iuxta te malígnus: neque permanébunt iniústi ante óculos tuos. Ani mieszkać będzie przy tobie złośnik: ani się ostoją niesprawiedliwi przed oczyma twemi.
7
Odísti omnes, qui operántur iniquitátem: perdes omnes, qui loquúntur mendácium. Virum sánguinum et dolósum abominábitur Dóminus: Nienawidzisz wszystkich, którzy broją nieprawość: zatracisz wszystkie, którzy mówią kłamstwo.
8
ego autem in multitúdine misericórdiæ tuæ, introíbo in domum tuam: adorábo ad templum sanctum tuum in timóre tuo. Mężem krwawym i zdradliwym brzydzi się Pan: a ja w mnóstwie miłosierdzia twego Wnidę do domu twego: pokłonię się ku kościołowi twemu świętemu w bojaźni twojej.
9
Dómine deduc me in iustítia tua: propter inimícos meos dírige in conspéctu tuo viam meam. Panie prowadź mię w sprawiedliwości twojej: dla nieprzyjaciół moich prostuj przed obliczem twojem drogę moję.
10
Quóniam non est in ore eórum véritas: cor eórum vanum est. Abowiem niemasz w uściech ich prawdy: serce ich jest marne.
11
Sepúlcrum patens est guttur eórum, linguis suis dolóse agébant: iúdica illos Deus. Décidant a cogitatiónibus suis, secúndum multitúdinem impietátum eórum expélle eos, quóniam irritavérunt te Dómine. Grób otwarty gardło ich, języki swymi zdradliwie poczynali, osądź je Boże. Niechaj upadną od myśli swoich, wedle mnóstwa niezbożności ich, wypędź je, bo cię rozdrażnili Panie.
12
Et læténtur omnes, qui sperant in te: in ætérnum exsultábunt, et habitábis in eis. Et gloriabúntur in te omnes, qui díligunt nomen tuum, I niech się rozweselą wszyscy, którzy nadzieję mają w tobie: na wieki radować się będą, i będziesz mieszkał w nich. I będą się chlubić w tobie wszyscy, którzy miłują imię twoje:
13
quóniam tu benedíces iusto. Dómine, ut scuto bonæ voluntátis tuæ coronásti nos. Abowiem ty będziesz błogosławił sprawiedliwemu. Panie, jako tarczą dobrej wolej twej obtoczyłeś nas.
6
1
In finem, in carmínibus, Psalmus David, pro octáva. Na koniec w pieśniach, Psalm Dawidowi na oktawę.
2
Dómine ne in furóre tuo árguas me, neque in ira tua corrípias me. Panie, nie w zapalczywości twej strofuj mię, ani w gniewie twoim karz mię.
3
Miserére mei Dómine quóniam infírmus sum: sana me Dómine quóniam conturbáta sunt ossa mea. Zmiłuj się nademną Panie, bom ci chory: uzdrów mię Panie, boć strwożone są kości moje.
4
Et ánima mea turbáta est valde: sed tu Dómine úsquequo? I dusza moja strwożona jest barzo: ale ty Panie pókiż?
5
Convértere Dómine, et éripe ánimam meam: salvum me fac propter misericórdiam tuam. Nawróć się Panie, a wyrwi duszę moję: zbaw mię dla miłosierdzia twego.
6
Quóniam non est in morte qui memor sit tui: in inférno autem quis confitébitur tibi? Abowiem w śmierci niemasz ktoby na cię pamiętał: a w piekle ktoć wyznawać będzie?
7
Laborávi in gémitu meo, lavábo per síngulas noctes lectum meum: lácrymis meis stratum meum rigábo. Pracowałem w płaczu moim, będę omywał na każdą noc łóżko moje: łzami mojemi będę polewał pościel swoję.
8
Turbátus est a furóre óculus meus: inveterávi inter omnes inimícos meos. Strwożyło się od zapalczywości oko moje: starzałem się między wszystkiemi nieprzyjacioły memi.
9
Discédite a me omnes qui operámini iniquitátem, quóniam exaudívit Dóminus vocem fletus mei. Odstąpcie odemnie wszyscy, którzy nieprawość czynicie: abowiem wysłuchał Pan głos płaczu mojego.
10
Exaudívit Dóminus deprecatiónem meam: Dóminus oratiónem meam suscépit. Wysłuchał Pan prośbę moję, Pan modlitwę moję przyjął.
11
Erubéscant, et conturbéntur veheménter omnes inimíci mei: convertántur et erubéscant valde velóciter. Niech się zawstydzą, i wielce zatrwożą wszyscy nieprzyjaciele moi: niech się nawrócą i zawstydzą barzo prędko.
7
1
Psalmus David, quem cantávit Dómino pro verbis Chusi, fílii Iémini. Psalm Dawidów, który śpiewał Panu za słowa Chusy syna Jemini.
2
Dómine Deus meus in te sperávi: salvum me fac ex ómnibus persequéntibus me, et líbera me. Panie Boże mój w tobiem nadzieję położył: wybaw mię od wszystkich prześladowców moich, i wyzwól mię.
3
Nequándo rápiat ut leo ánimam meam, dum non est qui rédimat, neque qui salvum fáciat. By kiedy nie porwał jako lew dusze mojej, gdy niemasz ktoby odkupił, ani ktoby wybawił.
4
Dómine Deus meus si feci istud, si est iníquitas in mánibus meis: Panie Boże mój, jeślim to uczynił, jeśli jest nieprawość w rękach moich:
5
si réddidi retribuéntibus mihi mala, décidam mérito ab inimícis meis inánis. Jeślim oddał oddawającym mi złe, niech upadnę słusznie przed nieprzyjacioły moimi próżny.
6
Persequátur inimícus ánimam meam, et comprehéndat, et concúlcet in terra vitam meam, et glóriam meam in púlverem dedúcat. Niechaj prześladuje nieprzyjaciel duszę moję, i niech poima, i podepce na ziemi żywot mój, a sławę moję niechaj w proch obróci.
7
Exsúrge Dómine in ira tua, et exaltáre in fínibus inimicórum meórum. Et exsúrge Dómine Deus meus in præcépto quod mandásti: Powstań Panie w gniewie twoim i wynieś się na granicach nieprzyjaciół moich.
8
et synagóga populórum circúmdabit te. Et propter hanc in altum regrédere: I powstań Panie Boże mój w przykazaniu, któreś rozkazał: a zgromadzenie narodów obstąpi cię. I dla tego wróć się na wysokość:
9
Dóminus iúdicat pópulos. Iúdica me Dómine secúndum iustítiam meam, et secúndum innocéntiam meam super me. Pan sądzi narody. Sądź mię Panie według sprawiedliwości mojej, i według niewinności mojej na mnie.
10
Consumétur nequítia peccatórum, et díriges iustum, scrutans corda et renes Deus. Zginie złość grzeszników, a prosto poprowadzisz sprawiedliwego badający się serc i nerek Boże.
11
Iustum adiutórium meum a Dómino, qui salvos facit rectos corde. Sprawiedliwa pomoc moja od Pana, który zbawia prawych sercem.
12
Deus iudex iustus, fortis, et pátiens: numquid iráscitur per síngulos dies? Bóg sędzia sprawiedliwy, mocny, i cierpliwy: zaż się gniewa na każdy dzień?
13
Nisi convérsi fuéritis, gládium suum vibrábit: arcum suum teténdit, et parávit illum. Jeśli się nie nawrócicie, miecza swego dobędzie: łuk swój naciągnął i nagotował ji.
14
Et in eo parávit vasa mortis, sagíttas suas ardéntibus effécit. I nałożył na nim naczynie śmierci, strzały swe pełającemi sprawił.
15
Ecce partúriit iniustítiam: concépit dolórem, et péperit iniquitátem. Oto rodził niesprawiedliwość: począł boleść, i urodził nieprawość.
16
Lacum apéruit, et effódit eum: et íncidit in fóveam, quam fecit. Dół otworzył i wykopał ji: i wpadł w dół, który uczynił.
17
Convertétur dolor eius in caput eius, et in vérticem ipsíus iníquitas eius descéndet. Obróci się boleść jego na głowę jego: a na wierzch głowy jego, nieprawość jego spadnie.
18
Confitébor Dómino secúndum iustítiam eius, et psallam nómini Dómini altíssimi. Będę wyznawał Panu według sprawiedliwości jego: i będę śpiewał imieniowi Pana nawyższego.
8
1
In finem, pro torculáribus, Psalmus David. Na koniec za prasy, Psalm Dawidowi.
2
Dómine Dóminus noster, quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra! Quóniam eleváta est magnificéntia tua super cælos. Panie, Panie nasz, jakoż dziwne jest imię twoje po wszystkiej ziemi. Abowiem wyniosła się wielmożność twoja nad niebiosa.
3
Ex ore infántium et lacténtium perfecísti laudem propter inimícos tuos, ut déstruas inimícum et ultórem. Z ust niemówiątek i ssących, uczyniłeś doskonałą chwałę dla nieprzyjaciół twoich, abyś zepsował nieprzyjaciela i mściciela.
4
Quóniam vidébo cælos tuos, ópera digitórum tuórum: lunam et stellas, quæ tu fundásti. Abowiem oglądam niebiosa twoje, dzieła palców twoich: księżyc i gwiazdy, któreś ty fundował.
5
Quid est homo, quod memor es eius? aut fílius hóminis, quóniam vísitas eum? Cóż jest człowiek, iże nań pamiętasz? abo syn człowieczy, iże go nawiedzasz?
6
Minuísti eum paulo minus ab ángelis, glória et honóre coronásti eum: Uczyniłeś go mało co mniejszym od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go:
7
et constituísti eum super ópera mánuum tuárum. I postanowiłeś go nad dziełami rąk twoich.
8
Omnia subiecísti sub pédibus eius, oves et boves univérsas, ínsuper et pécora campi: Podałeś wszystko pod nogi jego, owce i woły wszystkie: nadto i zwierzęta polne,
9
vólucres cæli, et pisces maris, qui perámbulant sémitas maris. Ptastwo niebieskie, i ryby morskie, które się przechodzą po ścieżkach morskich.
10
Dómine Dóminus noster, quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra! Panie, Panie, nasz, jakoż dziwne jest imię twoje po wszystkiej ziemi.
9
1
In finem, pro occúltis fílii, Psalmus David. Na koniec za, tajemnice synowskie, Psalm Dawidowi.
2
Confitébor tibi Dómine in toto corde meo: narrábo ómnia mirabília tua. Będę wyznawał Panie ze wszystkiego serca mego: będę opowiadał wszystkie dziwy twoje.
3
Lætábor et exsultábo in te: psallam nómini tuo Altíssime, Rozweselę się i rozraduję się w tobie: będę śpiewał imieniowi twemu Nawyższy.
4
in converténdo inimícum meum retrórsum: infirmabúntur, et períbunt a fácie tua. Gdy nieprzyjaciel mój obróci się na wstecz: osłabieją i poginą przed obocznością twoją.
5
Quóniam fecísti iudícium meum et causam meam: sedísti super thronum, qui iúdicas iustítiam. Boś uczynił sąd mój i sprawę moję: zasiadłeś na stolicy, który sądzisz sprawiedliwość.
6
Increpásti gentes, et périit ímpius: nomen eórum delésti in ætérnum, et in sǽculum sǽculi. Zgromiłeś narody, i zginął niezbożny: wygładziłeś imię ich na wieki i na wieki wieków.
7
Inimíci defecérunt frámeæ in finem, et civitátes eórum destruxísti. Périit memória eórum cum sónitu: Nieprzyjacielskie miecze ustały nakoniec: i zburzyłeś ich miasta. Zginęła z trzaskiem pamiątka ich,
8
et Dóminus in ætérnum pérmanet. Parávit in iudício thronum suum, A Pan trwa na wieki. Nagotował na sąd stolicę swą:
9
et ipse iudicábit orbem terræ in æquitáte: iudicábit pópulos in iustítia. I on będzie sądził okrąg ziemie w prawości, osądzi narody w sprawiedliwości.
10
Et factus est Dóminus refúgium páuperi: adiútor in opportunitátibus, in tribulatióne. I stał się Pan ucieczką ubogiemu: pomocnikiem w potrzebach, w ucisku.
11
Et sperent in te qui novérunt nomen tuum: quóniam non dereliquísti quæréntes te Dómine. I niech ufają w tobie, którzy znają imię twoje: abowiem nie opuściłeś szukających cię Panie.
12
Psállite Dómino qui hábitat in Sion: annuntiáte inter gentes stúdia eius: Śpiewajcie Panu, który mieszka na Sionie: opowiadajcie między narody sprawy jego.
13
quóniam requírens sánguinem eórum recordátus est: non est oblítus clamórem páuperum. Abowiem mszczący się krwie ich wspominał: nie zapomniał ubogich wołania.
14
Miserére mei Dómine: vide humilitátem meam de inimícis meis. Zmiłuj się nademną Panie: wejrzy na uniżenie moje od nieprzyjaciół moich.
15
Qui exáltas me de portis mortis, ut annúntiem omnes laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion. Który mię podwyższasz od bram śmierci, abych opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Siońskiej.
16
Exsultábo in salutári tuo: infíxæ sunt gentes in intéritu, quem fecérunt. In láqueo isto, quem abscondérunt, comprehénsus est pes eórum. Będę się weselił w zbawieniu twojem: powieźli poganie w zatraceniu, które przyprawili. W sidle tem, które byli skrycie zastawili, uwięzła noga ich.
17
Cognoscétur Dóminus iudícia fáciens: in opéribus mánuum suárum comprehénsus est peccátor. Poznany będzie Pan sądy czyniący: w uczynkach rąk swoich pojmany jest grzesznik.
18
Convertántur peccatóres in inférnum, omnes gentes quæ obliviscúntur Deum. Niech się grzesznicy obrócą do piekła, wszyscy narodowie, którzy zapominają Boga.
19
Quóniam non in finem oblívio erit páuperis: patiéntia páuperum non períbit in finem. Bo nie do końca będzie zapomnion ubogi: cierpliwość ubogich nie zginie do końca.
20
Exsúrge Dómine, non confortétur homo: iudicéntur gentes in conspéctu tuo. Powstań Panie niech się nie zmacnia człowiek: niech będą sądzeni narodowie przed oblicznością twoją:
21
Constítue Dómine legislatórem super eos: ut sciant gentes quóniam hómines sunt. Postaw Panie zakonodawcę nad nimi: aby wiedzieli narodowie, iż ludźmi są.
22
Ut quid Dómine recessísti longe: déspicis in opportunitátibus, in tribulatióne? Czemuś Panie odstąpił daleko, przeglądasz w potrzebach, w ucisku?
23
Dum supérbit ímpius, incénditur pauper: comprehendúntur in consíliis, quibus cógitant. Gdy się pyszni niezbożnik, zapala się ubogi: bywają usidleni w radach, które wymyślają.
24
Quóniam laudátur peccátor in desidériis ánimæ suæ: et iníquus benedícitur. Abowiem pochwalon bywa grzesznik w żądzach duszy swej: a niesprawiedliwy bywa błogosławion.
25
Exacerbávit Dóminum peccátor: secúndum multitúdinem iræ suæ non quæret. Rozgniewał Pana grzesznik, według wielkości gniewu swego nie będzie szukał.
26
Non est Deus in conspéctu eius: inquinátæ sunt viæ illíus in omni témpore. Auferúntur iudícia tua a fácie eius: ómnium inimicórum suórum dominábitur. Niemasz Boga przed oblicznością jego: splugawione są drogi jego na każdy czas. Bywają odjęte sądy twoje od obliczności jego: nad wszystkiemi nieprzyjacioły swemi będzie panował.
27
Dixit enim in corde suo: Non movébor a generatióne in generatiónem, sine malo. Mówił bowiem w sercu swojem: Nie będę poruszon od wieku do wieku, bez złego.
28
Cuius maledictióne os plenum est, et amaritúdine, et dolo: sub lingua eius labor et dolor. Którego usta pełne są złorzeczeń, kłamstwa i gorzkości i zdrady: pod językiem jego praca i boleść.
29
Sedet in insídiis cum divítibus in occúltis, ut interfíciat innocéntem. Siedzi na zdradzie z bogatymi w skrytościach, aby zabił niewinnego.
30
Oculi eius in páuperem respíciunt: insidiátur in abscóndito, quasi leo in spelúnca sua. Insidiátur ut rápiat páuperem: rápere páuperem dum áttrahit eum. Oczy jego upatrują ubogiego: tai się na zdradzie w skrytem miejscu, jako lew w jamie swojej. Zastawia sidła, aby uchwycił ubogiego: aby połapił ubogiego, gdy go przyciągnie.
31
In láqueo suo humiliábit eum: inclinábit se, et cadet cum dominátus fúerit páuperum. W sidle swojem poniży go, schyli się i padnie gdy opanuje ubogie.
32
Dixit enim in corde suo: Oblítus est Deus, avértit fáciem suam ne vídeat in finem. Rzekł bowiem w sercu swojem: Zapomniał Bóg, odwrócił oblicze swe, aby nie widział do końca.
33
Exsúrge Dómine Deus, exaltétur manus tua: ne obliviscáris páuperum. Powstań Panie Boże, niech się podniesie ręka twoja: nie zapominaj ubogich.
34
Propter quid irritávit ímpius Deum? dixit enim in corde suo: Non requíret. Dla czego niezbożnik rozdrażnił Boga? bo mówił w sercu swem: Nie będzieć się pytał.
35
Vides, quóniam tu labórem et dolórem consíderas, ut tradas eos in manus tuas. Tibi derelíctus est pauper: órphano tu eris adiútor. Widzisz, (bo ty na boleść i na utrapienie patrzysz) i abyś je podał w ręce twoje. Tobie zostawiony jest ubogi: sierocie ty będziesz pomocnikiem.
36
Cóntere bráchium peccatóris et malígni: quærétur peccátum illíus, et non inveniétur. Skrusz ramię grzesznika i złośnika: będą szukać grzechy jego, a nie najdą.
37
Dóminus regnábit in ætérnum, et in sǽculum sǽculi: períbitis gentes de terra illíus. Pan będzie królował wiecznie, i na wieki wieków: wyginiecie Poganie z ziemie jego.
38
Desidérium páuperum exaudívit Dóminus: præparatiónem cordis eórum audívit auris tua. Żądzą ubogich wysłuchał Pan: przygotowanie serca ich usłyszało ucho twoje.
39
Iudicáre pupíllo et húmili, ut non appónat ultra magnificáre se homo super terram. Abyś uczynił sąd sierocie i chudzinie, aby się więcej nie ważył wielmożyć człowiek na ziemi.
10
1
In finem, Psalmus David. Na koniec, Psalm Dawidowi.
2
In Dómino confído: quómodo dícitis ánimæ meæ: Tránsmigra in montem sicut passer? W Panu ja ufam: jakoż mówicie duszy mojej uciekaj na górę jako wróbel?
3
Quóniam ecce peccatóres intendérunt arcum: paravérunt sagíttas suas in pháretra, ut sagíttent in obscúro rectos corde: Bo oto grzesznicy naciągnęli łuk, nagotowali strzały swe w sajdaku, aby postrzelali, w ciemności prawych sercem.
4
quóniam quæ perfecísti destruxérunt: iustus autem quid fecit? Abowiem coś był sprawił, skazili: sprawiedliwy lepak co uczynił?
5
Dóminus in templo sancto suo: Dóminus in cælo sedes eius. Oculi eius in páuperem respíciunt: pálpebræ eius intérrogant fílios hóminum. Pan w kościele swym świętym, Pan w niebie stolica jego. Oczy jego na ubogiego patrzą: powieki jego pytają synów ludzkich.
6
Dóminus intérrogat iustum et ímpium: qui autem díligit iniquitátem, odit ánimam suam. Pan pyta sprawiedliwego: i niezbożnego: Lecz kto miłuje nieprawość: ma w nienawiści duszę swoję.
7
Pluet super peccatóres láqueos: ignis, et sulphur, et spíritus procellárum, pars cálicis eórum. Wyleje deszcz na grzeszniki sidła: ogień i siarka i wiatr nawałności, część kubka ich.
8
Quóniam iustus Dóminus, et iustítias diléxit: æquitátem vidit vultus eius. Abowiem sprawiedliwy Pan i sprawiedliwość miłuje; prawość widziało oblicze jego.
11
1
In finem, pro octáva, Psalmus David. Na koniec na oktawę, Psalm Dawidowi.
2
Salvum me fac Dómine, quóniam defécit sanctus: quóniam diminútæ sunt veritátes a fíliis hóminum. Zbaw mię Panie, bo ustał święty: bo umniejszyły się prawdy od synów ludzkich.
3
Vana locúti sunt unusquísque ad próximum suum: lábia dolósa, in corde et corde locúti sunt. Marne rzeczy mówili każdy do bliźniego swego: wargi zdradliwe w sercu i sercu mówili.
4
Dispérdat Dóminus univérsa lábia dolósa, et linguam magníloquam. Niech zatraci Pan wszelkie usta zdradliwe, i język hardzie mówiący.
5
Qui dixérunt: Linguam nostram magnificábimus, lábia nostra a nobis sunt, quis noster Dóminus est? Którzy mówili: język nasz uwielmożemy, usta nasze za nami są, któż jest Panem naszym?
6
Propter misériam ínopum, et gémitum páuperum, nunc exsúrgam, dicit Dóminus. Ponam in salutári: fiduciáliter agam in eo. Dla nędze niedostatecznych, i dla wzdychania ubogich teraz powstanę, mówi Pan. Postawię w zbawieniu: śmiele będę poczynał w nim.
7
Elóquia Dómini, elóquia casta: argéntum igne examinátum, probátum terræ, purgátum séptuplum. Słowa Pańskie, słowa czyste: srebro w ogniu doświadczone, próbowane ziemi siedmkroć przeczyścione.
8
Tu Dómine servábis nos: et custódies nos a generatióne hac in ætérnum. Ty Panie zachowasz nas: i będziesz nas strzegł od rodzaju tego na wieki.
9
In circúitu ímpii ámbulant: secúndum altitúdinem tuam multiplicásti fílios hóminum. W około niezbożnicy chodzą: według wysokości twej uczyniłeś możne syny człowiecze.
12
1
In finem, Psalmus David. Usquequo Dómine obliviscéris me in finem? úsquequo avértis fáciem tuam a me? Na koniec Psalm Dawidowi. Dokądże Panie zapomnisz mię do końca? dokąd odwracasz oblicze swe odemnie?
2
Quámdiu ponam consília in ánima mea, dolórem in corde meo per diem? Dokąd będę rozbierał rady w duszy mojej, frasunek w sercu mojem przez dzień?
3
Usquequo exaltábitur inimícus meus super me? Pókiż będzie się podnosił nieprzyjaciel mój nademną?
4
Réspice, et exáudi me, Dómine Deus meus. Illúmina óculos meos, ne unquam obdórmiam in morte: Wejrzy, a wysłuchaj mię Panie Boże mój. Oświeć oczy moje, bym kiedy nie zasnął w śmierci:
5
nequándo dicat inimícus meus: Præválui advérsus eum. Qui tríbulant me exsultábunt si motus fúero: By kiedy nie rzekł nieprzyjaciel mój: Przemogłem go. Którzy mię trapią, będą radzi, jeśli się zachwieję.
6
ego autem in misericórdia tua sperávi. Exsultábit cor meum in salutári tuo: cantábo Dómino qui bona tríbuit mihi: et psallam nómini Dómini altíssimi. Ale ja ufam w miłosierdziu twojem. Rozraduje się serce moje w zbawieniu twojem: będę śpiewał Panu, który mi dobra dał: i będę grał imieninowi Pana najwyższego.
13
1
In finem, Psalmus David. Dixit insípiens in corde suo: Non est Deus. Corrúpti sunt, et abominábiles facti sunt in stúdiis suis: non est qui fáciat bonum, non est usque ad unum. Na koniec, Psalm Dawidowi. Rzekł głupi w sercu swojem: Nie masz Boga. Popsowali się, i obrzydliwemi się stali w zabawach swoich: niemasz ktoby czynił dobrze, niemasz aż do jednego.
2
Dóminus de cælo prospéxit super fílios hóminum, ut vídeat si est intélligens, aut requírens Deum. Pan z nieba pojrzał na syny człowiecze, aby oglądał, jeśli jest rozumiejący, abo szukający Boga.
3
Omnes declinavérunt, simul inútiles facti sunt. Non est qui fáciat bonum, non est usque ad unum. Sepúlcrum patens est guttur eórum: linguis suis dolóse agébant, venénum áspidum sub lábiis eórum. Quorum os maledictióne et amaritúdine plenum est: velóces pedes eórum ad effundéndum sánguinem. Contrítio et infelícitas in viis eórum, et viam pacis non cognovérunt: non est timor Dei ante óculos eórum. Wszyscy odstąpili, pospołu stali się niepożytecznymi: niemasz ktoby dobrze czynił, niemasz aż do jednego. Grób otwarty jest gardło ich: językami swemi zdradliwie poczynali, jad żmijowy pod ich wargami. Których usta są pełne złorzeczenia i gorzkości: prędkie nogi ich na wylanie krwie. Skruszenie i nieszczęście na drogach ich, a drogi pokoju nie poznali: mniemasz bojaźni Bożej przed ich oczyma.
4
Nonne cognóscent omnes qui operántur iniquitátem, qui dévorant plebem meam sicut escam panis? Izali nie poznają wszyscy, którzy czynią nieprawość, którzy pożyrają lud mój jako pokarm chleba?
5
Dóminum non invocavérunt: illic trepidavérunt timóre, ubi non erat timor. Pana nie wzywali, tam drżeli od bojaźni, gdzie, nie było strachu.
6
Quóniam Dóminus in generatióne iusta est: consílium ínopis confudístis: quóniam Dóminus spes eius est. Abowiem Pan jest w narodzie sprawiedliwym, radę ubogiego zesromociliście: iż Pan jest nadzieja jego.
7
Quis dabit ex Sion salutáre Israel? cum avérterit Dóminus captivitátem plebis suæ, exsultábit Iacob, et lætábitur Israel. Któż da z Syonu zbawienie Izraelskie? gdy oddali Pan niewolą ludu swego, rozweseli się Jakób i rozraduje się Izrael.
14
1
Psalmus David. Dómine quis habitábit in tabernáculo tuo? aut quis requiéscet in monte sancto tuo? Psalm Dawidowi. Panie, któż będzie mieszkał w przybytku twoim? abo kto odpoczynie na górze twojej świętej?
2
Qui ingréditur sine mácula, et operátur iustítiam: Który chodzi bez zmazy i czyni sprawiedliwość.
3
qui lóquitur veritátem in corde suo, qui non egit dolum in lingua sua: nec fecit próximo suo malum, et oppróbrium non accépit advérsus próximos suos. Który mówi prawdę w sercu swojem; który nie czyni zdrady językiem swoim: Ani uczynił bliźniemu swemu złego, i zelżywości nie przyjął przeciw bliźnim swoim.
4
Ad níhilum dedúctus est in conspéctu eius malígnus: timéntes autem Dóminum gloríficat: qui iurat próximo suo, et non décipit: Wniwecz obrócony jest w oczach jego złośliwy: a bojących się Pana wysławia: Który przysięga bliźniemu swemu, a nie zdradza:
5
qui pecúniam suam non dedit ad usúram, et múnera super innocéntem non accépit: qui facit hæc, non movébitur in ætérnum. Który pieniędzy swych nie dał na lichwę, i darów na niewinne nie przyjmuje. Kto to czyni, nie będzie poruszon na wieki.
15
1
Títuli inscríptio ipsi David. Consérva me Dómine, quóniam sperávi in te. Tytułu napis samemu Dawidowi. Zachowaj mię Panie, bom nadzieję miał w tobie.
2
Dixi Dómino: Deus meus es tu, quóniam bonórum meórum non eges. Rzekłem Panu: Tyś jest Bogiem moim: abowiem dóbr moich nie potrzebujesz.
3
Sanctis qui sunt in terra eius, mirificávit omnes voluntátes meas in eis. Świętym którzy są na ziemi jego, dziwne uczynił wszystkie chęci moje ku nim.
4
Multiplicátæ sunt infirmitátes eórum: póstea acceleravérunt. Non congregábo conventícula eórum de sanguínibus: nec memor ero nóminum eórum per lábia mea. Rozmnożyły się niemocy ich: potem się kwapili. Nie będę zgromadzał schadzek ich ze krwi: i nie będę wspominał imion ich usty memi.
5
Dóminus pars hereditátis meæ, et cálicis mei: tu es, qui restítues hereditátem meam mihi. Pan cząstka dziedzictwa mego, i kielicha mego: tyś jest, który mi przywrócisz dziedzictwo moje.
6
Funes cecidérunt mihi in præcláris: étenim heréditas mea præclára est mihi. Sznury przypadły mi na osobliwych: abowiem dziedzictwo moje jest mi znamienite.
7
Benedícam Dóminum, qui tríbuit mihi intelléctum: ínsuper et usque ad noctem increpuérunt me renes mei. Będę błogosławił Pana, który mi dał rozum: któremu aż do nocy ćwiczyły mię nerki moje.
8
Providébam Dóminum in conspéctu meo semper: quóniam a dextris est mihi, ne commóvear. Miałem Pana zawsze przed oczyma swemi: bo mi jest po prawicy, abych nie był poruszony.
9
Propter hoc lætátum est cor meum, et exsultávit lingua mea: ínsuper et caro mea requiéscet in spe. Przetoż się uweseliło serce moje, i rozradował się język mój: nadto i ciało moje, w nadziei odpoczywać będzie.
10
Quóniam non derelínques ánimam meam in inférno: nec dabis sanctum tuum vidére corruptiónem. Notas mihi fecísti vias vitæ, adimplébis me lætítia cum vultu tuo: delectatiónes in déxtera tua usque in finem. Abowiem nie zostawisz dusze mojej w piekle: ani dasz świętemu twemu oglądać skażenia. Oznajmiłeś mi drogi żywota, napełnisz mię weselem z obliczem twojem: rozkoszy na prawicy twej aż do końca.
16
1
Orátio David. Exáudi Dómine iustítiam meam: inténde deprecatiónem meam. Auribus pércipe oratiónem meam, non in lábiis dolósis. Modlitwa Dawidowi. Wysłuchaj Panie sprawiedliwość moję: słuchaj pilnie prośby mojej. Przyjmi w uszy modlitwę moję, nie zdradliwemi ustami.
2
De vultu tuo iudícium meum pródeat: óculi tui vídeant æquitátes. Od obliczności twojej sąd mój niech wynidzie: oczy twe niech dojrzą sprawiedliwości.
3
Probásti cor meum, et visitásti nocte: igne me examinásti, et non est invénta in me iníquitas. Spróbowałeś serca mego, i nawiedziłeś w nocy: doświadczyłeś mię ogniem, a nie nalazła się we mnie nieprawość.
4
Ut non loquátur os meum ópera hóminum: propter verba labiórum tuórum, ego custodívi vias duras. Aby nie mówiły usta moje uczynków ludzkich dla słów ust twoich, jam przestrzegał dróg twardych.
5
Pérfice gressus meos in sémitis tuis: ut non moveántur vestígia mea. Umocni kroki moje na ścieżkach twoich: aby się nie chwiały stopy moje.
6
Ego clamávi, quóniam exaudísti me Deus: inclína aurem tuam mihi, et exáudi verba mea. Jam wołał, iżeś mię wysłuchał Boże: nakłoń mi ucha twego, a wysłuchaj słowa moje.
7
Mirífica misericórdias tuas, qui salvos facis sperántes in te. Pokaż dziwne miłosierdzie twoje, który zbawiasz nadzieję mające w tobie.
8
A resisténtibus déxteræ tuæ custódi me, ut pupíllam óculi. Sub umbra alárum tuárum prótege me: Od przeciwiających się prawicy twojej strzeż mię jako źrenicę oka. Pod cieniem skrzydeł twoich obroń mię:
9
a fácie impiórum qui me afflixérunt. Inimíci mei ánimam meam circumdedérunt: Od oblicza niezbożnych, którzy mię utrapili. Nieprzyjaciele moi duszę moję ogarnęli:
10
ádipem suum conclusérunt: os eórum locútum est supérbiam. Tłustość swoję zawarli: usta ich mówiły hardość.
11
Proiciéntes me nunc circumdedérunt me: óculos suos statuérunt declináre in terram. Porzuciwszy mię teraz obtoczyli: oczy swe nasadzili spuścić ku ziemi.
12
Suscepérunt me sicut leo parátus ad prædam, et sicut cátulus leónis hábitans in ábditis. Przyjęli mię jako lew gotowy do łupu: i jako szczenię lwie mieszkające w jamie.
13
Exsúrge Dómine, prǽveni eum, et supplánta eum: éripe ánimam meam ab ímpio, frámeam tuam Powstań Panie, uprzedź go i przekin go: wyrwi duszę moję od niezbożnego, miecz twój.
14
ab inimícis manus tuæ. Dómine a paucis de terra dívide eos in vita eórum: de abscónditis tuis adimplétus est venter eórum. Saturáti sunt fíliis, et dimisérunt relíquias suas párvulis suis. Od nieprzyjaciół ręki twojej. Panie odłącz je od trochy ludzi z ziemie za żywota ich i z skrytych rzeczy twoich napełnion jest brzuch ich. Nasyceni są synmi: i ostatki swoje zostawili małym dzieciom swoim.
15
Ego autem in iustítia apparébo conspéctui tuo: satiábor cum apparúerit glória tua. A ja w sprawiedliwości pokażę się przed obliczem twojem: nasycon będę, gdy się okaże chwała twoją.
17
1
In finem. Púero Dómini David, qui locútus est Dómino verba cántici huius, in die qua erípuit eum Dóminus de manu ómnium inimicórum eius, et de manu Saul, et dixit: Na koniec, słudze Pańskiemu Dawidowi, który mówił Panu słowa pieśni tej, w dzień gdy, go wyrwał Pan z ręki wszystkich nieprzyjaciół jego, i z ręki Saulowej, i rzekł.
2
Díligam te Dómine fortitúdo mea: Będę cię miłował Panie, mocy moja:
3
Dóminus firmaméntum meum, et refúgium meum, et liberátor meus. Deus meus adiútor meus, et sperábo in eum: protéctor meus, et cornu salútis meæ, et suscéptor meus. Pan twierdza moja, i ucieczka moja, i wybawiciel mój. Bóg mój wspomożyciel mój, i w nim będę nadzieję miał. Zastępca mój, i róg zbawienia mego, i obrońca mój.
4
Laudans invocábo Dóminum: et ab inimícis meis salvus ero. Chwaląc będę wzywał Pana: i będę wybawion od nieprzyjaciół moich.
5
Circumdedérunt me dolóres mortis: et torréntes iniquitátis conturbavérunt me. Ogarnęły mię boleści śmierci: i strumienie nieprawości zatrwożyły mię.
6
Dolóres inférni circumdedérunt me: præoccupavérunt me láquei mortis. Boleści piekielne obtoczyły mię: uprzedziły mię sidła śmierci.
7
In tribulatióne mea invocávi Dóminum, et ad Deum meum clamávi: et exaudívit de templo sancto suo vocem meam: et clamor meus in conspéctu eius introívit in aures eius. W utrapieniu mojem wzywałem Pana, i wołałem do Boga mojego: I wysłuchał głos mój z kościoła swego świętego: i wołanie moje przed oblicznością jego, weszło w uszy jego.
8
Commóta est, et contrémuit terra: fundaménta móntium conturbáta sunt, et commóta sunt: quóniam irátus est eis. Wzruszyły się, i zadrżała, ziemia: fundamenty gór zatrwożyły się, i poruszyły się, iż się rozgniewał na nie.
9
Ascéndit fumus in ira eius, et ignis a fácie eius exársit: carbónes succénsi sunt ab eo. Szedł ku górze dym w gniewie jego: i ogień się zapalił od oblicza jego węgle się rozpaliło od niego.
10
Inclinávit cælos, et descéndit: et calígo sub pédibus eius. Nakłonił niebios, i zstąpił: i mgła pod nogami jego.
11
Et ascéndit super chérubim, et volávit: volávit super pennas ventórum. I wstąpił na Cherubiny, i latał: latał na skrzydłach wiatrowych.
12
Et pósuit ténebras latíbulum suum, in circúitu eius tabernáculum eius: tenebrósa aqua in núbibus áeris. I położył ciemność tajnikiem swoim, około niego namiot jego: ciemna woda w obłokach powietrznych.
13
Præ fulgóre in conspéctu eius nubes transiérunt, grando et carbónes ignis. Przed blaskiem w oczach jego rozeszły się obłoki grad i węgle ogniste.
14
Et intónuit de cælo Dóminus, et Altíssimus dedit vocem suam: grando et carbónes ignis. I zagrzmiał Pan z nieba, a nawyższy swój głos wypuścił: grad i węgle ogniste.
15
Et misit sagíttas suas, et dissipávit eos: fúlgura multiplicávit, et conturbávit eos. I wypuścił strzały swe, i rozproszył je: rozmnożył błyskawice i strwożył je.
16
Et apparuérunt fontes aquárum, et reveláta sunt fundaménta orbis terrárum: ab increpatióne tua Dómine, ab inspiratióne spíritus iræ tuæ. I okazały się źródła wód, i odkryły się fundamenty okręgu ziemie: Od fukania twego Panie, od tchnienia ducha gniewu twego.
17
Misit de summo, et accépit me: et assúmpsit me de aquis multis. Spuścił z wysokości, a wziął mię: i wyjął mię z wód wielkich.
18
Erípuit me de inimícis meis fortíssimis, et ab his qui odérunt me: quóniam confortáti sunt super me. Wyrwał mię od nieprzyjaciół moich barzo mocnych, i od tych, którzy mię w nienawiści mieli: abowiem zmocnili się nademną.
19
Prævenérunt me in die afflictiónis meæ: et factus est Dóminus protéctor meus. Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego: i Pan stał się obrońcą moim.
20
Et edúxit me in latitúdinem: salvum me fecit, quóniam vóluit me. I wywiódł mię na przestrzeństwo: zbawił mię, iż mię chciał.
21
Et retríbuet mihi Dóminus secúndum iustítiam meam, et secúndum puritátem mánuum meárum retríbuet mihi: I odda mi Pan, według sprawiedliwości mojej, i według czystości rąk moich odda mi.
22
quia custodívi vias Dómini, nec ímpie gessi a Deo meo. Abowiemem strzegł dróg Pańskich, anim czynił niezbożnie przeciw Bogu memu.
23
Quóniam ómnia iudícia eius in conspéctu meo: et iustítias eius non répuli a me. Bo wszystkie sądy jego przed oblicznością moją: a sprawiedliwości jego nie odrzuciłem od siebie.
24
Et ero immaculátus cum eo: et observábo me ab iniquitáte mea. I będę niepokalanym z nim: i będę się strzegł od nieprawości mojej.
25
Et retríbuet mihi Dóminus secúndum iustítiam meam: et secúndum puritátem mánuum meárum in conspéctu oculórum eius. I odda mi Pan według sprawiedliwości mojej: i według czystości rąk moich, przed oblicznością oczu jego.
26
Cum sancto sanctus eris, et cum viro innocénte ínnocens eris: Z świętym święty będziesz: a z mężem niewinnym, niewinny będziesz.
27
et cum elécto eléctus eris: et cum pervérso pervertéris. I z wybranym wybrany będziesz: a z przewrotnym przewrotny się staniesz.
28
Quóniam tu pópulum húmilem salvum fácies: et óculos superbórum humiliábis. Bo ty lud uniżony zbawisz: a oczy pysznych poniżysz.
29
Quóniam tu illúminas lucérnam meam Dómine: Deus meus illúmina ténebras meas. Bo ty rozświecasz pochodnią moję Panie: Boże mój oświeć ciemności moje.
30
Quóniam in te erípiar a tentatióne: et in Deo meo transgrédiar murum. Abowiem przez cię będę wyrwan z pokusy: a w Bogu moim przestąpię mur.
31
Deus meus impollúta via eius: elóquia Dómini igne examináta: protéctor est ómnium sperántium in se. Bóg mój niezmazana droga jego: słowa Pańskie ogniem wypławione: obrońcą jest wszystkich mających nadzieję w sobie.
32
Quóniam quis Deus præter Dóminum? aut quis Deus præter Deum nostrum? Bo któż Bogiem oprócz Pana? abo który Bóg oprócz Boga naszego?
33
Deus qui præcínxit me virtúte: et pósuit immaculátam viam meam. Bóg, który mię opasał mocą, i położył niepokalaną drogę moję.
34
Qui perfécit pedes meos tamquam cervórum, et super excélsa státuens me. Który pokrzepił nogi moje jako jelenie, i na wysokich miejscach stanowiąc mię.
35
Qui docet manus meas ad prœ́lium: et posuísti, ut arcum ǽreum, bráchia mea. Który uczy ręce moje do boju: I uczyniłeś, jako łuk miedziany, ramiona moje.
36
Et dedísti mihi protectiónem salútis tuæ: et déxtera tua suscépit me: et disciplína tua corréxit me in finem: et disciplína tua ipsa me docébit. I dałeś mi obronę zbawienia twego, a prawica twoja broniła mię: A kazń twoja poprawia mię do końca: i nauka twoja ta mię nauczy.
37
Dilatásti gressus meos subtus me: et non sunt infirmáta vestígia mea. Rozszerzyłeś kroki moje podemną: i nie osłabiały nogi moje.
38
Pérsequar inimícos meos, et comprehéndam illos: et non convértar donec defíciant. Będę gonił nieprzyjacioły moje, i pojmam je: i nie wrócę się aż ich nie stanie.
39
Confríngam illos, nec póterunt stare: cadent subtus pedes meos. Połamię je, i nie będą mogli stać: upadną pod nogami memi.
40
Et præcinxísti me virtúte ad bellum: et supplantásti insurgéntes in me subtus me. I opasałeś mię mocą na wojnę: i przekinąłeś powstające przeciwko mnie, pod mię.
41
Et inimícos meos dedísti mihi dorsum, et odiéntes me disperdidísti. I nieprzyjaciół moich podałeś mi tył: i nienawidzące mię potraciłeś.
42
Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret, ad Dóminum: nec exaudívit eos. Wołali, a nie był ktoby je wybawił, do Pana: ani ich wysłuchał.
43
Et commínuam eos ut púlverem ante fáciem venti: ut lutum plateárum delébo eos. I skruszę je, jako proch przed wiatrem: jako błoto na ulicy wygładzę je.
44
Erípies me de contradictiónibus pópuli: constítues me in caput géntium. Wyrwiesz mię z przeciwności ludu: postanowisz mię głową narodów.
45
Pópulus, quem non cognóvi, servívit mihi: in audítu auris obedívit mihi. Lud, któregom nie znał służył mi: na usłyszenie ucha był mi posłuszny.
46
Fílii aliéni mentíti sunt mihi, fílii aliéni inveteráti sunt, et claudicavérunt a sémitis suis. Synowie obcy skłamali mi, synowie obcy zastarzali się, i uchramowali z dróg swoich.
47
Vivit Dóminus, et benedíctus Deus meus, et exaltétur Deus salútis meæ. Żywie Pan, i błogosławiony Bóg mój, i niech będzie podwyższon Bóg zbawienia mego.
48
Deus qui das vindíctas mihi, et subdis pópulos sub me: liberátor meus de inimícis meis iracúndis. Boże, który mi dajesz pomsty, i poddajesz pod mię narody: wybawicielu mój od nieprzyjaciół moich gniewliwych.
49
Et ab insurgéntibus in me exaltábis me: a viro iníquo erípies me. I od powstających na mię wywyższysz mię: od męża niesprawiedliwego wyrwiesz mię.
50
Proptérea confitébor tibi in natiónibus Dómine: et nómini tuo psalmum dicam: Przetoż będeć wyznawał między narody Panie: a imieniowi twemu pieśń zaśpiewam.
51
magníficans salútes regis eius, et fáciens misericórdiam christo suo David, et sémini eius usque in sǽculum. Czyniący wielkie wybawienie króla swego, i czyniący miłosierdzie pomazańcowi swemu Dawidowi i nasieniu jego aż na wieki.
18
1
In finem. Psalmus David. Na koniec, Psalm Dawidowi.
2
Cæli enárrant glóriam Dei, et ópera mánuum eius annúntiat firmaméntum. Niebiosa rozpowiadają chwałę Bożą, a dzieła rąk jego oznajmuje utwierdzenie.
3
Dies diéi erúctat verbum, et nox nocti índicat sciéntiam. Dzień dniowi opowiada słowo: a noc nocy okazuje znajomość.
4
Non sunt loquélæ, neque sermónes, quorum non audiántur voces eórum. Niemasz języków ani mów, któreby nie słyszały głosów ich,
5
In omnem terram exívit sonus eórum: et in fines orbis terræ verba eórum. Na wszystkę ziemię wyszedł głos ich: i na kończyny okręgu ziemie słowa ich. W słońcu postawił przybytek swój:
6
In sole pósuit tabernáculum suum: et ipse tamquam sponsus procédens de thálamo suo: exsultávit ut gigas ad curréndam viam, A ono jako oblubieniec wychodzący z łożnice swojej. Rozweseliło się jako obrzym na bieżenie w drogę,
7
a summo cælo egréssio eius: et occúrsus eius usque ad summum eius: nec est qui se abscóndat a calóre eius. Od kraju nieba wyszcie jego. A nawrót jego aż na kraj jego: a niemasz ktoby się mógł zakryć od gorącości jego.
8
Lex Dómini immaculáta, convértens ánimas: testimónium Dómini fidéle, sapiéntiam præstans párvulis. Zakon Pański niepokalany nawracający dusze: świadectwo Pańskie wierne, dające mądrość malutkim.
9
Iustítiæ Dómini rectæ, lætificántes corda: præcéptum Dómini lúcidum, illúminans óculos. Sprawiedliwości Pańskie prawe, uweselające serca: przykazanie Pańskie jasne, oświecające oczy.
10
Timor Dómini sanctus, pérmanens in sǽculum sǽculi: iudícia Dómini vera, iustificáta in semetípsa. Bojaźń Pańska święta, trwająca na wieki wieków: sądy Pańskie prawdziwe, usprawiedliwione same w sobie.
11
Desiderabília super aurum et lápidem pretiósum multum: et dulcióra super mel et favum. Pożądliwsze nad złoto i nad mnogie kamienie drogie: i słodsze nad miód i plastr miodowy.
12
Etenim servus tuus custódit ea: in custodiéndis illis retribútio multa. Abowiem sługa twój strzeże ich, w przestrzeganiu ich odpłata wielka.
13
Delícta quis intélligit? ab occúltis meis munda me: Występki któż rozumie? od skrytych moich oczyść mię:
14
et ab aliénis parce servo tuo. Si mei non fúerint domináti, tunc immaculátus ero: et emundábor a delícto máximo. I od cudzych sfolguj słudze twemu. Jeśli nademną panować nie będą, tedy niepokalanym będę: i będę oczyścion od grzechu nawiętszego.
15
Et erunt ut compláceant elóquia oris mei, et meditátio cordis mei in conspéctu tuo semper. Dómine adiútor meus, et redémptor meus. I będą się podobać wymowy ust moich: i rozmyślanie serca mego przed oblicznością twoją zawsze. Panie wspomożycielu mój, i odkupicielu mój.
19
1
In finem. Psalmus David. Na koniec, Psalm Dawidowi.
2
Exáudiat te Dóminus in die tribulatiónis: prótegat te nomen Dei Iacob. Niechaj cię wysłucha Pan w dzień utrapienia: niechaj cię obroni imię Boga Jakóbowego.
3
Mittat tibi auxílium de sancto: et de Sion tueátur te. Niech ci ześle pomoc z świątnice: a z Syonu niechaj cię broni.
4
Memor sit omnis sacrifícii tui: et holocáustum tuum pingue fiat. Niechaj pomni na wszelką ofiarę twoję: a całopalenie twoje niech tłuste będzie.
5
Tríbuat tibi secúndum cor tuum: et omne consílium tuum confírmet. Niechaj ci da według serca twego: i wszelką radę twoję niech potwierdzi.
6
Lætábimur in salutári tuo: et in nómine Dei nostri magnificábimur. Rozweselimy się w zbawieniu twojem: a w imię Boga naszego wielmożnymi się staniemy.
7
Impleat Dóminus omnes petitiónes tuas: nunc cognóvi quóniam salvum fecit Dóminus Christum suum. Exáudiet illum de cælo sancto suo: in potentátibus salus déxteræ eius. Niechaj wypełni Pan wszystkie prośby twoje: terazem poznał, iż Pan zbawił pomazańca swego. Wysłucha go z nieba świętego swego: zbawienie w siłach prawice jego.
8
Hi in cúrribus, et hi in equis: nos autem in nómine Dómini Dei nostri invocábimus. Jedni w woziech, a drudzy w koniech: ale my imienia Pana Boga naszego wzywać będziemy.
9
Ipsi obligáti sunt, et cecidérunt: nos autem surréximus, et erécti sumus. Oni powiązani są, i polegli: a myśmy powstali i podniesieniśmy.
10
Dómine salvum fac regem: et exáudi nos in die, qua invocavérimus te. Panie zbaw króla: i wysłuchaj nas w dzień, w który cię wzywać będziemy.
20
1
In finem. Psalmus David. Na koniec, Psalm Dawidowi.
2
Dómine in virtúte tua lætábitur rex: et super salutáre tuum exsultábit veheménter. Panie w mocy twojej rozweseli się król: a w zbawieniu twojem rozraduje się wielce.
3
Desidérium cordis eius tribuísti ei: et voluntáte labiórum eius non fraudásti eum. Żądanie serca jego dałeś mu: a w wolej ust jego nie omyliłeś go.
4
Quóniam prævenísti eum in benedictiónibus dulcédinis: posuísti in cápite eius corónam de lápide pretióso. Boś go uprzedził błogosławieństwy słodkości: włoźyłeś na głowę jego koronę z kamienia drogiego.
5
Vitam pétiit a te: et tribuísti ei longitúdinem diérum in sǽculum, et in sǽculum sǽculi. Żywota prosił u ciebie: i dałeś mu przedłużenie dni na wieki i na wieki wieków.
6
Magna est glória eius in salutári tuo: glóriam et magnum decórem impónes super eum. Wielka jest chwała jego w zbawieniu twojem: sławę i wielką ozdobę nań włożysz.
7
Quóniam dabis eum in benedictiónem in sǽculum sǽculi: lætificábis eum in gáudio cum vultu tuo. Abowiem dasz go na błogosławieństwo na wieki wieków: rozweselisz go w radości obliczem twojem.
8
Quóniam rex sperat in Dómino: et in misericórdia Altíssimi non commovébitur. Bo król nadzieję ma w Panu: a w miłosierdziu Nawyższego nie będzie poruszony.
9
Inveniátur manus tua ómnibus inimícis tuis: déxtera tua invéniat omnes qui te odérunt. Niech znajdą rękę twoję wszyscy nieprzyjaciele twoi: prawica twa niech najdzie wszystkie, którzy cię w nienawiści mają.
10
Pones eos ut clíbanum ignis in témpore vultus tui: Dóminus in ira sua conturbábit eos, et devorábit eos ignis. Położysz je jako piec ognisty czasu twarzy twojej: Pan w gniewie swoim zatrwoży je i pożrze je ogień.
11
Fructum eórum de terra perdes: et semen eórum a fíliis hóminum. Owoc ich z ziemie wygubisz: a nasienie ich z synów ludzkich.
12
Quóniam declinavérunt in te mala: cogitavérunt consília, quæ non potuérunt stabilíre. Abowiem obrócili na cię złości: myślili rady, których utwierdzić nie mogli.
13
Quóniam pones eos dorsum: in relíquiis tuis præparábis vultum eórum. Abowiem obrócisz je w tył: w ostatkach twoich przygotujesz twarzy ich.
14
Exaltáre Dómine in virtúte tua: cantábimus et psallémus virtútes tuas. Podnieś się Panie w mocy twojej: będziem śpiewać i wysławiać możności twoje.
21
1
In finem pro susceptióne matutína, Psalmus David. Na koniec, za przyjęcie poranne, Psalm Dawidowi.
2
Deus Deus meus, réspice in me: quare me dereliquísti? longe a salúte mea verba delictórum meórum. Boże, Boże, mój wejrzy na mię: czemuś mię opuścił? Daleko od zbawienia mego słowa grzechów moich.
3
Deus meus clamábo per diem, et non exáudies: et nocte, et non ad insipiéntiam mihi. Boże, mój będę wołał we dnie, a nie wysłuchasz: i w nocy, a nie ku głupstwu mnie.
4
Tu autem in sancto hábitas, laus Israel. A ty mieszkasz w świątnicy chwało Izraelska.
5
In te speravérunt patres nostri: speravérunt, et liberásti eos. W tobie nadzieję mieli ojcowie naszy: nadzieję mieli i wybawiłeś je.
6
Ad te clamavérunt, et salvi facti sunt: in te speravérunt, et non sunt confúsi. Do ciebie wołali i zbawieni są: w tobie nadzieję mieli, a nie są zawstydzeni.
7
Ego autem sum vermis, et non homo: oppróbrium hóminum, et abiéctio plebis. A jam jest robak a nie człowiek: pośmiewisko ludzkie i wzgarda pospólstwa.
8
Omnes vidéntes me derisérunt me: locúti sunt lábiis, et movérunt caput. Wszyscy, którzy mię widzieli, naśmiewali się ze mnie: mówili usty i kiwali głową.
9
Sperávit in Dómino, erípiat eum: salvum fáciat eum, quóniam vult eum. Nadzieję miał w Panu, niechaj go wyrwie: niechaj zbawi, ponieważ chce go.
10
Quóniam tu es qui extraxísti me de ventre: spes mea ab ubéribus matris meæ. Albowiem tyś jest: któryś mię wyciągnął z żywota: nadziejo moja od piersi matki mojej.
11
In te proiéctus sum ex útero: de ventre matris meæ Deus meus es tu, Na cię porzucony jestem z żywota: od żywota matki mojej tyś jest Bogiem moim:
12
ne discésseris a me: quóniam tribulátio próxima est: quóniam non est qui ádiuvet. Nie odstępuj odemnie. Albowiem utrapienie bliskie jest: bo niemasz ktoby ratował.
13
Circumdedérunt me vítuli multi: tauri pingues obsedérunt me. Obtoczyli mię cielcy mnodzy, bycy tłuści oblegli mię.
14
Aperuérunt super me os suum, sicut leo rápiens et rúgiens. Otworzyli na mię gębę swą: jako lew porywający i ryczący.
15
Sicut aqua effúsus sum: et dispérsa sunt ómnia ossa mea. Factum est cor meum tamquam cera liquéscens in médio ventris mei. Wylanem jest jako woda: i rozsypały się wszystkie kości moje. Stało się serce moje jako wosk topniejący w pośród żywota mego.
16
Aruit tamquam testa virtus mea, et lingua mea adhǽsit fáucibus meis: et in púlverem mortis deduxísti me. Wyschła jako skorupa siła moja, a język mój przysechł do podniebienia mego: i obróciłeś mię w proch śmierci.
17
Quóniam circumdedérunt me canes multi: concílium malignántium obsédit me. Fodérunt manus meas et pedes meos: Albowiem obstąpili mię psi mnodzy: zbór złośników obiegł mię. Przebodli ręce moje i nogi moje:
18
dinumeravérunt ómnia ossa mea. Ipsi vero consideravérunt et inspexérunt me: Policzyli wszystkie kości moje. A oni przypatrowali się i patrzyli na mię:
19
divisérunt sibi vestiménta mea, et super vestem meam misérunt sortem. Rozdzielili sobie szaty moje, a o suknią moję los miotali.
20
Tu autem Dómine ne elongáveris auxílium tuum a me: ad defensiónem meam cónspice. Ale ty Panie nie oddalaj odemnie wspomożenia twego: wejrzy na obronę moję.
21
Erue a frámea Deus ánimam meam: et de manu canis únicam meam. Wyrwi od miecza, Boże, duszę moję: a z ręki psiej jedynaczkę moję.
22
Salva me ex ore leónis: et a córnibus unicórnium humilitátem meam. Wybaw mię z paszczęki lwiej: a od rogów Jednorożcowych uniżenie moje.
23
Narrábo nomen tuum frátribus meis: in médio ecclésiæ laudábo te. Będę opowiedał imię twe braciej mojej, w pośród kościoła będę cię chwalił.
24
Qui timétis Dóminum laudáte eum: univérsum semen Iacob glorificáte eum: Co się Pana boicie, chwalcie go: wszystko nasienie Jakóbowe wysławiajcie go. Niech się go boi wszystko nasienie Izraelskie:
25
tímeat eum omne semen Israel: quóniam non sprevit, neque despéxit deprecatiónem páuperis: nec avértit fáciem suam a me: et cum clamárem ad eum exaudívit me. Abowiem nie wzgardził, ani odrzucił prośby ubogiego. Ani odwróci? oblicza swego odemnie: a gdym wołał do niego, wysłuchał mię.
26
Apud te laus mea in ecclésia magna: vota mea reddam in conspéctu timéntium eum. U ciebie chwała moja w kościele wielkim: śluby moje oddam przed oczyma bojących się jego.
27
Edent páuperes, et saturabúntur: et laudábunt Dóminum qui requírunt eum: vivent corda eórum in sǽculum sǽculi. Będą jedli ubodzy i najedzą się: i będą chwalić Pana którzy go szukają: będą żyć serca ich na wieki wieków.
28
Reminiscéntur et converténtur ad Dóminum univérsi fines terræ: et adorábunt in conspéctu eius univérsæ famíliæ géntium. Wspomioną i nawrócą się do Pana wszystkie kraje ziemie: I będą się kłaniać przed oblicznością jego wszystkie familie pogańskie.
29
Quóniam Dómini est regnum: et ipse dominábitur géntium. Abowiem Pańskie jest królestwo: i on będzie panował nad pogany,
30
Manducavérunt et adoravérunt omnes pingues terræ: in conspéctu eius cadent omnes qui descéndunt in terram. Jedli i kłaniali się wszyscy tłuści ziemscy: przed oblicznością jego będą padać wszyscy, którzy zstępują w ziemię.
31
Et ánima mea illi vivet: et semen meum sérviet ipsi. A dusza moja jemu będzie żyła: i nasienie moje będzie mu służyć.
32
Annuntiábitur Dómino generátio ventúra: et annuntiábunt cæli iustítiam eius pópulo qui nascétur, quem fecit Dóminus. Będzie opowiadan Panu rodzaj przyszły: i będą opowiadać niebiosa sprawiedliwość jego ludowi, który się narodzi, który uczynił Pan.
22
1
Psalmus David. Dóminus regit me, et nihil mihi déerit: Psalm Dawidowi. Pan mię rządzi, a ninaczem mi schodzić nie będzie:
2
in loco páscuæ ibi me collocávit. Super aquam refectiónis educávit me: Na miejscu paszej tam mię posadził. Nad wodą posilenia wychował mię:
3
ánimam meam convértit. Dedúxit me super sémitas iustítiæ, propter nomen suum. Duszę moję nawrócił. Prowadził mię ścieżkami sprawiedliwości, dla imienia swego.
4
Nam et si ambulávero in médio umbræ mortis, non timébo mala, quóniam tu mecum es. Virga tua, et báculus tuus, ipsa me consoláta sunt. Bo choćbym też chodził w pośród cienia śmierci i, nie będę się bał złego: bowiemeś ty jest zemną. Laska twoja, i kij twój: te mię cieszyły.
5
Parásti in conspéctu meo mensam, advérsus eos, qui tríbulant me. Impinguásti in óleo caput meum: et calix meus inébrians quam præclárus est! Nagotowałeś przed oczyma memi stoł, naprzeciwko tym, którzy mię trapią. Utłuściłeś olejkiem głowę moję: a kielich mój upojający jak kosztowny jest!
6
Et misericórdia tua subsequétur me ómnibus diébus vitæ meæ: et ut inhábitem in domo Dómini, in longitúdinem diérum. I miłosierdzie twoje pójdzie za mną po wszystkie dni żywota mojego. I abym mieszkał w domu Pańskim, na przedłużenie dni.
23
1
Prima sábbati, Psalmus David. Dómini est terra, et plenitúdo eius: orbis terrárum, et univérsi qui hábitant in eo. W dzień pierwszy po Sobocie Psalm Dawidowi. Pańska jest ziemia, i napełnienie jej: okrąg ziemie, i wszyscy, którzy mieszkają na nim.
2
Quia ipse super mária fundávit eum, et super flúmina præparávit eum. Bo go on nad morzami ugruntował: i nad rzekami nagotował go.
3
Quis ascéndet in montem Dómini? aut quis stabit in loco sancto eius? Któż wstąpi na górę Pańską, abo kto będzie stał na świętem miejscu jego?
4
Innocens mánibus et mundo corde, qui non accépit in vano ánimam suam, nec iurávit in dolo próximo suo. Niewinnych rąk a czystego serca, który nie wziął na marność dusze swojej, ani przysięgał na zdradzie bliźniemu swemu.
5
Hic accípiet benedictiónem a Dómino: et misericórdiam a Deo salutári suo. Ten weźmie błogosławieństwo od Pana: i miłosierdzie od Boga zbawiciela swego.
6
Hæc est generátio quæréntium eum, quæréntium fáciem Dei Iacob. Ten jest naród szukających go, szukających oblicza Boga Jakóbowego.
7
Attóllite portas príncipes vestras, et elevámini portæ æternáles: et introíbit rex glóriæ. Podnieście książęta bramy wasze, i podnoście się bramy wieczne: i wnidzie król chwały.
8
Quis est iste rex glóriæ? Dóminus fortis et potens, Dóminus potens in prœ́lio. Któryż to jest król chwały? Pan mocny i możny: Pan możny na walce.
9
Attóllite portas príncipes vestras, et elevámini portæ æternáles: et introíbit rex glóriæ. Podnieścież książęta bramy wasze, i podnoście się bramy wieczne: i wnidzie król chwały.
10
Quis est iste rex glóriæ? Dóminus virtútum ipse est rex glóriæ. Któryż to jest król chwały? Pan zastępów tenci jest król chwały.
24
1
In finem, Psalmus David. Ad te Dómine levávi ánimam meam: Na koniec, Psalm Dawidowi. Do ciebie Panie podniosłem duszę moję.
2
Deus meus in te confído, non erubéscam: Boże mój w tobie ufam, niech się nie zawstydzę.
3
neque irrídeant me inimíci mei: étenim univérsi, qui sústinent te, non confundéntur. I niech się nie śmieją ze mnie nieprzyjaciele moi: abowiem wszyscy, którzy cię czekają, nie będą zawstydzeni.
4
Confundántur omnes iníqua agéntes supervácue. Vias tuas Dómine demónstra mihi: et sémitas tuas édoce me. Niech będą zawstydzeni wszyscy nieprawość czyniący bez przyczyny. Drogi twoje okaż mi Panie: a ścieżek twoich naucz mię.
5
Dírige me in veritáte tua, et doce me: quia tu es Deus salvátor meus, et te sustínui tota die. Prowadź mię w prawdzie twojej, a naucz mię: boś ty jest Bóg zbawiciel mój, i ciebiem oczekawał przez wszystek dzień.
6
Reminíscere miseratiónum tuárum Dómine, et misericordiárum tuárum, quæ a sǽculo sunt. Wspomni na miłosierdzie twoje Panie, i na zmiłowania twoje, które są od wieku.
7
Delícta iuventútis meæ, et ignorántias meas ne memíneris. Secúndum misericórdiam tuam meménto mei tu: propter bonitátem tuam Dómine. Grzechów młodości mojej, i niewiadomości moich nie racz pamiętać. Według miłosierdzia twego pomni na mię ty: dla dobroci twej Panie.
8
Dulcis et rectus Dóminus: propter hoc legem dabit delinquéntibus in via. Słodki i prawy Pan: przetoż da zakon występnym na drodze.
9
Díriget mansuétos in iudício: docébit mites vias suas. Poprowadzi ciche w rozsądku: nauczy skromne dróg swoich.
10
Univérsæ viæ Dómini, misericórdia et véritas, requiréntibus testaméntum eius et testimónia eius. Wszystkie drogi Pańskie, miłosierdzie i prawda, szukającym testamentu jego i świadectw jego.
11
Propter nomen tuum Dómine propitiáberis peccáto meo: multum est enim. Dla imienia twego Panie będziesz miłościw grzechowi mojemu: bo go siła.
12
Quis est homo qui timet Dóminum? legem státuit ei in via, quam elégit. Któryż jest człowiek co się boi Pana? zakon ustawił mu na drodze, którą obrał.
13
Anima eius in bonis demorábitur: et semen eius hereditábit terram. Dusza jego w dobrach przemieszkawać będzie: a nasienie jego odziedziczy ziemię.
14
Firmaméntum est Dóminus timéntibus eum: et testaméntum ipsíus ut manifestétur illis. Podpora jest Pan bojącym się go: i testament jego, aby im był oznajmiony.
15
Oculi mei semper ad Dóminum: quóniam ipse evéllet de láqueo pedes meos. Oczy moje zawsze ku Panu: abowiem on wyrwie sidła nogi moje.
16
Réspice in me, et miserére mei: quia únicus et pauper sum ego. Wejrzysz na mię, a zmiłuj się nademną: bom ja jest jedyny i ubogi.
17
Tribulatiónes cordis mei multiplicátæ sunt: de necessitátibus meis érue me. Udręczenia serca mego rozmnożyły się: wyrwi mię z potrzeb moich.
18
Vide humilitátem meam, et labórem meum: et dimítte univérsa delícta mea. Wejrzy na uniżenie moje, i na pracę moję: a odpuść wszystkie grzechy moje.
19
Réspice inimícos meos quóniam multiplicáti sunt, et ódio iníquo odérunt me. Patrz na nieprzyjacioły moje, boć się rozmnożyli, a nienawiścią niesprawiedliwą nienawidzieli mię.
20
Custódi ánimam meam, et érue me: non erubéscam, quóniam sperávi in te. Strzeż dusze mojej, a wyrwi mię: niech się nie zawstydzę, bom miał nadzieję w tobie.
21
Innocéntes et recti adhæsérunt mihi: quia sustínui te. Niewinni i prawi przystali do mnie: iżem czekał na cię.
22
Líbera Deus Israel, ex ómnibus tribulatiónibus suis. Wybaw Boże Izraela, ze wszystkich ucisków jego.
25
1
In finem. Psalmus David. Iúdica me Dómine, quóniam ego in innocéntia mea ingréssus sum: et in Dómino sperans non infirmábor. Na koniec Psalm Dawidowi. Osądź mię Panie, ponieważem ja chodził w niewinności mojej: a w Panu nadzieję mając, nie osłabieję.
2
Proba me Dómine, et tenta me: ure renes meos et cor meum. Próbuj mię Panie, i doświadcz mię: wypal nerki moje i serce moje.
3
Quóniam misericórdia tua ante óculos meos est: et complácui in veritáte tua. Abowiem miłosierdzie twoje przed oczyma memi jest: i ukochałem się w prawdzie twojej.
4
Non sedi cum concílio vanitátis: et cum iníqua geréntibus non introíbo. Nie siedziałem ze zborem marności: a z czyniącymi bezprawia wchodzić nie będę.
5
Odívi ecclésiam malignántium: et cum ímpiis non sedébo. Miałem w nienawiści zbór złośliwych, a z niepobożnymi nie zasiędę.
6
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum Dómine: Umyję między niewinnymi ręce moje: i obejdę ołtarz twój Panie.
7
ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Abych słyszał głos chwały: a opowiedał wszystkie dziwy twoje.
8
Dómine diléxi decórem domus tuæ, et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Panie umiłowałem ochędóztwo domu twego: i miejsce mieszkania chwały twojej.
9
Ne perdas cum ímpiis Deus ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: Nie zatracaj z niezbożnymi Boże dusze mojej: a z mężmi krwawymi żywota mego.
10
in quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. U których w ręku są nieprawości: prawica ich pełna jest podarków.
11
Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me, et miserére mei. A jam chodził w niewinności mojej: odkup mię, a zmiłuj się nademna.
12
Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te Dómine. Noga moja stała na drodze prostej: w kościelech będę cię chwalił Panie.
26
1
Psalmus David priúsquam linirétur. Dóminus illuminátio mea, et salus mea, quem timébo? Dóminus protéctor vitæ meæ, a quo trepidábo? Psalm Dawidowi, pierwej niźli był pomazany. Pan oświecenie moje, i zbawienie moje, kogóż się będę bał? Pan obrońca żywota mego, kogóż się będę lękał?
2
Dum apprópiant super me nocéntes, ut edant carnes meas: qui tríbulant me inimíci mei, ipsi infirmáti sunt et cecidérunt. Gdy się przybliżają na mię szkodnicy, aby żarli ciało moje. Którzy mię trapią nieprzyjaciele moi: sami zemdleli i upadli.
3
Si consístant advérsum me castra, non timébit cor meum: si exsúrgat advérsum me prœ́lium, in hoc ego sperábo. Choćby stanęły przeciwko mnie wojska, nie będzie się bało serce moje. Choćby powstała przeciwko mnie bitwa, w tym ja nadzieję pokładać będę.
4
Unam pétii a Dómino, hanc requíram, ut inhábitem in domo Dómini ómnibus diébus vitæ meæ: ut vídeam voluptátem Dómini, et vísitem templum eius. O jedne prosiłem Pana, tej szukać będę: abych mieszkał w domu Pańskim po wszystkie dni żywota mego. Abych patrzył na rozkosz Pańską, i nawiedzał kościół jego.
5
Quóniam abscóndit me in tabernáculo suo: in die malórum protéxit me in abscóndito tabernáculi sui. Abowiem skrył mię w przybytku swoim: we dni złe obronił mię w skrytości przybytku swego.
6
In petra exaltávit me: et nunc exaltávit caput meum super inimícos meos. Circuívi, et immolávi in tabernáculo eius hóstiam vociferatiónis: cantábo, et psalmum dicam Dómino. Na skale wywyższył mię: a teraz wywyższył głowę moję nad nieprzyiacioły memi. Obszedłem i ofiarowałem w przybytku jego ofiarę krzykliwą: będę śpiewał, i Psalmy grał Panu.
7
Exáudi Dómine vocem meam, qua clamávi ad te: miserére mei, et exáudi me. Wysłuchaj Panie głos mój, którym wołam do ciebie: zmiłuj się nademną, a wysłuchaj mię.
8
Tibi dixit cor meum: Exquisívit te fácies mea: fáciem tuam Dómine requíram. Tobie rzekło serce moje, szukało cię oblicze moje: oblicza twego Panie szukać będę.
9
Ne avértas fáciem tuam a me: ne declínes in ira a servo tuo. Adiútor meus esto: ne derelínquas me, neque despícias me Deus salutáris meus. Nie odwracaj oblicza twego odemnie: nie odstępuj w gniewie od sługi twego. Bądź pomocnikiem moim: nie opuszczaj mię, ani mię wzgardzaj Boże zbawicielu mój.
10
Quóniam pater meus et mater mea dereliquérunt me: Dóminus autem assúmpsit me. Abowiem ociec mój i matka moja opuścili mię: ale Pan przyjął mię.
11
Legem pone mihi Dómine in via tua: et dírige me in sémitam rectam propter inimícos meos. Zakon mi ustaw Panie w drodze twojej: i prowadź mię prostą ścieżką dla nieprzyjaciół moich.
12
Ne tradíderis me in ánimas tribulántium me: quóniam insurrexérunt in me testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi. Nie podawaj mię na dusze trapiących mię: abowiem powstali przeciwko mnie świadkowie fałszywi, i skłamała nieprawość sobie.
13
Credo vidére bona Dómini in terra vivéntium. Wierzę, iż oglądam dobra Pańskie w ziemi żywiących.
14
Exspécta Dóminum, viríliter age: et confortétur cor tuum, et sústine Dóminum. Oczekawaj Pana, mężnie czyń: i niech się zmocni serce twoje, a czekaj na Pana.
27
1
Psalmus ipsi David. Ad te Dómine clamábo, Deus meus ne síleas a me: nequándo táceas a me, et assimilábor descendéntibus in lacum. Psalm samemu Dawidowi. Do ciebie Panie będę wołał, Boże mój nie milcz przedemną: abyś kiedy nie milczał przedemną, i stałbym się podobny zstępującym do dołu.
2
Exáudi Dómine vocem deprecatiónis meæ dum oro ad te: dum extóllo manus meas ad templum sanctum tuum. Wysłuchaj Panie głos prośby mojej, gdy się modlę tobie: gdy podnoszę ręce swe ku kościołowi twemu świętemu.
3
Ne simul trahas me cum peccatóribus: et cum operántibus iniquitátem ne perdas me: qui loquúntur pacem cum próximo suo, mala autem in córdibus eórum. Nie pociągaj mię pospołu z grzeszniki: i z czyniącymi nieprawość nie zatracaj mię. Którzy mówią pokój z bliźnim swoim: a złość w sercach ich.
4
Da illis secúndum ópera eórum, et secúndum nequítiam adinventiónum ipsórum: secúndum ópera mánuum eórum tríbue illis: redde retributiónem eórum ipsis. Daj im według uczynków ich, i według złości wymysłów ich. Według spraw ręku ich oddaj im: oddaj im zapłatę ich.
5
Quóniam non intellexérunt ópera Dómini, et in ópera mánuum eius déstrues illos, et non ædificábis eos. Abowiem nie zrozumieli spraw Pańskich, i uczynków rąk jego: zepsujesz je, a nie zbudujesz ich.
6
Benedíctus Dóminus: quóniam exaudívit vocem deprecatiónis meæ. Błogosławiony Pan: bo wysłuchał głos prośby mojej,
7
Dóminus adiútor meus, et protéctor meus: in ipso sperávit cor meum, et adiútus sum: et reflóruit caro mea, et ex voluntáte mea confitébor ei. Pan pomocnik mój, i obrońca mój: w nim nadzieję pokładało serce moje, i ratowany jestem. I zakwitnęło znowu ciało moje: a z wolej mojej wyznawać mu będę.
8
Dóminus fortitúdo plebis suæ: et protéctor salvatiónum christi sui est. Pan mocą ludu swego: i obrońcą zbawienia pomazańca swego.
9
Salvum fac pópulum tuum Dómine, et bénedic hereditáti tuæ: et rege eos, et extólle illos usque in ætérnum. Zbaw lud twój Panie, a błogosław dziedzictwu twojemu: i rządź je, i wywyższaj je aż na wieki.
28
1
Psalmus David. In consummatióne tabernáculi. Afférte Dómino fílii Dei: afférte Dómino fílios aríetum. Psalm Dawidowi, przy dokończeniu przybytku. Przynoście Panu synowie Boży: przynoście Panu syny baranie.
2
Afférte Dómino glóriam et honórem, afférte Dómino glóriam nómini eius: adoráte Dóminum in átrio sancto eius. Przynoście Panu, chwałę i cześć, przynoście Panu chwałę imieniowi jego: kłaniajcie się Panu w sieni świętej jego.
3
Vox Dómini super aquas, Deus maiestátis intónuit: Dóminus super aquas multas. Głos Pański nad wodami, Bóg majestatu zagrzmiał: Pan nad wodami wielkimi.
4
Vox Dómini in virtúte: vox Dómini in magnificéntia. Głos Pański w mocy: głos Pański w wielmożności.
5
Vox Dómini confringéntis cedros: et confrínget Dóminus cedros Líbani: Głos Pański łamiący cedry: i połamie Pan cedry Libańskie.
6
et commínuet eas tamquam vítulum Líbani: et diléctus quemádmodum fílius unicórnium. I podrobi je jako cielę Libańskie: a umiłowany jako syn Jednorożców.
7
Vox Dómini intercidéntis flammam ignis: Głos Pański rozmiatający płomień ognisty:
8
vox Dómini concutiéntis desértum: et commovébit Dóminus desértum Cades. Głos Pański zatrząsający puszczą: i poruszy Pan pustynią Kades.
9
Vox Dómini præparántis cervos, et revelábit condénsa: et in templo eius omnes dicent glóriam. Głos Pański przygotujący łanie, i odkryje gęstwy a w kościele jego wszyscy chwałę dadzą.
10
Dóminus dilúvium inhabitáre facit: et sedébit Dóminus rex in ætérnum. Pan czyni, że potop trwa: a będzie siedział Pan Król na wieki.
11
Dóminus virtútem pópulo suo dabit: Dóminus benedícet pópulo suo in pace. Pan mocy ludowi swemu doda: Pan błogosławić będzie ludowi swemu, w pokoju.
29
1
Psalmus cántici. In dedicatióne domus David. Psalm pieśni, na poświącaniu domu Dawidowego.
2
Exaltábo te Dómine quóniam suscepísti me: nec delectásti inimícos meos super me. Wywyższać cię będę Panie, żeś mię przyjął: a nie dał pociechy nieprzyjaciołom moim nademną.
3
Dómine Deus meus clamávi ad te, et sanásti me. Panie Boże mój wołałem do ciebie i uzdrowiłeś mię.
4
Dómine eduxísti ab inférno ánimam meam: salvásti me a descendéntibus in lacum. Panie wywiodłeś z piekła duszę moję: wybawiłeś mię od zstępujących do dołu.
5
Psállite Dómino sancti eius: et confitémini memóriæ sanctitátis eius. Śpiewajcie Panu święci jego: a wyznawajcie pamiątce świątobliwości jego.
6
Quóniam ira in indignatióne eius, et vita in voluntáte eius: ad vésperum demorábitur fletus, et ad matutínum lætítia. Bo gniew w zapalczywości jego: a żywot na wolej jego. Do wieczora będzie trwał płacz: a do poranku wesele.
7
Ego autem dixi in abundántia mea: Non movébor in ætérnum. A jam rzekł w dostatku moim: nie będę poruszony na wieki.
8
Dómine in voluntáte tua præstitísti decóri meo virtútem: avertísti fáciem tuam a me, et factus sum conturbátus. Panie, według wolej twojej, dałeś moc ozdobie mojej. Odwróciłeś oblicze swe odemnie i stałem się zatrwożonym.
9
Ad te Dómine clamábo, et ad Deum meum deprecábor. Do ciebie Panie wołać będę, i do Boga mego modlić się będę.
10
Quæ utílitas in sánguine meo, dum descéndo in corruptiónem? Numquid confitébitur tibi pulvis, aut annuntiábit veritátem tuam? Cóż za pożytek we krwi mojej, gdy zastępuję do skażenia? Izali proch wyznawać ci będzie: abo opowiadać będzie prawdę twoję?
11
Audívit Dóminus, et misértus est mei: Dóminus factus est adiútor meus. Usłyszał Pan, i zmiłował się nademną: Pan się stał pomocnikiem moim.
12
Convertísti planctum meum in gáudium mihi: conscidísti saccum meum, et circumdedísti me lætítia: Odmieniłeś mi płacz mój w wesele: zdarłeś wór mój i oblokłeś mię weselem:
13
ut cantet tibi glória mea, et non compúngar: Dómine Deus meus in ætérnum confitébor tibi. Aby tobie śpiewała chwała moja, a nie żałował: Panie Boże mój na wieki wyznawać ci będę.
30
1
In finem. Psalmus David, pro éxtasi. Na koniec, Psalm Dawidowi, na zachwycenie.
2
In te Dómine sperávi: non confúndar in ætérnum: in iustítia tua líbera me. W tobiem Panie nadzieję miał, niech nie będę zawstydzon na wieki: w sprawiedliwości twojej wybaw mię.
3
Inclína ad me aurem tuam, accélera ut éruas me. Esto mihi in Deum protectórem: et in domum refúgii, ut salvum me fácias. Nakłoń ku mnie ucha twego, pospiesz się, abyś mię wyrwał. Bądź mi Bogiem obrońcą, i domem ucieczki, abyś mię zbawił.
4
Quóniam fortitúdo mea, et refúgium meum es tu: et propter nomen tuum dedúces me, et enútries me. Albowiem moc moja i ucieczka moja jesteś ty: a dla imienia twego poprowadzisz mię, i wychowasz mię.
5
Edúces me de láqueo hoc, quem abscondérunt mihi: quóniam tu es protéctor meus. Wywiedziesz mię z sidła tego, które mi zakryli: boś ty jest obrońca mój.
6
In manus tuas comméndo spíritum meum: redemísti me Dómine Deus veritátis. W ręce twe polecam ducha mego: odkupiłeś mię Panie Boże prawdy.
7
Odísti observántes vanitátes, supervácue. Ego autem in Dómino sperávi: Miałeś w nienawiści przystrzegające marności na daremne. A jam w Panu nadzieję miał:
8
exsultábo, et lætábor in misericórdia tua. Quóniam respexísti humilitátem meam, salvásti de necessitátibus ánimam meam. Będę się weselił, i radował w miłosierdziu twojem. Abowiemeś wejrzał na uniżenie moje, wybawiłeś z potrzeb duszę moję.
9
Nec conclusísti me in mánibus inimíci: statuísti in loco spatióso pedes meos. Aniś mię zamknął w rękach nieprzyjacielskich: postawiłeś na miejscu przestronnem nogi moje.
10
Miserére mei Dómine quóniam tríbulor: conturbátus est in ira óculus meus, ánima mea, et venter meus: Zmiłuj się nademną Panie, bom jest utrapiony: zatrwożyło się w gniewie oko moje, dusza moja, i wnętrze moje.
11
quóniam defécit in dolóre vita mea, et anni mei in gemítibus. Infirmáta est in paupertáte virtus mea, et ossa mea conturbáta sunt. Abowiem ustał w boleści żywot mój, i lata moje w wzdychaniu. Zemdlała w ubóstwie siła moja: i kości moje strwożone są.
12
Super omnes inimícos meos factus sum oppróbrium, et vicínis meis valde, et timor notis meis. Qui vidébant me, foras fugérunt a me: Nad wszystkie nieprzyjacioły moje stałem się pośmiewiskiem i sąsiadom moim barzo: i strachem znajomym moim. Którzy mię widzieli, precz odemnie uciekli:
13
oblivióni datus sum, tamquam mórtuus a corde. Factus sum tamquam vas pérditum: Jestem zapomniony z serca jako umarły. Stałem się jako naczynie stracone:
14
quóniam audívi vituperatiónem multórum commorántium in circúitu: in eo dum convenírent simul advérsum me, accípere ánimam meam consiliáti sunt. Bom słyszał łajanie mnogich mieszkających w okolicy: W tym gdy się schodzili społem przeciwko mnie, odjąć duszę moję namawiali się.
15
Ego autem in te sperávi Dómine: dixi: Deus meus es tu: A jam w tobie nadzieję miał Panie: rzekłem, tyś jest Bogiem moim:
16
in mánibus tuis sortes meæ. Eripe me de manu inimicórum meórum, et a persequéntibus me. W ręku twoich losy moje. Wyrwi mię z ręki nieprzyjaciół moich, i od prześladujących mię.
17
Illústra fáciem tuam super servum tuum, salvum me fac in misericórdia tua: Oświeć twarz twoję nad sługą twoim, zbaw mię w miłosierdziu twojem:
18
Dómine non confúndar, quóniam invocávi te. Erubéscant ímpii, et deducántur in inférnum: Panie niech nie będę zawstydzon, abowiem wzywałem cię. Niech się zawstydzą niezbożnicy, i niech będą prowadzeni do piekła:
19
muta fiant lábia dolósa. Quæ loquúntur advérsus iustum iniquitátem, in supérbia, et in abusióne. Niech zaniemieją usta zdradliwe, Które mówią nieprawość przeciw sprawiedliwemu w pysze i w powieraniu.
20
Quam magna multitúdo dulcédinis tuæ Dómine, quam abscondísti timéntibus te. Perfecísti eis, qui sperant in te, in conspéctu filiórum hóminum. Jakoż wielkie mnóstwo słodkości twej Panie, którąś zakrył bojącym się ciebie. Sprawiłeś tym, którzy nadzieję mają w tobie, przed oblicznością synów ludzkich.
21
Abscóndes eos in abscóndito faciéi tuæ, a conturbatióne hóminum: próteges eos in tabernáculo tuo a contradictióne linguárum. Zakryjesz je w zakryciu oblicza twego od zamieszania ludzkiego. Zasłonisz je w namiecie twoim od przeciwieństwa języków.
22
Benedíctus Dóminus: quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi in civitáte muníta. Błogosławiony Pan: że dziwnie okazał miłosierdzie swe nademną w mieście obronnem.
23
Ego autem dixi in excéssu mentis meæ: Proiéctus sum a fácie oculórum tuórum. Ideo exaudísti vocem oratiónis meæ, dum clamárem ad te. A jam mówił w zdumieniu umysłu mego, jestem odrzucon od obliczności oczu twoich. Przetoś wysłuchał głos modlitwy mojej, gdym wołał do ciebie.
24
Dilígite Dóminum omnes sancti eius: quóniam veritátem requíret Dóminus, et retríbuet abundánter faciéntibus supérbiam. Miłujcie Pana wszyscy święci jego: abowiem Pan będzie szukał prawdy, i odda obficie czyniącym pychę.
25
Viríliter ágite, et confortétur cor vestrum, omnes qui sperátis in Dómino. Mężnie czyńcie, a niech się posili serce wasze, wszyscy, którzy nadzieję macie w Panu.
31
1
Ipsi David intelléctus. Beáti quorum remíssæ sunt iniquitátes: et quorum tecta sunt peccáta. Samemu Dawidowi wyrozumienia. Błogosławieni, których odpuszczone są nieprawości: i których zakryte są grzechy.
2
Beátus vir, cui non imputávit Dóminus peccátum, nec est in spíritu eius dolus. Błogosławiony mąż, któremu Pan nie poczytał grzechu, ani jest w duchu jego zdrada.
3
Quóniam tácui, inveteravérunt ossa mea, dum clamárem tota die. Iżem milczał, zastarzały się kości moje, gdym wołał cały dzień.
4
Quóniam die ac nocte graváta est super me manus tua: convérsus sum in ærúmna mea, dum confígitur spina. Bo we dnie i w nocy ociężała nademną ręka twoja: nawróciłem się w nędzy mojej, gdy tkwi cierznie.
5
Delíctum meum cógnitum tibi feci: et iniustítiam meam non abscóndi. Dixi: Confitébor advérsum me iniustítiam meam Dómino: et tu remisísti impietátem peccáti mei. Grzech mój oznajmiłem tobie: a niesprawiedliwości mojej nie kryłem. Rzekłem, wyznam przeciwko sobie niesprawiedliwość moje Panu: a tyś odpuścił niezborność grzechu mego.
6
Pro hac orábit ad te omnis sanctus, in témpore opportúno. Verúmtamen in dilúvio aquárum multárum, ad eum non approximábunt. Dla tego będzie się modlił do ciebie wszelki święty, czasu pogodnego. Wszakże w potopie wód mnogich, do niego się nie przybliżą.
7
Tu es refúgium meum a tribulatióne, quæ circúmdedit me: exsultátio mea, érue me a circumdántibus me. Tyś jest ucieczka moja, od utrapienia, które mię ogarnęło: radości moja wyrwi mię od tych, którzy mię obiegli.
8
Intelléctum tibi dabo, et ínstruam te in via hac, qua gradiéris: firmábo super te óculos meos. Dam tobie rozum, i nauczę cię na drodze tej, którą pójdziesz: umocnię nad tobą oczy moje.
9
Nolíte fíeri sicut equus et mulus, quibus non est intelléctus. In camo et freno maxíllas eórum constrínge, qui non appróximant ad te. Nie bądźcież jako koń i mul, którzy nie mają rozumu. Uzdą i wędzidłem ściśni czeluści tych, którzy się nie przybliżają do ciebie.
10
Multa flagélla peccatóris: sperántem autem in Dómino misericórdia circúmdabit. Siła biczów na grzesznika: a mającego nadzieję w Panu miłosierdzie ogarnie.
11
Lætámini in Dómino, et exsultáte iusti, et gloriámini omnes recti corde. Weselcie się w Panu i radujcie się sprawiedliwi: a chlubcie się wszyscy prawego sercu.
32
1
Psalmus David. Exsultáte iusti in Dómino: rectos decet collaudátio. Psalm Dawidowi. Weselcie się sprawiedliwi w Panu: prawym przystoi chwalą.
2
Confitémini Dómino in cíthara: in psaltério decem chordárum psállite illi. Wyznawajcie Panu na cytrze: grajcie mu na instrumencie o dziesiąci stronach.
3
Cantáte ei cánticum novum: bene psállite ei in vociferatióne. Śpiewajcie mu pieśń nową, dobrze mu grajcie w krzyczeniu.
4
Quia rectum est verbum Dómini, et ómnia ópera eius in fide. Abowiem prawe jest słowo Pańskie, i wszystkie sprawy jego w wierności.
5
Díligit misericórdiam et iudícium: misericórdia Dómini plena est terra. Miłuje miłosierdzie i sąd: miłosierdzia Pańskiego pełna jest ziemia.
6
Verbo Dómini cæli firmáti sunt: et spíritu oris eius omnis virtus eórum. Słowem Pańskiem niebiosa utwierdzone są: a duchem ust jego wszystka moc ich.
7
Cóngregans sicut in utre aquas maris: ponens in thesáuris abýssos. Zgromadzając jako w skórzanym worze wody morskie: kładąc w skarby przepaści.
8
Tímeat Dóminum omnis terra: ab eo autem commoveántur omnes inhabitántes orbem. Niech się boi Pana wszystka ziemia: a przed nim niech się wzruszą wszyscy mieszkający na świecie.
9
Quóniam ipse dixit, et facta sunt: ipse mandávit, et creáta sunt. Abowiem on rzekł, i uczynione są: on rozkazał, a stworzone są.
10
Dóminus díssipat consília géntium: réprobat autem cogitatiónes populórum, et réprobat consília príncipum. Pan rozprasza rady narodów: a wniwecz obraca myśli ludzkie, i odmiata rady książęce.
11
Consílium autem Dómini in ætérnum manet: cogitatiónes cordis eius in generatióne et generatiónem. A rada Pańska trwa na wieki: myśli serca jego, od narodu do narodu.
12
Beáta gens, cuius est Dóminus Deus eius: pópulus, quem elégit in hereditátem sibi. Błogosławiony naród, którego jest Pan, Bóg jego: lud, który obrał za dziedzictwo sobie.
13
De cælo respéxit Dóminus: vidit omnes fílios hóminum. Pojrzał Pan z nieba: ujrzał wszystkie syny ludzkie.
14
De præparáto habitáculo suo respéxit super omnes, qui hábitant terram. Z nagotowanego mieszkania swego pojrzał na wszystkie, którzy mieszkają na ziemi,
15
Qui finxit sigillátim corda eórum: qui intélligit ómnia ópera eórum. Który uformował każde z osobna serca ich: który rozumie wszystkie ich sprawy.
16
Non salvátur rex per multam virtútem: et gigas non salvábitur in multitúdine virtútis suæ. Niebywa wybawion król przez wielką moc: a obrzym nie będzie wybawion wielkością siły swojej.
17
Fallax equus ad salútem: in abundántia autem virtútis suæ non salvábitur. Omylny koń ku wybawieniu: a w obfitości mocy swojej nie będzie wybawion.
18
Ecce óculi Dómini super metuéntes eum: et in eis qui sperant super misericórdia eius. Oto oczy Pańskie nad bojącymi się go: i nad tymi, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego.
19
Ut éruat a morte ánimas eórum: et alat eos in fame. Aby wyrwał od śmierci dusze ich: i żywił je w głodzie.
20
Anima nostra sústinet Dóminum: quóniam adiútor et protéctor noster est. Dusza nasza znosi Pana: bo jest pomocnikiem i obrońcą naszym.
21
Quia in eo lætábitur cor nostrum: et in nómine sancto eius sperávimus. Abowiem w nim się rozweseli serce nasze: a w imieniu świętem jego mieliśmy nadzieję.
22
Fiat misericórdia tua Dómine super nos: quemádmodum sperávimus in te. Niechaj będzie miłosierdzie twoje Panie nad nami, jakośmy nadzieję mieli w tobie.
33
1
Davídi, cum immutávit vultum suum coram Achímelech, et dimísit eum, et ábiit. Dawidowi, kiedy odmienił twarz swoję, przed Achimelechem, i opuścił go, i odszedł.
2
Benedícam Dóminum in omni témpore: semper laus eius in ore meo. Będę błogosławił Pana na każdy czas, zawżdy chwała jego w uściech moich.
3
In Dómino laudábitur ánima mea: áudiant mansuéti, et læténtur. W Panu się chlubić będzie dusza moja, niechaj słyszą ciszy, a niech się weselą.
4
Magnificáte Dóminum mecum: et exaltémus nomen eius in idípsum. Wielbcie Pana zemną: a wywyższajmy imię jego, spółecznie.
5
Exquisívi Dóminum, et exaudívit me: et ex ómnibus tribulatiónibus meis erípuit me. Szukałem Pana i wysłuchał mię: i ze wszech utrapienia moich wyrwał mię.
6
Accédite ad eum, et illuminámini: et fácies vestræ non confundéntur. Przystąpcie do niego, a oświecajcie się: a oblicza wasze nie będą zawstydzone.
7
Iste pauper clamávit, et Dóminus exaudívit eum: et de ómnibus tribulatiónibus eius salvávit eum. Ten ubogi wołał, a Pan go wysłuchał: i ze wszystkich ucisków jego wybawił go.
8
Immíttet ángelus Dómini in circúitu timéntium eum: et erípiet eos. Wpuści Anioł Pański w około bojących się go: i wyrwie je.
9
Gustáte, et vidéte quóniam suávis est Dóminus: beátus vir, qui sperat in eo. Skosztujcie, a obaczcie, iż słodki jest Pan: błogosławiony mąż, który w nim ma nadzieję.
10
Timéte Dóminum omnes sancti eius: quóniam non est inópia timéntibus eum. Bójcie się Pana wszyscy święci jego: bo niemasz niedostatku bojącym się go.
11
Dívites eguérunt et esuriérunt: inquiréntes autem Dóminum non minuéntur omni bono. Bogacze niedostatek cierpieli i łaknęli: lecz szukającym Pana na żadnem dobrem nie będzie schodziło.
12
Veníte fílii, audíte me: timórem Dómini docébo vos. Pódźcie sam synowie, słuchajcie mię: bojaźni Pańskiej nauczę was.
13
Quis est homo qui vult vitam: díligit dies vidére bonos? Który jest człowiek, który chce żywota: pragnie dni dobrych widnieć.
14
Próhibe linguam tuam a malo: et lábia tua ne loquántur dolum. Strzeż języka twego od złego: a usta twoje niech nie mówią zdrady.
15
Divérte a malo, et fac bonum: inquíre pacem, et perséquere eam. Odwróć się od złego, a czyń dobrze: szukaj pokoju a ścigaj go.
16
Oculi Dómini super iustos: et aures eius in preces eórum. Oczy Pańskie nad sprawiedliwymi: a uszy jego na prośby ich.
17
Vultus autem Dómini super faciéntes mala: ut perdat de terra memóriam eórum. A twarz Pańska nad czyniącymi źle: aby wygładził z ziemie pamiątkę ich.
18
Clamavérunt iusti, et Dóminus exaudívit eos: et ex ómnibus tribulatiónibus eórum liberávit eos. Wołali sprawiedliwi, a Pan je wysłuchał: i ze wszech ucisków ich wyswobodził je.
19
Iuxta est Dóminus iis, qui tribuláto sunt corde: et húmiles spíritu salvábit. Blizki jest Pan tym, którzy są utrapionego serca: i zbawi pokorne w duchu.
20
Multæ tribulatiónes iustórum: et de ómnibus his liberábit eos Dóminus. Mnogie uciski sprawiedliwych: a z tych wszystkich Pan je wybawi.
21
Custódit Dóminus ómnia ossa eórum: unum ex his non conterétur. Strzeże Pan wszystkich kości ich: jedna z nich się nie skruszy.
22
Mors peccatórum péssima: et qui odérunt iustum delínquent. Śmierć grzesznikow najgorsza, a którzy nie nawidzą sprawiedliwego, zgrzeszą.
23
Rédimet Dóminus ánimas servórum suórum: et non delínquent omnes qui sperant in eo. Pan odkupi dusze sług swoich: a nie zgrzeszą wszyscy, którzy w nim nadzieję mają.
34
1
Ipsi David. Iúdica Dómine nocéntes me, expúgna impugnántes me. Samemu Dawidowi. Osądź Panie szkodzące mię, zwalcz walczące przeciwko mnie.
2
Apprehénde arma et scutum: et exsúrge in adiutórium mihi. Porwi broń i tarczą: a powstań mi na pomoc.
3
Effúnde frámeam, et conclúde advérsus eos, qui persequúntur me: dic ánimæ meæ: Salus tua ego sum. Dobądź miecza, i zawrzy przeciwko tym, co mię prześladują: rzecz duszy mojej: Jam jest zbawieniem twojem.
4
Confundántur et revereántur quæréntes ánimam meam: avertántur retrórsum et confundántur cogitántes mihi mala. Niech będą zawstydzeni i zesromoceni szukający dusze mojej. Niech się cofną na zad, i niech będą zelżeni, myślący mi złe.
5
Fiant tamquam pulvis ante fáciem venti: et ángelus Dómini coárctans eos. Niechaj będą jako proch przed wiatrem: a Anioł Pański niechaj je uciśnie.
6
Fiat via illórum ténebræ et lúbricum: et ángelus Dómini pérsequens eos. Niech będzie droga ich ciemnością i ślizawką: a Anioł Pański niechaj ich goni.
7
Quóniam gratis abscondérunt mihi intéritum láquei sui: supervácue exprobravérunt ánimam meam. Abowiem bez przyczyny kryli na mię zatracenie sidła swego: niesłusznie urągali duszy mojej.
8
Véniat illi láqueus, quem ignórat: et cáptio, quam abscóndit, apprehéndat eum: et in láqueum cadat in ipsum. Niechajże nań przyjdzie sidło, o którem nie wie, a ułowienie, które zakrył, niechaj go pojmą: i niechaj w onoż sidło wpadnie.
9
Anima autem mea exsultábit in Dómino: et delectábitur super salutári suo. A dusza moja rozraduje się w Panu: i ukocha się w zbawieniu jego.
10
Omnia ossa mea dicent: Dómine, quis símilis tibi? erípiens ínopem de manu fortiórum eius: egénum et páuperem a diripiéntibus eum. Wszystkie kości moje rzekną: Panie, któż podobien tobie? Wyrywając chudzinę z ręki mocniejszych nadeń: niedostatecznego i ubogiego od drapieżców jego.
11
Surgéntes testes iníqui, quæ ignorábam interrogábant me. Powstawszy świadkowie fałszywi, pytali mię, czegom nie wiedział.
12
Retribuébant mihi mala pro bonis: sterilitátem ánimæ meæ. Oddawali mi złe za dobre niepłodność duszy mojej.
13
Ego autem cum mihi molésti essent, induébar cilício. Humiliábam in ieiúnio ánimam meam: et orátio mea in sinu meo convertétur. A ja, gdy mi się przykrzyli, obtoczyłem się w włosiennicę. Korzyłem postem duszę moje: a modlitwa moja do nadra mego się nawróci.
14
Quasi próximum, et quasi fratrem nostrum, sic complacébam: quasi lugens, et contristátus, sic humiliábar. Jako bliźniemu i jako bratu naszemu takem dogadzał: jako żałujący i smęcący się, takem się korzył.
15
Et advérsum me lætáti sunt, et convenérunt: congregáta sunt super me flagélla, et ignorávi. I weselili się przeciwko mnie, i schadzali się: zgromadziły się na mię bicze, a nie wiedziałem.
16
Dissipáti sunt, nec compúncti, tentavérunt me, subsannavérunt me subsannatióne: frenduérunt super me déntibus suis. Rozerwali się, a nie żałowali, kusili mię, szydzili ze mnie szyderstwem, zgrzytali na mię zęboma swemi.
17
Dómine quando respícies? restítue ánimam meam a malignitáte eórum: a leónibus únicam meam. Panie kiedyż wejrzysz? przywróć duszę moję od złości ich, ode lwów jedynaczkę moję.
18
Confitébor tibi in ecclésia magna: in pópulo gravi laudábo te. Będęć wyznawał w kościele wielkim, między ludem ogromnym będę cię wysławiał.
19
Non supergáudeant mihi qui adversántur mihi iníque: qui odérunt me gratis, et ánnuunt óculis. Niech się nie weselą ze mnie, którzy mi się niesprawiedliwie sprzeciwiają: którzy mię darmo w nienawiści mają, a mrugają oczyma.
20
Quóniam mihi quidem pacífice loquebántur: et in iracúndia terræ loquéntes, dolos cogitábant. Bo zemną w prawdzie spokojnie mówili: a w gniewie ziemskim mówiąc, zdrady myślili.
21
Et dilatavérunt super me os suum: dixérunt: Euge, euge, vidérunt óculi nostri. I rozdarli na mię gęby swoje: mówiąc: Ehej, Ehej, oglądałyć oczy nasze.
22
Vidísti Dómine, ne síleas: Dómine ne discédas a me. Widziałeś Panie, nie milcz: Panie nie odchodź odemnie.
23
Exsúrge et inténde iudício meo: Deus meus, et Dóminus meus in causam meam. Powstań, a pilnuj sądu mego: Boże mój, i Panie mój, sprawy mojej.
24
Iúdica me secúndum iustítiam tuam Dómine Deus meus, et non supergáudeant mihi. Sądź mię według sprawiedliwości twojej Panie Boże mój: a niech się nie weselą nademną.
25
Non dicant in córdibus suis: Euge, euge, ánimæ nostræ: nec dicant: Devorávimus eum. Niechaj nie mówią w sercach swoich: Ehej, Ehej, duszy naszej: i niech nie mówią: pożarliśmy go.
26
Erubéscant et revereántur simul, qui gratulántur malis meis: induántur confusióne et reveréntia, qui magna loquúntur super me. Niech będą zawstydzeni i pohańbieni społem, ci którzy się weselą ze złego mojego. Niechaj będą obleczeni w hańbę i w sromotę, ci którzy wielkie rzeczy mówią przeciwko mnie.
27
Exsúltent et læténtur qui volunt iustítiam meam: et dicant semper: Magnificétur Dóminus, qui volunt pacem servi eius. Niech się radują i weselą, którzy chcą sprawiedliwości mojej: i niech mówią zawżdy: Niechaj będzie uwielbiony Pan, którzy pragną pokoju słudze jego.
28
Et lingua mea meditábitur iustítiam tuam, tota die laudem tuam. A język mój będzie rozmyślał sprawiedliwość twoję, cały dzień chwałę twoję.
35
1
In finem, servo Dómini ipsi David. Na koniec, słudze Pańskiemu samemu Dawidowi.
2
Dixit iniústus ut delínquat in semetípso: non est timor Dei ante óculos eius. Rzekł niesprawiedliwy, aby grzeszył, sam w sobie: niemasz bojaźni Bożej przed oczyma jego.
3
Quóniam dolóse egit in conspéctu eius: ut inveniátur iníquitas eius ad ódium. Abowiem zdradliwie czynił przed oblicznością jego: aby się nalazła nieprawość jego do nienawidzenia,
4
Verba oris eius iníquitas, et dolus: nóluit intellígere ut bene ágeret. Słowa ust jego nieprawość i zdrada: nie chciał rozumieć, aby dobrze czynił.
5
Iniquitátem meditátus est in cubíli suo: ástitit omni viæ non bonæ, malítiam autem non odívit. Nieprawość rozmyślał na łożu swojem, stał przy wszelkiej drodze niedobrej, a złości nie miał w nienawiści.
6
Dómine in cælo misericórdia tua: et véritas tua usque ad nubes. Panie w niebie miłosierdzie twoje: a prawda twoja aż do obłoków.
7
Iustítia tua sicut montes Dei: iudícia tua abýssus multa. Hómines, et iuménta salvábis Dómine: Sprawiedliwość twoja jako góry Boże: sądy twoje przepaść wielka. Ludzie i bydlęta zbawisz Panie.
8
quemádmodum multiplicásti misericórdiam tuam Deus. Fílii autem hóminum in tégmine alárum tuárum sperábunt. Jakoś rozmnożył miłosierdzie twoje Boże. A synowie człowieczy w zasłonie skrzydeł twoich nadzieję mieć będą.
9
Inebriabúntur ab ubertáte domus tuæ: et torrénte voluptátis tuæ potábis eos. Będą upojeni hojnością domu twego: i strumieniem rozkoszy twojej napoisz je.
10
Quóniam apud te est fons vitæ: et in lúmine tuo vidébimus lumen. Abowiem u ciebie jest zdrój żywota: a w światłości twojej oglądamy światłość.
11
Præténde misericórdiam tuam sciéntibus te, et iustítiam tuam his, qui recto sunt corde. Rozciągni miłosierdzie twoje nad tymi, którzy cię znają: i sprawiedliwość twoję nad tymi, którzy są prawego serca.
12
Non véniat mihi pes supérbiæ: et manus peccatóris non móveat me. Niech mię nie nadchodzi noga pychy: a ręka grzesznego niech mię nie porusza.
13
Ibi cecidérunt qui operántur iniquitátem: expúlsi sunt, nec potuérunt stare. Tam upadli, którzy czynią nieprawość: wygnani są, ani się mogli ostać.
36
1
Psalmus ipsi David. Noli æmulári in malignántibus: neque zeláveris faciéntes iniquitátem. Psalm samemu Dawidowi. Nie obruszaj się dla złośliwych: ani zajrzy czyniącym nieprawość.
2
Quóniam tamquam fœnum velóciter aréscent: et quemádmodum ólera herbárum cito décident. Abowiem jako trawa prędko uwiędną: a jako liście ziela wnet opadną.
3
Spera in Dómino, et fac bonitátem: et inhábita terram, et pascéris in divítiis eius. Miej nadzieję w Panu, a czyń dobrze: i mieszkaj na ziemi, a będziesz się karmił jej bogactwy.
4
Delectáre in Dómino: et dabit tibi petitiónes cordis tui. Kochaj się w Panu: i da tobie prośby serca twego.
5
Revéla Dómino viam tuam, et spera in eo: et ipse fáciet. Objaw Panu drogę twoję, a miej nadzieję w nim: a on uczyni.
6
Et edúcet quasi lumen iustítiam tuam, et iudícium tuum tamquam merídiem: I wywiedzie jako światłość sprawiedliwość twoję: a sąd twój jako południe:
7
súbditus esto Dómino, et ora eum. Noli æmulári in eo, qui prosperátur in via sua: in hómine faciénte iniustítias. Bądź poddany Panu, a módl się mu. Nie obruszaj się dla tego, któremu się szczęści na drodze jego: dla człowieka czyniącego niesprawiedliwości.
8
Désine ab ira, et derelínque furórem: noli æmulári ut malignéris. Przestań gniewu, a opuść zapalczywość: nie obruszaj się, abyś miał źle czynić.
9
Quóniam qui malignántur, exterminabúntur: sustinéntes autem Dóminum, ipsi hereditábunt terram. Abowiem, którzy źle czynią, będą wykorzenieni: lecz znoszący Pana, ci odziedziczą ziemię.
10
Et adhuc pusíllum, et non erit peccátor: et quæres locum eius, et non invénies. I jeszcze mało, aż ci nie będzie złośnika: i będziesz szukał miejsca jego, a nie najdziesz.
11
Mansuéti autem hereditábunt terram, et delectabúntur in multitúdine pacis. Ale ciszy odziedziczą ziemię, i kochać się będą w wielkości pokoju.
12
Observábit peccátor iustum: et stridébit super eum déntibus suis. Będzie podstrzegał złośnik sprawiedliwego, i będzie nań zgrzytał zęboma swemi.
13
Dóminus autem irridébit eum: quóniam próspicit quod véniet dies eius. Ale Pan będzie się śmiał z niego: abowiem upatruje, że przydzie dzień jego.
14
Gládium evaginavérunt peccatóres: intendérunt arcum suum, ut deíciant páuperem et ínopem, ut trucídent rectos corde. Miecza dobyli grzesznicy, naciągnęli łuk swój. Aby porazili ubogiego i niedostatecznego: aby pozamordowali ludzie prawego serca.
15
Gládius eórum intret in corda ipsórum: et arcus eórum confringátur. Miecz ich niech wnidzie w serca ich: a łuk ich niech się złamie.
16
Mélius est módicum iusto, super divítias peccatórum multas. Lepsza jest trocha sprawiedliwego, niźli wielkie bogactwa grzesznych.
17
Quóniam bráchia peccatórum conteréntur: confírmat autem iustos Dóminus. Abowiem ramiona grzeszników połamią się, a sprawiedliwe Pan potwierdza.
18
Novit Dóminus dies immaculatórum: et heréditas eórum in ætérnum erit. Zna Pan dni niepokalanych: a dziedzictwo ich na wieki będzie.
19
Non confundéntur in témpore malo, et in diébus famis saturabúntur: Nie będą zawstydzeni we zły czas: i we dni głodu będą nasyceni:
20
quia peccatóres períbunt. Inimíci vero Dómini mox ut honorificáti fúerint et exaltáti: deficiéntes, quemádmodum fumus defícient. Abowiem grzesznicy zaginą. A nieprzyjaciele Pańscy, skoro będą uczczeni i wyniesieni: ustawając, jako dym ustaną.
21
Mutuábitur peccátor, et non solvet: iustus autem miserétur et tríbuet. Będzie pożyczał grzesznik, a nie zapłaci: ale sprawiedliwy zmiłuje się i da.
22
Quia benedicéntes ei hereditábunt terram: maledicéntes autem ei disperíbunt. Abowiem błogosławiący go odziedziczą ziemię: ale złorzeczący mu zaginą.
23
Apud Dóminum gressus hóminis dirigéntur: et viam eius volet. Przed Panem postępki człowiecze będą prostowane: i drogi jego zechce.
24
Cum cecíderit, non collidétur: quia Dóminus suppónit manum suam. Gdy się powali, nie stłucze się: bo Pan podkłada rękę swoję.
25
Iúnior fui, étenim sénui: et non vidi iustum derelíctum, nec semen eius quærens panem. Byłem młodym i starzałem się: a nie widziałem sprawiedliwego opuszczonego, ani nasienia jego szukającego chleba.
26
Tota die miserétur et cómmodat: et semen illíus in benedictióne erit. Cały dzień czyni miłosierdzie i pożycza: a nasienie jego w błogosławieństwie będzie.
27
Declína a malo, et fac bonum: et inhábita in sǽculum sǽculi. Odstąp od złego a czyń dobrze: a mieszkaj na wieki wieku.
28
Quia Dóminus amat iudícium, et non derelínquet sanctos suos: in ætérnum conservabúntur. Iniústi puniéntur, et semen impiórum períbit. Abowiem Pan miłuje sąd, a nie opuści świętych swoich: na wieki będą zachowani. Niesprawiedliwi będą pokarani: i nasienie niezbożnych zaginie.
29
Iusti autem hereditábunt terram: et inhabitábunt in sǽculum sǽculi super eam. Sprawiedliwi lepak odziedziczą ziemię: i będą mieszkali na wieki wieku na niej.
30
Os iusti meditábitur sapiéntiam, et lingua eius loquétur iudícium. Usta sprawiedliwego będą rozmyślać mądrość: a język jego będzie mówił sąd.
31
Lex Dei eius in corde ipsíus: et non supplantabúntur gressus eius. Zakon Boga jego w sercu jego: a nie będą przerzucone kroki jego.
32
Consíderat peccátor iustum: et quærit mortificáre eum. Wypatruje grzesznik sprawiedliwego: i szuka go umorzyć.
33
Dóminus autem non derelínquet eum in mánibus eius: nec damnábit eum cum iudicábitur illi. A Pan nie ostawi go w rękach jego: i nie potępi go, gdy będzie osądzon od niego.
34
Exspécta Dóminum, et custódi viam eius: et exaltábit te ut hereditáte cápias terram: cum períerint peccatóres, vidébis. Czekaj Pana, i strzeż drogi jego: a wywyższy cię, że odziedziczysz ziemię: ujrzysz, gdy niezbożni poginą.
35
Vidi ímpium superexaltátum, et elevátum sicut cedros Líbani. Widziałem niezbożnika wyniosłego, i podniesionego jako cedry Libańskie.
36
Et transívi, et ecce non erat: et quæsívi eum, et non est invéntus locus eius. I minąłem alić go już niemasz: i szukałem go, a nie nalazło się miejsce jego.
37
Custódi innocéntiam, et vide æquitátem: quóniam sunt relíquiæ hómini pacífico. Przestrzegaj niewinności, a doglądaj sprawiedliwości, abowiem są ostatki człowiekowi spokojnemu.
38
Iniústi autem disperíbunt simul: relíquiæ impiórum interíbunt. Lecz niesprawiedliwi pospołu poginą: ostatki niezbożników zginą.
39
Salus autem iustórum a Dómino: et protéctor eórum in témpore tribulatiónis. A zbawienie sprawiedliwych od Pana: i obrońcą ich czasu utrapienia.
40
Et adiuvábit eos Dóminus, et liberábit eos: et éruet eos a peccatóribus, et salvábit eos: quia speravérunt in eo. I wspomoże ich Pan i wybawi je: i wyrwie je od złośników, i zbawi je: iż w nim nadzieję mieli.
37
1
Psalmus David, in rememoratiónem de sábbato. Psalm Dawidowi na rozpamiętanie, o Sobocie.
2
Dómine ne in furóre tuo árguas me, neque in ira tua corrípias me: Panie nie w zapalczywości twojej strofuj mię, ani w gniewie twoim karz mię.
3
quóniam sagíttæ tuæ infíxæ sunt mihi: et confirmásti super me manum tuam. Abowiem strzały twoje utknęły we mnie: i zmocniłeś nademną rękę twoję.
4
Non est sánitas in carne mea a fácie iræ tuæ: non est pax óssibus meis a fácie peccatórum meórum. Niemasz zdrowia w ciele mojem, od oblicza gniewu twego: niemasz pokoju kościom moim od oblicza grzechów moich.
5
Quóniam iniquitátes meæ supergréssæ sunt caput meum: et sicut onus grave gravátæ sunt super me. Abowiem nieprawości moje przewyższyły głowę moję: a jako brzemię ciężkie obciężały na mnie.
6
Putruérunt et corrúptæ sunt cicatríces meæ, a fácie insipiéntiæ meæ. Pogniły i popsowały się blizny moje, od oblicza głupstwa mojego.
7
Miser factus sum et curvátus sum usque in finem: tota die contristátus ingrediébar. Znędzniałem, i skurczyłem się aż do końca: cały dzień chodziłem zasmucony.
8
Quóniam lumbi mei impléti sunt illusiónibus: et non est sánitas in carne mea. Abowiem biodra moje napełnione są najgrawania: a niemasz zdrowia w ciele mojem.
9
Afflíctus sum, et humiliátus sum nimis: rugiébam a gémitu cordis mei. Jestem strapiony i barzo uniżony: ryczałem od wzdychania serca mego.
10
Dómine ante te omne desidérium meum: et gémitus meus a te non est abscónditus. Panie, przed tobą wszelka zadość moja: i wzdychanie moje przed tobą nie jest skryte.
11
Cor meum conturbátum est, derelíquit me virtus mea: et lumen oculórum meórum, et ipsum non est mecum. Serce moje strwożone jest, opuściła mię siła moja: a jasności oczu moich i tej niemasz przy mnie.
12
Amíci mei, et próximi mei advérsum me appropinquavérunt, et stetérunt. Et qui iuxta me erant, de longe stetérunt: Przyjaciele moi, i bliscy moi na przeciwko mnie przybliżyli się, i stanęli. A którzy przy mnie byli, zdaleka stanęli:
13
et vim faciébant, qui quærébant ánimam meam. Et qui inquirébant mala mihi, locúti sunt vanitátes: et dolos tota die meditabántur. A gwałt czynili dusze, którzy szukali mojej. A którzy mi szukali złego, mówili marności: a zdrady cały dzień wymyślali.
14
Ego autem tamquam surdus non audiébam: et sicut mutus non apériens os suum. A ja jako głuchy nie słyszałem: a jako niemy nie otwierający ust swoich.
15
Et factus sum sicut homo non áudiens, et non habens in ore suo redargutiónes. I stałem się jako człowiek niesłyszący: i niemający odporów w uściech swoich.
16
Quóniam in te Dómine sperávi: tu exáudies me Dómine Deus meus. Abowiem w tobiem Panie nadzieję miał: ty mię wysłuchasz Panie Boże mój.
17
Quia dixi: Nequándo supergáudeant mihi inimíci mei: et dum commovéntur pedes mei, super me magna locúti sunt. Bom mówił: by się kiedy nie weselili nademną nieprzyjaciele moi: i gdy szwankują nogi moje, przeciwko mnie wielkie rzeczy mówili.
18
Quóniam ego in flagélla parátus sum: et dolor meus in conspéctu meo semper. Bom ja na bicze gotów jest, i ból mój przed oblicznością moją jest zawżdy.
19
Quóniam iniquitátem meam annuntiábo: et cogitábo pro peccáto meo. Abowiem nieprawość moje oznajmię: i będę myślił za grzech mój.
20
Inimíci autem mei vivunt, et confirmáti sunt super me: et multiplicáti sunt qui odérunt me iníque. Lecz nieprzyjaciele moi żywią, i zmocnili się nademną i rozmnożyli się, którzy mię nienawidzą niesprawiedliwie.
21
Qui retríbuunt mala pro bonis detrahébant mihi: quóniam sequébar bonitátem. Którzy oddawają złe za dobre, uwłaczali mi, iżem naśladował dobroci.
22
Ne derelínquas me Dómine Deus meus: ne discésseris a me. Nie opuszczaj mię Panie Boże mój, nie odstępuj odemnie:
23
Inténde in adiutórium meum, Dómine Deus salútis meæ. Bądź gotów na ratunek mój, Panie Boże zbawienia mego.
38
1
In finem, ipsi Idithun, Cánticum David. Na koniec, samemu Idithun pieśń Dawidowa.
2
Dixi: Custódiam vias meas: ut non delínquam in lingua mea. Pósui ori meo custódiam, cum consísteret peccátor advérsum me. Rzekłem, Będę strzegł dróg moich: nie zgrzeszył językiem moim. Założyłem straż ustom moim, gdy stał grzesznik przeciwko mnie.
3
Obmútui, et humiliátus sum, et sílui a bonis: et dolor meus renovátus est. Zaniemiałem i uniżyłem się, i zamilczałem dobrych, i ból mój odnowił się.
4
Concáluit cor meum intra me: et in meditatióne mea exardéscet ignis. Zagrzało się serce moje we mnie, a w rozmyślaniu mojem rozpalił się ogień.
5
Locútus sum in lingua mea: Notum fac mihi Dómine finem meum, et númerum diérum meórum quis est: ut sciam quid desit mihi. Rzekłem językiem moim, Oznajmi mi Panie koniec mój. I liczbę dni moich, która jest, abym wiedział czego mi niedostaje.
6
Ecce mensurábiles posuísti dies meos: et substántia mea tamquam níhilum ante te. Verúmtamen univérsa vánitas, omnis homo vivens. Otoś pomierne uczynił dni moje, a bytność moja jako nic przed tobą. Zaprawdę wszystka marność, wszelki człowiek żywiący.
7
Verúmtamen in imágine pertránsit homo: sed et frustra conturbátur. Thesaurízat: et ignórat cui congregábit ea. Zaiste w obrazie przechodzi człowiek, ale i próżno trwoży sobą: skarbi, a niewie komu to zbierze.
8
Et nunc quæ est exspectátio mea? nonne Dóminus? et substántia mea apud te est. A teraz któreź jest oczekiwanie moje? izali nie Pan? i bytność moja u ciebie jest.
9
Ab ómnibus iniquitátibus meis érue me: oppróbrium insipiénti dedísti me. Od wszystkich nieprawości moich wyrwi mię, na pośmiech głupiemu dałeś mię.
10
Obmútui, et non apérui os meum, quóniam tu fecísti: Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, boś ty uczynił:
11
ámove a me plagas tuas. Odejmi odemnie plagi twoje.
12
A fortitúdine manus tuæ ego deféci in increpatiónibus: propter iniquitátem corripuísti hóminem. Et tabéscere fecísti sicut aráneam ánimam eius: verúmtamen vane conturbátur omnis homo. Od mocy ręki twojej jam ustał w strofowaniu, dla nieprawości karałeś człowieka. I uczyniłeś, że wyschła jako pająk dusza jego, zaiste próżno się trwoży wszelki człowiek.
13
Exáudi oratiónem meam Dómine, et deprecatiónem meam: áuribus pércipe lácrymas meas. Ne síleas, quóniam ádvena ego sum apud te, et peregrínus, sicut omnes patres mei. Wysłuchaj modlitwę moję Panie, i prośbę moję, przyjmi w uszy łzy moje. Nie milcz, bom ja jest przychodzień u ciebie i podróżny, jako wszyscy ojcowie moi.
14
Remítte mihi, ut refrígerer priúsquam ábeam, et ámplius non ero. Sfołguj mi, abym się ochłodził pierwej niźli odejdę a więcej nie będę.
39
1
In finem, Psalmus ipsi David. Na koniec, Psalm samemu Dawidowi.
2
Exspéctans exspectávi Dóminum, et inténdit mihi. Czekając czekałem Pana, i skłonił się ku mnie.
3
Et exaudívit preces meas: et edúxit me de lacu misériæ et de luto fæcis. Et státuit super petram pedes meos: et diréxit gressus meos. I wysłuchał prośby moje, i wywiódł mię z dołu nędzy, i z błota iłu. I postawił na skałę nogi moje, i naprostował kroki moje.
4
Et immísit in os meum cánticum novum, carmen Deo nostro. Vidébunt multi, et timébunt: et sperábunt in Dómino. I wpuścił nową pieśń w usta moje, Himn Bogu naszemu. Ujrzą mnodzy, i będą się bać, i będą mieć nadzieję w Panu.
5
Beátus vir, cuius est nomen Dómini spes eius: et non respéxit in vanitátes et insánias falsas. Błogosławiony mąż, którego nadzieja jest imię Pańskie, a nie oglądał się na marności i na szaleństwa omylne.
6
Multa fecísti tu Dómine Deus meus mirabília tua: et cogitatiónibus tuis non est qui símilis sit tibi. Annuntiávi et locútus sum: multiplicáti sunt super númerum. Wieleś uczynił ty Panie Boże mój cudów twoich, a w myślach twoich nie jest ktoby był podobien tobie. Opowiadałem i mówiłem, rozmnożyli się nad liczbę.
7
Sacrifícium et oblatiónem noluísti: aures autem perfecísti mihi. Holocáustum et pro peccáto non postulásti: Ofiary i obiaty nie chciałeś, a uszy uczyniłeś mi doskonałe.
8
tunc dixi: Ecce vénio. In cápite libri scriptum est de me Całopalenia i za grzech nic żądałeś,
9
ut fácerem voluntátem tuam: Deus meus vólui, et legem tuam in médio cordis mei. Tedym rzekł: oto idę. W summie ksiąg napisano o mnie.
10
Annuntiávi iustítiam tuam in ecclésia magna: ecce lábia mea non prohibébo: Dómine tu scisti. Abych czynił wolą twoję, Boże mój pragnąłem i zakon, twój w pośród serca mego. Opowiadałem sprawiedliwość twoję w kościele wielkim, oto warg moich nie będę hamował: Panie tyś wiedział.
11
Iustítiam tuam non abscóndi in corde meo: veritátem tuam et salutáre tuum dixi: non abscóndi misericórdiam tuam et veritátem tuam a concílio multo. Sprawiedliwości twojej nie skryłem w sercu mojem, prawdę twoję i zbawienie twe opowiadałem. Nie taiłem miłosierdzia twego, i prawdy twojej przed zgromadzeniem wielkiem.
12
Tu autem Dómine ne longe fácias miseratiónes tuas a me: misericórdia tua et véritas tua semper suscepérunt me. A ty Panie nie oddalaj zmiłowania twego odemnie, miłosierdzie twoje i prawda twoja zawżdy się broniły.
13
Quóniam circumdedérunt me mala, quorum non est númerus: comprehendérunt me iniquitátes meæ, et non pótui ut vidérem. Multiplicátæ sunt super capíllos cápitis mei: et cor meum derelíquit me. Abowiem obtoczyły mię złe, którym niemasz liczby, poimały mię nieprawości moje, i nie mogłem przejrzeć. Rozmnożyły się nad włosy głowy mojej, i serce moje opuściło mię.
14
Compláceat tibi Dómine ut éruas me: Dómine, ad adiuvándum me réspice. Niechci się podoba Panie, abyś mię wyrwał, Panie ku ratunku memu wejrzy.
15
Confundántur et revereántur simul, qui quærunt ánimam meam, ut áuferant eam: convertántur retrórsum et revereántur, qui volunt mihi mala. Niechaj będą, zawstydzeni i zesromoceni społem, którzy szukają dusze mojej, aby ją odjęli. Niech się obrócą na wstecz, a niech się zawstydzą, którzy mi życzą złego.
16
Ferant conféstim confusiónem suam, qui dicunt mihi: Euge, euge. Niechaj odniosą natychmiast zelżywość swą, którzy mi mówią Ehej, Ehej.
17
Exsúltent et læténtur super te omnes quæréntes te: et dicant semper: Magnificétur Dóminus: qui díligunt salutáre tuum. Niech się rozradują i uweselą w tobie wszyscy, którzy cię szukają, i niech mówią zawżdy. Niechaj będzie uwielbiony Pan, którzy miłują zbawienie twoje.
18
Ego autem mendícus sum, et pauper: Dóminus sollícitus est mei. Adiútor meus, et protéctor meus tu es: Deus meus ne tardáveris. Ja lepak jestem żebrak i ubogi: Pan stara się o mię. Pomocnikiem moim i obrońcą moim jesteś ty, Boże mój nie omieszkiwajże.
40
1
In finem, Psalmus ipsi David. Na koniec Psalm samemu Dawidowi.
2
Beátus qui intélligit super egénum et páuperem: in die mala liberábit eum Dóminus. Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego i na ubogiego, w dzień zły wybawi go Pan.
3
Dóminus consérvet eum, et vivíficet eum, et beátum fáciat eum in terra: et non tradat eum in ánimam inimicórum eius. Pan niechaj go zachowa, i ożywi go, i niech go uczyni błogosławionym na ziemi, i niechaj go nie wydaje duszy nieprzyjaciół jego.
4
Dóminus opem ferat illi super lectum dolóris eius: univérsum stratum eius versásti in infirmitáte eius. Pan go niech wspomoże na łożu niemocy jego, wszystkę pościel jego sprzewracałeś w chorobie jego.
5
Ego dixi: Dómine miserére mei: sana ánimam meam, quia peccávi tibi. Jam rzekł: Panie, zmiłuj się nademną, uzdrów duszę moją, bom grzeszył tobie.
6
Inimíci mei dixérunt mala mihi: Quando moriétur, et períbit nomen eius? Nieprzyjaciele moi mówili mi źle, kiedyż umrze a zginie imię jego?
7
Et si ingrediebátur ut vidéret, vana loquebátur, cor eius congregávit iniquitátem sibi. Egrediebátur foras, et loquebátur A jeśli wchodził, aby ujrzał: marności mówił, serce jego zgromadziło nieprawość sobie. Wychodził przecz, i mówił.
8
in idípsum. Advérsum me susurrábant omnes inimíci mei: advérsum me cogitábant mala mihi. Pospołu. Przeciwko mnie szeptali wszyscy nieprzyjaciele moi, przeciwko mnie myślili mi źle.
9
Verbum iníquum constituérunt advérsum me: Numquid qui dormit non adíciet ut resúrgat? Słowo niesprawiedliwe postanowili przeciwko mnie, zali który śpi więcej nie powstanie?
10
Etenim homo pacis meæ in quo sperávi: qui edébat panes meos, magnificávit super me supplantatiónem. Abowiem człowiek pokoju mego, któremum ufał, który jadał chleb mój, wielkie nademną podejszcie.
11
Tu autem Dómine miserére mei, et resúscita me: et retríbuam eis. Ale ty Panie zmiłuj się nademną, i wzbudź mię, a oddam im.
12
In hoc cognóvi quóniam voluísti me: quóniam non gaudébit inimícus meus super me. W temem poznał, iżeś mię chciał, że się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój nademną.
13
Me autem propter innocéntiam suscepísti: et confirmásti me in conspéctu tuo in ætérnum. A mnieś dla niewinności przyjął, i utwierdziłeś mię przed oblicznością twoją na wieki.
14
Benedíctus Dóminus Deus Israel a sǽculo, et usque in sǽculum: fiat, fiat. Błogosławiony Pan Bóg Izraelski od wieku, i aż do wieku: Niech się stanie, niech się stanie.
41
1
In finem, Intelléctus fíliis Core. Na koniec, wyrozumienie synom Kore.
2
Quemádmodum desíderat cervus ad fontes aquárum: ita desíderat ánima mea ad te Deus. Jako pragnie Jeleń do źródeł wodnych: tak pragnie dusza moja do ciebie Boże.
3
Sitívit ánima mea ad Deum fortem vivum: quando véniam, et apparébo ante fáciem Dei? Pragnęła dusza moja do Boga, mocnego, żywego: kiedyż przyjdę a okażę się przed obliczem Boźem?
4
Fuérunt mihi lácrymæ meæ panes die ac nocte: dum dícitur mihi quotídie: Ubi est Deus tuus? Były mi łzy moje za chleb we dnie i w nocy: gdy mi mówią co dzień: Kędyż jest Bóg twój?
5
Hæc recordátus sum, et effúdi in me ánimam meam: quóniam transíbo in locum tabernáculi admirábilis, usque ad domum Dei: in voce exsultatiónis et confessiónis, sonus epulántis. Na tom wspominał, i wylałem na się duszę moją: że przyjdę na miejsce przybytku dziwnego, aż do domu Bożego: Z głosem wesela, i wyznawania głosu godującego.
6
Quare tristis es ánima mea? et quare contúrbas me? Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, Czemużeś smutna duszo moja? i czemu mię trwożysz? Miej nadzieję w Bogu, bo mu jeszcze wyznawać będę: zbawienie twarzy mojej,
7
et Deus meus. Ad meípsum ánima mea conturbáta est: proptérea memor ero tui de terra Iordánis, et Hermóniim a monte módico. I Bóg mój. We mnie samym zatrwożyła się dusza moja: przeto będę na cię pamiętał z ziemie Jordanu i Hermoniim od góry maluczkiej.
8
Abýssus abýssum ínvocat, in voce cataractárum tuárum. Omnia excélsa tua, et fluctus tui super me transiérunt. Przepaść przepaści przyzywa, na głos upustów twoich. Wszystkie wysokie wały twoje, i nawałności twoje na mię się stoczyły.
9
In die mandávit Dóminus misericórdiam suam: et nocte cánticum eius. Apud me orátio Deo vitæ meæ, We dnie Pan rozkazał miłosierdzie swoje: a w nocy pieśń jego. Przy mnie modlitwa Bogu żywota mego.
10
dicam Deo: Suscéptor meus es, quare oblítus es mei? et quare contristátus incédo, dum afflígit me inimícus? Rzekę Bogu: Jesteś mój obrońca. Przeczżeś mię zapomniał? i czemu smutno chodzę, gdy mię trapi nieprzyjaciel.
11
Dum confringúntur ossa mea, exprobravérunt mihi qui tríbulant me inimíci mei: dum dicunt mihi per síngulos dies: Ubi est Deus tuus? Gdy się łamią kości moje, urągali mi, którzy mię dręczą nieprzyjaciele moi: Gdy mi mówią na każdy dzień: Kędyż jest Bóg twój?
12
Quare tristis es ánima mea? et quare contúrbas me? Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus. Czemuś jest smutna duszo moja? i czemu mię trwożysz? Miej nadzieję w Bogu, bo mu jeszcze wyznawać będę, zbawienie twarzy mojej, i Bóg mój.
42
1
Psalmus David. Iúdica me Deus, et discérne causam meam de gente non sancta, ab hómine iníquo, et dolóso érue me. Psalm Dawidowi. Osądź mię Boże, a rozeznaj sprawę moje od narodu nie świętego, od człowieka niesprawiedliwego i zdradliwego wyrwi mię.
2
Quia tu es Deus fortitúdo mea: quare me repulísti? et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus? Bo ty jesteś Bóg moc moja: czemuś mię odrzucił? czemu smutny chodzę, gdy mię trapi nieprzyjaciel?
3
Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum, et in tabernácula tua. Wyśli światłość twoję i prawdę twoję: te mię poprowadziły i przyprowadziły na górę świętą twoję i do przybytków twoich.
4
Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum qui lætíficat iuventútem meam. Confitébor tibi in cíthara Deus Deus meus. I wynidę do ołtarza Bożego: do Boga, który uwesela młodość moję. Będęć wyznawał na cytrze, Boże, Boże mój?
5
Quare tristis es ánima mea? et quare contúrbas me? Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus. Czemuś smutna duszo moja? a czemu mię trwożysz? Miej nadzieję w Bogu, abowiem mu jeszcze wyznawać będę: zbawienie oblicza mego i Bóg mój.
43
1
In finem, fíliis Core ad intelléctum. Na koniec, Synom Kore ku wyrozumieniu.
2
Deus áuribus nostris audívimus: patres nostri annuntiavérunt nobis. Opus, quod operátus es in diébus eórum: et in diébus antíquis. Boże, uszyma naszemi słyszeliśmy, ojcowie naszy nam powiadali. Sprawę, którąś uczynił we dni ich, i we dni starodawne.
3
Manus tua gentes dispérdidit, et plantásti eos: afflixísti pópulos, et expulísti eos: Ręka twoja pogany wytraciła, i wszczepiłeś one: udręczyłeś narody, i wygnałeś je.
4
nec enim in gládio suo possedérunt terram, et bráchium eórum non salvávit eos: sed déxtera tua, et bráchium tuum, et illuminátio vultus tui: quóniam complacuísti in eis. Ani bowiem mieczem swym posiedli ziemię, i ramię ich nie wybawiło ich. Ale prawica twoja, i ramię twoje, i oświecenie oblicza twego, żeś je upodobał sobie.
5
Tu es ipse rex meus et Deus meus: qui mandas salútes Iacob. Ty sam jesteś król mój, i Bóg mój, który rozkazujesz wybawienie Jakóbowe.
6
In te inimícos nostros ventilábimus cornu, et in nómine tuo spernémus insurgéntes in nobis. Przez cię nieprzyjacioły nasze rogiem rozrzucimy, a w imię twoje wzgardzimy powstające przeciwko nam.
7
Non enim in arcu meo sperábo: et gládius meus non salvábit me. Abowiem nie w łuku moim nadzieję mieć będę, a miecz mój nie wybawi mię.
8
Salvásti enim nos de affligéntibus nos: et odiéntes nos confudísti. Wybawiłeś bowiem nas od trapiących nas, a mające nas w nienawiści zawstydziłeś.
9
In Deo laudábimur tota die: et in nómine tuo confitébimur in sǽculum. W Bogu chlubić się będziem przez cały dzień, a w imię twe wyznawać będziem na wieki.
10
Nunc autem repulísti et confudísti nos: et non egrediéris Deus in virtútibus nostris. A teraz odegnałeś i zawstydziłeś nas, a nie będziesz wychodził Boże w siłach naszych.
11
Avertísti nos retrórsum post inimícos nostros: et qui odérunt nos diripiébant sibi. Odwróciłeś nas wstecz od nieprzyjaciół naszych, a którzy nas w nienajwiści mają rozszarpywali sobie.
12
Dedísti nos tamquam oves escárum: et in géntibus dispersísti nos. Podałeś nas jako owce na jędzę, i między pogany rozproszyłeś nas.
13
Vendidísti pópulum tuum sine prétio: et non fuit multitúdo in commutatiónibus eórum. Przedałeś lud twój nizaco, a nie było mnóstwo w zamianie ich.
14
Posuísti nos oppróbrium vicínis nostris, subsannatiónem et derísum his, qui sunt in circúitu nostro. Dałeś nas na wzgardę sąsiadom naszym, na szyderstwo i na pośmiech tym, którzy są w okolicy naszej.
15
Posuísti nos in similitúdinem géntibus: commotiónem cápitis in pópulis. Uczyniłeś nas przysłowiem między pogany, kiwaniem głowy między ludźmi.
16
Tota die verecúndia mea contra me est, et confúsio faciéi meæ coopéruit me. Cały dzień wstyd mój przedemną jest, a zawstydzenie oblicza mego okryło mię.
17
A voce exprobrántis, et obloquéntis: a fácie inimíci, et persequéntis. Od głosu lżącego i obmawiającego, od oblicza nieprzyjaciela i prześladującego.
18
Hæc ómnia venérunt super nos, nec oblíti sumus te: et iníque non égimus in testaménto tuo. To wszystko przyszło na nas, a nie zapomnieliśmy cię, i nie czyniliśmy niesprawiedliwie w testamencie twoim.
19
Et non recéssit retro cor nostrum: et declinásti sémitas nostras a via tua: I nie cofnęło się nazad serce nasze, a nie odwróciłeś ścieżek naszych od drogi twojej.
20
quóniam humiliásti nos in loco afflictiónis, et coopéruit nos umbra mortis. Boś nas poniżył na miejscu utrapienia, i okrył nas cień śmierci.
21
Si oblíti sumus nomen Dei nostri, et si expándimus manus nostras ad deum aliénum: Jeśliśmy zapomnieli imienia Boga naszego, i jeśliśmy podnosili ręce nasze do Boga cudzego.
22
nonne Deus requíret ista? ipse enim novit abscóndita cordis. Quóniam propter te mortificámur tota die: æstimáti sumus sicut oves occisiónis. Izali się Bóg o tem nie będzie pytał? gdyż on wie skrytości serca. Bo nas dla ciebie mordują na każdy dzień, poczytani jesteśmy jako owce na rzeź.
23
Exsúrge, quare obdórmis Dómine? exsúrge, et ne repéllas in finem. Powstań, czemu śpisz Panie? powstań a nie odrzucaj do końca.
24
Quare fáciem tuam avértis, oblivísceris inópiæ nostræ et tribulatiónis nostræ? Czemu oblicze twoje odwracasz? zapominasz ubóstwa naszego i utrapienia naszego?
25
Quóniam humiliáta est in púlvere ánima nostra: conglutinátus est in terra venter noster. Abowiem poniżona jest w prochu dusza nasza, przylgnął do ziemie brzuch nasz.
26
Exsúrge Dómine, ádiuva nos: et rédime nos propter nomen tuum. Powstań Panie, ratuj nas: a odkup nas dla imienia twego.
44
1
In finem, pro iis, qui commutabúntur, fíliis Core, ad intelléctum, Cánticum pro dilécto. Na koniec, dla tych, którzy będą odmienieni synom Kore, ku wyrozumieniu, pieśń dla miłego.
2
Eructávit cor meum verbum bonum: dico ego ópera mea regi. Lingua mea cálamus scribæ, velóciter scribéntis. Wydało serce moje słowo dobre, opowiadam ja czyny moje królowi. Język mój pióro pisarza, prędko piszącego.
3
Speciósus forma præ fíliis hóminum, diffúsa est grátia in lábiis tuis: proptérea benedíxit te Deus in ætérnum. Piękniejszy urodą nad syny człowiecze, rozlała się wdzięczność po wargach twoich, dla tego cię błogosławił Bóg na wieki.
4
Accíngere gládio tuo super femur tuum, potentíssime. Przypasz miecz twój na biodrę twoję, namocniejszy.
5
Spécie tua et pulchritúdine tua inténde, próspere procéde, et regna, propter veritátem, et mansuetúdinem, et iustítiam: et dedúcet te mirabíliter déxtera tua. Z ślicznością twoją i z pięknością twoją naciągni? fortunnie postępuj i króluj. Dla prawdy i cichości i sprawiedliwości, i poprowadzi cię dziwnie prawica twoja.
6
Sagíttæ tuæ acútæ: pópuli sub te cadent, in corda inimicórum regis. Strzały twoje ostre (narody pod cię upadną) w serca nieprzyjaciół królewskich.
7
Sedes tua Deus in sǽculum sǽculi: virga directiónis virga regni tui. Stolica twoja Boże na wieki wieków, laska prawości, laska królestwa twego.
8
Dilexísti iustítiam, et odísti iniquitátem: proptérea unxit te Deus Deus tuus óleo lætítiæ, præ consórtibus tuis. Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziałeś nieprawości, przeto cię pomazał Boże Bóg twój olejkiem wesela nad uczestniki twoje.
9
Myrrha, et gutta, et cásia a vestiméntis tuis, a dómibus ebúrneis: ex quibus delectavérunt te Mirrha i Staktka i Kassia z szat twoich, z domów słoniowych, z których ci rozkosz uczyniły.
10
fíliæ regum in honóre tuo. Astitit regína a dextris tuis in vestítu deauráto: circúmdata varietáte. Córki królewskie w poczciwości twojej. Stanęła królowa po prawicy twojej w ubiorze złotym: obtoczona rozmaitością.
11
Audi fília, et vide, et inclína aurem tuam: et oblivíscere pópulum tuum, et domum patris tui. Słuchaj córko a patrz, i nakłoń ucha twego: a zapomni narodu twego, i domu ojca twego.
12
Et concupíscet rex decórem tuum: quóniam ipse est Dóminus Deus tuus, et adorábunt eum. I będzie pożądał król śliczności twojej, abowiem on jest Pan Bóg twój, i będą się mu kłaniać.
13
Et fíliæ Tyri in munéribus vultum tuum deprecabúntur: omnes dívites plebis. I córki Tyru z upominkami obliczu twemu będą się modlić, wszyscy bogaci z ludzi.
14
Omnis glória eius fíliæ regis ab intus, in fímbriis áureis Wszystka chwała tej córki królewskiej wewnątrz, w bramach złotych,
15
circumamícta varietátibus. Adducéntur regi vírgines post eam: próximæ eius afferéntur tibi. Ubrana rozmaitościami. Przywiodą królowi panny za nią: przyniosą do ciebie bliskie jej.
16
Afferéntur in lætítia et exsultatióne: adducéntur in templum regis. Przyniosą je z weselem i z radością: przywiodą je do Kościoła królewskiego.
17
Pro pátribus tuis nati sunt tibi fílii: constítues eos príncipes super omnem terram. Miasto ojców twoich narodziłoć się synów: postanowisz je książęty nadewszystką ziemią.
18
Mémores erunt nóminis tui in omni generatióne et generatiónem. Proptérea pópuli confitebúntur tibi in ætérnum: et in sǽculum sǽculi. Będą wspominać imię twoje: na wszystkie rodzaje i rodzaje. Dla tego narodowie będąc wyznawać wiecznie, i na wieki wieków.
45
1
In finem, fíliis Core pro arcánis, Psalmus. Na koniec, Synom Kore, za tajemnice, Psalm.
2
Deus noster refúgium, et virtus: adiútor in tribulatiónibus, quæ invenérunt nos nimis. Bóg nasz ucieczką i mocą: pomocnikiem w uciskach, które nalazły nas barzo.
3
Proptérea non timébimus dum turbábitur terra: et transferéntur montes in cor maris. Przetoż się bać nie będziem, gdy się poruszy ziemia: i przeniosą się góry w serce morza.
4
Sonuérunt, et turbátæ sunt aquæ eórum: conturbáti sunt montes in fortitúdine eius. Szumiały, i zamąciły się wody ich, zatrzęsły się góry przed siłą jego.
5
Flúminis ímpetus lætíficat civitátem Dei: sanctificávit tabernáculum suum Altíssimus. Bystrość rzeki rozwesela miasto Boże: poświęcił przybytek swój Nawyższy.
6
Deus in médio eius, non commovébitur: adiuvábit eam Deus mane dilúculo. Bóg w pośrodku jego, nie będzie poruszone: ratuje go Bóg rano na świtaniu.
7
Conturbátæ sunt gentes, et inclináta sunt regna: dedit vocem suam, mota est terra. Potrwożyli się narodowie, i nachyliły się królestwa: dał głos swój, poruszyła się ziemia.
8
Dóminus virtútum nobíscum: suscéptor noster Deus Iacob. Pan zastępów z nami: Bóg Jakóbów obrońcą naszym.
9
Veníte, et vidéte ópera Dómini, quæ pósuit prodígia super terram: Pódźcie a oglądajcie sprawy Pańskie, jakie uczynił cuda na ziemi:
10
áuferens bella usque ad finem terræ. Arcum cónteret, et confrínget arma, et scuta combúret igni. Odjąwszy wojny aż cło krajów ziemie. Skruszy łuk, i zdruzgoce oręże: i tarcze ogniem popali.
11
Vacáte, et vidéte quóniam ego sum Deus: exaltábor in géntibus, et exaltábor in terra. Uspokójcie się a obaczcie, żeciem ja jest Bóg: będę podwyższon między narody, i będę podwyższon na ziemi.
12
Dóminus virtútum nobíscum: suscéptor noster Deus Iacob. Pan zastępów z nami: Bóg Jakóbów obrońcą naszym.
46
1
In finem, pro fíliis Core, Psalmus. Na koniec, prze syny Kore Psalm.
2
Omnes gentes pláudite mánibus: iubiláte Deo in voce exsultatiónis. Wszyscy narodowie klaskajcie rękoma: wykrzykajcie Bogu głosem wesela.
3
Quóniam Dóminus excélsus, terríbilis: rex magnus super omnem terram. Abowiem Pan wysoki, straszny: król wielki nade wszystką ziemią.
4
Subiécit pópulos nobis: et gentes sub pédibus nostris. Podbił ludzie pod nas: i narody pod nogi nasze.
5
Elégit nobis hereditátem suam: spéciem Iacob, quam diléxit. Obrał nam dziedzictwo swoje: piękność Jakóbowę, którą umiłował.
6
Ascéndit Deus in iúbilo: et Dóminus in voce tubæ. Wstąpił Bóg z wesołem śpiewaniem: a Pan z głosem trąby.
7
Psállite Deo nostro, psállite: psállite regi nostro, psállite. Śpiewajcież Bogu naszemu, śpiewajcie: śpiewajcie królowi naszemu: śpiewajcie.
8
Quóniam rex omnis terræ Deus: psállite sapiénter. Abowiem królem wszystkiej ziemie Bóg: śpiewajcież mądrze.
9
Regnábit Deus super gentes: Deus sedet super sedem sanctam suam. Będzie królował Bóg nad narody: Bóg siedzi na stolicy swej świętej.
10
Príncipes populórum congregáti sunt cum Deo Abraham: quóniam dii fortes terræ veheménter eleváti sunt. Książęta narodów zgromadziły się z Bogiem Abrahamowym: abowiem Bogowie mocni ziemie, są barzo wywyższeni.
47
1
Psalmus Cántici fíliis Core secúnda sábbati. Psalm pienia, synów Kore, wtórego dnia Sabbathu.
2
Magnus Dóminus, et laudábilis nimis in civitáte Dei nostri, in monte sancto eius. Wielki Pan, i chwalebny barzo w mieście Boga naszego, na górze świętej jego.
3
Fundátur exsultatióne univérsæ terræ mons Sion, látera aquilónis, cívitas regis magni. Funduje się z radością wszystkiej ziemie góra Sion, strony północne, miasto króla wielkiego.
4
Deus in dómibus eius cognoscétur, cum suscípiet eam. Bóg w domiech jego będzie poznany, kiedy je obroni.
5
Quóniam ecce reges terræ congregáti sunt: convenérunt in unum. Abowiem oto królowie ziemscy zgromadzili się: zeszli się wespół.
6
Ipsi vidéntes, sic admiráti sunt, conturbáti sunt, commóti sunt: Ci ujrzawszy tak zdziwili się, zatrwożyli się, wzruszyli się:
7
tremor apprehéndit eos. Ibi dolóres ut parturiéntis: Drżenie je popadło. Tam boleści jako rodzącej:
8
in spíritu veheménti cónteres naves Tharsis. Wiatrem gwałtownym pokruszysz okręty Tarsis.
9
Sicut audívimus, sic vídimus in civitáte Dómini virtútum, in civitáte Dei nostri: Deus fundávit eam in ætérnum. Jakeśmy słyszeli, takeśmy widzieli w mieście Pana zastępów, w mieście Boga naszego: Bóg je ugruntował na wieki.
10
Suscépimus Deus misericórdiam tuam, in médio templi tui. Przyjęliśmy Boże miłosierdzie twoje, w pośród kościoła twego.
11
Secúndum nomen tuum Deus, sic et laus tua in fines terræ: iustítia plena est déxtera tua. Jako imię twoje Boże, tak i chwała twoja na końce ziemie: sprawiedliwości pełna jest prawica twoja.
12
Lætétur mons Sion, et exsúltent fíliæ Iudæ, propter iudícia tua Dómine. Niech się weseli góra Sion, a niech się rozradują córki Judzkie, dla sądów twoich Panie.
13
Circúmdate Sion, et complectímini eam: narráte in túrribus eius. Obstąpcie Sion, a obejmicie je: opowiadajcie na wieżach jego.
14
Pónite corda vestra in virtúte eius: et distribúite domos eius, ut enarrétis in progénie áltera. Włóżcie serca wasze w moc jego: a rozłóżcie domy jego, abyście opowiadali w drugiem pokoleniu.
15
Quóniam hic est Deus, Deus noster in ætérnum, et in sǽculum sǽculi: ipse reget nos in sǽcula. Żeć ten jest Bóg, Bóg nasz na wieki, i na wiek wieku: on nas będzie rządził na wieki.
48
1
In finem, fíliis Core Psalmus. Na koniec, synom Kore Psalm.
2
Audíte hæc, omnes gentes: áuribus percípite, omnes qui habitátis orbem: Słuchajcie tego wszyscy narodowie: bierzcie w uszy. którzy mieszkacie na świecie.
3
quique terrígenæ, et fílii hóminum: simul in unum dives et pauper. Wszyscy synowie ziemie, i synowie człowieczy, pospołu w jedno bogaty i ubogi.
4
Os meum loquétur sapiéntiam: et meditátio cordis mei prudéntiam. Usta moje będą mówiły mądrość: a rozmyślanie serca mego roztropność.
5
Inclinábo in parábolam aurem meam: apériam in psaltério propositiónem meam. Nakłonię do przypowieści ucha mego: otworzę na arfie gadkę moję.
6
Cur timébo in die mala? iníquitas calcánei mei circúmdabit me: Czemu się mam bać we zły dzień? nieprawość pięty mojej ogarnie mię.
7
qui confídunt in virtúte sua: et in multitúdine divitiárum suárum gloriántur. Którzy ufają w mocy swojej: i chlubią się w mnóstwie bogactw swoich.
8
Frater non rédimit, rédimet homo: non dabit Deo placatiónem suam. Brat nie odkupuje, odkupi człowiek: nie da Bogu ubłagania swego.
9
Et prétium redemptiónis ánimæ suæ: et laborábit in ætérnum, I zapłaty odkupienia dusze swojej: i będzie pracował na wieki, i będzie żył jeszcze do końca.
10
et vivet adhuc in finem. Nie ogląda zginienia, gdy ujrzy mądre umierające, pospołu niemądry i głupi zginą.
11
Non vidébit intéritum, cum víderit sapiéntes moriéntes: simul insípiens, et stultus períbunt. Et relínquent aliénis divítias suas: I zostawią obcym majętności swoje: a groby ich domami ich na wieki.
12
et sepúlcra eórum domus illórum in ætérnum. Tabernácula eórum in progénie et progénie: vocavérunt nómina sua in terris suis. Przybytkami ich od narodu do narodu: nazywali imiona swe w ziemiach swoich.
13
Et homo, cum in honóre esset, non intelléxit: comparátus est iuméntis insipiéntibus, et símilis factus est illis. A człowiek gdy we czci był, nie rozumiał: przyrównany jest bydlętom bezrozumnym, i stał się im podobny.
14
Hæc via illórum scándalum ipsis: et póstea in ore suo complacébunt. Ta droga ich pogorszenie im: a potem w uściech swych będą mieć upodobanie.
15
Sicut oves in inférno pósiti sunt: mors depáscet eos. Et dominabúntur eórum iusti in matutíno: et auxílium eórum veteráscet in inférno a glória eórum. Jako owce, w piekle są położeni: śmierć je trawić będzie. I będę panować sprawiedliwi nad niemi rano: a ratunek ich starzeje się w piekle, po sławie ich.
16
Verúmtamen Deus rédimet ánimam meam de manu ínferi, cum accéperit me. Wszakoż Bóg odkupi duszę moję z ręki piekielnej, gdy mię przyjmie.
17
Ne timúeris cum dives factus fúerit homo: et cum multiplicáta fúerit glória domus eius. Nie bój się, gdy się zbogaci człowiek: i gdy się rozmnoży sława domu jego.
18
Quóniam cum interíerit, non sumet ómnia: neque descéndet cum eo glória eius. Abowiem gdy zginie, nie weźmie wszystkiego: ani zstąpi z nim sława jego.
19
Quia ánima eius in vita ipsíus benedicétur: confitébitur tibi cum beneféceris ei. Bo dusza jego będzie za żywota jego błogosławiona: będzieć wyznawał, gdy mu dobrze uczynisz.
20
Introíbit usque in progénies patrum suórum: et usque in ætérnum non vidébit lumen. Wnidzie aż do rodzaju ojców swoich: i aż na wieki nie ujrzy światłości.
21
Homo, cum in honóre esset, non intelléxit: comparátus est iuméntis insipiéntibus, et símilis factus est illis. Człowiek, gdy we czci był, nie rozumiał: przyrównali jest bydlętom nierozumnym, i stał się im podobny.
49
1
Psalmus Asaph. Deus deórum Dóminus locútus est: et vocávit terram, a solis ortu usque ad occásum: Psalm Asaphowi. Bóg nad Bogi Pan mówił: i przyzwał ziemie. Od słońca wschodu aż do zachodu:
2
ex Sion spécies decóris eius. Z Sionu piękność ozdoby jego.
3
Deus maniféste véniet: Deus noster, et non silébit. Ignis in conspéctu eius exardéscet: et in circúitu eius tempéstas válida. Bóg jawnie przyjdzie: Bóg nasz a nie będzie milczał. Ogień przed oblicznością jego rozpali się: a około niego wicher wielki.
4
Advocábit cælum desúrsum: et terram discérnere pópulum suum. Przyzowie nieba z wierzchu: i ziemie, aby rozsądził lud swój.
5
Congregáte illi sanctos eius: qui órdinant testaméntum eius super sacrifícia. Zgromadźcie mu święte jego: którzy rozrządzają testament jego w ofiarach.
6
Et annuntiábunt cæli iustítiam eius: quóniam Deus iudex est. I będą opowiadały niebiosa sprawiedliwość jego: iż Bóg jest Sędzia.
7
Audi pópulus meus, et loquar: Israel, et testificábor tibi: Deus Deus tuus ego sum. Słuchaj ludu mój, a mówić będę: Izraelu a oświadczęć: Bóg, Bóg twój ja jestem.
8
Non in sacrifíciis tuis árguam te: holocáusta autem tua in conspéctu meo sunt semper. Nie będę cię karał z ofiar twoich: a całopalenia twoje są przed oczyma memi zawżdy.
9
Non accípiam de domo tua vítulos: neque de grégibus tuis hircos. Nie będę brał z domu twego cielców: ani z trzód twoich kozłów.
10
Quóniam meæ sunt omnes feræ silvárum, iuménta in móntibus et boves. Abowiem moje są wszystkie zwierzęta leśne, bydła po górach i woły.
11
Cognóvi ómnia volatília cæli: et pulchritúdo agri mecum est. Znam wszystkie ptastwa niebieskie: i piękność pola ze mną jest.
12
Si esuríero, non dicam tibi: meus est enim orbis terræ, et plenitúdo eius. Jeśli będę łaknął, nie będęć mówił: bo mój jest okrąg ziemie, i napełnienie jego.
13
Numquid manducábo carnes taurórum? aut sánguinem hircórum potábo? Izali będę jadł mięso wołowe? abo krew kozłową będę pił?
14
Immola Deo sacrifícium laudis: et redde Altíssimo vota tua. Ofiaruj Bogu ofiarę chwały: a oddaj Nawyższemu śluby twoje.
15
Et ínvoca me in die tribulatiónis: éruam te, et honorificábis me. A wzywaj mię w dzień utrapienia: wyrwę cię, a czcić mię będziesz.
16
Peccatóri autem dixit Deus: Quare tu enárras iustítias meas? et assúmis testaméntum meum per os tuum? Ale grzesznikowi rzekł Bóg: Czemu ty opowiadasz sprawiedliwości moje, i bierzesz Testament mój w usta twoje?
17
Tu vero odísti disciplínam: et proiecísti sermónes meos retrórsum. Ano ty masz w nienawiści karność: i zarzuciłeś mowę moje na zad.
18
Si vidébas furem, currébas cum eo: et cum adúlteris portiónem tuam ponébas. Jeśliś widział złodzieja, biegałeś z nim, a z cudzołożnik! miałeś swój skład.
19
Os tuum abundávit malítia, et lingua tua concinnábat dolos. Usta twoje były pełne złości: a język twój plótł zdrady.
20
Sedens advérsus fratrem tuum loquebáris, et advérsus fílium matris tuæ ponébas scándalum: Siedząc mawiałeś przeciw bratu twemu: i dawałeś wzgorszenie przeciw synowi matki twojej.
21
hæc fecísti, et tácui. Existimásti iníque quod ero tui símilis: árguam te, et státuam contra fáciem tuam. Toś czynił, a milczałem. Mnimałeś niesprawiedliwie, że będę tobie podobny: będę cię strofował, i stawię przed oczy twoje.
22
Intellígite hæc qui obliviscímini Deum: nequándo rápiat, et non sit qui erípiat. Rozumiejcież to, którzy zapominacie Boga: by kiedy nie porwał, a nie będzie ktoby wydarł.
23
Sacrifícium laudis honorificábit me: et illic iter quo osténdam illi salutáre Dei. Ofiara chwały uczci mię: i tam droga którą mu okażę zbawienie Boże.
50
1
In finem, Psalmus David, Na koniec, Psalm Dawidów.
2
Cum venit ad eum Nathan prophéta, quando intrávit ad Bethsabée. Gdy przyszedł do niego prorok Nathan, kiedy był wszedł do Bethsabeiej.
3
Miserére mei Deus, secúndum magnam misericórdiam tuam: et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum, dele iniquitátem meam. Zmiłuj się nademną Boże, według wielkiego miłosierdzia swego. A według mnóstwa litości twoich, zgładź nieprawość moję.
4
Amplius lava me ab iniquitáte mea: et a peccáto meo munda me. Jeszcze więcej omyj mię od nieprawości mojej, i od grzechu mojego oczyść mię.
5
Quóniam iniquitátem meam ego cognósco: et peccátum meum contra me est semper. Abowiem ja znam nieprawość moję: i grzech mój jest zawżdy przeciwko mnie.
6
Tibi soli peccávi, et malum coram te feci: ut iustificéris in sermónibus tuis, et vincas cum iudicáris. Tobiem samemu zgrzeszył, i uczyniłem złość przed tobą, abyś się usprawiedliwił w mowach twoich, a zwyciężył, gdy cię posądzają:
7
Ecce enim in iniquitátibus concéptus sum: et in peccátis concépit me mater mea. Oto bowiem, w nieprawościach jestem poczęty: a w grzechach poczęła mię matka moja.
8
Ecce enim veritátem dilexísti: incérta et occúlta sapiéntiæ tuæ manifestásti mihi. Oto bowiem umiłowałeś prawdę, niewiadome i skryte rzeczy mądrości twojej objawiłeś mi.
9
Aspérges me hyssópo, et mundábor: lavábis me, et super nivem dealbábor. Pokropisz mię Hyzopem, a będę oczyściony: omyjesz mię, a będę nad śnieg wybielony.
10
Audítui meo dabis gáudium et lætítiam: et exsultábunt ossa humiliáta. Słuchowi memu dasz radość i wesele: i rozradują się kości poniżone.
11
Avérte fáciem tuam a peccátis meis: et omnes iniquitátes meas dele. Odwróć oblicze twoje od grzechów moich: a zgładź wszystkie nieprawości moje.
12
Cor mundum crea in me Deus: et spíritum rectum ínnova in viscéribus meis. Serce czyste stwórz we mnie Boże: i Ducha prawego odnów we wnętrznościach moich.
13
Ne proícias me a fácie tua: et spíritum sanctum tuum ne áuferas a me. Nie odrzucaj mię od oblicza twego: i Ducha świętego twego nie bierz odemnie.
14
Redde mihi lætítiam salutáris tui: et spíritu principáli confírma me. Przywróć mi radość zbawienia twojego, i Duchem przedniejszym potwierdź mię.
15
Docébo iníquos vias tuas: et ímpii ad te converténtur. Będę nauczał nieprawa dróg twoich: a niezbożni do ciebie się nawrócą.
16
Líbera me de sanguínibus Deus, Deus salútis meæ: et exsultábit lingua mea iustítiam tuam. Wybaw mię ze krwi Boże, Boże zbawienia mego. język mój z radością będzie wysławiał sprawiedliwość twoję.
17
Dómine, lábia mea apéries: et os meum annuntiábit laudem tuam. Panie otworzysz wargi moje: a usta moje opowiadać będą chwałę twoję.
18
Quóniam si voluísses sacrifícium, dedíssem útique: holocáustis non delectáberis. Abowiem, gdybyś był chciał ofiary, wżdybych był dał: w całopalonych nie będziesz się kochał.
19
Sacrifícium Deo spíritus contribulátus: cor contrítum et humiliátum Deus non despícies. Ofiara Bogu duch strapiony: serca skruszonego i uniżonego Boże nie wzgardzisz.
20
Benígne fac Dómine in bona voluntáte tua Sion: ut ædificéntur muri Ierúsalem. Uczyń dobrze Panie Sionowi w dobrej woli twojej: aby się zbudowały mury Jeruzalem.
21
Tunc acceptábis sacrifícium iustítiæ, oblatiónes et holocáusta: tunc impónent super altáre tuum vítulos. Tedy przyjmiesz ofiarę sprawiedliwości, obiaty, i całopalenia: tedy nakładą na ołtarz twój cielców.
51
1
In finem, Intelléctus David, Na koniec, wyrozumienie Dawidowi
2
cum venit Doeg Idumǽus, et nuntiávit Sauli: Venit David in domum Achímelech. Kiedy przyszedł Doeg Idumejczyk, i oznajmił Saulowi, przyszedł Dawid w dom Achimelecha.
3
Quid gloriáris in malítia, qui potens es in iniquitáte? Co się przechwalasz ze złości, któryś jest silny w nieprawości?
4
Tota die iniustítiam cogitávit lingua tua: sicut novácula acúta fecísti dolum. Cały dzień niesprawiedliwość myślił język twój, jako brzytwa ostra czyniłeś zdradę.
5
Dilexísti malítiam super benignitátem: iniquitátem magis quam loqui æquitátem. Umiłowałeś złość nad dobroć, nieprawość więcej niż mówić sprawiedliwość.
6
Dilexísti ómnia verba præcipitatiónis, lingua dolósa. Umiłowałeś wszystkie słowa zatracenia, języku zdradliwy.
7
Proptérea Deus déstruet te in finem: evéllet te, et emigrábit te de tabernáculo tuo, et radícem tuam de terra vivéntium. Przetoż cię Bóg zniszczy do końca, wyrwie cię, i wypędzi cię z przybytku twego, i korzeń twój z ziemie żywiących.
8
Vidébunt iusti, et timébunt: et super eum ridébunt, et dicent: Ujrzą sprawiedliwi i będą się bać, i nad nim będą się śmiać, i rzeką:
9
Ecce homo qui non pósuit Deum adiutórem suum: sed sperávit in multitúdine divitiárum suárum, et præváluit in vanitáte sua. Otóżci człowiek, który nie kładł Boga pomocnikiem swoim. Ale ufał w mnóstwie bogactw swoich, i przemógł w marności swojej.
10
Ego autem, sicut olíva fructífera in domo Dei, sperávi in misericórdia Dei in ætérnum: et in sǽculum sǽculi. A ja jako oliwa rodzajna w domu Bożym, miałem nadzieje w miłosierdziu Bożem, na wieki i na wiek wieku.
11
Confitébor tibi in sǽculum, quia fecísti: et exspectábo nomen tuum, quóniam bonum est in conspéctu sanctórum tuórum. Będęć wyznawał na wieki, żeś uczynił: i będę oczekawał imienia twego, bo dobre jest przed oblicznością świętych twoich.
52
1
In finem, Pro Máeleth intelligéntiæ David. Dixit insípiens in corde suo: Non est Deus. Na koniec, na Maeleth wyrozumienia Dawidowi. Rzekł głupi w sercu swojem: Niemasz Boga.
2
Corrúpti sunt, et abominábiles facti sunt in iniquitátibus: non est qui fáciat bonum. Popsowali się, i obrzydłemi się stali w nieprawościach, niemasz ktoby dobrze czynił.
3
Deus de cælo prospéxit super fílios hóminum: ut vídeat si est intélligens, aut requírens Deum. Bóg z nieba pojrzał na syny człowiecze, aby oglądał, jeśli jest znający abo szukający Boga.
4
Omnes declinavérunt, simul inútiles facti sunt: non est qui fáciat bonum, non est usque ad unum. Wszyscy odstąpili, pospołu stali się niepożytecznymi, mniemasz ktoby dobrze czynił, niemasz aż do jednego.
5
Nonne scient omnes qui operántur iniquitátem, qui dévorant plebem meam ut cibum panis? Izali nie poznają wszyscy, którzy czynią, nieprawość, którzy pożyrają lud mój jako pokarm?
6
Deum non invocavérunt: illic trepidavérunt timóre, ubi non erat timor. Quóniam Deus dissipávit ossa eórum qui homínibus placent: confúsi sunt, quóniam Deus sprevit eos. Boga nie wzywali, tam drżeli od bojaźni, gdzie nie było strachu. Abowiem Bóg rozsypał kości tych, którzy się ludziom podobają, pohańbieni są, bo je Bóg wzgardził.
7
Quis dabit ex Sion salutáre Israel? cum convérterit Deus captivitátem plebis suæ, exsultábit Iacob, et lætábitur Israel. Któż da z Sionu zbawienie, Izrael, gdy Bóg nawróci pojmanie, rozraduje się Jakób, i rozweseli się Izrael.
53
1
In finem, In carmínibus intelléctus David, Na koniec, w wierszach wyrozumienia Dawidowi,
2
cum veníssent Ziphǽi, et dixíssent ad Saul: Nonne David abscónditus est apud nos? Kiedy przyszli Zyphejanie, i rzekli do Saula: aza się u nas Dawid nie zataił?
3
Deus in nómine tuo salvum me fac: et in virtúte tua iúdica me. Boże w imię twoje zbaw mię, a w mocy twojej sądź mię.
4
Deus exáudi oratiónem meam: áuribus pércipe verba oris mei. Boże wysłuchaj modlitwę moje: przyjmi w uszy słowa ust moich.
5
Quóniam aliéni insurrexérunt advérsum me, et fortes quæsiérunt ánimam meam: et non proposuérunt Deum ante conspéctum suum. Abowiem obcy powstali przeciwko mnie: a mocarze szukali dusze mojej, a nie kładli Boga przed oczyma swemi.
6
Ecce enim Deus ádiuvat me: et Dóminus suscéptor est ánimæ meæ. Bo oto Bóg mię podpomaga, a Pan jest obrońcą dusze mojej.
7
Avérte mala inimícis meis: et in veritáte tua dispérde illos. Odwróć złe na nieprzyjaciele moje, a zatrać je według prawdy twojej.
8
Voluntárie sacrificábo tibi, et confitébor nómini tuo Dómine: quóniam bonum est. Dobrowolnie będę ofiarował tobie, i będę wyznawał imieniowi twemu Panie, abowiem dobre jest.
9
Quóniam ex omni tribulatióne eripuísti me: et super inimícos meos despéxit óculus meus. Bo ze wszelkiego utrapienia wyrwałeś mię, a oko moje wzgardziło nieprzyjacioły moje.
54
1
In finem, In carmínibus intelléctus David. Na koniec, w wierszach wyrozumienia Dawidowi.
2
Exáudi Deus oratiónem meam, et ne despéxeris deprecatiónem meam: Wysłuchaj Boże modlitwę moję, a nie wzgardzaj prośby mojej:
3
inténde mihi, et exáudi me. Contristátus sum in exercitatióne mea: et conturbátus sum Wejrzy na mię a wysłuchaj mię. Zasmuciłem się w ćwiczeniu mojem: i zatrwożyłem się:
4
a voce inimíci, et a tribulatióne peccatóris. Quóniam declinavérunt in me iniquitátes: et in ira molésti erant mihi. Dla głosu nieprzyjaciela, i dla uciśnienia grzesznika. Abowiem zwalali na mię nieprawości: a w gniewie przykrzyli mi się.
5
Cor meum conturbátum est in me: et formído mortis cécidit super me. Serce moje zatrwożyło się we mnie: a strach śmierci przypadł na mię.
6
Timor et tremor venérunt super me: et contexérunt me ténebræ. Bojaźń i drżenie przyszły na mię: i okryły mię ciemności.
7
Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut colúmbæ, et volábo, et requiéscam? I rzekłem: kto mi da skrzydła jako gołębice, a będę latał, i odpoczywał?
8
Ecce elongávi fúgiens: et mansi in solitúdine. Oto oddaliłem się uciekając: i mieszkałem na pustyni.
9
Exspectábam eum, qui salvum me fecit a pusillanimitáte spíritus, et tempestáte. Czekałem onego, który mię wybawił od lękliwości ducha i od nawałności.
10
Præcípita Dómine, dívide linguas eórum: quóniam vidi iniquitátem, et contradictiónem in civitáte. Zrzuć Panie, rozdziel ich języki: bom widział: nieprawość, i spór w mieście.
11
Die ac nocte circúmdabit eam super muros eius iníquitas: et labor in médio eius, We dnie i w nocy obtoczy je po murach jego nieprawość: a obciążenie w pośród jego,
12
et iniustítia. Et non defécit de platéis eius usúra, et dolus. I niesprawiedliwość. I nie ustała na ulicach jego lichwa i zdrada.
13
Quóniam si inimícus meus maledixísset mihi, sustinuíssem útique. Et si is qui óderat me super me magna locútus fuísset: abscondíssem me fórsitan ab eo. Abowiem, by mi był złorzeczył nieprzyjaciel mój: wżdybych był wytrwał. I by był ten, który mię nienawidział, przeciwko mnie wielkie rzeczy mówił: snadź bych się był skrył przed nim.
14
Tu vero homo unánimis, dux meus, et notus meus: Ale ty człowiecze jednomyślny wodzu mój, i znajomy mój:
15
qui simul mecum dulces capiébas cibos: in domo Dei ambulávimus cum consénsu. Któryś pospołu zemną jadał słodkie pokarmy: w domu Bożym chodziliśmy w zgodzie.
16
Véniat mors super illos: et descéndant in inférnum vivéntes: quóniam nequítiæ in habitáculis eórum, in médio eórum. Niechaj śmierć przyjdzie na nie: a niechaj żywo zstąpią do piekła. Bo złości w mieszkaniach ich: w pośrodku ich.
17
Ego autem ad Deum clamávi: et Dóminus salvábit me. Ja lepak do Boga wołałem, a Pan wybawi mię.
18
Véspere, et mane, et merídie, narrábo, et annuntiábo: et exáudiet vocem meam. W wieczór i rano, i w południe będę opowiadał, i wysławiał, i wysłucha głos mój.
19
Rédimet in pace ánimam meam ab his, qui appropínquant mihi: quóniam inter multos erant mecum. Odkupi w pokoju duszę moje od tych, którzy mi się sprzeciwiają: abowiem między wielą byli zemną.
20
Exáudiet Deus, et humiliábit illos, qui est ante sǽcula. Non enim est illis commutátio, et non timuérunt Deum: Wysłucha Bóg, i uniży je, który jest przed wieki. Bo niemasz im odmiany, i nie bali się Boga:
21
exténdit manum suam in retribuéndo. Contaminavérunt testaméntum eius: Wyciągnął rękę swoją w oddawaniu. Pokalali testament jego:
22
divísi sunt ab ira vultus eius: et appropinquávit cor illíus. Mollíti sunt sermónes eius super óleum: et ipsi sunt iácula. Oddzielili się od gniewu twarzy jego: i sprzeciwiło się serce ich. Gładsze są mowy jego nad oliwę: a one są strzały.
23
Iacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet: non dabit in ætérnum fluctuatiónem iusto. Wrzuć na Pana staranie twoje, a on cię wychowa: nie dopuści na wieki zachwiania sprawiedliwego.
24
Tu vero Deus dedúces eos in púteum intéritus. Viri sánguinum et dolósi non dimidiábunt dies suos: ego autem sperábo in te Dómine. Ale ty Boże zawiedziesz je w studnią zatracenia. Mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowice dni swoich: lecz ja nadzieję będę miał w tobie Panie.
55
1
In finem, Pro pópulo, qui a sanctis longe factus est, David in títuli inscriptiónem, cum tenuérunt eum Allophýli in Geth. Na koniec, za lud, który się stał od świętych oddalony, Dawidowi na napis tytułu, kiedy go Philistynowie poimali w Get.
2
Miserére mei Deus, quóniam conculcávit me homo: tota die impúgnans tribulávit me. Zmiłuj się nademną Boże, boć mię podeptał człowiek: przez cały dzień najeżdżając utrapił mię.
3
Conculcavérunt me inimíci mei tota die: quóniam multi bellántes advérsum me. Podeptali mię nieprzyjaciele moi cały dzień: abowiem wiele walczących przeciwko mnie.
4
Ab altitúdine diéi timébo: ego vero in te sperábo. Od wysokości dnia ulęknę się: ja lepak w tobie nadzieję mieć będę.
5
In Deo laudábo sermónes meos, in Deo sperávi: non timébo quid fáciat mihi caro. W Bogu wysławiać będę mowy moje, w Bogum nadzieję miał: nie będę się bał co mi uczyni ciało.
6
Tota die verba mea exsecrabántur: advérsum me omnes cogitatiónes eórum in malum. Cały dzień słowy memi brzydzili się przeciwko mnie wszystkie myśli ich na złe.
7
Inhabitábunt et abscóndent: ipsi calcáneum meum observábunt. Sicut sustinuérunt ánimam meam, Będą mieszkać, i kryć się, sami stóp moich będą szlakować. Jako czekali na duszę moję,
8
pro níhilo salvos fácies illos: in ira pópulos confrínges. Deus, Za nic je zbawisz? w gniewie narody pokruszysz. Boże,
9
vitam meam annuntiávi tibi: posuísti lácrymas meas in conspéctu tuo, sicut et in promissióne tua: Żywot mój objawiłem tobie, położyłeś łzy moje przed oblicznością twoją. Jakoś w obietnicy twojej:
10
tunc converténtur inimíci mei retrórsum: in quacúmque die invocávero te: ecce cognóvi quóniam Deus meus es. Tedy podadzą tył nieprzyjaciele moi: W którykolwiek dzień będę cię wzywał: otom poznał, że Bogiem moim jesteś.
11
In Deo laudábo verbum, in Dómino laudábo sermónem: in Deo sperávi, non timébo quid fáciat mihi homo. W Bogu będę chwalił słowo, w Panu będę chwalił mowę: miałem nadzieję w Bogu, nie będę się lękał, co mi uczyni człowiek.
12
In me sunt Deus vota tua, quæ reddam, laudatiónes tibi. We mnie są, Boże, śluby twoje, które oddam chwały tobie.
13
Quóniam eripuísti ánimam meam de morte, et pedes meos de lapsu: ut pláceam coram Deo in lúmine vivéntium. Abowiemeś wyrwał duszę moję od śmierci, a nogi moje od upadku: abych się podobał przed Bogiem w światłości żywiących.
56
1
In finem, ne dispérdas, David in títuli inscriptiónem, cum fúgeret a fácie Saul in spelúncam. Na koniec, nie zatracaj, Dawidowi na napis tytułu, gdy uciekał przed Saulem do jaskiniej.
2
Miserére mei Deus, miserére mei: quóniam in te confídit ánima mea. Et in umbra alárum tuárum sperábo, donec tránseat iníquitas. Zmiłuj się nademną Boże, zmiłuj się nademną abowiem w tobie ufa dusza moja. I w cieniu skrzydeł twoich nadzieję mieć będę, aż nieprawość przeminie.
3
Clamábo ad Deum altíssimum: Deum qui benefécit mihi. Będę wołał do Boga nawyższcgo, Boga, który mi dobrze uczynił.
4
Misit de cælo, et liberávit me: dedit in oppróbrium conculcántes me. Misit Deus misericórdiam suam, et veritátem suam, Posłał z nieba, i wybawił mię: dał na pohańbienie, którzy mię deptali. Zesłał Bóg miłosierdzie swoje, i prawdę swoję,
5
et erípuit ánimam meam de médio catulórum leónum: dormívi conturbátus. Fílii hóminum dentes eórum arma et sagíttæ: et lingua eórum gládius acútus. I wyrwał duszę moję z pośrodku szczeniąt lwich, spałem strwożony. Synowie ludzcy zęby ich oręże i strzały: a ich język miecz ostry.
6
Exaltáre super cælos Deus: et in omnem terram glória tua. Wywyżże się Boże nad niebiosa, a po wszystkiej ziemi chwała twoja.
7
Láqueum paravérunt pédibus meis: et incurvavérunt ánimam meam. Fodérunt ante fáciem meam fóveam: et incidérunt in eam. Zastawili sidło na nogi moje, i nachylili duszę moje. Wykopali dół przed obliczem mojem, a wpadli weń.
8
Parátum cor meum Deus, parátum cor meum: cantábo, et psalmum dicam. Gotowe serce moje Boże gotowe serce moje: będę śpiewał i grał.
9
Exsúrge glória mea, exsúrge psaltérium et cíthara: exsúrgam dilúculo. Powstań chwało moja, powstań harfo i cytro, wstanę na świtaniu.
10
Confitébor tibi in pópulis Dómine: et psalmum dicam tibi in géntibus: Będęć wyznawał między ludem Panie, a będę tobie grał między narody.
11
quóniam magnificáta est usque ad cælos misericórdia tua, et usque ad nubes véritas tua. Abowiem wywyższone jest aż do niebios miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja.
12
Exaltáre super cælos Deus: et super omnem terram glória tua. Pod wyż się nad niebiosa Boże, a po wszystkiej ziemi chwała twoja.
57
1
In finem, Ne dispérdas, David in títuli inscriptiónem. Na koniec, nie zatracaj, Dawidowi na napis tytułu.
2
Si vere útique iustítiam loquímini: recta iudicáte fílii hóminum. Jeśliż wżdy po prawdzie sprawiedliwość mówicie, sądźcież sprawiedliwie synowie człowieczy.
3
Etenim in corde iniquitátes operámini: in terra iniustítias manus vestræ concínnant. Abowiem w sercu działacie nieprawości, na ziemi ręce wasze plota niesprawiedliwości.
4
Alienáti sunt peccatóres a vulva, erravérunt ab útero: locúti sunt falsa. Odłączyli się grzesznicy skoro z żywota: pobłądzili skoro z żywota, mówili kłamstwo.
5
Furor illis secúndum similitúdinem serpéntis: sicut áspidis surdæ, et obturántis aures suas, Jad mają na podobieństwo węża, jako żmije głuchej i zatulającej uszy swoje.
6
quæ non exáudiet vocem incantántium: et venéfici incantántis sapiénter. Która nie usłyszy głosu zaklinających, i czarownika zaklinającego mądrze.
7
Deus cónteret dentes eórum in ore ipsórum: molas leónum confrínget Dóminus. Bóg pokruszy zęby ich w uściech ich, zęby trzonowe lwów połamie Pan.
8
Ad níhilum devénient tamquam aqua decúrrens: inténdit arcum suum donec infirméntur. W niwecz się obrócą jako woda zbiegająca, naciągnął łuk swój aż zemdleją.
9
Sicut cera, quæ fluit, auferéntur: supercécidit ignis, et non vidérunt solem. Jako woak, który płynie zniesieni będą, przypadł zwierzchu ogień, i nie ujrzeli słońca.
10
Priúsquam intellígerent spinæ vestræ rhamnum: sicut vivéntes, sic in ira absórbet eos. Pierwej niżli ciernie wasze poczuło tamy: jako żywe tak je w gniewie pożrze.
11
Lætábitur iustus cum víderit vindíctam: manus suas lavábit in sánguine peccatóris. Będzie się weselił sprawiedliwy kiedy ujrzy pomstę, ręce swe umyje we krwi grzesznika.
12
Et dicet homo: Si útique est fructus iusto: útique est Deus iúdicans eos in terra. I rzecze człowiek, jeśli wżdy jest pożytek sprawiedliwemu, przedsięć jest Bóg który je sądzi na ziemi.
58
1
In finem, Ne dispérdas, David in títuli inscriptiónem, quando misit Saul, et custodívit domum eius ut eum interfíceret. Na koniec, nie zatracaj, Dawidowi na napis tytułu, kiedy posłał Saul i strzegł domu jego, żeby go zabił.
2
Eripe me de inimícis meis Deus meus: et ab insurgéntibus in me líbera me. Wyrwi mię od nieprzyjaciół moich Boże mój: i od powstawających przeciwko mnie wybaw mię.
3
Eripe me de operántibus iniquitátem: et de viris sánguinum salva me. Wyrwi mię od tych, którzy broją nieprawość: i od mężów krwawych wybaw mię.
4
Quia ecce cepérunt ánimam meam: irruérunt in me fortes. Boć oto ułowili duszę moję: rzucili się na mię możni.
5
Neque iníquitas mea, neque peccátum meum Dómine: sine iniquitáte cucúrri, et diréxi. Ani nieprawość moja, ani grzech mój Panie: bez nieprawości biegałem prostom postępował.
6
Exsúrge in occúrsum meum, et vide: et tu Dómine Deus virtútum Deus Israel, inténde ad visitándas omnes gentes: non misereáris ómnibus, qui operántur iniquitátem. Powstań, abyś mi zabieżał, i obacz: a ty Panie Boże zastępów, Boże Izraelski: Udaj się na nawiedzenie wszech narodów: nie miej litości nad wszystkiemi, którzy broją nieprawość.
7
Converténtur ad vésperam: et famem patiéntur ut canes, et circuíbunt civitátem. Nawrócą się ku wieczorowi: i będą mrzeć głód jako psi, i będą chodzić około miasta.
8
Ecce loquéntur in ore suo, et gládius in lábiis eórum: quóniam quis audívit? Oto będą mówić usty swemi, a miecz w uściech ich: bo któż słyszał?
9
Et tu Dómine deridébis eos: ad níhilum dedúces omnes gentes. A ty Panie naśmiejesz się z nich, w niwecz obrócisz wszystkie narody.
10
Fortitúdinem meam ad te custódiam, quia Deus suscéptor meus es: Moc moję u ciebie strzedz będę: abowicm Boże jesteś obrońca mój:
11
Deus meus, misericórdia eius prævéniet me. Bóg mój, miłosierdzie jego uprzedzi mię.
12
Deus osténdet mihi super inimícos meos, ne occídas eos: nequándo obliviscántur pópuli mei. Dispérge illos in virtúte tua: et depóne eos, protéctor meus Dómine: Bóg pokaże mi nad nieprzyjacioły memi: nie zabijaj ich, by kiedy nie zapomnieli ludzie moi. Rozprosz je mocą twoją, i zrzuć je, obrońca mój Panie:
13
delíctum oris eórum, sermónem labiórum ipsórum: et comprehendántur in supérbia sua. Et de exsecratióne et mendácio annuntiabúntur Grzech ust ich, mowę warg ich: a niech będą poimani w hardości swojej. I dla złorzeczeństwa i kłamstwa będą opowiedzeni.
14
in consummatióne: in ira consummatiónis, et non erunt. Et scient quia Deus dominábitur Iacob: et fínium terræ. Na stracenie: w gniewie zatracenia i nie będzie ich. I doznają, iż Bóg będzie panował Jakóbowi, i krajom ziemie.
15
Converténtur ad vésperam, et famem patiéntur ut canes: et circuíbunt civitátem. Nawrócą się ku wieczorowi, i będą mrzeć głód jako psi, i będą chodzić około miasta.
16
Ipsi dispergéntur ad manducándum: si vero non fúerint saturáti, et murmurábunt. Ciż rozbieżą się ku jedzeniu: a jeśli się nie najedzą, będą szemrać.
17
Ego autem cantábo fortitúdinem tuam: et exsultábo mane misericórdiam tuam. Quia factus es suscéptor meus, et refúgium meum, in die tribulatiónis meæ. Ale ja będę śpiewał moc twoję, i będę z radością wychwalał rano miłosierdzie twoje. Boś się stał obrońcą moim, i ucieczką moją w dzień utrapienia mego.
18
Adiútor meus tibi psallam, quia Deus suscéptor meus es: Deus meus misericórdia mea. Pomocniku mój, tobie będę śpiewał, iżeś ty Boże obrońca mój: Bóg mój, miłosierdzie moje.
59
1
In finem, Pro his qui immutabúntur, in títuli inscriptiónem ipsi David, in doctrínam, Na koniec, za tymi, którzy będą odmienieni na napis tytułu, samemu Dawidowi na naukę:
2
cum succéndit Mesopotámiam Sýriæ et Sobal, et convértit Ioab, et percússit Idumǽam in valle Salinárum duódecim míllia. Kiedy spalił Mezopotamią Syryjską, i Sobal: i wrócił się Joab i poraził Idumeą w dolinie Zup Solnych, dwanaście tysięcy.
3
Deus repulísti nos, et destruxísti nos: irátus es, et misértus es nobis. Boże, odrzuciłeś nas, i skaziłeś nas; rozgniewałeś się, i zmiłowałeś się nad nami.
4
Commovísti terram, et conturbásti eam: sana contritiónes eius, quia commóta est. Wzruszyłeś ziemię, i zatrwożyłeś ją: ulecz skruszenia jej, bo się zachwiała.
5
Ostendísti pópulo tuo dura: potásti nos vino compunctiónis. Okazałeś ludowi twemu ciężkości: napoiłeś nas winem żałości.
6
Dedísti metuéntibus te significatiónem: ut fúgiant a fácie arcus: ut liberéntur dilécti tui: Dałeś znak bojącym się ciebie: aby uciekali od oblicza łuku. Aby byli wybawieni mili twoi:
7
salvum fac déxtera tua, et exáudi me. Wybaw prawicą twoją, a wysłuchaj mię.
8
Deus locútus est in sancto suo: lætábor, et partíbor Síchimam: et convállem tabernaculórum metíbor. Bóg mówił w świątnicy swojej, rozweselę się, i będę dzielił Sychimę, i dolinę namiotów pomierzę.
9
Meus est Gálaad, et meus est Manásses: et Ephraim fortitúdo cápitis mei. Iuda rex meus: Mójci jest Gallaad, i mój Manasses: i Ephraim moc głowy mojej. Juda król mój:
10
Moab olla spei meæ. In Idumǽam exténdam calceaméntum meum: mihi alienígenæ súbditi sunt. Moab garniec nadzieje mojej. Nad Idumeą rozciągnę bót mój: mnie cudzoziemcy są poddani.
11
Quis dedúcet me in civitátem munítam? quis dedúcet me usque in Idumǽam? Któż mię doprowadzi do miasta obronnego? Kto mię doprowadzi aż do Idumeiej?
12
Nonne tu Deus, qui repulísti nos: et non egrediéris Deus in virtútibus nostris? Izali nie ty Boże, któryś nas odrzucił, i nie wynidziesz Boże z woiski naszemi?
13
Da nobis auxílium de tribulatióne: quia vana salus hóminis. Daj nam ratunek z utrapienia: boć omylny ratunek człowieczy.
14
In Deo faciémus virtútem: et ipse ad níhilum dedúcet tribulántes nos. W Bogu uczynimy siłę: a on w niwecz obróci trapiące nas.
60
1
In finem, In hymnis David. Na koniec, w pieśniach Dawidowi.
2
Exáudi Deus deprecatiónem meam: inténde oratióni meæ. Wysłuchaj Boże prośbę moję, słuchaj modlitwy mojej.
3
A fínibus terræ ad te clamávi: dum anxiarétur cor meum, in petra exaltásti me. Deduxísti me, Od kończyn ziemie wołałem do ciebie: gdy się frasowało serce moje, na skale wywyższyłeś mię. Prowadziłeś mię:
4
quia factus es spes mea: turris fortitúdinis a fácie inimíci. Boś się stał nadzieją moją: wieżą mocną od nieprzyjaciela.
5
Inhabitábo in tabernáculo tuo in sǽcula: prótegar in velaménto alárum tuárum. Będę mieszkał w przybytku twoim na wieki: zaszczycon będę pod zasłoną skrzydeł twoich.
6
Quóniam tu Deus meus exaudísti oratiónem meam: dedísti hereditátem timéntibus nomen tuum. Bo ty Boże mój wysłuchałeś modlitwę moję: dałeś dziedzictwo bojącym się imienia twego.
7
Dies super dies regis adícies: annos eius usque in diem generatiónis et generatiónis. Dni na dni królewskie przyczynisz: lata jego aż do dnia narodu i narodu.
8
Pérmanet in ætérnum in conspéctu Dei: misericórdiam et veritátem eius quis requíret? Mieszka na wieki przed oblicznością Bożą: miłosierdzia i prawdy jego kto będzie szukał?
9
Sic psalmum dicam nómini tuo in sǽculum sǽculi: ut reddam vota mea de die in diem. Tak będę Psalm śpiewał imieniowi twemu na wieki wieku: abym oddał śluby moje ode dnia do dnia.
61
1
In finem, pro Idithun, Psalmus David. Na koniec, przez Idithuna, Psalm Dawidowi.
2
Nonne Deo subiécta erit ánima mea? ab ipso enim salutáre meum. Izali Bogu nie będzie poddana dusza moja? bo od niego zbawienie moje.
3
Nam et ipse Deus meus et salutáris meus: suscéptor meus, non movébor ámplius. Bo i on Bóg mój, i zbawiciel mój, obrońca mój, nie zachwieje się więcej.
4
Quoúsque irrúitis in hóminem? interfícitis univérsi vos: tamquam paríeti inclináto et macériæ depúlsæ. Dokądże nacieracie na człowieka? zabijacie wy wszyscy, jakoby ściana była pochylona, i płot wywrócony?
5
Verúmtamen prétium meum cogitavérunt repéllere, cucúrri in siti: ore suo benedicébant, et corde suo maledicébant. Zaprawdę poczciwość moję myślili oddalić: biegałem z pragnieniem: usty swemi błogosławili, a sercem swem złorzeczyli.
6
Verúmtamen Deo subiécta esto ánima mea: quóniam ab ipso patiéntia mea. Wszakże duszo moja Bogu bądź poddana: boć od niego cierpliwość moja.
7
Quia ipse Deus meus et salvátor meus: adiútor meus, non emigrábo. Bo on Bóg mój i zbawiciel mój: pomocnik mój, nie wyprowadzę się.
8
In Deo salutáre meum et glória mea: Deus auxílii mei, et spes mea in Deo est. W Bogu zbawienie moje, i chwała moja: Bóg pomocy mojej i nadzieja moja jest w Bogu.
9
Speráte in eo omnis congregátio pópuli, effúndite coram illo corda vestra: Deus adiútor noster in ætérnum. Miejcie nadzieję w nim wszelkie zgromadzenie ludzi: wylewajcie przed nim serca wasze: Bóg pomocnik nasz na wieki.
10
Verúmtamen vani fílii hóminum, mendáces fílii hóminum in statéris: ut decípiant ipsi de vanitáte in idípsum. Zaprawdę omylni są synowie człowieczy, kłamliwi synowie ludzcy w wagach: aby oszukiwali sami z marności spoinie.
11
Nolíte speráre in iniquitáte, et rapínas nolíte concupíscere: divítiæ si áffluant, nolíte cor appónere. Nie miejcie nadzieję w nieprawości, i drapieżstwa nie pożądajcie: jeśli wam przybędzie majętności nie przykładajcież serca.
12
Semel locútus est Deus, duo hæc audívi, quia potéstas Dei est, Raz rzekł Bóg, tem dwie rzeczy słyszał, iż moc jest Boża,
13
et tibi Dómine misericórdia: quia tu reddes unicuíque iuxta ópera sua. A tobie Panie miłosierdzie: bo ty oddasz każdemu według uczynków jego.
62
1
Psalmus David, Cum esset in desérto Idumǽæ. Psalm Dawidowi, gdy był na puszczy Idumejskiej.
2
Deus Deus meus ad te de luce vígilo. Sitívit in te ánima mea, quam multiplíciter tibi caro mea. Boże, Boże mój, do ciebie czuję na świtaniu. Pragnęła cię dusza moja, jako rozmaicie tobie ciało moje.
3
In terra desérta, et ínvia, et inaquósa: sic in sancto appárui tibi, ut vidérem virtútem tuam et glóriam tuam. W ziemi pustej i niedrożnej, i bezwodnej, jako w świątnicy stawiłem się przed tobą: abych widział moc twoję i chwałę twoję.
4
Quóniam mélior est misericórdia tua super vitas: lábia mea laudábunt te. Iż lepsze jest miłosierdzie twoje niźli żywoty: wargi moje będą ciebie chwalić.
5
Sic benedícam te in vita mea: et in nómine tuo levábo manus meas. Tak cię błogosławić będę za żywota mego: a w imię twoje będę podnosił ręce moje.
6
Sicut ádipe et pinguédine repleátur ánima mea: et lábiis exsultatiónis laudábit os meum. Jako sadłem i tłustością niech będzie napełniona dusza moja: a wargami wesołości będą wychwalać usta moje.
7
Si memor fui tui super stratum meum, in matutínis meditábor in te: Jeżlim na cię pamiętał na łożu mojem: rano będę rozmyślał o tobie:
8
quia fuísti adiútor meus. Et in velaménto alárum tuárum exsultábo: Boś był pomocnikiem moim. I w zasłonie skrzydeł twoich rozraduję się:
9
adhǽsit ánima mea post te: me suscépit déxtera tua. Przylgnęła dusza moja do ciebie: broniła mię prawica twoja.
10
Ipsi vero in vanum quæsiérunt ánimam meam, introíbunt in inferióra terræ: A oni próżno szukali dusze mojej: wnidą w niskości ziemie,
11
tradéntur in manus gládii, partes vúlpium erunt. Będą podani w ręce miecza, częściami liszek będą.
12
Rex vero lætábitur in Deo, laudabúntur omnes qui iurant in eo: quia obstrúctum est os loquéntium iníqua. Ale król będzie się weselił w Bogu: i chlubić się będą wszyscy, którzy nań przysięgają: bo zatkane są usta mówiących nieprawości.
63
1
In finem, Psalmus David. Na koniec, Psalm Dawidowi.
2
Exáudi Deus oratiónem meam cum déprecor: a timóre inimíci éripe ánimam meam. Wysłuchaj Boże prośbę moję, gdy się modlę: od strachu nieprzyjaciela wybaw duszę moję.
3
Protexísti me a convéntu malignántium: a multitúdine operántium iniquitátem. Obroniłeś mię od zboru złośników: od mnóstwa działających nieprawość.
4
Quia exacuérunt ut gládium linguas suas, intendérunt arcum rem amáram: Zaostrzyli jako miecz języki swoje: naciągnęli łuk rzecz gorzką,
5
ut sagíttent in occúltis immaculátum. Aby w skrytościach strzelali na niepokalanego.
6
Súbito sagittábunt eum, et non timébunt: firmavérunt sibi sermónem nequam. Narravérunt ut abscónderent láqueos: dixérunt: Quis vidébit eos? Zprędka nań strzelać będą, a nie będą się bać: utwierdzili sobie mowę złośliwą. Namawiali się, żeby zakryli sidła mówili: Któż je obaczy?
7
Scrutáti sunt iniquitátes: defecérunt scrutántes scrutínio. Accédet homo ad cor altum: Szukali nieprawości: ustali szukając szukaniem. Przystąpi człowiek do serca głębokiego:
8
et exaltábitur Deus. Sagíttæ parvulórum factæ sunt plagæ eórum: A Bóg wywyższon będzie. Strzałki maluczkich stały się rany ich:
9
et infirmátæ sunt contra eos linguæ eórum. Conturbáti sunt omnes qui vidébant eos: I pomdlały przeciwko nim ich języki. Strwożyli się wszyscy którzy je widzieli:
10
et tímuit omnis homo. Et annuntiavérunt ópera Dei: et facta eius intellexérunt. I bał się wszelki człowiek. I opowiadali sprawy Boże: i uczynki jego rozumieli.
11
Lætábitur iustus in Dómino, et sperábit in eo, et laudabúntur omnes recti corde. Będzie się weselił sprawiedliwy w Panu, i będzie w nim nadzieję miał: i będą pochwaleni wszyscy serca prawego.
64
1
In finem, Psalmus David, Cánticum Ieremíæ et Ezechiélis pópulo transmigratiónis, cum incíperent exíre. Na koniec, Psalm Dawidowi. Pieśń Jeremiasza, i Ezechiela, ludu przeprowadzenia, kiedy poczęli iść w drogę.
2
Te decet hymnus Deus in Sion: et tibi reddétur votum in Ierúsalem. Tobie przystoi pieśń Boże w Sionie: i tobie oddadzą ślub w Jeruzalem.
3
Exáudi oratiónem meam: ad te omnis caro véniet. Wysłuchaj modlitwę moję: do ciebie wszelkie ciało przyjdzie.
4
Verba iniquórum prævaluérunt super nos: et impietátibus nostris tu propitiáberis. Słowa niezbożników wzięły górę nad nami: a nieprawościam naszym ty będziesz miłościw.
5
Beátus, quem elegísti, et assumpsísti: inhabitábit in átriis tuis. Replébimur in bonis domus tuæ: sanctum est templum tuum, Błogosławiony, któregoś obrał i przyjął: będzie mieszkał w sieniach twoich. Będziem napełnieni dobrami domu twego: święty jest kościół twój,
6
mirábile in æquitáte. Exáudi nos Deus salutáris noster, spes ómnium fínium terræ, et in mari longe. Dziwny w sprawiedliwości. Wysłuchaj nas Boże zbawicielu nasz, nadziejo wszystkich krajów ziemie, i na morzu daleko.
7
Prǽparans montes in virtúte tua, accínctus poténtia: Który gotujesz góry mocą swoją, przepasany możnością:
8
qui contúrbas profúndum maris, sonum flúctuum eius. Turbabúntur gentes, Który zaburzasz głębokość morską, szum nawałności jego. Zatrwożą się narodowie,
9
et timébunt qui hábitant términos a signis tuis: éxitus matutíni et véspere delectábis. I będą bać się, którzy mieszkają na krajach dla znaków twoich: kraje rana i wieczoru ucieszysz.
10
Visitásti terram, et inebriásti eam: multiplicásti locupletáre eam. Flumen Dei replétum est aquis, parásti cibum illórum: quóniam ita est præparátio eius. Nawiedziłeś ziemię i napoiłeś ją: rozmaicie ubogaciłeś ją. Rzeka Boża pełna jest wody: zgotowałeś żywność ich: bo tak jest zgotowanie jej.
11
Rivos eius inébria, multíplica genímina eius: in stillicídiis eius lætábitur gérminans. Brózdy jej napój, rozmnóż jej urodzaje: z kropel jej rozweseli się rodząca.
12
Benedíces corónæ anni benignitátis tuæ: et campi tui replebúntur ubertáte. Błogosławić będziesz okręgowi roku z dobrotliwości twojej: a pola twoje będą pełne obfitości.
13
Pinguéscent speciósa desérti: et exsultatióne colles accingéntur. Stłuścieją ozdoby pustynie: a radością pagórki przepaszą się.
14
Indúti sunt aríetes óvium, et valles abundábunt fruménto: clamábunt, étenim hymnum dicent. Przyodziani są barani owiec: a doliny będą obfitować zbożem: będą wykrzykać i pieśń śpiewać.
65
1
In finem, Cánticum Psalmi resurrectiónis. Iubiláte Deo omnis terra, Na koniec, pieśń Psalmu Zmartwychwstania. Wykrzykajcie Bogu wszystka ziemio,
2
psalmum dícite nómini eius: date glóriam laudi eius. Psalm śpiewajcie imieniowi jego: dajcie cześć chwale Jego.
3
Dícite Deo: Quam terribília sunt ópera tua Dómine! in multitúdine virtútis tuæ mentiéntur tibi inimíci tui. Mówcie Bogu: jako straszne są sprawy twoje Panie dla wielkości mocy twojej będą kłamać przed tobą nieprzyjaciele twoi.
4
Omnis terra adóret te, et psallat tibi: psalmum dicat nómini tuo. Wszystka ziemia niechaj ci się kłania, i niechaj ci śpiewa: niech Psalm śpiewa imieniowi twemu.
5
Veníte, et vidéte ópera Dei: terríbilis in consíliis super fílios hóminum. Chodźcie, a oglądajcie dzieła Boże: straszny w radach nad syny człowieczymi.
6
Qui convértit mare in áridam, in flúmine pertransíbunt pede: ibi lætábimur in ipso. Który obrócił morze w suchą ziemię: przez rzekę przejdą nogą: tam się będziem weselili w nim.
7
Qui dominátur in virtúte sua in ætérnum, óculi eius super gentes respíciunt: qui exásperant non exalténtur in semetípsis. Który panuje w mocy swej na wieki, oczy jego na narody patrzą: którzy drażnią, niech się sami w sobie nie wynoszą.
8
Benedícite gentes Deum nostrum: et audítam fácite vocem laudis eius. Błogosławcie narodowie Boga naszego: a dajcie słyszeć głos chwały jego.
9
Qui pósuit ánimam meam ad vitam: et non dedit in commotiónem pedes meos. Który położył do żywota duszę moję: i nie dał na zachwianie nóg moich.
10
Quóniam probásti nos Deus: igne nos examinásti, sicut examinátur argéntum. Abowiemeś doświadczył nas. Boże: wyprawiłeś nas ogniem, jako pławią srebro.
11
Induxísti nos in láqueum, posuísti tribulatiónes in dorso nostro: Przywiodłeś nas w sidło, nakładłeś ucisków na grzbiety nasze:
12
imposuísti hómines super cápita nostra. Transívimus per ignem et aquam: et eduxísti nos in refrigérium. Wsadziłeś ludzie na głowy nasze. Przeszliśmy przez ogień i przez wodę: i wywiodłeś nas na ochłodę.
13
Introíbo in domum tuam in holocáustis: reddam tibi vota mea, Wnidę do domu twego z całopaleniem: oddam ci śluby moje,
14
quæ distinxérunt lábia mea, et locútum est os meum, in tribulatióne mea. Które wyraziły wargi moje. I wymówiły usta moje, w ucisku moim.
15
Holocáusta medulláta ófferam tibi cum incénso aríetum: ófferam tibi boves cum hircis. Całopalenia tłuste ofiaruję tobie, z kadzeniem baranów: ofiarując woły z kozłami.
16
Veníte, audíte, et narrábo, omnes qui timétis Deum, quanta fecit ánimæ meæ. Chodźcie, słuchajcie wszyscy, którzy się Boga boicie: a będę powiadał jako wielkie rzeczy uczynił duszy mojej.
17
Ad ipsum ore meo clamávi, et exaltávi sub lingua mea. Do niegom usty memi wołał, i wywyższałem językiem moim.
18
Iniquitátem si aspéxi in corde meo, non exáudiet Dóminus. Jeślim patrzał na nieprawość w sercu mojem, nie wysłucha Pan.
19
Proptérea exaudívit Deus, et atténdit voci deprecatiónis meæ. Przetoć wysłuchał Bóg, i był pilen głosu modlitwy mojej.
20
Benedíctus Deus, qui non amóvit oratiónem meam, et misericórdiam suam a me. Błogosławiony Bóg, który nie odrzucił modlitwy mojej, i miłosierdzia swego odemnie.
66
1
In finem, in hymnis, Psalmus Cántici David. Na koniec, w Hymnach, Psalm pienia Dawidowi.
2
Deus misereátur nostri, et benedícat nobis: illúminet vultum suum super nos, et misereátur nostri. Niech się nad nami Bóg zmiłuje, i błogosławi nam: niech rozświeci oblicze swe nad nami, a zlituje się nad nami.
3
Ut cognoscámus in terra viam tuam: in ómnibus géntibus salutáre tuum. Żebyśmy poznali na ziemi drogę twoję: między wszemi narody zbawienie twoje.
4
Confiteántur tibi pópuli Deus: confiteántur tibi pópuli omnes. Niech ci wyznawają ludzie, Boże: niech ci wyznawają wszyscy ludzie.
5
Læténtur et exsúltent gentes: quóniam iúdicas pópulos in æquitáte, et gentes in terra dírigis. Niech się radują i weselą narodowie: iż sądzisz ludzie sprawiedliwie, narody na ziemi sprawujesz.
6
Confiteántur tibi pópuli Deus: confiteántur tibi pópuli omnes. Niech ci wyznawają ludzie Boże: niech ci wyznawają wszyscy ludzie:
7
Terra dedit fructum suum: benedícat nos Deus, Deus noster, Ziemia dała swój owoc. Niech nas błogosławi Bóg, Bóg nasz,
8
benedícat nos Deus: et métuant eum omnes fines terræ. Niech nas błogosławi Bóg: a niech się go boją wszystkie kraje ziemie.
67
1
In finem, Psalmus cántici ipsi David. Na koniec, Psalm pieśni samemu Dawidowi.
2
Exsúrgat Deus, et dissipéntur inimíci eius: et fúgiant qui odérunt eum, a fácie eius. Niech powstanie Bóg, a niech się rozproszą nieprzyjaciele jego a niech uciekają, którzy go nienawidzą od oblicza jego.
3
Sicut déficit fumus, defíciant: sicut fluit cera a fácie ignis, sic péreant peccatóres a fácie Dei. Jako ustaje dym, niechaj ustaną: jako się wosk rozpływa od ognia, tak niechaj zginą grzesznicy od oblicza Bożego.
4
Et iusti epuléntur, et exsúltent in conspéctu Dei: et delecténtur in lætítia. A sprawiedliwi niechaj używają, i weselą się przed oczyma Bożemi: i niech rozkoszują w radości.
5
Cantáte Deo, psalmum dícite nómini eius: iter fácite ei, qui ascéndit super occásum: Dóminus nomen illi. Exsultáte in conspéctu eius, turbabúntur a fácie eius, Śpiewajcie Bogu, Psalm śpiewajcie imieniowi jego: czyńcie drogę temu, który wstąpił na zachód: Pan imię jego. Radujcie się przed obliczem jego, zatrwożą się od oblicza jego,
6
patris orphanórum, et iúdicis viduárum. Deus in loco sancto suo: Ojca sierot, i sędziego wdów. Bóg na miejscu swem świętem:
7
Deus qui inhabitáre facit uníus moris in domo: qui edúcit vinctos in fortitúdine, simíliter eos qui exásperant, qui hábitant in sepúlcris. Bóg, który czyni, że mieszkają jednych obyczajów w domu: Który wywodzi więźnie w mocy, także i te co obrażają, którzy mieszkają w grobiech.
8
Deus cum egrederéris in conspéctu pópuli tui, cum pertransíres in desérto: Boże, gdyś wschodził przed ludem twym, gdyś chodził po puszczy.
9
terra mota est, étenim cæli distillavérunt a fácie Dei Sínai, a fácie Dei Israel. Ziemia się trzęsła, niebiosa też kropiły od oblicza Boga Sinai, od oblicza Boga Izrael.
10
Plúviam voluntáriam segregábis Deus hereditáti tuæ: et infirmáta est, tu vero perfecísti eam. Deszcz dobrowolny oddzielisz Boże dziedzictwu twojemu, i zemdlało, a tyś je posilił.
11
Animália tua habitábunt in ea: parásti in dulcédine tua páuperi, Deus. Zwierzęta twoje będą mieszkały w nim: nagotowałeś z słodkości twej ubogiemu, Boże.
12
Dóminus dabit verbum evangelizántibus, virtúte multa. Pan da słowo przepowiadającym Ewangielią, mocą wielką.
13
Rex virtútum dilécti dilécti: et speciéi domus divídere spólia. Król zastępów umiłowanego umiłowanego: i piękności domu rozdzielać korzyści.
14
Si dormiátis inter médios cleros, pennæ colúmbæ deargentátæ, et posterióra dorsi eius in pallóre auri. Choćbyście spali w pośrodku losów, pióra gołębice posrebrzonej, a tył grzbietu jego żółci się jako złoto.
15
Dum discérnit cæléstis reges super eam, nive dealbabúntur in Selmon: Gdy niebieski rozsadza króle w nim, będą wybieleni jako śnieg na Selmon: Góra Boża, góra tłusta. Góra obfita, góra tłusta:
16
mons Dei, mons pinguis. Mons coagulátus, mons pinguis: Co się przypatrujecie góram zsiadłym?
17
ut quid suspicámini montes coagulátos? mons in quo beneplácitum est Deo habitáre in eo: étenim Dóminus habitábit in finem. Góra, na której się Bogu podoba mieszkać: abowiem Pan będzie mieszkał na wieki.
18
Currus Dei decem míllibus múltiplex, míllia lætántium: Dóminus in eis in Sina in sancto. Wóz Boży dziesiącią tysięcy rozmaity, tysiące weselących się. Pan między nimi na Synai, w świątnicy.
19
Ascendísti in altum, cepísti captivitátem: accepísti dona in homínibus: étenim non credéntes, inhabitáre Dóminum Deum. Wstąpiłeś na wysokość, pojmałeś pojmane: nabrałeś darów w ludziach. Też i niewierzące, aby Pan Bóg mieszkał.
20
Benedíctus Dóminus die quotídie: prósperum iter fáciet nobis Deus salutárium nostrórum. Błogosławiony Pan na każdy dzień, szczęśliwą uczyni drogę nam Bóg zbawienia naszego.
21
Deus noster, Deus salvos faciéndi: et Dómini Dómini éxitus mortis. Bóg nasz Bogiem zbawiającym: i Pańskie, Pańskie wyście z śmierci.
22
Verúmtamen Deus confrínget cápita inimicórum suórum: vérticem capílli perambulántium in delíctis suis. Wszakże Bóg potłucze głowy nieprzyjaciół swoich wierzch włosu, którzy chodzą w występkach swoich.
23
Dixit Dóminus: Ex Basan convértam, convértam in profúndum maris: Rzekł Pan: Nawrócę z Bazan: nawrócę w głębokość morską.
24
ut intingátur pes tuus in sánguine: lingua canum tuórum ex inimícis, ab ipso. Aby się omoczyła noga twoja we krwi, i język psów twoich z nieprzyjaciół w tejże.
25
Vidérunt ingréssus tuos Deus, ingréssus Dei mei: regis mei, qui est in sancto. Widzieli postępowania twoje Boże, postępowania Boga mego: króla mojego, który jest w świątnicy.
26
Prævenérunt príncipes coniúncti psalléntibus, in médio iuvenculárum tympanistriárum. Uprzedzili książęta złączeni z śpiewającymi, w pośrodku młodziuchnych bębenniczek.
27
In ecclésiis benedícite Deo Dómino, de fóntibus Israel. W kościele błogosławcie Bogu, Panu z źródeł Izraelskich.
28
Ibi Béniamin adolescéntulus, in mentis excéssu. Príncipes Iuda, duces eórum: príncipes Zábulon, príncipes Néphthali. Tam Benjamin młodziuchny, w zachwyceniu myśli: Książęta Juda wodzowie ich: książęta Zabulon, i książęta Nephtali.
29
Manda Deus virtúti tuæ: confírma hoc Deus, quod operátus es in nobis. Przykaż Boże mocy twojej: umocni to Boże, coś w nas sprawił.
30
A templo tuo in Ierúsalem, tibi ófferent reges múnera. Od kościoła twego w Jeruzalem: tobie królowie ofiarują dary.
31
Increpa feras arúndinis: congregátio taurórum in vaccis populórum: ut exclúdant eos, qui probáti sunt argénto. Díssipa gentes, quæ bella volunt: Pogrom zwierze trzcinne, zgromadzenie byków między krowami narodów: aby wypchnęli te, którzy są doświadczeni jako srebro. Rozprosz narody, które wojen chcą:
32
vénient legáti ex Ægýpto: Æthiópia prævéniet manus eius Deo. Przyjdą posłowie z Aegyptu: Murzyńska ziemia uprzedzi z rękami swemi do Boga.
33
Regna terræ, cantáte Deo: psállite Dómino: psállite Deo, Królestwa ziemskie, śpiewajcie Bogu, grajcie Panu. Grajcie Bogu,
34
qui ascéndit super cælum cæli, ad oriéntem. Ecce dabit voci suæ vocem virtútis: Który wstąpił na niebo nad nieby, na wschód słońca.
35
date glóriam Deo super Israel, magnificéntia eius, et virtus eius in núbibus. Oto da głosowi swemu głos mocy:
36
Mirábilis Deus in sanctis suis, Deus Israel ipse dabit virtútem, et fortitúdinem plebi suæ: benedíctus Deus. Dajcie chwałę Bogu nad Izraelem, wielmożność jego, a moc jego w obłokach. Dziwny Bóg w świętych swoich, Bóg Izraelski, ten da moc i siłę ludowi swemu, błogosławiony Bóg.
68
1
In finem, pro iis, qui commutabúntur, David. Na koniec, za te, którzy będą odmienieni, Dawidowi
2
Salvum me fac Deus: quóniam intravérunt aquæ usque ad ánimam meam. Wybaw mię Boże: boć weszły wody aż do dusze mojej.
3
Infíxus sum in limo profúndi: et non est substántia. Veni in altitúdinem maris: et tempéstas demérsit me. Ulgnąłem w błocie głębokości, i dna niemasz. Przyszedłem na głębokość morską: a nawałność mię ponurzyła.
4
Laborávi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ: defecérunt óculi mei, dum spero in Deum meum. Spracowałem się wołając, ochrapiało gardło moje: ustały oczy moje, gdy mam nadzieję w Bogu moim.
5
Multiplicáti sunt super capíllos cápitis mei, qui odérunt me gratis. Confortáti sunt qui persecúti sunt me inimíci mei iniúste: quæ non rápui, tunc exsolvébam. Rozmnożyli się nad włosy głowy mojej, którzy mię mają w nienawiści bez przyczyny. Zmocnili się, którzy mię niesprawiedliwie prześladowali, nieprzyjaciele moi: czegom nie wydarł, tedym płacił.
6
Deus tu scis insipiéntiam meam: et delícta mea a te non sunt abscóndita. Boże ty znasz głupstwo moje: a występki moje nie są tobie tajne.
7
Non erubéscant in me qui exspéctant te Dómine, Dómine virtútum: non confundántur super me qui quærunt te, Deus Israel. Niech nie będą zawstydzeni dla mnie ci, którzy cię oczekiwają Panie, Panie zastępów. Niech nie będą pohańbieni dla mnie, którzy cię szukają Boże Izraelski.
8
Quóniam propter te sustínui oppróbrium: opéruit confúsio fáciem meam. Bom dla ciebie znaszał urąganie: zelżywość okrywała oblicze moje.
9
Extráneus factus sum frátribus meis, et peregrínus fíliis matris meæ. Stałem się obcym braciej mojej, i cudzoziemcem synom matki mojej.
10
Quóniam zelus domus tuæ comédit me: et oppróbria exprobrántium tibi cecidérunt super me. Bo mię zawistna miłość domu twego gryzła: a urągania urągających tobie, spadły na mię.
11
Et opérui in ieiúnio ánimam meam: et factum est in oppróbrium mihi. I okryłem w poście duszę moję, i stało mi się urąganiem.
12
Et pósui vestiméntum meum cilícium: et factus sum illis in parábolam. I oblokłem miasto szaty włosień: i stałem się im przypowieścią.
13
Advérsum me loquebántur qui sedébant in porta: et in me psallébant qui bibébant vinum. Mówili przeciwko mnie, którzy siedzieli w bramie: i śpiewali przeciw mnie którzy pili wino.
14
Ego vero oratiónem meam ad te Dómine: tempus benepláciti Deus. In multitúdine misericórdiæ tuæ exáudi me, in veritáte salútis tuæ. Ale ja modlitwę moję do ciebie Panie: czas upodobania, Boże. W wielkości miłosierdzia twego wysłuchaj mię: w prawdzie zbawienia twego.
15
Eripe me de luto, ut non infígar: líbera me ab iis qui odérunt me, et de profúndis aquárum. Wyrwi mię z błota, abych nie ulgnął: wybaw mię od tych, którzy mię nienawidzą, i z głębokości wód.
16
Non me demérgat tempéstas aquæ, neque absórbeat me profúndum: neque úrgeat super me púteus os suum. Niech mię nie zatapia nawałność wody, ani mię niech nie pożera głębokość: ani niech nie zawiera nademną studnia wierzchu swego.
17
Exáudi me Dómine, quóniam benígna est misericórdia tua: secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum réspice in me. Wysłuchaj mię Panie, bo łaskawe jest miłosierdzie twoje: według mnóstwa litości twoich wejrzy na mię.
18
Et ne avértas fáciem tuam a púero tuo: quóniam tríbulor, velóciter exáudi me. A nie odwracaj oblicza twego od sługi swego: bom jest w utrapieniu, prędko wysłuchaj mię.
19
Inténde ánimæ meæ, et líbera eam: propter inimícos meos éripe me. Przybliż się ku duszy mojej, a wybaw ją: dla nieprzyjaciół moich wyrwi mię.
20
Tu scis impropérium meum, et confusiónem meam, et reveréntiam meam. Ty znasz pohańbienie moje i zelżywość moję, i wstyd mój.
21
In conspéctu tuo sunt omnes qui tríbulant me: impropérium exspectávit cor meum, et misériam: et sustínui qui simul contristarétur, et non fuit: et qui consolarétur, et non invéni. Przed oczyma twemi są wszyscy, którzy mię trapią: urągania i nędze czekało serce moje. I czekałem, ktoby się społem smęcił, a nie było, i ktoby pocieszył, a nie nalazłem.
22
Et dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto. I dali żółć na pokarm mój: a w pragnieniu mojem napawali mię octem.
23
Fiat mensa eórum coram ipsis in láqueum, et in retributiónes, et in scándalum. Niechaj będzie stół ich przed nimi sidłem: i na zapłaty, i na upadek.
24
Obscuréntur óculi eórum ne vídeant: et dorsum eórum semper incúrva. Niech się zaćmią, oczy ich, aby nie widzieli: a grzbietu ich zawżdy nachylaj.
25
Effúnde super eos iram tuam: et furor iræ tuæ comprehéndat eos. Wylej na nie gniew twój: a zapalczywość gniewu twego niech je ogarnie.
26
Fiat habitátio eórum desérta: et in tabernáculis eórum non sit qui inhábitet. Mieszkanie ich niech się stanie puste: a w przybytkach ich niechaj nie będzie ktoby mieszkał.
27
Quóniam quem tu percussísti, persecúti sunt: et super dolórem vúlnerum meórum addidérunt. Bo któregoś ty zranił prześladowali: a na boleści ran moich naddawali.
28
Appóne iniquitátem super iniquitátem eórum: et non intrent in iustítiam tuam. Przydajże nieprawość ku nieprawości ich: a niech nie wchodzą do sprawiedliwości twojej.
29
Deleántur de libro vivéntium: et cum iustis non scribántur. Niechaj będą wymazani z ksiąg żywiących: a niech z sprawiedliwemi nie będą wpisani.
30
Ego sum pauper et dolens: salus tua Deus suscépit me. Jamci jest ubogi i zbolały: zbawienie twoje Boże wspomogło mię.
31
Laudábo nomen Dei cum cántico: et magnificábo eum in laude: Będę chwalił imię Boże pieśnią: i wielbić go będę chwałą.
32
et placébit Deo super vítulum novéllum, córnua producéntem et úngulas. A przyjemniej będzie Panu niźli młode cielę, któremu rogi i kopyta podrastają.
33
Vídeant páuperes et læténtur: quǽrite Deum, et vivet ánima vestra: Niech widzą ubodzy, a niech się weselą: szukajcie Boga, a będzie żyła dusza wasza.
34
quóniam exaudívit páuperes Dóminus: et vinctos suos non despéxit. Abowiem Pan wysłuchał ubogich: a więźniami swemi nie wzgardził.
35
Laudent illum cæli et terra: mare, et ómnia reptília in eis. Niechaj go chwalą niebiosa, i ziemia: morze, i wszystek płaz na nich.
36
Quóniam Deus salvam fáciet Sion: et ædificabúntur civitátes Iuda: et inhabitábunt ibi, et hereditáte acquírent eam. Abowiem Bóg zbawi Sion: i będą zbudowane miasta Juda. I będą tam mieszkać, i dostaną jej dziedzictwem.
37
Et semen servórum eius possidébit eam: et qui díligunt nomen eius, habitábunt in ea. I nasienie sług jego otrzyma ją: a którzy miłują imię jego, będą w niej mieszkać.
69
1
In finem, Psalmus David, In rememoratiónem, quod salvum fécerit eum Dóminus. Na koniec, Psalm Dawidowi, na pamiątkę, że go Bóg wybawił.
2
Deus in adiutórium meum inténde: Dómine ad adiuvándum me festína. Boże wejrzy ku wspomożeniu memu: Panie pospiesz się ku ratunku memu.
3
Confundántur, et revereántur, qui quærunt ánimam meam: Niechaj będą zawstydzeni i pohańbieni, którzy szukają dusze mojej.
4
avertántur retrórsum, et erubéscant, qui volunt mihi mala: avertántur statim erubescéntes, qui dicunt mihi: Euge, euge. Niech się obrócą na wstecz, a niech się zawstydzą, którzy niechcą złego. Niech się natychmiast obrócą wstydać się, którzy mi mówią, Ehej, Ehej.
5
Exsúltent et læténtur in te omnes qui quærunt te, et dicant semper: Magnificétur Dóminus, qui díligunt salutáre tuum. Niech się weselą i radują w tobie wszyscy, którzy cię szukają, a niech zawżdy mówią: Niechaj uwielbion będzie Pan: którzy miłują zbawienie twoje.
6
Ego vero egénus, et pauper sum: Deus ádiuva me. Adiútor meus, et liberátor meus es tu: Dómine ne moréris. A jam jest ubogi i żebrak: Boże wspomóż mię. Pomocnikiem moim i wybawicielem jesteś ty moim Panie, nie mieszkajże.
70
1
Psalmus David, Filiórum Iónadab, et priórum captivórum. In te Dómine sperávi, non confúndar in ætérnum: Psalm Dawidowi, synów Jonadabowych, i pierwszych więźniów. W tobiem Panie, nadzieję miał, niech nie będę pohańbion na wieki:
2
in iustítia tua líbera me, et éripe me. Inclína ad me aurem tuam, et salva me. W sprawiedliwości twojej wybaw mię, i wyrwi mię, Nakłoń ku mnie ucha twego, a zbaw mię.
3
Esto mihi in Deum protectórem, et in locum munítum: ut salvum me fácias, quóniam firmaméntum meum, et refúgium meum es tu. Bądź mi Bogiem obrońcą, i miejscem obronnem: abyś mię zbawił. Abowiem twierdza moja, i ucieczka moja jesteś ty.
4
Deus meus éripe me de manu peccatóris, et de manu contra legem agéntis et iníqui: Boże mój wyrwi mię z ręki grzesznika, i z ręki przeciw zakonowi czyniącego i niesprawiedliwego.
5
quóniam tu es patiéntia mea Dómine: Dómine spes mea a iuventúte mea. Abowiem tyś jest cierpliwość moja Panie: Panie nadziejo moja od młodości mojej.
6
In te confirmátus sum ex útero: de ventre matris meæ tu es protéctor meus. In te cantátio mea semper: Przez ciem jest umocniony skoro z żywota: z żywota matki mojej tyś jest obrońcą moim. O tobie śpiewanie moje zawżdy:
7
tamquam prodígium factus sum multis: et tu adiútor fortis. Jako dziwowisko stałem się mnogim: a ty pomocnik mocny.
8
Repleátur os meum laude, ut cantem glóriam tuam: tota die magnitúdinem tuam. Niechaj będą napełnione usta moje chwałą, abych śpiewał sławę twoję, cały dzień wielmożność twoję.
9
Ne proícias me in témpore senectútis: cum defécerit virtus mea, ne derelínquas me. Nie odrzucaj mię czasu starości: gdy ustanie siła moja, nie opuszczaj mię.
10
Quia dixérunt inimíci mei mihi: et qui custodiébant ánimam meam, consílium fecérunt in unum, Abowiem mówili nieprzyjaciele moi przeciwko mnie: a którzy strzegli na dusze moje, radę uczynili społem.
11
dicéntes: Deus derelíquit eum, persequímini et comprehéndite eum: quia non est qui erípiat. Mówiąc: Bóg go opuścił: gońcie a pojmajcie go, boć niemasz ktoby wyrwał.
12
Deus ne elongéris a me: Deus meus in auxílium meum réspice. Boże nie oddalaj się odemnie: Boże mój pojrzy ku pomocy mojej.
13
Confundántur et defíciant detrahéntes ánimæ meæ: operiántur confusióne, et pudóre, qui quærunt mala mihi. Niech będą zawstydzeni i niech ustaną uwłaczający duszy mojej: niech będą okryci zelżywością i wstydem którzy mi szukają złego.
14
Ego autem semper sperábo: et adíciam super omnem laudem tuam. A ja zawżdy nadzieję mieć będę: i przyczynię nad wszystkę chwałę twoję.
15
Os meum annuntiábit iustítiam tuam, tota die salutáre tuum. Quóniam non cognóvi litteratúram, Usta moje opowiadać będą sprawiedliwość twoję, cały dzień zbawienie twoje. Iżem w piśmie ja niebiegły:
16
introíbo in poténtias Dómini: Dómine memorábor iustítiæ tuæ solíus. Wnidę w możności Pańskie: Panie będę wspominał sprawiedliwość ciebie samego.
17
Deus docuísti me a iuventúte mea: et usque nunc pronuntiábo mirabília tua. Boże, uczyłeś mię z młodości mojej: i aż dotąd będę opowiadał cuda twoje.
18
Et usque in senéctam et sénium: Deus ne derelínquas me, donec annúntiem bráchium tuum generatióni omni, quæ ventúra est: poténtiam tuam, I aż do starości, i szedziwości, Boże nie opuszczaj mię. Aż opowiem ramię twe wszelkiemu narodowi, który ma przyść.
19
et iustítiam tuam Deus usque in altíssima, quæ fecísti magnália: Deus quis símilis tibi? Moc twoję i sprawiedliwość twoję Boże, aż do wysokości, wielkie rzeczy, któreś uczynił: Boże, któż podobien tobie?
20
Quantas ostendísti mihi tribulatiónes multas, et malas: et convérsus vivificásti me: et de abýssis terræ íterum reduxísti me. Jako wielkie ukazałeś mi, uciski mnogie i złe: a nawróciwszy się ożywiłeś mię, i z przepaści ziemskich zasię wywiodłeś mię.
21
Multiplicásti magnificéntiam tuam: et convérsus consolátus es me. Rozmnożyłeś wielmożność twoję: a nawróciwszy się pocieszyłeś mię.
22
Nam et ego confitébor tibi in vasis psalmi veritátem tuam: Deus psallam tibi in cíthara, sanctus Israel. Bo i ja wysławiać będę tobie na naczyniu pieśni prawdę twoję: Boże będęć grał na cytrze, święty Izraelski.
23
Exsultábunt lábia mea cum cantávero tibi: et ánima mea, quam redemísti. Rozradują się wargi moje, kiedyć będę śpiewał: i dusza moja, którąś wykupił.
24
Sed et lingua mea tota die meditábitur iustítiam tuam: cum confúsi et revériti fúerint qui quærunt mala mihi. Ale i język mój cały dzień będzie rozmyślał sprawiedliwość twoję: kiedy zawstydzeni i zelżeni będą, którzy mi szukali złego.
71
1
Psalmus, In Salomónem. Psalm, na Salomona.
2
Deus iudícium tuum regi da: et iustítiam tuam fílio regis: iudicáre pópulum tuum in iustítia, et páuperes tuos in iudício. Boże daj sąd twój królowi: a sprawiedliwość twoję synowi królewskiemu. Aby sądził lud twój w sprawiedliwości, a ubogie twe w rozsądku.
3
Suscípiant montes pacem pópulo, et colles iustítiam. Niechaj przyjmą góry pokój ludowi: a pagórki sprawiedliwość.
4
Iudicábit páuperes pópuli, et salvos fáciet fílios páuperum: et humiliábit calumniatórem. Będzie sądził ubogie z ludu, i wybawi syny ubogich: a uniży potwarcę.
5
Et permanébit cum sole, et ante lunam, in generatióne et generatiónem. I będzie trwał z słońcem, i przed księżycem, na pokolenie i pokolenie.
6
Descéndet sicut plúvia in vellus: et sicut stillicídia stillántia super terram. Znidzie jako deszcz na runo: a jako krople na ziemię kapiące.
7
Oriétur in diébus eius iustítia, et abundántia pacis: donec auferátur luna. Wznidzie za dni jego sprawiedliwość, i obfitość pokoju aż zginie miesiąc.
8
Et dominábitur a mari usque ad mare: et a flúmine usque ad términos orbis terrárum. I będzie panował od morza aż do morza: i od rzeki aż do krajów okręgu ziemie.
9
Coram illo prócident Æthíopes: et inimíci eius terram lingent. Przed nim będą padać Murzynowie: a nieprzyjaciele jego ziemię lizać będą.
10
Reges Tharsis et ínsulæ múnera ófferent: reges Arabum et Saba dona addúcent: Królowie Tarsis i wyspy, przyniosą dary: królowie Arabscy i Saba przywiozą upominki.
11
et adorábunt eum omnes reges terræ: omnes gentes sérvient ei: I będą mu się kłaniać wszyscy królowie ziemscy: wszyscy narodowie będą mu służyć:
12
quia liberábit páuperem a poténte: et páuperem, cui non erat adiútor. Abowiem wybawi ubogiego: tak możnego i nędznego, który nie miał pomocnika.
13
Parcet páuperi et ínopi: et ánimas páuperum salvas fáciet. Przepuści ubogiemu i niedostatecznemu: a dusze ubogich zbawi.
14
Ex usúris et iniquitáte rédimet ánimas eórum: et honorábile nomen eórum coram illo. Z lichwy i nieprawości wykupi dusze ich: a imię ich uczciwe przed nim.
15
Et vivet, et dábitur ei de auro Arábiæ, et adorábunt de ipso semper: tota die benedícent ei. A będzie żył, i dadzą mu z złota Arabskiego, i będą się zawsze kłaniać dla niego: cały dzień będą go błogosławić.
16
Et erit firmaméntum in terra in summis móntium, superextollétur super Líbanum fructus eius: et florébunt de civitáte sicut fœnum terræ. I będzie utwierdzenie na ziemi na wierzchu gór: podniesie się nad Liban urodzaj jego: i rozkwitnie się z miasta jako zioła polne.
17
Sit nomen eius benedíctum in sǽcula: ante solem pérmanet nomen eius. Et benedicéntur in ipso omnes tribus terræ: omnes gentes magnificábunt eum. Niechaj będzie imię jego na wieki błogosławione: przed słońcem trwa imię jego. I będą w nim błogosławione wszystkie pokolenia ziemskie: wszyscy narodowie wielbić go będą.
18
Benedíctus Dóminus Deus Israel, qui facit mirabília solus. Błogosławiony Pan Bóg Izraelski, który sam czyni dziwy.
19
Et benedíctum nomen maiestátis eius in ætérnum: et replébitur maiestáte eius omnis terra: fiat, fiat. I błogosławione imię majestatu jego na wieki: i będzie napełniona majestatem jego wszystka ziemia. Stań się, stań się.
20
Defecérunt laudes David fílii Iesse. Skończyły się Pieśni Dawida syna Jessego.
72
1
Psalmus Asaph. Quam bonus Israel Deus his, qui recto sunt corde! Psalm Asaphowi. Jako dobry Bóg Izraelczyków, tym, którzy są prostego serca.
2
Mei autem pene moti sunt pedes: pene effúsi sunt gressus mei. Ale moje nogi mało się nie potknęły: mało nie szwankowały kroki moje.
3
Quia zelávi super iníquos, pacem peccatórum videns. Iżem był ruszon zawiścią przeciw złośnikom: widząc pokój grzesznych.
4
Quia non est respéctus morti eórum: et firmaméntum in plaga eórum. Abowiem niemasz względu na śmierć ich: ani przedłużenia w utrapieniu ich.
5
In labóre hóminum non sunt, et cum homínibus non flagellabúntur: W pracy ludzkiej nie są: i z ludźmi nie będą karani.
6
ídeo ténuit eos supérbia: opérti sunt iniquitáte et impietáte sua. I przetoż je pycha zjęła: okryli się nieprawością i niezbornością swoją.
7
Pródiit quasi ex ádipe iníquitas eórum: transiérunt in afféctum cordis. Wystąpiła jakoby z tłustości nieprawość ich: puścili się za żądzami serca.
8
Cogitavérunt, et locúti sunt nequítiam: iniquitátem in excélso locúti sunt. Myślili i mówili złość: nieprawość ku górze mówili.
9
Posuérunt in cælum os suum: et lingua eórum transívit in terra. Podnieśli w niebo usta swoje: a ich język przechodził po ziemi.
10
Ideo convertétur pópulus meus hic: et dies pleni inveniéntur in eis. I przełóż lud mój obróci się tu: i dni pełne najdą się między nimi.
11
Et dixérunt: Quómodo scit Deus, et si est sciéntia in excélso? I mówili: Jakoż wie Bóg? a jestli wiadomość na wysokości?
12
Ecce ipsi peccatóres, et abundántes in sǽculo, obtinuérunt divítias. Oto ci grzesznicy, a obfitujący na świecie, otrzymali bogactwa.
13
Et dixi: Ergo sine causa iustificávi cor meum, et lavi inter innocéntes manus meas: I rzekłem: Tomci tedy próżno usprawiedliwiał serce swe, i omywałem między niewinnymi ręce moje.
14
et fui flagellátus tota die, et castigátio mea in matutínis. 1 byłem biczowan cały dzień, a karanie moje rano.
15
Si dicébam: Narrábo sic: ecce natiónem filiórum tuórum reprobávi. Jeślim mówił, tak mówić będę; otom rodzaj synów twoich potępił.
16
Existimábam ut cognóscerem hoc, labor est ante me: Myśliłem, abych to zrozumiał: praca to przedemną
17
donec intrem in sanctuárium Dei: et intélligam in novíssimis eórum. Aż wnidę do świątynie Bożej: i zrozumiem ich dokończenie.
18
Verúmtamen propter dolos posuísti eis: deiecísti eos dum allevaréntur. Bo zaprawdę dla zdrad, nagotowałeś im: zruciłeś je, gdy się podnosili.
19
Quómodo facti sunt in desolatiónem, súbito defecérunt: periérunt propter iniquitátem suam. Jakoż spustoszeli: natychmiast ustali, zginęli dla nieprawości swojej.
20
Velut sómnium surgéntium Dómine, in civitáte tua imáginem ipsórum ad níhilum rédiges. Jako sen ustawiających Panie: w mieście twem obraz ich w niwecz obrócisz.
21
Quia inflammátum est cor meum, et renes mei commutáti sunt: Bo się zapaliło serce moje, i odmieniły się nerki moje:
22
et ego ad níhilum redáctus sum, et nescívi. I ja w niwecz obrócony, a nie wiedziałem.
23
Ut iuméntum factus sum apud te: et ego semper tecum. Jako bydlę stałem się u ciebie: a ja zawsze z tobą.
24
Tenuísti manum déxteram meam: et in voluntáte tua deduxísti me, et cum glória suscepísti me. Ująłeś mię za prawą rękę moję: a według wolej twojej prowadziłeś mię, i przyjąłeś mię z chwałą.
25
Quid enim mihi est in cælo? et a te quid vólui super terram? Bo cóż ja mam w niebie, abo czegom chciał na ziemi oprócz ciebie?
26
Defécit caro mea, et cor meum: Deus cordis mei, et pars mea Deus in ætérnum. Ustało ciało moje i serce moje. Boże serca mego, i części moja Boże, na wieki.
27
Quia ecce, qui elóngant se a te, períbunt: perdidísti omnes, qui fornicántur abs te. Bo oto którzy się oddalają od ciebie, zginą: zatraciłeś wszystkie, którzy cudzołożą od ciebie.
28
Mihi autem adhærére Deo bonum est: pónere in Dómino Deo spem meam: ut annúntiem omnes prædicatiónes tuas, in portis fíliæ Sion. Ale mnie dobrze jest trwać przy Bogu: pokładać w Panu Bogu nadzieję moję. Abych opowiadał wszystkie chwiały twoje: w bramach córki Siońskiej.
73
1
Intelléctus Asaph. Ut quid Deus repulísti in finem: irátus est furor tuus super oves páscuæ tuæ? Wyrozumienia Asaphowi. Przeczżeś Boże odegnał do końca: rozgniewała się zapalczywość twoja na owce pastwiska twego?
2
Memor esto congregatiónis tuæ, quam possedísti ab inítio. Redemísti virgam hereditátis tuæ: mons Sion, in quo habitásti in eo. Wspomni na zgromadzenie twoje, któreś posiadł od początku. Odkupiłeś, pręt dziedzictwa twego góra Sion, na którejeś mieszkał.
3
Leva manus tuas in supérbias eórum in finem: quanta malignátus est inimícus in sancto! Podnieś ręce twoje na pychy ich na koniec: jako wiele nabroił nieprzyjaciel w świątnicy.
4
Et gloriáti sunt qui odérunt te, in médio solemnitátis tuæ. Posuérunt signa sua, signa: chlubili się, którzy cię nienawidzą: w pośrodku święta uroczystego twego.
5
et non cognovérunt sicut in éxitu super summum. Quasi in silva lignórum secúribus Położyli znaki swoje znaki: a nie poznali jako na wyszciu na wierzch. Jako w lesie drzew siekierami,
6
excidérunt iánuas eius in idípsum: in secúri, et áscia deiecérunt eam. Wyrębowali drzwi jego pospołu: toporem i oskardem obalili je.
7
Incendérunt igni sanctuárium tuum: in terra polluérunt tabernáculum nóminis tui. Zapalili ogniem świątnicę twą: na ziemi splugawili przybytek imienia twego.
8
Dixérunt in corde suo cognátio eórum simul: Quiéscere faciámus omnes dies festos Dei a terra. Mówili w sercu swojem rodzaj ich pospołu: uczyńmy, że ustaną wszystkie święta Boże z ziemie.
9
Signa nostra non vídimus, iam non est prophéta: et nos non cognóscet ámplius. Znaków naszych nie widzieliśmy: już niemasz proroka: i już nas więcej nie pozna.
10
Usquequo Deus improperábit inimícus: irrítat adversárius nomen tuum in finem? Dokądże Boże, nieprzyjaciel urągać będzie? drażni przeciwnik imię twe do końca?
11
Ut quid avértis manum tuam, et déxteram tuam, de médio sinu tuo in finem? Czemuż odwracasz rękę twoję: i prawicę twoję z pośrodku zanadrza twego do końca?
12
Deus autem rex noster ante sǽcula: operátus est salútem in médio terræ. Ale Bóg król nasz przed wieki: sprawił zbawienie w pośrodku ziemie.
13
Tu confirmásti in virtúte tua mare: contribulásti cápita dracónum in aquis. Tyś utwierdził mocą twoją morze, pokruszyłeś głowy smoków w wodach.
14
Tu confregísti cápita dracónis: dedísti eum escam pópulis Æthíopum. Tyś potarł głowy smokowe, dałeś go na pokarm ludziom Murzyńskim.
15
Tu dirupísti fontes et torréntes: tu siccásti flúvios Ethan. Tyś przerwał źródła i potoki, tyś wysuszył rzeki Ethan.
16
Tuus est dies, et tua est nox: tu fabricátus es auróram et solem. Twójci jest dzień, i twoja jest noc, tyś udziałał zorzę i słońce.
17
Tu fecísti omnes términos terræ: æstátem et ver tu plasmásti ea. Tyś uczynił wszystkie granice ziemię, lato i wiosnę tyś je sprawił.
18
Memor esto huius, inimícus improperávit Dómino: et pópulus insípiens incitávit nomen tuum. Pamiętaj na to, nieprzyjaciel urąga Panu, a lud bezrozumny drażnił imię twoje.
19
Ne tradas béstiis ánimas confiténtes tibi, et ánimas páuperum tuórum ne obliviscáris in finem. Nie podawaj bestyom dusz wyznawających tobie, i dusz ubogich twoich nie zapominaj do końca.
20
Réspice in testaméntum tuum: quia repléti sunt, qui obscuráti sunt terræ dómibus iniquitátum. Wejrzy na testament twój, abowiem napełnieni są napodlejszy na ziemi domów nieprawości.
21
Ne avertátur húmilis factus confúsus: pauper et inops laudábunt nomen tuum. Niech się nie wraca nędznik zawstydzony, ubogi a niedostateczny będą chwalić imię twoje.
22
Exsúrge Deus, iúdica causam tuam: memor esto improperiórum tuórum, eórum quæ ab insipiénte sunt tota die. Powstań Boże, rozsądź sprawę twoję: pomni na pohańbienie twoje, te które się dzieją od głupiego cały dzień.
23
Ne obliviscáris voces inimicórum tuórum: supérbia eórum, qui te odérunt, ascéndit semper. Nie zapominaj głosów nieprzyjaciół twoich: pycha tych, którzy cię nienawidzą, ku górze idzie zawsze.
74
1
In finem, Ne corrúmpas. Psalmus Cántici Asaph. Na koniec, nie zatracaj Psalm pieśni Asaphowi.
2
Confitébimur tibi Deus: confitébimur, et invocábimus nomen tuum. Narrábimus mirabília tua: Wyznawaćci będziemy Boże, wyznawać będziemy i wzywać imienia twego. Opowiadać będziemy dziwne sprawy twoje,
3
cum accépero tempus, ego iustítias iudicábo. Gdy wezmę czas: ja sprawiedliwości sądzić będę.
4
Liquefácta est terra, et omnes qui hábitant in ea: ego confirmávi colúmnas eius. Roztopiła się ziemia, i wszyscy, którzy mieszkają na niej, jam umocnił filary jej.
5
Dixi iníquis: Nolíte iníque ágere: et delinquéntibus: Nolíte exaltáre cornu: Mówiłem nieprawym: Nie czyńcie nieprawości, a występnym, nie podnoście rogu.
6
nolíte extóllere in altum cornu vestrum: nolíte loqui advérsus Deum iniquitátem. Nie podnoście ku górze rogu waszego, nie mówcie przeciw Bogu nieprawości.
7
Quia neque ab oriénte, neque ab occidénte, neque a desértis móntibus: Bo ani od wschodu, ani od zachodu, ani od pustych gór,
8
quóniam Deus iudex est. Hunc humíliat, et hunc exáltat: Abowiem Bóg jest sędzia. Tego poniża a owego podwyższa,
9
quia calix in manu Dómini vini meri, plenus misto. Et inclinávit ex hoc in hoc: verúmtamen fæx eius non est exinaníta: bibent omnes peccatóres terræ. Bo w ręce Pańskiej jest kielich wina szczerego, pełen zmieszania. I nachylił z tego w ów, wszakże drożdże jego nie wylały się, będą pić wszyscy grzesznicy ziemie.
10
Ego autem annuntiábo in sǽculum: cantábo Deo Iacob. A ja będę opowiadał na wieki, będę śpiewał Bogu Jakóbowemu.
11
Et ómnia córnua peccatórum confríngam, et exaltabúntur córnua iusti. I wszystkie rogi grzeszników połamię, a rogi sprawiedliwego będą wywyższone.
75
1
In finem, in Láudibus, Psalmus Asaph, Cánticum ad Assýrios. Na koniec, w Hymnach, Psalm Asaphowi, pieśń na Assyryjczyki.
2
Notus in Iudǽa Deus: in Israel magnum nomen eius. Znajomy Bóg w Judzie, w Izraelu wielkie imię jego.
3
Et factus est in pace locus eius: et habitátio eius in Sion. I stało się w pokoju miejsce jego, i mieszkanie jego na Sionie.
4
Ibi confrégit poténtias árcuum, scutum, gládium, et bellum. Tam połamał mocności łuków, tarczą, miecz i wojnę.
5
Illúminans tu mirabíliter a móntibus ætérnis: Ty oświecający dziwnie z gór wiekuistych,
6
turbáti sunt omnes insipiéntes corde. Dormiérunt somnum suum: et nihil invenérunt omnes viri divitiárum in mánibus suis. Strwożyli się wszyscy głupiego serca. Zasnęli snem swoim, a nic nie naleźli bogacze w rękach swoich.
7
Ab increpatióne tua Deus Iacob, dormitavérunt qui ascendérunt equos. Od fukania twego Boże Jakób, drzymali ci co wsiadali na konie.
8
Tu terríbilis es, et quis resístet tibi? ex tunc ira tua. Tyś jest straszliwy, a któż się sprzeciwi tobie? odtąd gniew twój.
9
De cælo audítum fecísti iudícium: terra trémuit et quiévit, Z nieba dałeś słyszeć sąd, ziemia zadrżała i zamilkła.
10
cum exsúrgeret in iudícium Deus, ut salvos fáceret omnes mansuétos terræ. Gdy powstawał Bóg na sąd, aby wybawił wszystkie ciche ziemie.
11
Quóniam cogitátio hóminis confitébitur tibi: et relíquiæ cogitatiónis diem festum agent tibi. Bo myśl człowiecza będzie wyznawała tobie, a ostatki myśli będąć święto święcić.
12
Vovéte, et réddite Dómino Deo vestro: omnes qui in circúitu eius affértis múnera, terríbili, Śluby czyńcie, a oddawajcie Panu Bogu waszemu, wszyscy, którzy około niego przynaszacie dary. Straszliwemu,
13
et ei qui aufert spíritum príncipum, terríbili apud reges terræ. A temu, który odejmuje ducha książętom, strasznemu u królów ziemskich.
76
1
In finem, pro Idithun, Psalmus Asaph. Na koniec, przez Idithuna, Psalm Asaphowi.
2
Voce mea ad Dóminum clamávi: voce mea ad Deum, et inténdit mihi. Głosem moim wołałem do Pana, głosem moim do Boga, i wysłuchał mię.
3
In die tribulatiónis meæ Deum exquisívi, mánibus meis nocte contra eum: et non sum decéptus. Rénuit consolári ánima mea, W dzień utrapienia mego szukałem Boga, rękami memi w nocy ku niemu, a nie jestem omylon. Nie chciała się dać pocieszyć dusza moja,
4
memor fui Dei et delectátus sum, et exercitátus sum: et defécit spíritus meus. Wspomniałem na Boga, i kochałem się, i rozmyślałem, i ustał duch mój.
5
Anticipavérunt vigílias óculi mei: turbátus sum, et non sum locútus. Uprzedzały straże nocne oczy moje, trwożyłem się, a nie mówiłem.
6
Cogitávi dies antíquos: et annos ætérnos in mente hábui. Rozmyślałem dni starodawne, i roki wieczne miałem na pamięci.
7
Et meditátus sum nocte cum corde meo, et exercitábar, et scopébam spíritum meum. I rozważałem w nocy w sercu mojemu, i ćwiczyłem się, i umiatałem ducha mojego.
8
Numquid in ætérnum proíciet Deus: aut non appónet ut complacítior sit adhuc? Izali na wieki Bóg odrzuci? czyli nie przyda, aby jeszcze był łaskaw?
9
Aut in finem misericórdiam suam abscíndet, a generatióne in generatiónem? Czyli do końca odetnie miłosierdzie swoje, od rodzaju aż do rodzaju?
10
Aut obliviscétur miseréri Deus? aut continébit in ira sua misericórdias suas? Czyli Bóg zapamięta zmiłować się? abo w gniewie swym zatrzyma litości swoje?
11
Et dixi: Nunc cœpi: hæc mutátio déxteræ Excélsi. I rzekłem: Terazem począł, ta jest odmiana prawice Nawyższego.
12
Memor fui óperum Dómini: quia memor ero ab inítio mirabílium tuórum, Wspominałem na sprawy Pańskie, bo będę pamiętał na dziwy twoje od początku.
13
et meditábor in ómnibus opéribus tuis: et in adinventiónibus tuis exercébor. I będę rozmyślał o wszystkich sprawach twoich, i będę się ćwiczył w wynalazkach twoich.
14
Deus in sancto via tua: quis Deus magnus sicut Deus noster? Boże, w świątości droga twoja, któryż Bóg wielki jako Bóg nasz?
15
Tu es Deus qui facis mirabília. Notam fecísti in pópulis virtútem tuam: Tyś jest Bóg, który dziwy czynisz. Oznajmiłeś między narody moc twoję,
16
redemísti in bráchio tuo pópulum tuum, fílios Iacob, et Ioseph. Odkupiłeś ramieniem twojem lud twój, syny Jakob i Jozeph.
17
Vidérunt te aquæ Deus, vidérunt te aquæ: et timuérunt, et turbátæ sunt abýssi. Ujrzały cię wody, Boże, ujrzały cię wody, i ulękły się, i wzruszyły się przepaści.
18
Multitúdo sónitus aquárum: vocem dedérunt nubes. Etenim sagíttæ tuæ tránseunt: Wielkość szumu wód: obłoki głos wypuściły. Ale i strzały twoje przechodzą.
19
vox tonítrui tui in rota. Illuxérunt coruscatiónes tuæ orbi terræ: commóta est et contrémuit terra. Głos gromu twego na koło. Błyskawice twoje okrąg ziemie oświecały, wzruszyła się i zatrzęsła ziemia.
20
In mari via tua, et sémitæ tuæ in aquis multis: et vestígia tua non cognoscéntur. Na morzu droga twoja, i ścieżki twoje na wodach wielkich, a śladów twoich znać nie będzie.
21
Deduxísti sicut oves pópulum tuum, in manu Móysi et Aaron. Prowadziłeś lud twój jako owce, przez rękę Mojżesza i Aarona.
77
1
Intelléctus Asaph. Atténdite pópule meus legem meam: inclináte aurem vestram in verba oris mei. Wyrozumienia Asaphowi, Słuchajcie ludu mój zakonu mego: nakłońcie ucha swego ku słowom ust moich.
2
Apériam in parábolis os meum: loquar propositiónes ab inítio. Otworzę w podobieństwach usta moje: bedę powiadał gadki od początku.
3
Quanta audívimus et cognóvimus ea: et patres nostri narravérunt nobis. Jako wielkieśmy rzeczy słyszeli i poznali: i ojcowie naszy powiadali nam.
4
Non sunt occultáta a fíliis eórum, in generatióne áltera. Narrántes laudes Dómini, et virtútes eius, et mirabília eius quæ fecit. Nie zataiły się przed syny ich, w drugim narodzie. Powiadając chwały Pańskie, i mocy jego: i cuda jego które czynił.
5
Et suscitávit testimónium in Iacob: et legem pósuit in Israel. Quanta mandávit pátribus nostris nota fácere ea fíliis suis: I wzbudził świadectwo w Jakóbie: a zakon położyć w Izraelu.
6
ut cognóscat generátio áltera. Fílii qui nascéntur, et exsúrgent, et narrábunt fíliis suis, Jako wielkie rzeczy rozkazał ojcom naszym, aby je oznajmili synom swoim: aby wiedział rodzaj drugi. Synowie, którzy się narodzą i powstaną i będą je powiadać synom swoim.
7
ut ponant in Deo spem suam, et non obliviscántur óperum Dei: et mandáta eius exquírant: Zęby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali spraw Bożych: i pytali się o mandaciech jego.
8
ne fiant sicut patres eórum: generátio prava et exásperans: generátio, quæ non diréxit cor suum: et non est créditus cum Deo spíritus eius. Aby nie byli jako ojcowie ich: naród zły i drażniący. Naród, który nie prostował serca swego: i nie był wiernym Bogu duch jego.
9
Fílii Ephrem intendéntes et mitténtes arcum, convérsi sunt in die belli. Synowie Ephrem naciągający i spuszczający łuk: podali tył w dzień wojny.
10
Non custodiérunt testaméntum Dei: et in lege eius noluérunt ambuláre. Nie strzegli testamentu Bożego: i nie chcieli chodzić w zakonie jego.
11
Et oblíti sunt benefactórum eius, et mirabílium eius quæ osténdit eis. I zapamiętali dobrodziejstw jego, i cudów jego, które im ukazał.
12
Coram pátribus eórum fecit mirabília in terra Ægýpti, in campo Táneos. Przed ojcy ich uczynił dziwy w ziemi Egiptskiej na polu Tanejskiem.
13
Interrúpit mare, et perdúxit eos: et státuit aquas quasi in utre. Rozerwał morze i przeprowadził je: i zastawił wody jako w skórzanym worze.
14
Et dedúxit eos in nube diéi: et tota nocte in illuminatióne ignis. I prowadził je w obłoku we dnie: a przez całą noc w rozświeceniu ognia.
15
Interrúpit petram in erémo: et adaquávit eos velut in abýsso multa. Rozszczepił skałę na puszczy, i napoił je: jako w wielkiej głębokości.
16
Et edúxit aquam de petra: et dedúxit tamquam flúmina aquas. I wywiódł wodę z opoki: i prowadził wody jako z rzeki.
17
Et apposuérunt adhuc peccáre ei: in iram excitavérunt Excélsum in inaquóso. A przydali jeszcze grzeszyć przeciw jemu: wzruszyli ku gniewu Nawyższego na miejscu bezwodnem.
18
Et tentavérunt Deum in córdibus suis, ut péterent escas animábus suis. I kusili Boga w sercach swoich: prosząc pokarmu, duszam swoim.
19
Et male locúti sunt de Deo: dixérunt: Numquid póterit Deus paráre mensam in desérto? I mówili źle o Bogu, rzekli: Izali Bóg może stół zgotować na puszczy?
20
Quóniam percússit petram, et fluxérunt aquæ, et torréntes inundavérunt. Numquid et panem póterit dare, aut paráre mensam pópulo suo? Bo uderzył w skałę, i wypłynęły wody: i strumienie wezbrały. Izali i chleb będzie mógł dać, abo nagotować stół ludowi swemu?
21
Ideo audívit Dóminus, et dístulit: et ignis accénsus est in Iacob, et ira ascéndit in Israel: Przetoż usłyszał Pan, i odłożył, i ogień zapalił się przeciw Jakóbowi, i gniew powstał przeciw Izraelowi.
22
quia non credidérunt in Deo, nec speravérunt in salutári eius: Bo nie wierzyli w Boga, ani mieli nadzieje w zbawieniu jego.
23
et mandávit núbibus désuper, et iánuas cæli apéruit. I rozkazał obłokom zwierzchu, i otworzył forty niebieskie.
24
Et pluit illis manna ad manducándum, et panem cæli dedit eis. I dżdżył im mannę ku jedzeniu: i dał im chleb niebieski.
25
Panem angelórum manducávit homo: cibária misit eis in abundántia. Chleba anielskiego pożywał człowiek: posłał im pokarmów dostatkiem.
26
Tránstulit austrum de cælo: et indúxit in virtúte sua áfricum. Przeniósł wiatr południowy z nieba, i przywiódł mocą swą wiatr z zachodu.
27
Et pluit super eos sicut púlverem carnes: et sicut arénam maris volatília pennáta. I spuścił na nie mięso jako proch: a jako piasek morski ptastwo skrzydlate.
28
Et cecidérunt in médio castrórum eórum, circa tabernácula eórum. I upadło w pośród ich obozu: około ich namiotów.
29
Et manducavérunt, et saturáti sunt nimis, et desidérium eórum áttulit eis: I jedli i najedli się barzo, i uczynił dosyć ich chciwości:
30
non sunt fraudáti a desidério suo. Adhuc escæ eórum erant in ore ipsórum: Nie byli omyleni w żądzy swojej. Jeszcze pokarmy ich były w gębiech ich.
31
et ira Dei ascéndit super eos. Et occídit pingues eórum, et eléctos Israel impedívit. A gniew Boży zstąpił na nie. I pobił tłuszcze ich: a wybór Izraelczyków spętał.
32
In ómnibus his peccavérunt adhuc: et non credidérunt in mirabílibus eius. W tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego.
33
Et defecérunt in vanitáte dies eórum, et anni eórum cum festinatióne. I ustały w marności dni ich, i lata ich z prędkością.
34
Cum occíderet eos, quærébant eum: et revertebántur, et dilúculo veniébant ad eum. Gdy je zabijał, szukali go: i wracali się, i raniuczko chodzili do niego.
35
Et rememoráti sunt, quia Deus adiútor est eórum: et Deus excélsus redémptor eórum est. I wspomnieli, że Bóg jest ich pomocnikiem, a Bóg wysoki jest ich odkupicielem.
36
Et dilexérunt eum in ore suo, et lingua sua mentíti sunt ei: I miłowali go usty swemi, a językiem swym kłamali mu:
37
cor autem eórum non erat rectum cum eo: nec fidéles hábiti sunt in testaménto eius. A serce ich nie było proste ku niemu: ani byli wiernymi w testamencie jego.
38
Ipse autem est miséricors, et propítius fiet peccátis eórum: et non dispérdet eos. Et abundávit ut avérteret iram suam: et non accéndit omnem iram suam: A on jest miłosierny, i miłościw będzie grzechom ich, i nie zatraci ich. I wiele czynił, aby odwracał gniew swój: i nie zapalił wszystkiego gniewu swego.
39
et recordátus est quia caro sunt: spíritus vadens, et non rédiens. I pamiętał, że byli ciałem: wiatr idący, a niewracający się.
40
Quóties exacerbavérunt eum in desérto, in iram concitavérunt eum in inaquóso? Jako często drażnili go na puszczy, do gniewu pobudzali go na miejscach bezwodnych:
41
Et convérsi sunt, et tentavérunt Deum: et sanctum Israel exacerbavérunt. I wrócili się i kusili Boga: i drażnili świętego Izraelskiego.
42
Non sunt recordáti manus eius, die qua redémit eos de manu tribulántis, Nie pamiętali na rękę jego, w dzień, w który je odkupił z ręki trapiącego.
43
sicut pósuit in Ægýpto signa sua, et prodígia sua in campo Táneos. Jako pokazował w Egiptcie znaki swoje, i cuda swe na polu Tanejskiem.
44
Et convértit in sánguinem flúmina eórum, et imbres eórum, ne bíberent. I przemienił w krew rzeki ich, i deszcze ich, aby nie pili.
45
Misit in eos cœnomyíam, et comédit eos: et ranam, et dispérdidit eos. Puścił na nie rozmaitą muchę i kąsała je, i żabę i wygubiła je.
46
Et dedit ærúgini fructus eórum: et labóres eórum locústæ. I dał ich owoce chrząszczom, i robotę ich szarańczej.
47
Et occídit in grándine víneas eórum: et moros eórum in pruína. I poraził gradem winnice ich, a morwy ich mrozem.
48
Et trádidit grándini iuménta eórum: et possessiónem eórum igni. I podał gradowi bydło ich: a majętności ich ogniowi
49
Misit in eos iram indignatiónis suæ: indignatiónem, et iram, et tribulatiónem: immissiónes per ángelos malos. Puścił na nie gniew zapalczywości swojej: popędliwość i rozgniewanie, i utrapienie: przepuszczenia przez anioły złe.
50
Viam fecit sémitæ iræ suæ, non pepércit a morte animábus eórum: et iuménta eórum in morte conclúsit. Uczynił drogę ścieżce gniewu swego: nie wypuścił dusz ich od śmierci: i bydło ich w śmierci zawarł:
51
Et percússit omne primogénitum in terra Ægýpti, primítias omnis labóris eórum in tabernáculis Cham. I pobił wszystkie pierworodne w ziemi Egiptskiej: pierwiastki wszystkich prac ich w przybytkach Cham.
52
Et ábstulit sicut oves pópulum suum: et perdúxit eos tamquam gregem in desérto. I odjął lud swój jako owce: i prowadził je jako stado na puszczy.
53
Et dedúxit eos in spe, et non timuérunt: et inimícos eórum opéruit mare. I prowadził je w nadziei, i nie bali się: a nieprzyjacioły ich okryło morze.
54
Et indúxit eos in montem sanctificatiónis suæ: montem, quem acquisívit déxtera eius. Et eiécit a fácie eórum gentes: et sorte divísit eis terram in funículo distributiónis. I przywiódł je na górę poświęcenia swego, górę której dostała prawica jego.
55
Et habitáre fecit in tabernáculis eórum tribus Israel. I wyrzucił przed nimi pogany: i losem rozdzielił im sznurem pomiaru. I dał mieszkania w przybytkach ich pokoleniam Izraelskim.
56
Et tentavérunt, et exacerbavérunt Deum excélsum: et testimónia eius non custodiérunt. I kusili i obrazili Boga wysokiego, i nie strzegli świadectw jego.
57
Et avertérunt se, et non servavérunt pactum: quemádmodum patres eórum, convérsi sunt in arcum pravum. I odwrócili się, a nie zachowali umowy: jako i ojcowie ich: wywrócili się jako łuk opaczny.
58
In iram concitavérunt eum in cóllibus suis: et in sculptílibus suis ad æmulatiónem eum provocavérunt. Ku gniewu go wzruszyli na swych pagórkach: a rycinami swemi pobudzili go ku zapalczywości.
59
Audívit Deus, et sprevit: et ad níhilum redégit valde Israel. Usłyszał Bóg, i wzgardził, i w niwecz obrócił barzo lud Izraelski.
60
Et répulit tabernáculum Silo, tabernáculum suum, ubi habitávit in homínibus. I odrzucił przybytek Sylo, przybytek swój: kędy mieszkał między ludźmi.
61
Et trádidit in captivitátem virtútem eórum, et pulchritúdinem eórum in manus inimíci. I podał moc ich w niewolą: i piękność ich w ręce nieprzyjacielskie.
62
Et conclúsit in gládio pópulum suum: et hereditátem suam sprevit. I dał pod miecz lud swój, i wzgardził dziedzictwo swoje.
63
Iúvenes eórum comédit ignis, et vírgines eórum non sunt lamentátæ. Młodzieńce ich ogień pożarł: a panien ich nie płakano.
64
Sacerdótes eórum in gládio cecidérunt: et víduæ eórum non plorabántur. I kapłani ich od miecza polegli: a wdowy ich nie chodziły w żałobie.
65
Et excitátus est tamquam dórmiens Dóminus, tamquam potens crapulátus a vino. I ocucił się Pan jako ze snu: jako mocarz upiwszy się winem.
66
Et percússit inimícos suos in posterióra: oppróbrium sempitérnum dedit illis. I zaraził nieprzyjacioły swe na pośladkach: dał im hańbę wieczną.
67
Et répulit tabernáculum Ioseph, et tribum Ephraim non elégit: I odrzucił namiot Jozephów: i nie obrał pokolenia Ephraim.
68
sed elégit tribum Iuda, montem Sion quem diléxit. Ale obrał pokolenie Judy, górę Sion, którą umiłował.
69
Et ædificávit sicut unicórnium sanctifícium suum in terra, quam fundávit in sǽcula. I zbudował jako Jednorożców świątnicę swoję na ziemi: którą ugruntował na wieki.
70
Et elégit David servum suum, et sústulit eum de grégibus óvium: de post fœtántes accépit eum, I obrał Dawida sługę swego, i wziął go od trzód owiec, od kotnych owiec wziął go.
71
páscere Iacob servum suum, et Israel hereditátem suam. Aby pasł Jakóba sługę jego, i Izraela dziedzictwo jego:
72
Et pavit eos in innocéntia cordis sui: et in intelléctibus mánuum suárum dedúxit eos. I pasł je w niewinności serca swego: a w roztropności rąk swoich prowadził je.
78
1
Psalmus Asaph. Deus venérunt gentes in hereditátem tuam, polluérunt templum sanctum tuum: posuérunt Ierúsalem in pomórum custódiam. Psalm Asaphowi. Boże, przyszli poganie na dziedzictwo twoje, zplugawili kościół twój ś., obrócili Jeruzalem w budkę na chowanie jabłek.
2
Posuérunt morticína servórum tuórum, escas volatílibus cæli: carnes sanctórum tuórum béstiis terræ. Porzucili trupy sług twoich, na strawę ptakom powietrznym, ciała świętych twoich zwierzętom ziemskim.
3
Effudérunt sánguinem eórum tamquam aquam in circúitu Ierúsalem: et non erat qui sepelíret. Rozlali krew ich jako wodę około Jeruzalem, a nie był, ktoby pogrzebł.
4
Facti sumus oppróbrium vicínis nostris: subsannátio et illúsio his, qui in circúitu nostro sunt. Staliśmy się pohańbieniem u sąsiad naszych: śmiechowiskiem i igrzyskiem u tych, którzy są w okolicy naszej.
5
Usquequo Dómine irascéris in finem: accendétur velut ignis zelus tuus? Dokądże Panie gniewać się będziesz do końca: rozpali się jako ogień zapalczywość twoja?
6
Effúnde iram tuam in gentes, quæ te non novérunt: et in regna, quæ nomen tuum non invocavérunt: Wylej gniew twój na pogany, którzy cię nie znają: i na królestwa, które imienia twego nie wzywały.
7
quia comedérunt Iacob: et locum eius desolavérunt. Abowiem pożarli Jakóba: i miejsce jego spustoszyli.
8
Ne memíneris iniquitátum nostrárum antiquárum, cito antícipent nos misericórdiæ tuæ: quia páuperes facti sumus nimis. Nie wspominaj starych nieprawości naszych: niech nas rychło uprzedzą litości twoje: bośmy się stali barzo ubogimi.
9
Adiuva nos Deus salutáris noster: et propter glóriam nóminis tui Dómine líbera nos: et propítius esto peccátis nostris, propter nomen tuum. Wspomożyż nas Boże zbawicielu nasz: a dla sławy imienia twego Panie wybaw nas: a bądź miłościw grzechom naszym dla imienia twego.
10
Ne forte dicant in géntibus: Ubi est Deus eórum? et innotéscat in natiónibus coram óculis nostris, últio sánguinis servórum tuórum, qui effúsus est: Aby snadź nie mówili miedzy pogany: kędyż jest Bóg ich? a niech znaczna będzie nad pogany, przed oczyma naszemi. Pomsta krwie sług twoich, która jest wylana:
11
intróeat in conspéctu tuo gémitus compeditórum. Secúndum magnitúdinem bráchii tui, pósside fílios mortificatórum. Niech przyjdzie przed obliczność twoję wzdychanie spętanych. Według wielmożności ramienia twego zachowaj syny pomordowanych.
12
Et redde vicínis nostris séptuplum in sinu eórum: impropérium ipsórum, quod exprobravérunt tibi Dómine. A oddaj sąsiadom naszym siedmiorako do ich łona: urąganie ich, którym tobie urągali Panie.
13
Nos autem pópulus tuus, et oves páscuæ tuæ, confitébimur tibi in sǽculum: in generatiónem et generatiónem annuntiábimus laudem tuam. A my twój lud i owce pastwiska twego, będziemyć wyznawać na wieki. Od rodzaju do rodzaju będziem opowiadać chwałę twoję?
79
1
In finem, pro iis, qui commutabúntur, testimónium Asaph, Psalmus. Na koniec, dla tych którzy będą odmienieni, świadectw Asaphowi, Psalm.
2
Qui regis Israel, inténde: qui dedúcis velut ovem Ioseph. Qui sedes super chérubim, manifestáre Który rządzisz Izrael, posłuchaj: który prowadzisz jako owcę Jozeph.
3
coram Ephraim, Béniamin, et Manásse. Excita poténtiam tuam, et veni, ut salvos fácias nos. Który siedzisz na Cherubinach, okaż się przed Ephraimem, Benjaminem, i Manassem. Wzbudź możność twoję, a przydź, abyś nas wybawił.
4
Deus convérte nos: et osténde fáciem tuam, et salvi érimus. Boże nawróć nas: a ukaż oblicze twoje, i będziemy zbawieni.
5
Dómine Deus virtútum, quoúsque irascéris super oratiónem servi tui? Panie Boże zastępów, dokądźe się będziesz gniewał na modlitwę sługi twego?
6
cibábis nos pane lacrymárum: et potum dabis nobis in lácrymis in mensúra? Będziesz nas karmił chlebem płaczu: a będziesz napawał nas łzami miarą?
7
Posuísti nos in contradictiónem vicínis nostris: et inimíci nostri subsannavérunt nos. Wystawiłeś nas na przeciwieństwo sąsiadom naszym: a nieprzyjaciele naszy naśmiewali się z nas.
8
Deus virtútum convérte nos: et osténde fáciem tuam, et salvi érimus. Boże zastępów nawróćże nas: i okaż oblicze twoje, a będziem zbawieni.
9
Víneam de Ægýpto transtulísti: eiecísti gentes, et plantásti eam. Przeniosłeś winnicę z Egiptu: wygnałeś pogany i nasadziłeś ją.
10
Dux itíneris fuísti in conspéctu eius: plantásti radíces eius, et implévit terram. Byłeś przewodnikiem w drodze przed nią: wsadziłeś korzenie jej, i napełniła ziemię.
11
Opéruit montes umbra eius: et arbústa eius cedros Dei. Okrył cień jej góry: a drzewka jej Cedry Boże.
12
Exténdit pálmites suos usque ad mare: et usque ad flumen propágines eius. Rozpuściła latorostki swe aż do morza: a gałązki swe aż do rzeki.
13
Ut quid destruxísti macériam eius: et vindémiant eam omnes, qui prætergrediúntur viam? Przeczżeś rozwalił płot jej: i obierają ją wszyscy, którzy mimo idą drogą?
14
Exterminávit eam aper de silva: et singuláris ferus depástus est eam. Rozkopał ją dziki wieprz z lasa: a jedyniec spasł ją.
15
Deus virtútum convértere: réspice de cælo, et vide, et vísita víneam istam. Boże zastępów nawróćże się: wejrzy z nieba, a obacz i nawiedź tę winnicę.
16
Et pérfice eam, quam plantávit déxtera tua: et super fílium hóminis, quem confirmásti tibi. I napraw tę, którą szczepiła prawica twoja: i na syna człowieczego, któregoś sobie zmocnił.
17
Incénsa igni, et suffóssa ab increpatióne vultus tui períbunt. Spalona ogniem i rozkopana, od łajania oblicza twego poginą.
18
Fiat manus tua super virum déxteræ tuæ: et super fílium hóminis, quem confirmásti tibi. Niech będzie ręka twoja nad mężem prawice twojej: i nad synem człowieczym, któregoś sobie zmocnił.
19
Et non discédimus a te, vivificábis nos: et nomen tuum invocábimus. A nie odstępujem od ciebie: ożywisz nas, a będziemy wzywać imienia twego.
20
Dómine Deus virtútum convérte nos: et osténde fáciem tuam, et salvi érimus. Panie Boże zastępów nawróć nas: i okaż nam oblicze twoje, a będziem zbawieni.
80
1
In finem, Pro torculáribus, Psalmus ipsi Asaph. Na koniec, za prasy, Psalm samemu Asaphowi.
2
Exsultáte Deo adiutóri nostro: iubiláte Deo Iacob. Radujcie się Bogu pomocnikowi naszemu: wykrzykajcie Bogu Jakóbowemu.
3
Súmite psalmum, et date týmpanum: psaltérium iucúndum cum cíthara. Weźmicie Psalm, a podajcie bęben, wdzięczną arfę z cytrą.
4
Buccináte in neoménia tuba, in insígni die solemnitátis vestræ: Trąbcie na nowiu w trąbę, w dzień zacny uroczystego święta waszego.
5
quia præcéptum in Israel est: et iudícium Deo Iacob. Abowiem jest rozkazanie w Izraelu, i wyrok Bogu Jakóbowemu.
6
Testimónium in Ioseph pósuit illud, cum exíret de terra Ægýpti: linguam, quam non nóverat, audívit. Postanowił to na świadectwo w Jozeph, gdy wychodził z ziemie Egipskiej, słyszał język, którego nie umiał.
7
Divértit ab onéribus dorsum eius: manus eius in cóphino serviérunt. Wybawił od brzemion ramiona jego: ręce jego służyły koszem.
8
In tribulatióne invocásti me: et liberávi te: exaudívi te in abscóndito tempestátis: probávi te apud aquam contradictiónis. Wzywałeś mię w ucisku, a wybawiłem cię: wysłuchałem cię w tajniku burzy, doświadczałem cię nad wodami swaru.
9
Audi pópulus meus et contestábor te: Israel si audíeris me, Słuchaj ludu mój a oświadczę się na cię: Izraelu jeśli mię usłuchasz,
10
non erit in te deus recens, neque adorábis deum aliénum. Nie będzie w tobie Boga nowego, i nie będziesz chwalił Boga cudzego.
11
Ego enim sum Dóminus Deus tuus, qui edúxi te de terra Ægýpti: diláta os tuum, et implébo illud. Bomci ja jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemie Egiptskiej: rozszerz usta twoje, a napełnię je.
12
Et non audívit pópulus meus vocem meam: et Israel non inténdit mihi. A nie słuchał lud mój głosu mego: a Izrael nie dbał na mię.
13
Et dimísi eos secúndum desidéria cordis eórum: ibunt in adinventiónibus suis. I puściłem je za żądzami serc ich, pójdą w wynalazkach swoich.
14
Si pópulus meus audísset me: Israel si in viis meis ambulásset: By był lud mój słuchał mię: by był Izrael chodził drogami mojemi.
15
pro níhilo fórsitan inimícos eórum humiliássem: et super tribulántes eos misíssem manum meam. Snać bym był łacno poniżył nieprzyjacioły ich: a na trapiące je obróciłbym był rękę swoję.
16
Inimíci Dómini mentíti sunt ei: et erit tempus eórum in sǽcula. Nieprzyjaciele Pańscy skłamali mu, i będzie czas ich na wieki.
17
Et cibávit eos ex ádipe fruménti: et de petra, melle saturávit eos. I nakarmił je tłustością zboża: i nasycił je miodem z opoki.
81
1
Psalmus Asaph. Deus stetit in synagóga deórum: in médio autem deos diiúdicat. Psalm Asaphowi. Bóg stanął w zgromadzeniu Bogów, a w pośrodku Bogi sądzi.
2
Usquequo iudicátis iniquitátem: et fácies peccatórum súmitis? Dokądże niesprawiedliwość sądzicie: a osoby grzeszników przyjmujecie.
3
Iudicáte egéno et pupíllo: húmilem et páuperem iustificáte. Czyńcie sprawiedliwość ubogiemu i sierocie: strapionego i ubogiego usprawiedliwiajcie.
4
Erípite páuperem: et egénum de manu peccatóris liberáte. Wyrwijcie ubogiego: a nędznego z ręki niezbożnego wyzwólcie.
5
Nesciérunt, neque intellexérunt, in ténebris ámbulant: movebúntur ómnia fundaménta terræ. Nie umieli ani rozumieli: chodzą w ciemnościach: zachwieją się wszystkie grunty ziemie.
6
Ego dixi: Dii estis, et fílii Excélsi omnes. Jam rzekł: Jesteście Bogowie, i synowie nawyższego wszyscy.
7
Vos autem sicut hómines moriémini: et sicut unus de princípibus cadétis. A wy pomrzecie jako ludzie, a jako jeden z książąt upadniecie.
8
Surge Deus, iúdica terram: quóniam tu hereditábis in ómnibus géntibus. Powstań Boże, sądź ziemię: bo ty odziedziczysz wszystkie narody.
82
1
Cánticum Psalmi Asaph. Pienie Psalmu Asaphowi.
2
Deus, quis símilis erit tibi? ne táceas, neque compescáris Deus: Boże, któż będzie podobien tobie? nie zamilczaj, ani się błagaj Boże.
3
quóniam ecce inimíci tui sonuérunt: et qui odérunt te extulérunt caput. Bo oto nieprzyjaciele twoi okrzyk uczynili: a którzy cię nienawidzą, wynieśli głowę.
4
Super pópulum tuum malignavérunt consílium: et cogitavérunt advérsus sanctos tuos. Przeciw ludowi twemu radę złośliwą wymyślili: i spiknęli się przeciw świętym twoim.
5
Dixérunt: Veníte, et disperdámus eos de gente: et non memorétur nomen Israel ultra. Mówili Pódźcie a wytraćmy je z narodu, a niech nie wspominają więcej imienia Izraelskiego.
6
Quóniam cogitavérunt unanímiter: simul advérsum te testaméntum disposuérunt, Bo się spiknęli jednym umysłem, społu przeciw tobie przymierze postanowili,
7
tabernácula Idumæórum et Ismahelítæ: Moab et Agaréni, Namioty Idumejczyków i Izmaelitowie: Moabitowie, i Agarenowie.
8
Gebal, et Ammon, et Amalec: alienígenæ cum habitántibus Tyrum. Gebalczycy, i Ammonitowie, i Amalekitowie: cudzoziemcy, z obywatelmi Tyru.
9
Etenim Assur venit cum illis: facti sunt in adiutórium fíliis Lot. Ale i Assur przyszedł z nimi: przyszli na pomoc synom Lotowym.
10
Fac illis sicut Mádian et Sísaræ, sicut Iabin in torrénte Cisson. Uczyń im jako Madian i Sysarze: jako Jabin u potoku Cisson.
11
Disperiérunt in Endor: facti sunt ut stercus terræ. Poginęli w Endor, stali się jako gnój na ziemi.
12
Pone príncipes eórum sicut Oreb, et Zeb, et Zébee, et Sálmana: omnes príncipes eórum: Daj hetmany ich, jako 0reb, i Zeb, i Zebee i Salmana: Wszystkie książęta ich,
13
qui dixérunt: Hereditáte possideámus sanctuárium Dei. Którzy mówili: Posiądźmy dziedzictwem świątnicę Bożą.
14
Deus meus pone illos ut rotam: et sicut stípulam ante fáciem venti. Boże mój połóż je jako koło: i jako źdźbło przed wiatrem.
15
Sicut ignis qui combúrit silvam: et sicut flamma combúrens montes: Jako ogień, który pali las: i jako płomień, który pali góry.
16
ita persequéris illos in tempestáte tua: et in ira tua turbábis eos. Tak je gonić będziesz nawałnością twoją: i zatrwożysz je w gniewie twoim.
17
Imple fácies eórum ignomínia: et quærent nomen tuum Dómine. Napełni twarzy ich sromotą: i szukać będą imienia twego, Panie.
18
Erubéscant, et conturbéntur in sǽculum sǽculi: et confundántur, et péreant. Niechaj się zawstydzą, i strwożą na wiek wieków: i niech będą pohańbieni, i niech zaginą.
19
Et cognóscant quia nomen tibi Dóminus: tu solus Altíssimus in omni terra. A niech poznają, że imię tobie Pan: tyś sam najwyższym na wszystkiej ziemi.
83
1
In finem, Pro torculáribus fíliis Core, Psalmus. Na koniec, za prasy, synom Korego, Psalm.
2
Quam dilécta tabernácula tua Dómine virtútum: Jako miłe przybytki twoje Panie zastępów:
3
concupíscit, et déficit ánima mea in átria Dómini. Cor meum, et caro mea exsultavérunt in Deum vivum. Żąda i ustaje dusza moja do pałaców Pańskich. Serce moje i ciało moje rozweseliły się w Bogu żywym.
4
Etenim passer invénit sibi domum: et turtur nidum sibi, ubi ponat pullos suos. Altária tua Dómine virtútum: rex meus, et Deus meus. Bo i wróbel nalazł sobie domek, i Synogarlica gniazdo sobie: gdzieby położyła ptaszęta swoje. Ołtarze twoje Panie zastępów: królu mój, i Boże mój.
5
Beáti, qui hábitant in domo tua Dómine: in sǽcula sæculórum laudábunt te. Błogosławieni, którzy mieszkają w domu twoim Panie: na wieki wieków będą cię chwalić.
6
Beátus vir, cuius est auxílium abs te: ascensiónes in corde suo dispósuit, Błogosławiony mąż, którego ratunek jest od ciebie: rozłożył wstępowania w sercu swojem:
7
in valle lacrymárum, in loco quem pósuit. W padole płaczu, na miejscu, które zgotował.
8
Etenim benedictiónem dabit legislátor, ibunt de virtúte in virtútem: vidébitur Deus deórum in Sion. Abowiem da błogosławieństwo zakonodawca: pójdą z mocy do mocy, oglądają Boga nad Bogi w Sionie.
9
Dómine Deus virtútum exáudi oratiónem meam: áuribus pércipe Deus Iacob. Panie Boże zastępów wysłuchaj modlitwę moją: Usłysz Boże Jakóbów.
10
Protéctor noster áspice Deus: et réspice in fáciem christi tui: Obrońco nasz Boże wejrzy, a wejrzy na oblicze Chrystusa twojego.
11
quia mélior est dies una in átriis tuis super míllia. Elégi abiéctus esse in domo Dei mei, magis quam habitáre in tabernáculis peccatórum. Abowiem lepszy jest jeden dzień w pałacach twoich: niż tysiące. Obrałem być napodlejszym w domu Boga mojego: niźli mieszkać w przybytkach niezbożnych.
12
Quia misericórdiam et veritátem díligit Deus: grátiam, et glóriam dabit Dóminus. Abowiem miłosierdzie i prawdę miłuje Bóg, Pan da łaskę i chwałę.
13
Non privábit bonis eos qui ámbulant in innocéntia: Dómine virtútum, beátus homo qui sperat in te. Nie odejmie dóbr tym, którzy w niewinności chodzą: Panie zastępów, Błogosławiony człowiek, który w tobie ma nadzieję.
84
1
In finem, fíliis Core, Psalmus. Na koniec, synom Kore, Psalm.
2
Benedixísti Dómine terram tuam: avertísti captivitátem Iacob. Ubłogosławiłeś Panie ziemię twoję: przywróciłeś pojmanie Jakób.
3
Remisísti iniquitátem plebis tuæ: operuísti ómnia peccáta eórum. Odpuściłeś nieprawość ludu twego: pokryłeś wszystkie grzechy ich.
4
Mitigásti omnem iram tuam: avertísti ab ira indignatiónis tuæ. Uśmierzyłeś twój wszystek gniew: odwróciłeś się od gniewu popędliwości twojej.
5
Convérte nos Deus salutáris noster: et avérte iram tuam a nobis. Nawróć nas Boże zbawicielu nasz: a oddal gniew swój od nas.
6
Numquid in ætérnum irascéris nobis? aut exténdes iram tuam a generatióne in generatiónem? Izali na wieki będziesz się na nas gniewał? abo rozciągniesz gniew twój od rodzaju do rodzaju?
7
Deus tu convérsus vivificábis nos: et plebs tua lætábitur in te. Boże ty nawróciwszy się ożywisz nas; a lud twój rozweseli się w tobie.
8
Osténde nobis Dómine misericórdiam tuam: et salutáre tuum da nobis. Okaż nam Panie miłosierdzie twoje: a daj nam zbawienie twoje.
9
Audiam quid loquátur in me Dóminus Deus: quóniam loquétur pacem in plebem suam: et super sanctos suos: et in eos qui convertúntur ad cor. Będę słuchał, co we mnie będzie mówił Pan Bóg: bo będzie mówił pokój nad ludem swoim. I nad świętymi swemi, i nad tymi, którzy się do serca nawracają.
10
Verúmtamen prope timéntes eum salutáre ipsíus: ut inhábitet glória in terra nostra. Zaisteć blisko zbawienie jego tym, którzy się go boją: aby mieszkała chwała w ziemi naszej.
11
Misericórdia et véritas obviavérunt sibi: iustítia et pax osculátæ sunt. Miłosierdzie i prawda potkały się z sobą: sprawiedliwość i pokój pocałowały się.
12
Véritas de terra orta est: et iustítia de cælo prospéxit. Prawda wyrosła z ziemie: a sprawiedliwość z nieba po j rżała.
13
Etenim Dóminus dabit benignitátem: et terra nostra dabit fructum suum. Abowiem Pan pokaże dobrotliwość: a ziemia nasza wyda swój owoc.
14
Iustítia ante eum ambulábit: et ponet in via gressus suos. Sprawiedliwość przed nim chodzić będzie: i położy na drodze kroki swoje.
85
1
Orátio ipsi David. Inclína Dómine aurem tuam, et exáudi me: quóniam inops, et pauper sum ego. Modlitwa samemu Dawidowi. Nakłoń Panie ucha twego, a wysłuchaj mię, bom ci ja jest nędzny i ubogi.
2
Custódi ánimam meam, quóniam sanctus sum: salvum fac servum tuum, Deus meus, sperántem in te. Strzeż dusze mojej, bom święty jest, zbaw sługę twego, Boże mój, nadzieję mającego w tobie.
3
Miserére mei Dómine, quóniam ad te clamávi tota die: Zmiłuj się nademną Panie, bom do ciebie wołał cały dzień:
4
lætífica ánimam servi tui, quóniam ad te Dómine ánimam meam levávi. Rozwesel duszę sługi twego, bom ku tobie Panie podniósł duszę moję.
5
Quóniam tu Dómine suávis et mitis: et multæ misericórdiæ ómnibus invocántibus te. Abowiemeś ty Panie słodki, i cichy: i wielce miłosierny ku wszystkim, którzy cię wzywają.
6
Auribus pércipe Dómine oratiónem meam: et inténde voci deprecatiónis meæ. Wysłuchaj Panie modlitwę moje, a przypilnuj głosu prośby mojej.
7
In die tribulatiónis meæ clamávi ad te: quia exaudísti me. W dzień ucisku mego wołałem do ciebie, bo wysłuchał mię.
8
Non est símilis tui in diis Dómine: et non est secúndum ópera tua. Niemasz tobie podobnego między Bogi Panie, i niemasz według uczynków twoich.
9
Omnes gentes quascúmque fecísti, vénient, et adorábunt coram te Dómine: et glorificábunt nomen tuum. Wszyscy narodowie, któreśkolwiek stworzył, przyda n pokłonią się przed tobą Panie, i będą sławić imię twoje.
10
Quóniam magnus es tu, et fáciens mirabília: tu es Deus solus. Abowiemeś ty wielki, i czyniący cuda, ty jesteś Bóg sam.
11
Deduc me Dómine in via tua, et ingrédiar in veritáte tua: lætétur cor meum, ut tímeat nomen tuum. Prowadź mię Panie drogą twoją, a niechaj chodzę w prawdzie twojej, niech się weseli serce moje, aby się bało imienia twego.
12
Confitébor tibi Dómine Deus meus in toto corde meo, et glorificábo nomen tuum in ætérnum: Wyznawać ci będę Panie Boże mój, ze wszystkiego serca mego, a będę wystawiał imię twe na wieki:
13
quia misericórdia tua magna est super me: et eruísti ánimam meam ex inférno inferióri. Bo miłosierdzie twoje wielkie jest nademną, i wyrwałeś duszę moją z niższego piekła.
14
Deus, iníqui insurrexérunt super me, et synagóga poténtium quæsiérunt ánimam meam: et non proposuérunt te in conspéctu suo. Boże, nieprawi powstali na mię, a zgromadzenie mocarzów szukało dusze mojej, i nie kładli ciebie przed oczyma swemi.
15
Et tu Dómine Deus miserátor et miséricors, pátiens, et multæ misericórdiæ, et verax, A ty Panie, Bóg litościwy i miłościwy, cierpliwy, i wielce miłosierny, i prawdziwy,
16
réspice in me, et miserére mei: da impérium tuum púero tuo: et salvum fac fílium ancíllæ tuæ. Wejrzy na mię, a zmiłuj się nademną, daj panowanie twoje słudze twemu, a zbaw syna służebnice twojej.
17
Fac mecum signum in bonum, ut vídeant qui odérunt me, et confundántur: quóniam tu Dómine adiuvísti me, et consolátus es me. Uczyń zemną znak ku dobremu, aby ujrzeli ci, którzy mię nienawidzą a byli zawstydzeni, iżeś ty Panie ratował mię, i pocieszyłeś mię.
86
1
Fíliis Core, Psalmus cántici. Fundaménta eius in móntibus sanctis: Synom Kore, Psalm pienia. Fundamenty jego na górach świętych:
2
díligit Dóminus portas Sion super ómnia tabernácula Iacob. Miłuje Pan bramy Sion nadewszystkie przybytki Jakób.
3
Gloriósa dicta sunt de te, cívitas Dei. Sławne rzeczy powiedziano o tobie, miasto Boże.
4
Memor ero Rahab et Babylónis sciéntium me. Ecce alienígenæ, et Tyrus, et pópulus Æthíopum, hi fuérunt illic. Wspomnię na Rahab, i na Babylon, którzy mię znali. Oto cudzoziemcy i Tyr, i lud murzyński, ci tam byli.
5
Numquid Sion dicet: Homo, et homo natus est in ea: et ipse fundávit eam Altíssimus? Izali Sionowi mówić nie będą, człowiek i człowiek narodził się w nim, a sam ji nawyższy ugruntował.
6
Dóminus narrábit in scriptúris populórum, et príncipum: horum, qui fuérunt in ea. Pan wypowie, w pismach narodów i książąt, tych którzy w nim był.
7
Sicut lætántium ómnium habitátio est in te. Jako weselących się wszystkich mieszkanie jest w tobie.
87
1
Cánticum Psalmi, fíliis Core, in finem, pro Máheleth ad respondéndum, intelléctus Eman Ezrahítæ. Pienie Psalmu Synom Kore, na koniec, na Maelecie, ku odpowiadaniu, wyrozumienia Emana Esrahity.
2
Dómine Deus salútis meæ, in die clamávi et nocte coram te. Panie Boże zbawienia mego, we dniem wołał i w nocy przed tobą.
3
Intret in conspéctu tuo orátio mea: inclína aurem tuam ad precem meam: Niechaj modlitwa moja przyjdzie przed obliczność twoję, nakłoń ucha twego ku prośbie mojej:
4
quia repléta est malis ánima mea: et vita mea inférno appropinquávit. Abowiem dusza moja napełniona jest złem, a żywot mój przybliżył się do piekła.
5
Æstimátus sum cum descendéntibus in lacum: factus sum sicut homo sine adiutório, Poczytano mię z stępującemi do dołu, stałem się jako człowiek bez pomocy,
6
inter mórtuos liber: sicut vulneráti dormiéntes in sepúlcris, quorum non es memor ámplius: et ipsi de manu tua repúlsi sunt. Między umarłymi wolny. Jako zranieni, którzy śpią, w grobiech, na które więcej nie pamiętasz, i oni z ręki twej wyrzuceni są.
7
Posuérunt me in lacu inferióri: in tenebrósis, et in umbra mortis. Wsadzili mię w dół głębszy, do ciemności i do cienia śmierci.
8
Super me confirmátus est furor tuus: et omnes fluctus tuos induxísti super me. Zmocnił się gniew twój nademną, i przywiodłeś na mię wszystkie nawałności twoje.
9
Longe fecísti notos meos a me: posuérunt me abominatiónem sibi. Tráditus sum, et non egrediébar: Oddaliłeś odemnie znajome moje, uczynili mię obrzydzeniem sobie. Jestem podań, i nie wychodziłem:
10
óculi mei languérunt præ inópia. Clamávi ad te Dómine tota die: expándi ad te manus meas. Oczy moje zemdlały dla nędze. Wołałem ktobie Panie, cały dzień, wyciągałem do ciebie ręce moje.
11
Numquid mórtuis fácies mirabília: aut médici suscitábunt, et confitebúntur tibi? Izali umarłym cuda czynić będziesz: abo lekarze wskrzeszą, i wyznawać ci będą?
12
Numquid narrábit áliquis in sepúlcro misericórdiam tuam, et veritátem tuam in perditióne? Izali kto w grobie będzie opowiadał miłosierdzie twoje, i prawdę twoję w zginieniu?
13
Numquid cognoscéntur in ténebris mirabília tua: et iustítia tua in terra obliviónis? Izali poznane będą w ciemnościach cuda twoje, a sprawiedliwość twoja w ziemi zapamiętania?
14
Et ego ad te Dómine clamávi: et mane orátio mea prævéniet te. A jam Panie wołał ku tobie, a modlitwa moja uprzedzi cię rano.
15
Ut quid Dómine repéllis oratiónem meam: avértis fáciem tuam a me? Przeczże Panie odrzucasz modlitwę moje, odwracasz oblicze twe odemnie?
16
Pauper sum ego, et in labóribus a iuventúte mea: exaltátus autem, humiliátus sum et conturbátus. Jamci jest ubogi, i w pracach od młodości mojej, a będąc wywyższony, jestem poniżony, i zatrwożony.
17
In me transiérunt iræ tuæ: et terróres tui conturbavérunt me. Na mię się przeniosły gniewy twoje, a strachy twoje zatrwożyły mię.
18
Circumdedérunt me sicut aqua tota die: circumdedérunt me simul. Ogarnęły mię cały dzień jako woda, obtoczyły mię społem.
19
Elongásti a me amícum et próximum, et notos meos a miséria. Oddaliłeś odemnie przyjaciela i bliskiego, i znajome moje dla nędze.
88
1
Intelléctus Ethan Ezrahítæ. Wyrozumienia Ethana Esrahitskiego.
2
Misericórdias Dómini in ætérnum cantábo. In generatiónem et generatiónem annuntiábo veritátem tuam in ore meo. Miłosierdzia Pańskie na wieki wyśpiewywać będę. Od narodu do narodu prawdę twoję usty memi opowiadać będę.
3
Quóniam dixísti: In ætérnum misericórdia ædificábitur in cælis: præparábitur véritas tua in eis. Abowiemeś mówił, miłosierdzie wiecznie zbudowane będzie na niebiesiech, prawda twoja będzie w nich zgotowana.
4
Dispósui testaméntum eléctis meis, iurávi David servo meo: Postanowiłem testament mój wybranym moim, przysiągłem Dawidowi słudze memu:
5
Usque in ætérnum præparábo semen tuum: et ædificábo in generatiónem et generatiónem sedem tuam. Że aż na wieki zgotuję nasienie twoje. I zbuduję od rodzaju do rodzaju stolicę twoję.
6
Confitebúntur cæli mirabília tua Dómine: étenim veritátem tuam in ecclésia sanctórum. Będą wyznawać niebiosa cuda twoje Panie, i prawdę twoję w zgromadzeniu świętych.
7
Quóniam quis in núbibus æquábitur Dómino: símilis erit Deo in fíliis Dei? Abowiem któż na obłokach Panu zrównany będzie? podobny będzie Bogu między syny Bożemi?
8
Deus, qui glorificátur in consílio sanctórum: magnus et terríbilis super omnes qui in circúitu eius sunt. Bóg, który jest wielbion w radzie? świętych, wielki i straszliwy nadewszystkie, którzy są około niego.
9
Dómine Deus virtútum quis símilis tibi? potens es Dómine, et véritas tua in circúitu tuo. Panie Boże zastępów któż podobien tobie? Możnyś jest Panie, a prawda twoja około ciebie.
10
Tu domináris potestáti maris: motum autem flúctuum eius tu mítigas. Ty panujesz nad mocą morską, a wzruszenie nawałności jego ty uśmierzasz.
11
Tu humiliásti sicut vulnerátum, supérbum: in bráchio virtútis tuæ dispersísti inimícos tuos. Tyś poniżył pysznego, jako zranionego, mocą ramienia twego rozprószyłeś nieprzyjacioły twoje.
12
Tui sunt cæli, et tua est terra, orbem terræ et plenitúdinem eius tu fundásti: Twojeć są niebiosa, i twoja też jest ziemia, tyś ugruntował okrąg ziemie i napełnienie jej,
13
aquilónem et mare tu creásti. Thabor et Hermon in nómine tuo exsultábunt: Tyś stworzył północną stronę i morze. Tabor i Hermon w imieniu twem radować się będą,
14
tuum bráchium cum poténtia. Firmétur manus tua, et exaltétur déxtera tua: Twoje ramię z mocą. Niech się zmocni ręka twoja, i niech się wyniesie prawica twoja:
15
iustítia et iudícium præparátio sedis tuæ. Misericórdia et véritas præcédent fáciem tuam: Sprawiedliwość i sąd przygotowanie stolice twojej. Miłosierdzie i prawda uprzedzą oblicze twoje:
16
beátus pópulus, qui scit iubilatiónem: Dómine, in lúmine vultus tui ambulábunt, Błogosławiony lub który umie wesołe śpiewanie. Panie, chodzić będą w jasności oblicza twego,
17
et in nómine tuo exsultábunt tota die: et in iustítia tua exaltabúntur. A w imieniu twojem będą się weselić cały dzień, i w sprawiedliwości twojej będą podwyższeni.
18
Quóniam glória virtútis eórum tu es: et in beneplácito tuo exaltábitur cornu nostrum. Abowiem ty jesteś chwała mocy ich, a w upodobaniu twojem wywyższy się róg nasz.
19
Quia Dómini est assúmptio nostra, et sancti Israel regis nostri. Bo Pańska jest nasza obrona, i świętego Izrael, króla naszego.
20
Tunc locútus es in visióne sanctis tuis, et dixísti: Pósui adiutórium in poténte: et exaltávi eléctum de plebe mea. W on czas mówiłeś w widzeniu do świętych swoich i rzekłeś: położyłem wspomożenie w mocnym, i wywyższyłem wybranego z ludu mojego.
21
Invéni David servum meum: óleo sancto meo unxi eum. Nalazłem i Dawida sługę mego, pomazałem go olejkiem świętym moim.
22
Manus enim mea auxiliábitur ei: et bráchium meum confortábit eum. Bo mu ręka moja będzie pomagała, i posili go ramię moje.
23
Nihil profíciet inimícus in eo, et fílius iniquitátis non appónet nocére ei. Nic nie zyszcze na nim nieprzyjaciel: i syn nieprawości nie przyda szkodzić mu.
24
Et concídam a fácie ipsíus inimícos eius: et odiéntes eum in fugam convértam. I wysiekę przed nim nieprzyjacioły jego, i uczynię, że tył podadzą ci, którzy go mają w nienawiści.
25
Et véritas mea, et misericórdia mea cum ipso: et in nómine meo exaltábitur cornu eius. A prawda moja, i miłosierdzie moje z nim, a w imię moje róg jego będzie podwyższony.
26
Et ponam in mari manum eius, et in flumínibus déxteram eius. I postawię na morzu rękę jego, i na rzekach prawicę jego.
27
Ipse invocábit me: Pater meus es tu: Deus meus, et suscéptor salútis meæ. On mię będzie wzywał: Ojcem moim jesteś ty, Bogiem moim, i obrońcą zbawienia mego.
28
Et ego primogénitum ponam illum excélsum præ régibus terræ. A jako pierworodnym uczynię, wyższym nad króle ziemskie.
29
In ætérnum servábo illi misericórdiam meam: et testaméntum meum fidéle ipsi. Zachowam mu na wieki miłosierdzie moje, i testament mój wierny jemu.
30
Et ponam in sǽculum sǽculi semen eius: et thronum eius sicut dies cæli. I położę na wiek wieku nasienie jego, a stolicę jego jako dni niebieskie.
31
Si autem derelíquerint fílii eius legem meam: et in iudíciis meis non ambuláverint: A jeśli synowie jego opuszczą zakon mój, a w sądziech moich chodzić nie będą:
32
si iustítias meas profanáverint: et mandáta mea non custodíerint: Jeśli zgwałcą sprawiedliwości moje, a nie będą strzedz przykazania mego:
33
visitábo in virga iniquitátes eórum: et in verbéribus peccáta eórum. Nawiedzę przestępstwa ich rózgą: a grzechy ich biczmi.
34
Misericórdiam autem meam non dispérgam ab eo: neque nocébo in veritáte mea: A miłosierdzia mego nie oddalę od niego: i nie zaszkodzę w prawdzie mojej.
35
neque profanábo testaméntum meum: et quæ procédunt de lábiis meis non fáciam írrita. Ani zgwałcę testamentu mojego, a co wychodzi z ust moich nie odmienię.
36
Semel iurávi in sancto meo, si David méntiar: Razem przysiągł w świętym moim, jeśli skłamani Dawidowi:
37
semen eius in ætérnum manébit. Nasienie jego będzie trwać na wieki.
38
Et thronus eius sicut sol in conspéctu meo, et sicut luna perfécta in ætérnum: et testis in cælo fidélis. A stolica jego jako słońce przed oczyma menu, i Jako pełny księżyc na wieki, i świadek wierny na niebie.
39
Tu vero repulísti et despexísti: distulísti Christum tuum. A przedsię odrzuciłeś i wzgardziłeś, odwlokłeś Chrystusa twojego.
40
Evertísti testaméntum servi tui: profanásti in terra sanctuárium eius. Wywróciłeś testament sługi twego, zgwałciłeś na ziemi poświęcenie jego.
41
Destruxísti omnes sepes eius: posuísti firmaméntum eius formídinem. Popsowałeś wszystkie płoty jego, uczyniłeś obronę jego strachem.
42
Diripuérunt eum omnes transeúntes viam: factus est oppróbrium vicínis suis. Szarpali go wszyscy idący droga, stał się pośmiewiskiem u sąsiadów swoich.
43
Exaltásti déxteram depriméntium eum: lætificásti omnes inimícos eius. Wywyższyłeś prawicę tłumiących go: uweseliłeś wszystkie nieprzyjacioły jego.
44
Avertísti adiutórium gládii eius: et non es auxiliátus ei in bello. Odjąłeś pomoc mieczowi jego, a nie ratowałeś go na wojnie.
45
Destruxísti eum ab emundatióne: et sedem eius in terram collisísti. Zepsowałeś ochędożenie jego, a stolicę jego uderzyłeś o ziemię.
46
Minorásti dies témporis eius: perfudísti eum confusióne. Ukróciłeś dni czasu jego: oblałeś go wstydem.
47
Usquequo Dómine avértis in finem: exardéscet sicut ignis ira tua? Dokądże Panie odwracasz się do końca? zapali się gniew twój jako ogień?
48
Memoráre quæ mea substántia: numquid enim vane constituísti omnes fílios hóminum? Wspomni co za bytność moja, bo azaś próżno stworzył wszystkie syny człowiecze?
49
Quis est homo, qui vivet, et non vidébit mortem: éruet ánimam suam de manu ínferi? Któryż jest człowiek, który żyć będzie, a nie ogłada śmierci, wyrwie duszę swą z ręki piekielnej?
50
Ubi sunt misericórdiæ tuæ antíquæ Dómine, sicut iurásti David in veritáte tua? Gdzież są Panie stare miłosierdzia twoje, jakoś przysiągł Dawidowi w prawdzie twojej?
51
Memor esto Dómine oppróbrii servórum tuórum (quod contínui in sinu meo) multárum géntium. Wspomni Panie na zelżywość sług twoich, (ktorąm zadzierżał w zanadrzu mojem) od wiela narodów.
52
Quod exprobravérunt inimíci tui Dómine, quod exprobravérunt commutatiónem Christi tui. Którą urągali nieprzyjaciele twoi Panie, którą urągali odmienienie pomazańca twego.
53
Benedíctus Dóminus in ætérnum: fiat, fiat. Błogosławiony Pan na wieki: Stań się, stań się.
89
1
Orátio Móysi hóminis Dei. Dómine, refúgium factus es nobis, a generatióne in generatiónem. Modlitwa Mojżesza człowieka Bożego. Panie stałeś się ucieczką nam, od rodzaju do rodzaju.
2
Priúsquam montes fíerent, aut formarétur terra et orbis: a sǽculo et usque in sǽculum tu es Deus. Pierwej niźli stanęły góry, abo ziemia i świat był stworzony, od wieku i aż do wieku ty jesteś Bóg.
3
Ne avértas hóminem in humilitátem: et dixísti: Convertímini fílii hóminum. Nie obracaj w poniżenie człowieka, i rzekłeś: Nawracajcie się synowie człowieczy.
4
Quóniam mille anni ante óculos tuos, tamquam dies hestérna quæ prætériit: et custódia in nocte, Abowiem tysiąc lat przed oczyma twemi, jako dzień wczorajszy, który przeminął. I straż nocna,
5
quæ pro níhilo habéntur, eórum anni erunt. Co za nic nie stoi, ich lata będą.
6
Mane sicut herba tránseat, mane flóreat, et tránseat: véspere décidat, indúret, et aréscat. Rano jako trawa niech przeminie rano niech kwitnie, i przeminie: w wieczór niech upadnie, stwardnieje i uschnie.
7
Quia defécimus in ira tua, et in furóre tuo turbáti sumus. Bośmy ustali w gniewie twoim, i jesteśmy strwożeni w zapalczywości twojej.
8
Posuísti iniquitátes nostras in conspéctu tuo: sǽculum nostrum in illuminatióne vultus tui. Położyłeś nieprawości nasze przed oczyma swemi, wiek nasz przed jasnością oblicza twego.
9
Quóniam omnes dies nostri defecérunt: et in ira tua defécimus. Anni nostri sicut aránea meditabúntur: Abowiem wszystkie dni nasze ustały, i ustaliśmy w gniewie twoim. Lata nasze jako pajęczyna będą poczytane,
10
dies annórum nostrórum in ipsis, septuagínta anni. Si autem in potentátibus octogínta anni: et ámplius eórum, labor et dolor. Quóniam supervénit mansuetúdo: et corripiémur. Dni żywota naszego w nich siedmdziesiąt lat. A jeśli w możnościach, ośmdziesiąt lat, a nad to co więcej, praca i boleść. Abowiem łaskawość nadeszła, i będziem karani.
11
Quis novit potestátem iræ tuæ: et præ timóre tuo iram tuam Któż wie możność gniewu twego? i przed bojaźnią twoją, gniew twój
12
dinumeráre? Déxteram tuam sic notam fac, et erudítos corde in sapiéntia. Policzyć? Prawicę twoję tak uczyń znajomą a wyćwiczonego serca w mądrości.
13
Convértere Dómine úsquequo? et deprecábilis esto super servos tuos. Nawróćże się Panie, dokądże? a daj się ubłagać sługom twoim.
14
Repléti sumus mane misericórdia tua: et exsultávimus, et delectáti sumus ómnibus diébus nostris. Napomieniśmy rano miłosierdzia twego, i rozradowaliśmy się, i kochaliśmy się po wszystkie dni nasze.
15
Lætáti sumus pro diébus, quibus nos humiliásti: annis quibus vídimus mala. Weseliliśmy się za dni, w któreś nas uniżył za lata, któreśmy widzieli złe.
16
Réspice in servos tuos, et in ópera tua: et dírige fílios eórum. Wejrzyże na sługi swoje i na dzieła swoje, a prowadź syny ich.
17
Et sit splendor Dómini Dei nostri super nos, et ópera mánuum nostrárum dírige super nos: et opus mánuum nostrárum dírige. A niech będzie jasność Pana Boga naszego nad nami, a sprawy rąk naszych prostuj nad nami, i dzieło rąk naszych prostuj.
90
1
Laus Cántici David. Qui hábitat in adiutório Altíssimi, in protectióne Dei cæli commorábitur. Chwała pienia Dawidowi. Kto mieszka w spomożeniu nawyższego, w obronie Boga niebieskiego będzie przebywał.
2
Dicet Dómino: Suscéptor meus es tu, et refúgium meum: Deus meus sperábo in eum. Rzecze Panu: Obrońca mój i ucieczka moja jesteś ty Bóg mój, w nim będę miał nadzieję.
3
Quóniam ipse liberávit me de láqueo venántium, et a verbo áspero. Abowiem on mię wyrwał z sidła łowiących, i od przykrego słowa.
4
Scápulis suis obumbrábit tibi: et sub pennis eius sperábis. Plecami swemi okryje cię: a pod skrzydłami jego nadzieję mieć będziesz.
5
Scuto circúmdabit te véritas eius: non timébis a timóre noctúrno, Tarczą ogarnie cię prawda jego nie ulękniesz się od strachu nocnego.
6
a sagítta volánte in die, a negótio perambulánte in ténebris: ab incúrsu, et dæmónio meridiáno. Od strzały lecącej we dnie, od sprawy chodzącej w ciemności: od najazdu i od czarta południowego.
7
Cadent a látere tuo mille, et decem míllia a dextris tuis: ad te autem non appropinquábit. Padnie po boku twoim tysiąc, a dziesięć tysięcy po prawej stronie twojej, a ku tobie się nie przybliży.
8
Verúmtamen óculis tuis considerábis: et retributiónem peccatórum vidébis. Zaiste oczyma twemi oglądasz: i ujrzysz odpłatę grzeszników.
9
Quóniam tu es Dómine spes mea: Altíssimum posuísti refúgium tuum. Abowiem ty Panie jesteś nadzieja moja: postawiłeś Nawyższego ucieczką twoją.
10
Non accédet ad te malum: et flagéllum non appropinquábit tabernáculo tuo. Nie przystąpi do ciebie złe: i nie przybliży się bicz do przybytku twego.
11
Quóniam ángelis suis mandávit de te: ut custódiant te in ómnibus viis tuis. Abowiem Aniołom swoim rozkazał o tobie: aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich.
12
In mánibus portábunt te: ne forte offéndas ad lápidem pedem tuum. Na ręku będą cię nosić: byś snać nie obraził o kamień nogi twojej.
13
Super áspidem et basilíscum ambulábis: et conculcábis leónem et dracónem. Po żmijej, i po bazyliszku chodzić będziesz: i podepczesz lwa i smoka.
14
Quóniam in me sperávit, liberábo eum: prótegam eum, quóniam cognóvit nomen meum. Iż we mnie nadzieję miał, wybawię go: obronię go, że poznał imię moje.
15
Clamábit ad me, et ego exáudiam eum: cum ipso sum in tribulatióne: erípiam eum, et glorificábo eum. Będzie wołał ku mnie, a ja go wysłucham: z nim jestem w ucisku: wyrwę go i uwielbię go.
16
Longitúdine diérum replébo eum: et osténdam illi salutáre meum. Długością dniów napełnię go: a okaże mu zbawienie moje.
91
1
Psalmus cántici, in die sábbati. Psalm pienia, na dzień Sobotni.
2
Bonum est confitéri Dómino, et psállere nómini tuo Altíssime. Dobrze jest wyznawać Panu: i śpiewać imieniowi twemu Nawyższy.
3
Ad annuntiándum mane misericórdiam tuam, et veritátem tuam per noctem: Aby było opowiadane rano miłosierdzie twoje: i prawda twoja przez noc.
4
in decachórdo, psaltério: cum cántico, in cíthara. Na instrumencie o dziesiąci stronach, na arfie, z śpiewaniem na cytrze.
5
Quia delectásti me Dómine in factúra tua: et in opéribus mánuum tuárum exsultábo. Boś mię ucieszył Panie w stworzeniu twojem: i będę się radował w uczynkach rąk twoich.
6
Quam magnificáta sunt ópera tua Dómine! nimis profúndæ factæ sunt cogitatiónes tuæ. O jako wielmożne są Panie sprawy twoje: nazbyt głębokie stały się myśli twoje.
7
Vir insípiens non cognóscet: et stultus non intélliget hæc. Mąż bezrozumny nie pozna: a głupi nie zrozumie tego.
8
Cum exórti fúerint peccatóres sicut fœnum: et apparúerint omnes, qui operántur iniquitátem: ut intéreant in sǽculum sǽculi: Gdy grzesznicy wyrostą jako trawa: i okażą się wszyscy, którzy nieprawość czynią. Aby zginęli na wiek wieku:
9
tu autem Altíssimus in ætérnum Dómine. A ty Nawyższy na wieki Panie.
10
Quóniam ecce inimíci tui Dómine, quóniam ecce inimíci tui períbunt: et dispergéntur omnes, qui operántur iniquitátem. Abowiem oto nieprzyjaciele twoi Panie, bo oto nieprzyjaciele twoi zginą: i będą rozproszeni wszyscy, którzy czynią nieprawość.
11
Et exaltábitur sicut unicórnis cornu meum: et senéctus mea in misericórdia úberi. I będzie wywyższon róg mój jako jednorożców: a starość moja obfitem miłosierdziem.
12
Et despéxit óculus meus inimícos meos: et in insurgéntibus in me malignántibus áudiet auris mea. I wzgardziło oko moje nieprzyjacioły moje: a o powstających na mię złośnikach usłyszy ucho moje.
13
Iustus ut palma florébit: sicut cedrus Líbani multiplicábitur. Sprawiedliwy, jako palma rozkwitnie: jako drzewo Cedrowe na Libanie rozmnoży się.
14
Plantáti in domo Dómini, in átriis domus Dei nostri florébunt. Wsadzeni w domu Pańskim, rozkwitną się w ziemiach domu Boga naszego.
15
Adhuc multiplicabúntur in senécta úberi: et bene patiéntes erunt, Jeszcze się rozmnożą w kwitniącej starości: i dobrze zdrowi będą,
16
ut annúntient: Quóniam rectus Dóminus Deus noster: et non est iníquitas in eo. Aby opowiadali: Iż prawy Pan Bóg nasz: a nieprawości w nim niemaz.
92
1
Laus Cántici ipsi David in die ante sábbatum, quando fundáta est terra. Dóminus regnávit, decórem indútus est: indútus est Dóminus fortitúdinem, et præcínxit se. Etenim firmávit orbem terræ, qui non commovébitur. Chwała pienia samemu Dawidowi, przed Sobotą, kiedy ziemia jest fundowana. Pan królował, oblókł się w ozdobę: oblókł się Pan mocą i przepasał się. Abowiem umocnił okrąg świata, który się nie poruszy.
2
Paráta sedes tua ex tunc: a sǽculo tu es. Zgotowana stolica twoja od onego czasu: ty jesteś od wieku.
3
Elevavérunt flúmina Dómine: elevavérunt flúmina vocem suam. Elevavérunt flúmina fluctus suos, Podniosły rzeki, Panie: podniosły rzeki głos swój. Podniosły rzeki nawałności swoje,
4
a vócibus aquárum multárum. Mirábiles elatiónes maris: mirábilis in altis Dóminus. Od szumu wód wielkich. Dziwne nawałności morskie: dziwny na wysokościach Pan.
5
Testimónia tua credibília facta sunt nimis: domum tuam decet sanctitúdo Dómine, in longitúdinem diérum. Świadectwa twoje okazały się być barzo wiary godne: domowi twemu Panie przystoi świątobliwość na długość dni.
93
1
Psalmus ipsi David, Quarta sábbati. Deus ultiónum Dóminus: Deus ultiónum líbere egit. Psalm samemu Dawidowi, na czwarty dzień Szabathu. Bóg pomsty Pan: Bóg pomsty wolno poczynał.
2
Exaltáre qui iúdicas terram: redde retributiónem supérbis. Wywyż się który sądzisz ziemię: oddaj zapłatę pysznym.
3
Usquequo peccatóres Dómine, úsquequo peccatóres gloriabúntur: Dokądże grzesznicy Panie: dokąd grzesznicy będą się chlubić?
4
effabúntur, et loquéntur iniquitátem: loquéntur omnes, qui operántur iniustítiam? Będą świegotać, i mówić nieprawości: będą mówić wszyscy, którzy broją niesprawiedliwość?
5
Pópulum tuum Dómine humiliavérunt: et hereditátem tuam vexavérunt. Lud twój Panie poniżyli, i dziedzictwo twoje utrapili.
6
Víduam et ádvenam interfecérunt: et pupíllos occidérunt. Wdowę i przychodnia zabili: i sieroty pomordowali.
7
Et dixérunt: Non vidébit Dóminus, nec intélliget Deus Iacob. I mówili: Nie ujrzy Pan: ani zrozumie Bóg Jakób.
8
Intellígite insipiéntes in pópulo: et stulti aliquándo sápite. Zrozumiejcież głupi między ludźmi: a bezrozumni miejcie kiedy rozum.
9
Qui plantávit aurem, non áudiet? aut qui finxit óculum, non consíderat? Który wszczepił ucho, nie usłyszy? abo który uformował oko, nie ujrzy?
10
Qui córripit gentes, non árguet: qui docet hóminem sciéntiam? Który strofuje narody, zaż nie będzie karał? który uczy człowieka mądrości?
11
Dóminus scit cogitatiónes hóminum, quóniam vanæ sunt. Pan zna myśli człowiecze, że są marne.
12
Beátus homo, quem tu erudíeris Dómine: et de lege tua docúeris eum: Błogosławiony człowiek, którego ty Panie wyćwiczysz: a nauczysz go zakonu swego.
13
ut mítiges ei a diébus malis: donec fodiátur peccatóri fóvea. Abyś mu ulżył ode złych dni: aż wykopają dół grzesznikowi.
14
Quia non repéllet Dóminus plebem suam: et hereditátem suam non derelínquet. Boć nie odrzuci Pan ludu swego: a dziedzictwa swego nie opuści.
15
Quoadúsque iustítia convertátur in iudícium: et qui iuxta illam omnes qui recto sunt corde. Aż się sprawiedliwość w sąd obróci: a którzy przy niej wszyscy, którzy są serca prawego.
16
Quis consúrget mihi advérsus malignántes? aut quis stabit mecum advérsus operántes iniquitátem? Któż mig powstanie przeciw złośnikom? abo kto przy mnie stanie przeciw czyniącymi nieprawość?
17
Nisi quia Dóminus adiúvit me: paulo minus habitásset in inférno ánima mea. Jedno że mię Pan wspomógł: mało by była dusza moja nie mieszkała w piekle.
18
Si dicébam: Motus est pes meus: misericórdia tua Dómine adiuvábat me. Jeślim mówił, zachwiała się noga moja: miłosierdzie twoje Panie wspomagało mię.
19
Secúndum multitúdinem dolórum meórum in corde meo, consolatiónes tuæ lætificavérunt ánimam meam. Według mnóstwa boleści moich w sercu moim: twoje pociechy uweseliły duszę moję.
20
Numquid adhǽret tibi sedes iniquitátis: qui fingis labórem in præcépto? Izali dzierży się ciebie stolica nieprawości: który tworzysz pracą w przykazaniu?
21
Captábunt in ánimam iusti: et sánguinem innocéntem condemnábunt. Zasadzą się na duszę sprawiedliwego: a krew niewinną potępią.
22
Et factus est mihi Dóminus in refúgium: et Deus meus in adiutórium spei meæ. I stał mi się Pan ucieczką: a Bóg mój obroną nadzieje mojej.
23
Et reddet illis iniquitátem ipsórum: et in malítia eórum dispérdet eos: dispérdet illos Dóminus Deus noster. I odda im nieprawość ich: a we złości ich wytraci je: wytraci je Pan Bóg nasz.
94
1
Laus Cántici ipsi David. Veníte, exsultémus Dómino: iubilémus Deo salutári nostro: Chwała pienia, samemu Dawidowi. Pódźcie, radujmy się Panu: śpiewajmy Bogu zbawicielowi naszemu.
2
præoccupémus fáciem eius in confessióne: et in psalmis iubilémus ei. Uprzedźmy oblicze jego z wyznawaniem: a psalmami śpiewajmy mu.
3
Quóniam Deus magnus Dóminus: et rex magnus super omnes deos. Abowiem Bóg wielki Pan: i król wielki nadewszemi Bogi.
4
Quia in manu eius sunt omnes fines terræ: et altitúdines móntium ipsíus sunt. Bo w ręce jego są wszystkie kraje ziemie: i gór wysokości jego są.
5
Quóniam ipsíus est mare, et ipse fecit illud: et siccam manus eius formavérunt. Bo jego jest morze, a on je uczynił: a sucha utworzyły ręce jego.
6
Veníte adorémus, et procidámus: et plorémus ante Dóminum, qui fecit nos. Pódźcie, pokłońmy się, i upadajmy, i płaczmy przed Panem, który nas stworzył:
7
Quia ipse est Dóminus Deus noster: et nos pópulus páscuæ eius, et oves manus eius. Abowiem on jest Panem Bogiem naszym. A my ludem pastwiska jego, i owcami ręki.
8
Hódie si vocem eius audiéritis, nolíte obduráre corda vestra: Dziś jeśli głos jego usłyszycie: nie zatwardzajcież serc waszych:
9
sicut in irritatióne secúndum diem tentatiónis in desérto: ubi tentavérunt me patres vestri, probavérunt me, et vidérunt ópera mea. Jako w drażnieniu wedle dnia kuszenia na puszczy: kędy mię kusili ojcowie waszy, doświadczali mię, i ujrzeli uczynki moje.
10
Quadragínta annis offénsus fui generatióni illi, et dixi: Semper hi errant corde. Czterdzieści lat gniewałem się na ten naród: i rzekłem, zawsze ci błądzą sercem.
11
Et isti non cognovérunt vias meas: ut iurávi in ira mea: Si introíbunt in réquiem meam. A ci nie poznali dróg moich: jakom przysiągł w gniewie moim, jeśli wnida, do pokoju mego.
95
1
Cánticum ipsi David, Quando domus ædificabátur post captivitátem. Cantáte Dómino cánticum novum: cantáte Dómino omnis terra. Pienie samemu Dawidowi, kiedy budowano dom po nawróceniu z niewolej. Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu wszystka ziemio.
2
Cantáte Dómino, et benedícite nómini eius: annuntiáte de die in diem salutáre eius. Śpiewajcie Panu, a błogosławcie imieniowi jego: opowiadajcie odednia do dnia zbawienie jego.
3
Annuntiáte inter gentes glóriam eius, in ómnibus pópulis mirabília eius. Opowiadajcie między narody chwałę jego, między wszystkiemi ludźmi dziwy jego.
4
Quóniam magnus Dóminus, et laudábilis nimis: terríbilis est super omnes deos. Iż wielki Pan, i barzo chwalebny: straszliwy jest nadewszystkie Bogi.
5
Quóniam omnes dii géntium dæmónia: Dóminus autem cælos fecit. Abowiem wszyscy Bogowie pogańscy czarci: ale Pan niebiosa uczynił.
6
Conféssio, et pulchritúdo in conspéctu eius: sanctimónia, et magnificéntia in sanctificatióne eius. Wyznawanie i piękność przed oblicznością jego: świętość i wielmożność w świątobliwości jego.
7
Afférte Dómino pátriæ géntium, afférte Dómino glóriam et honórem: Przynoście Panu pokolenia pogańskie: przynoście Panu cześć i chwałę,
8
afférte Dómino glóriam nómini eius. Tóllite hóstias, et introíte in átria eius: Przynoście Panu chwałę imieniowi jego.
9
adoráte Dóminum in átrio sancto eius. Commoveátur a fácie eius univérsa terra: Bierzcie ofiary, a wchodźcie do sieni jego: kłaniajcie się Panu w sieni świętej jego. Niech się wzruszy od obliczności jego wszystka ziemia:
10
dícite in géntibus quia Dóminus regnávit. Etenim corréxit orbem terræ qui non commovébitur: iudicábit pópulos in æquitáte. Powiadajcie między narody, iż Pan królował. Abowiem naprawił okrąg ziemie, który się nie poruszy: będzie ludzie sądził w sprawiedliwości.
11
Læténtur cæli, et exsúltet terra: commoveátur mare et plenitúdo eius: Niech się weselą niebiosa, a niech się raduje ziemia, niech się wzruszy morze, i pełność jego,
12
gaudébunt campi, et ómnia quæ in eis sunt. Tunc exsultábunt ómnia ligna silvárum Rozradują się pola, i wszystko co jest na nich. Tedy skakać będą wszystkie drzewa leśne.
13
a fácie Dómini, quia venit: quóniam venit iudicáre terram. Iudicábit orbem terræ in æquitáte, et pópulos in veritáte sua. Przed Panem, że przyszedł, bo przyszedł sądzie ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości, a narody według prawdy swojej.
96
1
Huic David, Quando terra eius restitúta est. Dóminus regnávit, exsúltet terra: læténtur ínsulæ multæ. Temu Dawidowi, kiedy ziemia jego była przywrócona.Pan króluje niech się raduje ziemia, niech się weselą wyspy mnogie.
2
Nubes, et calígo in circúitu eius: iustítia, et iudícium corréctio sedis eius. Obłok i mgła około niego, sprawiedliwość i sąd naprawienie stolice jego.
3
Ignis ante ipsum præcédet, et inflammábit in circúitu inimícos eius. Ogień przed nim uprzedzi, i zapali w około nieprzyjacioły jego.
4
Illuxérunt fúlgura eius orbi terræ: vidit, et commóta est terra. Oświeciły błyskawice jego okrąg ziemie, ujrzała, i zadrżała ziemia.
5
Montes sicut cera fluxérunt a fácie Dómini: a fácie Dómini omnis terra. Góry się jako wosk rozpłynęły, przed obliczem Pańskiem, przed obliczem Pana wszystka ziemia.
6
Annuntiavérunt cæli iustítiam eius: et vidérunt omnes pópuli glóriam eius. Oznajmiły niebiosa sprawiedliwość jego, i oglądali wszyscy ludzie chwałę jego.
7
Confundántur omnes, qui adórant sculptília: et qui gloriántur in simulácris suis. Adoráte eum omnes ángeli eius: Niech będą zawstydzeni wszyscy, którzy służą rycinom, i którzy się chlubią w bałwanach swoich. Kłaniajcie się mu wszyscy Aniołowie jego,
8
audívit, et lætáta est Sion. Et exsultavérunt fíliæ Iudæ, propter iudícia tua Dómine: Usłyszał, i uweselił się Sion. I rozradowały się córki Judzkie, dla sądów twoich Panie.
9
quóniam tu Dóminus altíssimus super omnem terram: nimis exaltátus es super omnes deos. Abowiem tyś Pan nawyższy nadewszystką ziemią, barzoś wywyższony nadewszystkie Bogi.
10
Qui dilígitis Dóminum, odíte malum: custódit Dóminus ánimas sanctórum suórum, de manu peccatóris liberábit eos. Którzy miłujecie Pana, miejcież złość w nienawiści, strzeże Pan dusz świętych swoich, wyrwie je z ręki grzesznika.
11
Lux orta est iusto, et rectis corde lætítia. Światłość weszła sprawiedliwemu, a wesele ludziom prawego serca.
12
Lætámini iusti in Dómino: et confitémini memóriæ sanctificatiónis eius. Weselcie się sprawiedliwi w Panu, a wysławiajcie pamiątkę świątobliwości jego.
97
1
Psalmus ipsi David. Cantáte Dómino cánticum novum: quia mirabília fecit. Salvávit sibi déxtera eius, et bráchium sanctum eius. Psalm samemu Dawidowi. Śpiewajcie Panu pieśń nową, bo uczynił dziwy. Zbawiła sobie prawica jego, i ramię święte jego.
2
Notum fecit Dóminus salutáre suum: in conspéctu géntium revelávit iustítiam suam. Objawił Pan zbawienie swoje, przed oczyma poganów oznajmił sprawiedliwość swoję.
3
Recordátus est misericórdiæ suæ, et veritátis suæ dómui Israel. Vidérunt omnes términi terræ salutáre Dei nostri. Wspomniał na miłosierdzie swoje, i na prawdę swą domowi Izrael: Oglądały wszystkie kraje ziemię zbawienie Boga naszego.
4
Iubiláte Deo omnis terra: cantáte, et exsultáte, et psállite. Wykrzykajcie Panu wszystka ziemio, śpiewajcie, a weselcie się, i grajcie.
5
Psállite Dómino in cíthara, in cíthara et voce psalmi: Grajcie Panu na cytrze, na cytrze i z głosem Psalmu,
6
in tubis ductílibus, et voce tubæ córneæ. Iubiláte in conspéctu regis Dómini: Na puzanach i na kornetach głośnych. Wykrzykajcie przed obocznością króla Pana,
7
moveátur mare, et plenitúdo eius: orbis terrárum, et qui hábitant in eo. Niech się wzruszy morze, i pełność jego, okrąg ziemie, i mieszkający na nim.
8
Flúmina plaudent manu, simul montes exsultábunt Rzeki będą klaskać rękoma, góry społem będą się weselić Przed obocznością Pańską: bo przyszedł sądzić ziemię.
9
a conspéctu Dómini: quóniam venit iudicáre terram. Iudicábit orbem terrárum in iustítia, et pópulos in æquitáte. Będzie sądził świat w sprawiedliwości, a narody w prawości.
98
1
Psalmus ipsi David. Dóminus regnávit, irascántur pópuli: qui sedet super chérubim, moveátur terra. Psalm samemu Dawidowi. Pan królował, niech się gniewają narodowie: który siedzi na Cherubinach: niech się trzęsie ziemia.
2
Dóminus in Sion magnus: et excélsus super omnes pópulos. Pan wielki na Sionie, wywyższony nad wszystkie narody.
3
Confiteántur nómini tuo magno: quóniam terríbile, et sanctum est: Niech wyznawają imieniowi twemu wielkiemu: abowiem straszne i święte jest:
4
et honor regis iudícium díligit. Tu parásti directiónes: iudícium et iustítiam in Iacob tu fecísti. A cześć królewska sąd miłuje. Tyś nagotował prostowania, tyś uczynił sąd i sprawiedliwość w Jakób.
5
Exaltáte Dóminum Deum nostrum, et adoráte scabéllum pedum eius: quóniam sanctum est. Wywyższajcie Pana Boga naszego: a kłaniajcie się podnóżkowi nóg jego, bo święty jest.
6
Móyses, et Aaron in sacerdótibus eius: et Sámuel inter eos qui ínvocant nomen eius: invocábant Dóminum, et ipse exaudiébat eos: Mojżesz i Aaron między kapłany jego: a Samuel między temi, którzy wzywają imienia jego. Wzywali Pana, a on ich wysłuchywał:
7
in colúmna nubis loquebátur ad eos. Custodiébant testimónia eius, et præcéptum quod dedit illis. W słupie obłokowym mawiał do nich? Strzegli świadectw jego, i przykazania, które im podał.
8
Dómine Deus noster tu exaudiébas eos: Deus tu propítius fuísti eis, et ulcíscens in omnes adinventiónes eórum. Panie Boże nasz tyś je wysłuchywał: Boże tyś im był miłościw, i mszczący się wszystkich wynalazków ich.
9
Exaltáte Dóminum Deum nostrum, et adoráte in monte sancto eius: quóniam sanctus Dóminus Deus noster. Wywyższajcie Pana Boga naszego, i kłaniajcie się górze świętej jego: abowiem święty Pan Bóg nasz.
99
1
Psalmus in confessióne. Psalm na wyznawanie.
2
Iubiláte Deo omnis terra: servíte Dómino in lætítia. Introíte in conspéctu eius, in exsultatióne. Wykrzykajcie Bogu wszystka ziemio: służcie Panu z weselem. Wchodźcie przed obliczność jego, z radością.
3
Scitóte quóniam Dóminus ipse est Deus: ipse fecit nos, et non ipsi nos: pópulus eius, et oves páscuæ eius: Wiedzcie, iż Pan sam jest Bóg: on nas uczynił, a nie my sami siebie. Ludu jego i owce pastwiska jego:
4
introíte portas eius in confessióne, átria eius in hymnis: confitémini illi. Laudáte nomen eius: Wchodźcie w bramy jego w wyznawaniu, do sieni jego z pieśniami wyznawajcie mu. Chwalcie imię jego,
5
quóniam suávis est Dóminus, in ætérnum misericórdia eius, et usque in generatiónem et generatiónem véritas eius. Boć słodki jest Pan: na wieki miłosierdzie jego, i aż od rodzaju do rodzaju prawda jego.
100
1
Psalmus ipsi David. Misericórdiam, et iudícium cantábo tibi Dómine: psallam, Psalm samemu Dawidowi. Miłosierdzie i sąd będę śpiewał tobie Panie. Będę śpiewał,
2
et intélligam in via immaculáta, quando vénies ad me. Perambulábam in innocéntia cordis mei, in médio domus meæ. A będę rozumiał na drodze niepokalanej kiedy przyjdziesz do mnie. Chodziłem w niewinności serca mego, w pośrodku domu mego.
3
Non proponébam ante óculos meos rem iniústam: faciéntes prævaricatiónes odívi. Non adhǽsit mihi Nie kładłem przed oczy swe niesprawiedliwej rzeczy: czyniące przewrotności miałem w nienawiści. Nie przystało ku mnie
4
cor pravum: declinántem a me malígnum non cognoscébam. Serce złośliwe: odstępującego odemnie złośnika nie znałem.
5
Detrahéntem secréto próximo suo, hunc persequébar: supérbo óculo, et insatiábili corde, cum hoc non edébam. Który uwłacza potajemnie bliźniemu swemu, tegom prześladował. Z człowiekiem pysznego oka, a nie nasyconego serca, z tymem nie jadał.
6
Oculi mei ad fidéles terræ, ut sédeant mecum: ámbulans in via immaculáta, hic mihi ministrábat. Oczy moje na wierne na ziemi, aby wsiadali ze mną: chodzący drogą niepokalaną, ten mi służył.
7
Non habitábit in médio domus meæ qui facit supérbiam: qui lóquitur iníqua, non diréxit in conspéctu oculórum meórum. Nie będzie mieszkał w pośród domu mego, który czyni pychę: który mówi nieprawości, nie miał szczęścia w oczach moich.
8
In matutíno interficiébam omnes peccatóres terræ: ut dispérderem de civitáte Dómini omnes operántes iniquitátem. Rano traciłem wszystkie grzeszniki w ziemi: abym wykorzenił z miasta Pańskiego wszystkie czyniące nieprawość.
101
1
Orátio páuperis, Cum ánxius fúerit, et in conspéctu Dómini effúderit precem suam. Modlitwa ubogiego, kiedy jest w ucisku, a wylewa przed Panem prośbę swoję.
2
Dómine exáudi oratiónem meam: et clamor meus ad te véniat. Panie wysłuchaj modlitwę moję: a wołanie moje niech do ciebie przyjdzie.
3
Non avértas fáciem tuam a me: in quacúmque die tríbulor, inclína ad me aurem tuam. In quacúmque die invocávero te, velóciter exáudi me. Nie odwracaj oblicza twego odemnie: któregokolwiek dnia jestem uciśniony, nakłoń ku mnie ucha twego. Któregokolwiek dnia wzywać cię będę, prędko wysłuchaj mię.
4
Quia defecérunt sicut fumus dies mei: et ossa mea sicut crémium aruérunt. Abowiem ustały jako dym dni moje: a kości moje jako skwarczki wyschły.
5
Percússus sum ut fœnum, et áruit cor meum: quia oblítus sum comédere panem meum. Zwiądłem jako siano, i wyschło serce moje, iżem zapomniał pożywać chleba mego.
6
A voce gémitus mei adhǽsit os meum carni meæ. Dla głosu wzdychania mojego, przyschły kości moje do ciała mego.
7
Símilis factus sum pellicáno solitúdinis: factus sum sicut nyctícorax in domicílio. Stałem się podobnym Pelikanowi na puszczy, i stałem się jako kruk nocny w pustkach.
8
Vigilávi, et factus sum sicut passer solitárius in tecto. Nie spałem, i stałem się jako wróbel sam jeden na dachu.
9
Tota die exprobrábant mihi inimíci mei: et qui laudábant me advérsum me iurábant. Przez cały dzień urągali mi nieprzyjaciele moi, a ci, którzy mię chwalili, przeciwko mnie przysięgali.
10
Quia cínerem tamquam panem manducábam, et potum meum cum fletu miscébam. Bom popiół jako chleb jadał, a picie moje mieszałem z płaczem.
11
A fácie iræ et indignatiónis tuæ: quia élevans allisísti me. Dla gniewu i popędliwości twojej, abowiem podniósszy roztrąciłeś mię.
12
Dies mei sicut umbra declinavérunt: et ego sicut fœnum árui. Dni moje zeszły jako cień, a jam usechł jako siano.
13
Tu autem Dómine in ætérnum pérmanes, et memoriále tuum in generatiónem et generatiónem. Ale ty Panie trwasz na wieki, a pamiątka twoja od rodzaju do rodzaju.
14
Tu exsúrgens miseréberis Sion: quia tempus miseréndi eius, quia venit tempus. Ty powstawszy zmiłujesz się nad Sionem, boć czas zmiłowania nad nim, bo przyszedł czas.
15
Quóniam placuérunt servis tuis lápides eius: et terræ eius miserebúntur. Abowiem upodobało się sługom twoim kamienie jego, a użalą się ziemie jego.
16
Et timébunt gentes nomen tuum Dómine, et omnes reges terræ glóriam tuam. I będą się narody bały imienia twego Panie, i wszyscy królowie ziemscy chwały twojej.
17
Quia ædificávit Dóminus Sion: et vidébitur in glória sua. Abowiem Pan pobudował Sion, i okaże się w chwale swojej.
18
Respéxit in oratiónem humílium: et non sprevit precem eórum. Wejrzał na modlitwę poniżonych, i nie wzgardził ich prośbą.
19
Scribántur hæc in generatióne áltera: et pópulus, qui creábitur, laudábit Dóminum: Niech to napiszą rodzajowi potomnemu, a lud który będzie stworzony, będzie Pana chwalił.
20
quia prospéxit de excélso sancto suo: Dóminus de cælo in terram aspéxit: Abowiem wejrzał z wysokiej świątnice swojej, i an z nieba na ziemię pojrzał.
21
ut audíret gémitus compeditórum: ut sólveret fílios interemptórum: Aby wysłuchał wzdychania więźniów, aby rozwiązał syny pomordowanych.
22
ut annúntient in Sion nomen Dómini, et laudem eius in Ierúsalem. Aby wysławiano imię Pańskie na Sionie, i chwałę jego w Jeruzalem.
23
In conveniéndo pópulos in unum, et reges ut sérviant Dómino. Gdy się narodowie zbiorą w jedno, i królowie, aby służyli Panu.
24
Respóndit ei in via virtútis suæ: Paucitátem diérum meórum núntia mihi. Odpowiedział mu w drodze mocy swojej: krótkość dni moich objaw mi.
25
Ne révoces me in dimídio diérum meórum: in generatiónem et generatiónem anni tui. Nie bierz mię w połowicy dni moich, lata twoje od wieku do wieku.
26
Inítio tu Dómine terram fundásti: et ópera mánuum tuárum sunt cæli. Tyś Panie na początku ziemię ugruntował, a dzieła rąk twoich są niebiosa.
27
Ipsi períbunt, tu autem pérmanes: et omnes sicut vestiméntum veteráscent. Et sicut opertórium mutábis eos, et mutabúntur: One poginą, ale ty zostajesz, i wszystkie jako szata zwietszeją.
28
tu autem idem ipse es, et anni tui non defícient. I jako odzienie odmienisz je, i odmienia się, ale ty tenżeś jest, i lata twoje nie ustaną.
29
Fílii servórum tuórum habitábunt: et semen eórum in sǽculum dirigétur. Synowie sług twoich mieszkać będą, a nasienie ich na wieki będzie szczęśliwie prowadzone.
102
1
Ipsi David. Bénedic ánima mea Dómino: et ómnia, quæ intra me sunt, nómini sancto eius. Samemu Dawidowi. Błogosław duszo moja Panu, i wszystko co we mnie jest, imieniowi świętemu jego.
2
Bénedic ánima mea Dómino: et noli oblivísci omnes retributiónes eius. Błogosław duszo moja Panu, a nie zapamiętywaj wszystkich dobrodziejstw jego.
3
Qui propitiátur ómnibus iniquitátibus tuis: qui sanat omnes infirmitátes tuas. Który miłościwie odpuszcza wszystkie nieprawości twoje, który uzdrawia wszystkie choroby twoje.
4
Qui rédimit de intéritu vitam tuam: qui corónat te in misericórdia et miseratiónibus. Który odkupuje żywot twój od zatracenia, który cię koronuje miłosierdziem i litościami.
5
Qui replet in bonis desidérium tuum: renovábitur ut áquilæ iuvéntus tua. Który napełnia dobrami żądzą twoję, odnowi się jako orłowa młodość twoja.
6
Fáciens misericórdias Dóminus, et iudícium ómnibus iniúriam patiéntibus. Czyniący miłosierdzie Pan, i sąd wszystkim krzywdę cierpiącym.
7
Notas fecit vias suas Móysi: fíliis Israel voluntátes suas. Oznajmił drogi swe Mojżeszowi i wolą swoję synom Izraelskim.
8
Miserátor et miséricors Dóminus: longánimis, et multum miséricors. Litościwy i miłościwy Pan, długo czekający, a wielce miłosierny.
9
Non in perpétuum irascétur: neque in ætérnum comminábitur. Nie na wieki się gniewać będzie, ani wiecznie grozie będzie.
10
Non secúndum peccáta nostra fecit nobis: neque secúndum iniquitátes nostras retríbuit nobis. Nie według grzechów naszych uczynił nam, ani według nieprawości naszych oddał nam.
11
Quóniam secúndum altitúdinem cæli a terra, corroborávit misericórdiam suam super timéntes se. Abowiem według wysokości nieba od ziemie utwierdził miłosierdzie swoje nad tymi, którzy się go boją.
12
Quantum distat ortus ab occidénte: longe fecit a nobis iniquitátes nostras. Jako daleko jest wschód od zachodu, daleko oddalił od nas nieprawości nasze.
13
Quómodo miserétur pater filiórum, misértus est Dóminus timéntibus se: Jako lituje ociec synów swoich, zlitował się Pan nad tymi, którzy się boją,
14
quóniam ipse cognóvit figméntum nostrum. Recordátus est quóniam pulvis sumus: boć on zna utworzenie nasze. Wspomniał, iżechmy proch,
15
homo, sicut fœnum dies eius: tamquam flos agri, sic efflorébit. Człowiek, jako trawa dni jego: jako kwiat polny, tak okwitnie.
16
Quóniam spíritus pertransíbit in illo, et non subsístet: et non cognóscet ámplius locum suum. Abowiem powienie wiatr nań, i nie ostoi się, i więcej nie pozna miejsca swego.
17
Misericórdia autem Dómini ab ætérno, et usque in ætérnum super timéntes eum. Et iustítia illíus in fílios filiórum, Ale miłosierdzie Pańskie od wieku i aż do wieku, nad tymi, którzy się go boją. I sprawiedliwość jego na syny synów,
18
his qui servant testaméntum eius: et mémores sunt mandatórum ipsíus, ad faciéndum ea. Tych, którzy chowają testament jego. I pamiętają na przykazania jego, aby je pełnili.
19
Dóminus in cælo parávit sedem suam: et regnum ipsíus ómnibus dominábitur. Pan na niebie przygotował stolicę swoję, a królestwo jego nad wszemi panować będzie.
20
Benedícite Dómino omnes ángeli eius: poténtes virtúte, faciéntes verbum illíus, ad audiéndam vocem sermónum eius. Błogosławcie Panu wszyscy Aniołowie jego możni w sile, którzy czynicie słowo jego na usłyszenie głosu mów Jego.
21
Benedícite Dómino omnes virtútes eius: minístri eius, qui fácitis voluntátem eius. Błogosławcie Panu wszystkie wojska jego, słudzy jego, którzy czynicie wolą jego.
22
Benedícite Dómino ómnia ópera eius: in omni loco dominatiónis eius, bénedic ánima mea Dómino. Błogosławcie Panu wszystkie uczynki jego, na wszelkiem miejscu panowania jego, błogosław duszo moja Panu.
103
1
Ipsi David. Bénedic ánima mea Dómino: Dómine Deus meus, magnificátus es veheménter. Confessiónem, et decórem induísti: Samemu Dawidowi. Błogosław duszo moja Panu, Panie Boże mój barzoś się wielmożnym okazał. Oblokłeś się w wyznanie i ozdobę,
2
amíctus lúmine sicut vestiménto: exténdens cælum sicut pellem: Odziany światłością jako szatą. Który rozciągasz niebo jako skórę,
3
qui tegis aquis superióra eius. Qui ponis nubem ascénsum tuum: qui ámbulas super pennas ventórum. Który okrywasz wodami wierzch jego. Który kładziesz obłoki wstępem twoim, który chodzisz na skrzydłach wiatrowych.
4
Qui facis ángelos tuos, spíritus: et minístros tuos, ignem uréntem. Który czynisz anioły twoje duchy i sługi twoje ogień palący.
5
Qui fundásti terram super stabilitátem suam: non inclinábitur in sǽculum sǽculi. Któryś ugruntował ziemię na jej stałości nie nachyli się na wiek wieku.
6
Abýssus sicut vestiméntum amíctus eius: super montes stabunt aquæ. Głębokości jako szata odzienie jej, nad górami staną wody.
7
Ab increpatióne tua fúgient: a voce tonítrui tui formidábunt. Na fukanie twoje ucieka, ulękną się głosu gromu twojego.
8
Ascéndunt montes: et descéndunt campi, in locum quem fundásti eis. Podnoszą się góry, i zniżają pola na miejsce, któreś im założył.
9
Términum posuísti, quem non transgrediéntur: neque converténtur operíre terram. Zamierzyłeś kres, którego nie przestąpią, ani się wrócą okryć ziemię.
10
Qui emíttis fontes in convállibus: inter médium móntium pertransíbunt aquæ. Który wypuszczasz źródła po dolinach, pośrodkiem między górami popłyną wody.
11
Potábunt omnes béstiæ agri: exspectábunt ónagri in siti sua. Będą pić wszystkie zwierzęta polne, osłowie dzicy czekać będą w pragnieniu swojem.
12
Super ea vólucres cæli habitábunt: de médio petrárum dabunt voces. Nad nimi mieszkać będą ptaszkowie powietrzni, z pośrodka skał wydadzą głosy.
13
Rigans montes de superióribus suis: de fructu óperum tuórum satiábitur terra: Który pokrapiasz góry z wysokości swoich, z owocu spraw twoich nasyci się ziemia.
14
prodúcens fœnum iuméntis, et herbam servitúti hóminum: ut edúcas panem de terra: Który czynisz, że siano roście bydłu, a zioła na posługę człowieczą. Abyś wywiódł chleb z ziemie,
15
et vinum lætíficet cor hóminis: ut exhílaret fáciem in óleo: et panis cor hóminis confírmet. A wino rozweseliło serce człowiecze. Aby uweselił oblicze oliwą, a chleb serce człowiecze potwierdził.
16
Saturabúntur ligna campi, et cedri Líbani quas plantávit: Nasycają się drzewa polne i Cedry Libanu, których nasadził.
17
illic pásseres nidificábunt. Heródii domus dux est eórum: Tam się wróble gnieździć będą. Herodiona gniazdo jest wodzem ich,
18
montes excélsi cervis: petra refúgium herináciis. Góry wysokie jeleniom, opoki ucieczka jeżom.
19
Fecit lunam in témpora: sol cognóvit occásum suum. Uczynił księżyc dla czasów, słońce poznało zachód swój.
20
Posuísti ténebras, et facta est nox: in ipsa pertransíbunt omnes béstiæ silvæ. Przywiodłeś ciemność, i stała się noc, w nie przechodzić będą wszystkie zwierzęta leśne.
21
Cátuli leónum rugiéntes, ut rápiant, et quærant a Deo escam sibi. Szczenięta lwie ryczące, aby porwały, i szukały od Boga pokarmu sobie.
22
Ortus est sol, et congregáti sunt: et in cubílibus suis collocabúntur. Wzeszło słońce, i zgromadzili się, i w jamach swoich położą się.
23
Exíbit homo ad opus suum: et ad operatiónem suam usque ad vésperum. Wynidzie człowiek na robotę swoję, i na sprawy swoje aż do wieczora.
24
Quam magnificáta sunt ópera tua Dómine! ómnia in sapiéntia fecísti: impléta est terra possessióne tua. Jako wielmożne są Panie uczynki twoje, wszystkoś w mądrości uczynił, napełniona jest ziemia osiadłością twoją.
25
Hoc mare magnum, et spatiósum mánibus: illic reptília, quorum non est númerus. Animália pusílla cum magnis: To morze wielkie, i szerokie odnogami, tam płazy, których niemasz liczby. Zwierzęta małe z wielkimi,
26
illic naves pertransíbunt: draco iste, quem formásti ad illudéndum ei: Tam okręty pływać będą. Smok ten któregoś stworzył ku naigraniu jemu.
27
ómnia a te exspéctant ut des illis escam in témpore. Wszystkie na cię czekają, abyś im dał pokarm czasu swego.
28
Dante te illis, cólligent: aperiénte te manum tuam, ómnia implebúntur bonitáte. Gdy im ty dasz, będą zbierać, gdy otworzysz rękę twoję wszystkie się dobrem napełnia,
29
Averténte autem te fáciem, turbabúntur: áuferes spíritum eórum, et defícient, et in púlverem suum reverténtur. Ale gdy ty odwrócisz oblicze, zatrwożą się, odejmiesz ducha ich, i ustaną, i w proch się swój obrócą.
30
Emíttes spíritum tuum, et creabúntur: et renovábis fáciem terræ. Wypuścisz ducha twego, a będą stworzone, i odnowisz oblicze ziemie.
31
Sit glória Dómini in sǽculum: lætábitur Dóminus in opéribus suis: Niechajże chwała Pańska będzie na wieki, będzie się Pan weselił w uczynkach swoich.
32
qui réspicit terram, et facit eam trémere: qui tangit montes, et fúmigant. Który patrzy na ziemię, i czyni, że drży, który tyka gór i kurzą się.
33
Cantábo Dómino in vita mea: psallam Deo meo quámdiu sum. Będę śpiewał Panu za żywota mego, będę grał Bogu niemu póki mię sława.
34
Iucúndum sit ei elóquium meum: ego vero delectábor in Dómino. Niech mu będzie wdzięczna wymowa moja, a ja się rozkocham w Panu.
35
Defíciant peccatóres a terra, et iníqui ita ut non sint: bénedic ánima mea Dómino. Niechaj ustaną grzesznicy z ziemie, a złośnicy tak, że ich nie będzie, błogosław duszo moja Panu.
104
1
Allelúia. Confitémini Dómino, et invocáte nomen eius: annuntiáte inter gentes ópera eius. Alleluja. Wyznawajcie Panu, i wzywajcie imienia jego, opowiadajcie między pogany sprawy jego.
2
Cantáte ei, et psállite ei: narráte ómnia mirabília eius. Śpiewajcie mu, i grajcie mu: oznajmiajcie wszystkie dziwy jego.
3
Laudámini in nómine sancto eius: lætétur cor quæréntium Dóminum. Chlubcie się w imieniu świętem jego: niech się weseli serce szukających Pana.
4
Quǽrite Dóminum, et confirmámini: quǽrite fáciem eius semper. Szukajcie Pana, a bądźcie umocnieni: szukajcie oblicza jego zawsze.
5
Mementóte mirabílium eius, quæ fecit: prodígia eius, et iudícia oris eius. Pamiętajcie na dziwy jego, które uczynił: na cuda jego, i sądy ust jego.
6
Semen Abraham, servi eius: fílii Iacob elécti eius. Nasienie Abrahamowe, słudzy jego: synowie Jakóbowi, wybrani jego.
7
Ipse Dóminus Deus noster: in univérsa terra iudícia eius. Onci Pan Bóg nasz: po wszystkiej ziemi sądy jego.
8
Memor fuit in sǽculum testaménti sui: verbi, quod mandávit in mille generatiónes: Pamiętał wiecznie na testament swój: na słowo, które przykazał na tysiąc narodów.
9
quod dispósuit ad Abraham: et iuraménti sui ad Isaac: Które postanowił z Abrahamem: i na przysięgę swą z Izaakiem.
10
et státuit illud Iacob in præcéptum: et Israel in testaméntum ætérnum: I postanowił ją Jakóbowi za przykazanie: a Izraelowi za testament wieczny.
11
dicens: Tibi dabo terram Chánaan, funículum hereditátis vestræ. Mówiąc: Tobie dam ziemię Chanaan, sznur dziedzictwa waszego.
12
Cum essent número brevi, paucíssimi, et íncolæ eius: Gdy byli w małej liczbie barzo tocha i obywatele ich.
13
et pertransiérunt de gente in gentem, et de regno ad pópulum álterum: l przechodzili od narodu do narodu, i z królestwa do innego ludu.
14
non relíquit hóminem nocére eis: et corrípuit pro eis reges. Nie dopuścił ini krzywdy czynić człowiekowi: i pokarał dla nich króle.
15
Nolíte tángere christos meos: et in prophétis meis nolíte malignári. Nie tykajcie pomazańców moich: a na prorok! moje nie bądźcie złośliwemi.
16
Et vocávit famem super terram: et omne firmaméntum panis contrívit. I zawołał głodu na ziemię: i skruszył wszystko posilenie chleba.
17
Misit ante eos virum: in servum venúmdatus est Ioseph. Posłał przed nimi męża: za niewolnika przedan jest Jozeph.
18
Humiliavérunt in compédibus pedes eius: ferrum pertránsiit ánimam eius, Poniżyli w pętach nogi jego: żelazo przeszło duszę jego,
19
donec veníret verbum eius. Elóquium Dómini inflammávit eum: Aż przyszło słowo jego. Mówienie Pańskie zapaliło go:
20
misit rex, et solvit eum: princeps populórum, et dimísit eum. Posłał król, i rozwiązał go: pan ludu i wypuścił go.
21
Constítuit eum dóminum domus suæ: et príncipem omnis possessiónis suæ: Postanowił go panem domu swego: i książęciem wszystkiej dzierżawy swojej.
22
ut erudíret príncipes eius sicut semetípsum: et senes eius prudéntiam docéret. Aby ćwiczył książęta jego jako siebie samego: a starce jego mądrości nauczył.
23
Et intrávit Israel in Ægýptum: et Iacob áccola fuit in terra Cham. I wszedł Izrael do Egiptu: i Jakób był obywatelem w ziemi Cham.
24
Et auxit pópulum suum veheménter: et firmávit eum super inimícos eius. I rozmnożył lud swój barzo: i zmocnił ji nad nieprzyjacioły jego.
25
Convértit cor eórum ut odírent pópulum eius: et dolum fácerent in servos eius. Odmienił serce ich, aby nienawidzieli ludu jego: i czynili zdrady nad sługami jego.
26
Misit Móysen servum suum: Aaron, quem elégit ipsum. Posłał Mojżesza sługę swego: Aarona, którego obrał.
27
Pósuit in eis verba signórum suórum, et prodigiórum in terra Cham. Położył w nich słowa znaków swoich: i cudów w ziemi Cham.
28
Misit ténebras, et obscurávit: et non exacerbávit sermónes suos. Puścił ciemności i zaćmił: i nie uprzykrzył słów swoich.
29
Convértit aquas eórum in sánguinem: et occídit pisces eórum. Obrócił wody ich w krew: a ryby ich pomorzył.
30
Edidit terra eórum ranas in penetrálibus regum ipsórum. Zrodziła ziemia ich żaby, w pokojach królów ich.
31
Dixit, et venit cœnomýia: et cíniphes in ómnibus fínibus eórum. Rozkazał, i przyszła rozmaita mucha: i mszyce we wszystkich granicach ich.
32
Pósuit plúvias eórum grándinem: ignem comburéntem in terra ipsórum. Uczynił dżdże ich gradem: i ogień palący na ich ziemi.
33
Et percússit víneas eórum, et ficúlneas eórum: et contrívit lignum fínium eórum. I potłukł winnice ich i figi ich: i pokruszył drzewa w ich granicach.
34
Dixit, et venit locústa, et bruchus cuius non erat númerus: Rzekł, i przyszła szarańcza, i chrząszcz, któremu nie było liczby.
35
et comédit omne fœnum in terra eórum: et comédit omnem fructum terræ eórum. I pojadł wszystka trawę w ich ziemi: l pojadł wszystek owoc ziemie ich.
36
Et percússit omne primogénitum in terra eórum: primítias omnis labóris eórum. I pobił wszystkie pierworodne w ziemi ich: pierwiastki wszelkiej prace ich.
37
Et edúxit eos cum argénto et auro: et non erat in tríbubus eórum infírmus. I wyprowadził je ze srebrem i złotem: a nie był miedzy ich pokoleniem chory.
38
Lætáta est Ægýptus in profectióne eórum: quia incúbuit timor eórum super eos. Radował się Egipt z wyścia ich: bo był przyszedł na nie strach ich.
39
Expándit nubem in protectiónem eórum, et ignem ut lucéret eis per noctem. Rozciągnął obłok na okrycie ich: a ogień, aby im świecił w nocy.
40
Petiérunt, et venit cotúrnix: et pane cæli saturávit eos. Żądali i przyleciała przepiórka: i chlebem niebieskim nasycił je.
41
Dirúpit petram, et fluxérunt aquæ: abiérunt in sicco flúmina: Rozszczepił opokę, i wypłynęły wody: płynęły rzeki na suszy.
42
quóniam memor fuit verbi sancti sui, quod hábuit ad Abraham púerum suum. Abowiem pomniał na słowo święte swoje, które miał do Abrahama sługi swego.
43
Et edúxit pópulum suum in exsultatióne, et eléctos suos in lætítia. I wywiódł lud swój z weselem, a wybrane swe z radością.
44
Et dedit illis regiónes géntium: et labóres populórum possedérunt: I dał im krainy poganów: a roboty narodów posiedli.
45
ut custódiant iustificatiónes eius, et legem eius requírant. Aby przystrzegali, usprawiedliwienia jego, i o zakonie jego się badali.
105
1
Allelúia. Confitémini Dómino quóniam bonus: quóniam in sǽculum misericórdia eius. Alleluja. Wyznawajcie Panu, boć dobry: bo na wieki miłosierdzie jego.
2
Quis loquétur poténtias Dómini, audítas fáciet omnes laudes eius? Któż wysłowi możności Pańskie? da w posłuch wszystkie chwały jego?
3
Beáti, qui custódiunt iudícium, et fáciunt iustítiam in omni témpore. Błogosławieni, którzy strzegą sądu: a czynią sprawiedliwość na każdy czas.
4
Meménto nostri Dómine in beneplácito pópuli tui: vísita nos in salutári tuo: Wspomni na nas Panie, w upodobaniu ludu twego: nawiedź nas przez zbawienie twoje.
5
ad vidéndum in bonitáte electórum tuórum, ad lætándum in lætítia gentis tuæ: ut laudéris cum hereditáte tua. Abyśmy oglądali dobra wybranych twoich, i rozweselili się weselem ludu twego: abyś był pochwalon z dziedzictwem twojem.
6
Peccávimus cum pátribus nostris: iniúste égimus, iniquitátem fécimus. Zgrzeszyliśmyć z ojcy naszemi: niesprawiedliwieśmy czynili, nieprawość popełnili.
7
Patres nostri in Ægýpto non intellexérunt mirabília tua: non fuérunt mémores multitúdinis misericórdiæ tuæ. Et irritavérunt ascendéntes in mare, mare Rubrum. Ojcowie nasi w Egipcie nie zrozumieli dziwów twoich: nie pamiętali na wielkość miłosierdzia twego. I drażnili, gdy wstępowali w morze, w morze Czerwone.
8
Et salvávit eos propter nomen suum: ut notam fáceret poténtiam suam. I wybawił je dla imienia swego: aby okazał możność swoję.
9
Et incrépuit mare Rubrum, et exsiccátum est: et dedúxit eos in abýssis sicut in desérto. I sfukał morze Czerwone i wyschnęło: i przewiódł je przez głębokości jako przez puszczą.
10
Et salvávit eos de manu odiéntium: et redémit eos de manu inimíci. I wybawił je z ręki tych, którzy ich nienawidzieli: i wykupił je z ręki nieprzyjacielskiej.
11
Et opéruit aqua tribulántes eos: unus ex eis non remánsit. I okryła woda te, którzy ich ciążyli: jeden z nich nie został.
12
Et credidérunt verbis eius: et laudavérunt laudem eius. I uwierzyli słowom jego: i wysławiali chwałę jego.
13
Cito fecérunt, oblíti sunt óperum eius: et non sustinuérunt consílium eius. Prędko odprawili: zapomnieli uczynków jego, a nie czekali rady jego.
14
Et concupiérunt concupiscéntiam in desérto: et tentavérunt Deum in inaquóso. I byli zjęci chciwością na puszczy: i kusili Boga na miejscu bezwodnem.
15
Et dedit eis petitiónem ipsórum: et misit saturitátem in ánimas eórum. I dał im prośbę ich: i przepuścił nasycenie na dusze ich.
16
Et irritavérunt Móysen in castris: Aaron sanctum Dómini. I rozdrażnili Mojżesza w obozie: Aarona świętego Pańskiego.
17
Apérta est terra, et deglutívit Dathan: et opéruit super congregatiónem Abiron. Otworzyła się ziemia, i pożarła Dathana: i okryła zbór Abironów.
18
Et exársit ignis in synagóga eórum: flamma combússit peccatóres. I zapalił się ogień w ich zborze: płomień popalił grzeszniki.
19
Et fecérunt vítulum in Horeb: et adoravérunt scúlptile. I uczynili cielca przy Horeb: i kłaniali się rycinie.
20
Et mutavérunt glóriam suam in similitúdinem vítuli comedéntis fœnum. I przemienili chwałę swą w podobieństwo cielca jedzącego trawę.
21
Oblíti sunt Deum, qui salvávit eos, qui fecit magnália in Ægýpto, Zapomnieli Boga, który je zbawił: który czynił wielkie rzeczy w Egipcie,
22
mirabília in terra Cham: terribília in mari Rubro. Dziwy w ziemi Cham, straszne rzeczy na Czerwonem morzu.
23
Et dixit ut dispérderet eos: si non Móyses eléctus eius stetísset in confractióne in conspéctu eius: ut avérteret iram eius ne dispérderet eos: I rzekł, że je miał wytracić: by był Mojżesz wybrany jego nic zastawił się w przełomieniu przed oczyma jego. Aby był odwrócił gniew jego, żeby ich nie wytracał:
24
et pro níhilo habuérunt terram desiderábilem: non credidérunt verbo eius, I za nic sobie nie mieli ziemie pożądliwej. Nie wierzyli słowu jego,
25
et murmuravérunt in tabernáculis suis: non exaudiérunt vocem Dómini. I szemrali w namiotach swoich: nie słuchali głosu Pańskiego.
26
Et elevávit manum suam super eos, ut prostérneret eos in desérto: I podniósł rękę swoję na nie: aby je położył na puszczy.
27
et ut deíceret semen eórum in natiónibus: et dispérgeret eos in regiónibus. Ażeby porzucił nasienie ich między narody: i rozproszył je po ziemiach.
28
Et initiáti sunt Beélphegor: et comedérunt sacrifícia mortuórum. I poświęcili się Beel Phegorowi: i jedli ofiary umarłych.
29
Et irritavérunt eum in adinventiónibus suis: et multiplicáta est in eis ruína. I wzruszyli go ku gniewu wynalazkami swemi: i stał się w nich więtszy upadek.
30
Et stetit Phínees, et placávit: et cessávit quassátio. I stanął Phinees, i ubłagał, i przestała porażka:
31
Et reputátum est ei in iustítiam, in generatiónem et generatiónem usque in sempitérnum. I poczytano mu ku sprawiedliwości, od narodu do narodu aż na wieki.
32
Et irritavérunt eum ad Aquas contradictiónis: et vexátus est Móyses propter eos: I wzruszyli go ku gniewu u wód sprzeciwieństwa: i utrapiony był Mojżesz dla nich:
33
quia exacerbavérunt spíritum eius, et distínxit in lábiis suis. Że rozdrażnili ducha jego. I wyraził usty swemi:
34
Non disperdidérunt gentes, quas dixit Dóminus illis. Nie wygładzili poganów, o które im był Pan rzekł.
35
Et commísti sunt inter gentes, et didicérunt ópera eórum: I pomieszali się z pogany, i nauczyli się uczynków ich:
36
et serviérunt sculptílibus eórum: et factum est illis in scándalum. I służyli rycinom ich, i stało się im na upad.
37
Et immolavérunt fílios suos, et fílias suas dæmóniis. I ofiarowali syny swoje, i córki swoje czartom.
38
Et effudérunt sánguinem innocéntem: sánguinem filiórum suórum et filiárum suárum, quas sacrificavérunt sculptílibus Chánaan. Et infécta est terra in sanguínibus, I wylewali krew niewinną, krew synów swoich, i córek swoich: które ofiarowali rycinam Chananejskim i splugawiona była ziemia krwiami,
39
et contamináta est in opéribus eórum: et fornicáti sunt in adinventiónibus suis. I zeszpecona ich uczynkami: i cudzołożyli w wynalazkach swoich.
40
Et irátus est furóre Dóminus in pópulum suum: et abominátus est hereditátem suam. I rozgniewał się Pan zapalczywością przeciw ludowi swemu: i obrzydził sobie dziedzictwo swoje.
41
Et trádidit eos in manus géntium: et domináti sunt eórum qui odérunt eos. I podał je w ręce poganom: i panowali nad nimi, którzy je mieli w nienawiści.
42
Et tribulavérunt eos inimíci eórum, et humiliáti sunt sub mánibus eórum: I ciążyli je nieprzyjaciele ich, i byli uniżeni pod rękami ich:
43
sæpe liberávit eos. Ipsi autem exacerbavérunt eum in consílio suo: et humiliáti sunt in iniquitátibus suis. Często je wybawiał: Ale oni do gniewu go przywodzili radami swemi: i poniżeni byli dla nieprawości swoich.
44
Et vidit cum tribularéntur: et audívit oratiónem eórum. I widział kiedy byli uciśnieni: i wysłuchał ich modlitwę.
45
Et memor fuit testaménti sui: et pœnítuit eum secúndum multitúdinem misericórdiæ suæ. I wspomniał na testament swój: i żal mu było według wielkości miłosierdzia swego.
46
Et dedit eos in misericórdias in conspéctu ómnium qui céperant eos. I dał je na miłosierdzie, przed oczyma wszystkich, którzy je byli poimali,
47
Salvos nos fac Dómine Deus noster: et cóngrega nos de natiónibus: ut confiteámur nómini sancto tuo: et gloriémur in laude tua. Wybawże nas Panie Boże nasz, a zgromadź nas z narodów. Abyśmy wyznawali imieniowi twemu świętemu: a chlubili się w chwale twojej.
48
Benedíctus Dóminus Deus Israel a sǽculo et usque in sǽculum: et dicet omnis pópulus: Fiat, fiat. Błogosławiony Pan Bóg Izraelski od wieku aż na wieki: a niechaj rzecze wszystek lud, Stań się, stań się.
106
1
Allelúia. Confitémini Dómino quóniam bonus: quóniam in sǽculum misericórdia eius. Alleluja. Wyznawajcie Panu, bo dobry jest: bo na wieki miłosierdzie jego.
2
Dicant qui redémpti sunt a Dómino, quos redémit de manu inimíci: et de regiónibus congregávit eos: Niech powiedzą, którzy są od Pana odkupieni: które wykupił z ręki nieprzyjacielskiej: i z krajów zgromadził je.
3
a solis ortu, et occásu: ab aquilóne, et mari. Ze wschodu słońca, i z zachodu, z północy, i od morza.
4
Erravérunt in solitúdine in inaquóso: viam civitátis habitáculi non invenérunt, Błądzili po puszcze na miejscu bezwodnem: i nie najdowali drogi do miasta, w któremby mieszkali.
5
esuriéntes, et sitiéntes: ánima eórum in ipsis defécit. Łaknącymi i pragnącymi: dusza ich w nich ustawała.
6
Et clamavérunt ad Dóminum cum tribularéntur: et de necessitátibus eórum erípuit eos. I wołali do Pana, gdy uciśnieni byli, i wyrwał je z ich potrzeb.
7
Et dedúxit eos in viam rectam: ut irent in civitátem habitatiónis. I nawiódł je na prostą drogę, aby szli do miasta, w któremby mieszkali.
8
Confiteántur Dómino misericórdiæ eius: et mirabília eius fíliis hóminum. Niechajże wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim.
9
Quia satiávit ánimam inánem: et ánimam esuriéntem satiávit bonis. Bo nasycił duszę głodną, a duszę łaknącą dobrami napełnił.
10
Sedéntes in ténebris, et umbra mortis: vinctos in mendicitáte, et ferro. Siedzące w ciemnościach i w cieniu śmierci, więźnie w niedostaku, i w żelezie.
11
Quia exacerbavérunt elóquia Dei: et consílium Altíssimi irritavérunt. Bo się sprzeciwiali słowom Bożym, i radę Najwyższcgo rozdrażnili.
12
Et humiliátum est in labóribus cor eórum: infirmáti sunt, nec fuit qui adiuváret. I uniżone było w prącej serce ich: upadli, a nie był ktoby ich ratował.
13
Et clamavérunt ad Dóminum cum tribularéntur: et de necessitátibus eórum liberávit eos. I wołali do Pana, gdy utrapieni byli, i wybawił je z ich potrzeb.
14
Et edúxit eos de ténebris, et umbra mortis: et víncula eórum disrúpit. I wywiódł je z ciemności, i z cienia śmierci, i okowy ich połamał.
15
Confiteántur Dómino misericórdiæ eius: et mirabília eius fíliis hóminum. Niechajże wyznawaja Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim.
16
Quia contrívit portas ǽreas: et vectes férreos confrégit. Przeto, że skruszył drzwi miedziane, i połamał zapory żelazne.
17
Suscépit eos de via iniquitátis eórum: propter iniustítias enim suas humiliáti sunt. Wybawił je z drogi ich nieprawości, bo dla niesprawiedliwości swoich byli poniżeni.
18
Omnem escam abomináta est ánima eórum: et appropinquavérunt usque ad portas mortis. Wszelakim pokarmem brzydziła się dusza ich: i przybliżyli cię aż do bram śmierci.
19
Et clamavérunt ad Dóminum cum tribularéntur: et de necessitátibus eórum liberávit eos. I wołali do Pana, gdy uciśnieni byli: i wybawił je z ich potrzeb.
20
Misit verbum suum, et sanávit eos: et erípuit eos de interitiónibus eórum. Zesłał słowo swoje, i uzdrowił je: i wyrwał je od ich zginienia.
21
Confiteántur Dómino misericórdiæ eius: et mirabília eius fíliis hóminum: Niechże wyznawaja Panu miłosierdzia jego: i cuda jego synom ludzkim.
22
et sacríficent sacrifícium laudis: et annúntient ópera eius in exsultatióne. A niech ofiarują ofiarę chwały: i niech opowiadają uczynki jego z weselem.
23
Qui descéndunt mare in návibus, faciéntes operatiónem in aquis multis. Którzy zstępują na morze w okręciech, i mają sprawy po wodach wielkich.
24
Ipsi vidérunt ópera Dómini, et mirabília eius in profúndo. Ci widzieli dzieła Pańskie, i dziwy jego na głębinie
25
Dixit, et stetit spíritus procéllæ: et exaltáti sunt fluctus eius. Rzekł, i powstał wiatr burzliwy: i podniosły się nawałności jego.
26
Ascéndunt usque ad cælos, et descéndunt usque ad abýssos: ánima eórum in malis tabescébat. Wstępują aż do nieba, i zstępują aż do przepaści, dusza ich schła we złej przygodzie.
27
Turbáti sunt, et moti sunt sicut ébrius: et omnis sapiéntia eórum devoráta est. Strwożyli się, i zataczali się jako pijani: i wszystka ich mądrość pożarta jest.
28
Et clamavérunt ad Dóminum cum tribularéntur, et de necessitátibus eórum edúxit eos. I wołali do Pana, gdy byli uciśnieni: i wywiódł je z ich potrzeb.
29
Et státuit procéllam eius in auram: et siluérunt fluctus eius. I obrócił burze jego w ciszą: i uspokoiły się nawałności jego.
30
Et lætáti sunt quia siluérunt: et dedúxit eos in portum voluntátis eórum. I uradowali się, że ucichły, i przyprowadził je do portu wolej ich.
31
Confiteántur Dómino misericórdiæ eius: et mirabília eius fíliis hóminum. Niech wyznawaja Panu miłosierdzia jego: i cuda jego synom ludzkim.
32
Et exáltent eum in ecclésia plebis: et in cáthedra seniórum laudent eum. I niech go wywyższają w zgromadzeniu ludzi: a na stolicy starców niech go chwalą.
33
Pósuit flúmina in desértum, et éxitus aquárum in sitim: Obrócił rzeki w puszczą, a potoki wód w suszą.
34
terram fructíferam in salsúginem, a malítia inhabitántium in ea. Ziemię rodzajną w słone pola: dla złości tych, którzy w niej mieszkają.
35
Pósuit desértum in stagna aquárum: et terram sine aqua in éxitus aquárum. Obrócił pustynią w jeziora wodne: a ziemię bezwodną w strumienie wodne.
36
Et collocávit illic esuriéntes: et constituérunt civitátem habitatiónis. I osadził tam łaknące: i założyli miasto ku mieszkaniu.
37
Et seminavérunt agros, et plantavérunt víneas: et fecérunt fructum nativitátis. I posiadali pola, i nasadzili winnice: i uczyniły pożytek urodzaju.
38
Et benedíxit eis, et multiplicáti sunt nimis: et iuménta eórum non minorávit. I błogosławił im, i barzo się rozmnożyli: i bydła ich nie umniejszył.
39
Et pauci facti sunt: et vexáti sunt a tribulatióne malórum, et dolóre. I mało ich zostało: i udręczeni są, od utrapienia złego, i od boleści.
40
Effúsa est contémptio super príncipes: et erráre fecit eos in ínvio, et non in via. Wylana jest wzgarda na przełożone, i dopuścił, że błądzili na bezdrożnem miejscu, a me na drodze.
41
Et adiúvit páuperem de inópia: et pósuit sicut oves famílias. I wspomógł ubogiego z niedostatku: i uczynił jako owce familie.
42
Vidébunt recti, et lætabúntur: et omnis iníquitas oppilábit os suum. Ujrzą sprawiedliwi, i weselić się będą: a wszelka nieprawość zatka usta swoje.
43
Quis sápiens, et custódiet hæc? et intélliget misericórdias Dómini? Któż mądry a strzedz będzie tego? a wyrozumie miłosierdzia Pańskie?
107
1
Cánticum Psalmi ipsi David. Pienie Psalmu samemu Dawidowi.
2
Parátum cor meum Deus, parátum cor meum: cantábo, et psallam in glória mea. Gotowe serce moje Boże, gotowe serce moje: będę śpiewał, i grał w chwale mojej.
3
Exsúrge glória mea, exsúrge psaltérium et cíthara: exsúrgam dilúculo. Powstań chwało moja, powstań arfo i cytro, wstanę na świtaniu.
4
Confitébor tibi in pópulis Dómine: et psallam tibi in natiónibus. Będęć wyznawał między ludem Panie, a będę tobie śpiewał między narody.
5
Quia magna est super cælos misericórdia tua: et usque ad nubes véritas tua. Abowiem wielkie jest nad niebiosa miłosierdzie twoje: i aż pod obłoki prawda twoja.
6
Exaltáre super cælos Deus, et super omnem terram glória tua: Wywyżże się nad niebiosa Boże, a po wszystkiej ziemi chwała twoja:
7
ut liberéntur dilécti tui. Salvum fac déxtera tua, et exáudi me: Aby byli wybawieni umiłowani twoi. Wybaw prawicą twoją, a wysłuchaj mię:
8
Deus locútus est in sancto suo: Exsultábo, et dívidam Síchimam, et convállem tabernaculórum dimétiar. Bóg mówił w świątnicy swojej: Rozweselę się, i będę dzielił Sichymę, i dolinę Namiotów pomierzę.
9
Meus est Gálaad, et meus est Manásses: et Ephraim suscéptio cápitis mei. Iuda rex meus: Mój jest Galaad, i mój Manasses: i Ephraim obrona głowy mojej. Juda król mój:
10
Moab lebes spei meæ. In Idumǽam exténdam calceaméntum meum: mihi alienígenæ amíci facti sunt. Moab garniec nadzieje mojej. Na Idumeą rozciągnę bót mój: mnie cudzoziemcy stal się przyjacioły.
11
Quis dedúcet me in civitátem munítam? quis dedúcet me usque in Idumǽam? Któż mię doprowadzi do miasta obronnego? Kto mię doprowadzi aż do Idumeiej?
12
Nonne tu Deus, qui repulísti nos? et non exíbis Deus in virtútibus nostris? Izali nie ty Boże, któryś nas odrzucił: i nie wynidziesz Boże z wojski naszemi?
13
Da nobis auxílium de tribulatióne: quia vana salus hóminis. Daj nam ratunek w utrapieniu: boć omylne wybawienie człowiecze.
14
In Deo faciémus virtútem: et ipse ad níhilum dedúcet inimícos nostros. Bogu uczynimy moc: a on wniwecz obróci nieprzyjacioły nasze.
108
1
In finem, Psalmus David. Na koniec. Psalm Dawidowi.
2
Deus laudem meam ne tacúeris: quia os peccatóris, et os dolósi super me apértum est. Boże chwały mojej nie zamilczaj: boć usta grzesznika i zdrajcę przeciwko mnie się otworzyły.
3
Locúti sunt advérsum me lingua dolósa, et sermónibus ódii circumdedérunt me: et expugnavérunt me gratis. Mówili przeciwko mnie językiem zdradliwym, i ogarnęli mię mowami nienawistnemi: i walczyli na mię bez przyczyny.
4
Pro eo ut me dilígerent, detrahébant mihi: ego autem orábam. Miasto tego co mię miłować mieli, uwłaczali mi: a jam się modlił.
5
Et posuérunt advérsum me mala pro bonis: et ódium pro dilectióne mea. I oddawali mi złem za dobre: a nienawiścią za miłość moje.
6
Constítue super eum peccatórem, et diábolus stet a dextris eius. Postawże nad nim grzesznika: a djabeł niech stoi po prawicy jego.
7
Cum iudicátur, éxeat condemnátus: et orátio eius fiat in peccátum. Gdy go sądzą, niech wynidzie potępiony: a modlitwa jego niech się w grzech obróci.
8
Fiant dies eius pauci: et episcopátum eius accípiat alter. Dni jego niechaj będą krótkie: a biskupstwo jego niechaj weźmie inny.
9
Fiant fílii eius órphani: et uxor eius vídua. Synowie jego niech będą sierotami: a żona jego wdową.
10
Nutántes transferántur fílii eius, et mendícent: et eiciántur de habitatiónibus suis. Niech się tułający przenoszą synowie jego, a niech żebrzą: i niech będą wyrzuceni z mieszkania swego.
11
Scrutétur fœnerátor omnem substántiam eius: et dirípiant aliéni labóres eius. Niech szperuje lichwiarz wszystkę majętność jego: a niech rozchwycą obcy prace jego.
12
Non sit illi adiútor: nec sit qui misereátur pupíllis eius. Niechaj niema pomocnika: a niech nie będzie, ktoby się zlitował nad sierotami jego.
13
Fiant nati eius in intéritum: in generatióne una deleátur nomen eius. Dzieci jego mech będą zniszczone, w jednym rodzie niech zginie imię jego.
14
In memóriam rédeat iníquitas patrum eius in conspéctu Dómini: et peccátum matris eius non deleátur. Niech przyjdzie na pamięć przed oczyma Pańskimi nieprawość ojców jego: a grzech matki jego niechaj nie będzie zgładzony.
15
Fiant contra Dóminum semper, et dispéreat de terra memória eórum: Niechaj będą przed Panem zawżdy: a niech wyginie z ziemie pamiątka ich:
16
pro eo quod non est recordátus fácere misericórdiam. Przeto, że nie pamiętał czynić miłosierdzia.
17
Et persecútus est hóminem ínopem, et mendícum, et compúnctum corde mortificáre. I prześladował człowieka niedostatecznego i żebraka: a skruszonego na sercu, aby go zamordował.
18
Et diléxit maledictiónem, et véniet ei: et nóluit benedictiónem, et elongábitur ab eo. Et índuit maledictiónem sicut vestiméntum, et intrávit sicut aqua in interióra eius, et sicut óleum in óssibus eius. I umiłował przeklęctwo, i przyjdzie nań: i nie chciał błogosławieństwa, a będzie oddalone od niego. I oblókł się w przeklęctwo jako w szatę: i weszło jako woda we wnętrzności jego, a jako oliwa w kości jego.
19
Fiat ei sicut vestiméntum quo operítur: et sicut zona, qua semper præcíngitur. Niechże mu będzie jako odzienie, którem się okrywa: i jako pas, którym się zawżdy opasuje.
20
Hoc opus eórum, qui détrahunt mihi apud Dóminum: et qui loquúntur mala advérsus ánimam meam. To dzieło tych, którzy mi u Pana uwłaczają: i którzy źle mówią przeciw duszy mojej.
21
Et tu Dómine, Dómine, fac mecum propter nomen tuum: quia suávis est misericórdia tua. A ty Panie, Panie, uczyń zemną dla imienia twego; abowiem słodkie jest miłosierdzie twoje.
22
Líbera me, quia egénus et pauper ego sum: et cor meum conturbátum est intra me. Wyzwól mię, bom ja jest ubogi i nędzny: i serce me we mnie jest utrapione.
23
Sicut umbra cum declínat, ablátus sum: et excússus sum sicut locústæ. Przeminąłem jako cień, kiedy schodzi: i jestem strząśniony jako szarańcza.
24
Génua mea infirmáta sunt a ieiúnio: et caro mea immutáta est propter óleum. Kolana moje zemdlały od postu: a ciało moje odmieniło się od oleju.
25
Et ego factus sum oppróbrium illis: vidérunt me, et movérunt cápita sua. A ja stałem się u nich naśmiewiskiem: patrzali na mię, i kiwali głowami swemi.
26
Adiuva me Dómine Deus meus: salvum me fac secúndum misericórdiam tuam. Wspomóżże mię Panie Boże mój: zbaw mię według miłosierdzia swego.
27
Et sciant quia manus tua hæc: et tu Dómine fecísti eam. A niech poznają, że to ręka twoja: a żeś ty Panie uczynił ja.
28
Maledícent illi, et tu benedíces: qui insúrgunt in me confundántur: servus autem tuus lætábitur. Oni będą złorzeczyć, a ty racz błogosławić: którzy powstają przeciwko mnie niech będą zawstydzeni, a sługa twój będzie się weselił.
29
Induántur qui détrahunt mihi, pudóre: et operiántur sicut diplóide confusióne sua. Niechaj będą ci, którzy mi uwłóczą sromotą obleczeni: a niech się przyodzieją jako dwoistym płaszczem zelżywością swoją.
30
Confitébor Dómino nimis in ore meo: et in médio multórum laudábo eum: Będę barzo wyznawał Panu usty memi: a w pośród wiela chwalić go będę.
31
quia ástitit a dextris páuperis, ut salvam fáceret a persequéntibus ánimam meam. Iż on stanął po prawej stronie ubogiego: aby wybawił od prześladowców duszę moję.
109
1
Psalmus David. Dixit Dóminus Dómino meo: Sede a dextris meis: donec ponam inimícos tuos, scabéllum pedum tuórum. Psalm Dawidowi. Rzekł Pan Panu memu: siedź po prawicy mojej. Aż położę nieprzyjacioły twoje, podnóżkiem nóg twoich.
2
Virgam virtútis tuæ emíttet Dóminus ex Sion: domináre in médio inimicórum tuórum. Laskę pomocy twojej wypuści Pan z Sionu: panuje w pośród nieprzyjaciół twoich.
3
Tecum princípium in die virtútis tuæ in splendóribus sanctórum: ex útero ante lucíferum génui te. Przy tobie przodkowanie w dzień możności twojej w jasnościach świątości: z żywota przed jutrzenką zrodziłem cię.
4
Iurávit Dóminus, et non pœnitébit eum: Tu es sacérdos in ætérnum secúndum órdinem Melchísedech. Przysiągł Pan, a nie będzie mu żal: ty jesteś kapłanem na wieki, według porządku Melchizedechowego.
5
Dóminus a dextris tuis, confrégit in die iræ suæ reges. Pan po prawicy twojej, poraził w dzień gniewu swego króle.
6
Iudicábit in natiónibus, implébit ruínas: conquassábit cápita in terra multórum. Będzie sądził narody, napełni upaści: potłucze głowy wielu na ziemi.
7
De torrénte in via bibet: proptérea exaltábit caput. Z strumienia na drodze pić będzie: dla tego wywyższy głowę.
110
1
Allelúia. Confitébor tibi Dómine in toto corde meo: in consílio iustórum, et congregatióne. Alleluja. Będęć wyznawał Panie wszystkiem sercem mojem: w radzie sprawiedliwych, i w zgromadzeniu.
2
Magna ópera Dómini: exquisíta in omnes voluntátes eius. Wielkie sprawy Pańskie doświadczone we wszystkiem upodobaniu jego.
3
Conféssio et magnificéntia opus eius: et iustítia eius manet in sǽculum sǽculi. Wyznanie i wielmożność dzieło jego: a sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków.
4
Memóriam fecit mirabílium suórum, miséricors et miserátor Dóminus: Uczynił pamiątkę dziwów swoich miłosierny a litościwy Pan:
5
escam dedit timéntibus se. Memor erit in sǽculum testaménti sui: Dał pokarm tym, którzy się go boja. Pamiętać będzie wiecznie na testament swój;
6
virtútem óperum suórum annuntiábit pópulo suo: Moc uczynków swoich oznajmi ludowi swemu.
7
ut det illis hereditátem géntium: ópera mánuum eius véritas et iudícium. Aby im dał dziedzictwo poganów: uczynki rąk jego prawda i sąd.
8
Fidélia ómnia mandáta eius: confirmáta in sǽculum sǽculi, facta in veritáte et æquitáte. Pewne są wszystkie przykazania jego: utwierdzone na wieki wieczne, uczynione w prawdzie i w prawości.
9
Redemptiónem misit pópulo suo: mandávit in ætérnum testaméntum suum. Sanctum et terríbile nomen eius: Posłał odkupienie ludowi swemu: postanowił na wieki testament swój. Święte i straszne imię jego:
10
Inítium sapiéntiæ timor Dómini. Intelléctus bonus ómnibus faciéntibus eum: laudátio eius manet in sǽculum sǽculi. Początek mądrości bojaźń Pańska. Wyrozumienie dobre wszystkim, którzy je czynią: chwała jego trwa na wiek wieku.
111
1
Allelúia, Reversiónis Aggǽi et Zacharíæ. Beátus vir, qui timet Dóminum: in mandátis eius volet nimis. Alleluja, nawrócenia Aggeusza i Zacharyasza. Błogosławiony mąż, który się boi Pana: w przykazaniu jego będzie się kochał wielce.
2
Potens in terra erit semen eius: generátio rectórum benedicétur. Możne na ziemi będzie nasienie jego: naród prawych będzie błogosławiony.
3
Glória, et divítiæ in domo eius: et iustítia eius manet in sǽculum sǽculi. Sława i bogactwa w domu jego: a sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków.
4
Exórtum est in ténebris lumen rectis: miséricors, et miserátor, et iustus. Weszła w ciemnościach światłość prawy: miłościwy, miłosierny i sprawiedliwy.
5
Iucúndus homo qui miserétur et cómmodat, dispónet sermónes suos in iudício: Rozkoszny człowiek, który się zlituje i pożycza, będzie miarkował mowy swe z rozsądkiem:
6
quia in ætérnum non commovébitur. Bo na wieki nie będzie poruszeń.
7
In memória ætérna erit iustus: ab auditióne mala non timébit. Parátum cor eius speráre in Dómino, W wiecznej pamiątce będzie sprawiedliwy: nie będzie się bał posłuchu złego. Gotowe serce jego nadzieję mieć w Panu:
8
confirmátum est cor eius: non commovébitur donec despíciat inimícos suos. Umocnione jest serce jego: nie poruszy się, aż wzgardzi nieprzyjacioły swemi.
9
Dispérsit, dedit paupéribus: iustítia eius manet in sǽculum sǽculi, cornu eius exaltábitur in glória. Rozproszył, dał ubogim, sprawiedliwość jego trwa na wiek wieku: róg jego wywyższy się w chwale.
10
Peccátor vidébit, et irascétur, déntibus suis fremet et tabéscet: desidérium peccatórum períbit. Grzesznik ujrzy i będzie się gniewał, będzie zgrzytał zęboma swemi, a będzie schnął: żądza niezbożnych zaginie.
112
1
Allelúia. Laudáte púeri Dóminum: laudáte nomen Dómini. Alleluja. Chwalcie dzieci Pana: chwalcie imię Pańskie.
2
Sit nomen Dómini benedíctum, ex hoc nunc et usque in sǽculum. Niechaj będzie imię Pańskie błogosławione, odtąd i aż na wieki.
3
A solis ortu usque ad occásum, laudábile nomen Dómini. Od wschodu słońca aż do zachodu, chwalebne imię Pańskie.
4
Excélsus super omnes gentes Dóminus, et super cælos glória eius. Wysoki nad wszystkie narody Pan, a nad niebiosa chwała jego.
5
Quis sicut Dóminus Deus noster, qui in altis hábitat, Któż jako Pan Bóg nasz, który mieszka na wysokości,
6
et humília réspicit in cælo et in terra? A na niskie rzeczy patrzy na niebie i na ziemi?
7
Súscitans a terra ínopem, et de stércore érigens páuperem: Podnoszący ziemie nędznego: a z gnoju wywyższając ubogiego.
8
ut cóllocet eum cum princípibus, cum princípibus pópuli sui. Aby go posadził z książęty, z książęty ludu swego.
9
Qui habitáre facit stérilem in domo, matrem filiórum lætántem. Który czyni, iż niepłodna mieszka w domu: matka synów wesoła.
113
1
Allelúia. In éxitu Israel de Ægýpto, domus Iacob de pópulo bárbaro: Alleluja. Gdy wychodził lud Izraelski z Egiptu: dom Jakubów z ludu pogańskiego.
2
facta est Iudǽa sanctificátio eius, Israel potéstas eius. Stał się lud Judzki poświęcenie jego: Izrael moc Jego.
3
Mare vidit, et fugit: Iordánis convérsus est retrórsum. Morze ujrzało i uciekło: Jordan wrócił się nazad.
4
Montes exsultavérunt ut aríetes: et colles sicut agni óvium. Góry skakały jako barani: a pagórki jako jagnięta?
5
Quid est tibi mare quod fugísti? et tu Iordánis, quia convérsus es retrórsum? Cóżci się stało morze, żeś uciekło, i tobie Jordanie, żeś się na zad wrócił?
6
Montes exsultástis sicut aríetes? et colles sicut agni óvium? Góry wyskoczyłyście jako barani? a pagórki jako jagnięta?
7
A fácie Dómini mota est terra, a fácie Dei Iacob. Od oblicza Pańskiego zadrżała ziemia, od oblicza Boga Jakóbowego.
8
Qui convértit petram in stagna aquárum, et rupem in fontes aquárum. Który obrócił opokę w wodne jeziora: a skałę w źródła wodne.
9
Non nobis Dómine, non nobis: sed nómini tuo da glóriam. Nie nam Panie, nie nam: ale imieniowi twemu daj chwałę.
10
Super misericórdia tua, et veritáte tua: nequándo dicant gentes: Ubi est Deus eórum? Dla miłosierdzia twego, i dla prawdy twojej: aby snadź nie rzekli pogani: Gdzież jest Bóg ich?
11
Deus autem noster in cælo: ómnia quæcúmque vóluit, fecit. Ano Bóg nasz na niebie: wszystko cokolwiek chciał uczynił.
12
Simulácra géntium argéntum et aurum, ópera mánuum hóminum. Bałwany pogańskie srebro i złoto, robota rąk człowieczych.
13
Os habent, et non loquéntur: óculos habent, et non vidébunt. Usta mają a nie mówią: oczy mają a nie ujrzą.
14
Aures habent, et non áudient: nares habent, et non odorábunt. Uszy mają a nie usłyszą: nozdrze mają, a nie powołają.
15
Manus habent, et non palpábunt: pedes habent, et non ambulábunt: non clamábunt in gútture suo. Ręce mają, a nie będą macać: nogi mają, a nie będą chodzić: ani wołać będą gardłem swojem.
16
Símiles illis fiant qui fáciunt ea: et omnes qui confídunt in eis. Niech im podobni będą, którzy je czynią: i wszyscy, którzy w nich ufają.
17
Domus Israel sperávit in Dómino: adiútor eórum et protéctor eórum est. Dom Izraelski nadzieję miał w Panu: pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
18
Domus Aaron sperávit in Dómino: adiútor eórum et protéctor eórum est. Dom Aaronów nadzieję miał w Panu: pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
19
Qui timent Dóminum, speravérunt in Dómino: adiútor eórum et protéctor eórum est. Którzy się boją Pana nadzieję mieli w Panu: pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
20
Dóminus memor fuit nostri: et benedíxit nobis: benedíxit dómui Israel: benedíxit dómui Aaron. Pan pamiętał na nas: i błogosławił nam. Błogosławił domowi Izraelskiemu: błogosławił domowi Aaronowemu.
21
Benedíxit ómnibus, qui timent Dóminum, pusíllis cum maióribus. Błogosławił wszystkim, bo którzy się boją Pana: małym z więtszymi.
22
Adíciat Dóminus super vos: super vos et super fílios vestros. Niech przyczyni Pan na was: na was i na syny wasze.
23
Benedícti vos a Dómino, qui fecit cælum et terram. Błogosławieni wy od Pana, który stworzył niebo i ziemię.
24
Cælum cæli Dómino: terram autem dedit fíliis hóminum. Niebo nad niebiosy Panu: a ziemię dał synom człowieczym.
25
Non mórtui laudábunt te Dómine: neque omnes, qui descéndunt in inférnum. Nie umarli będą cię chwalić Panie: ani wszyscy, którzy zstępują do piekła.
26
Sed nos qui vívimus, benedícimus Dómino, ex hoc nunc et usque in sǽculum. Ale my, którzyśmy żywi, błogosławiemy Panu, od tego czasu aż na wieki.
114
1
Allelúia. Diléxi, quóniam exáudiet Dóminus vocem oratiónis meæ. Alleluja. Rozmiłowałem się, iż wysłucha Pan głos modlitwy mojej.
2
Quia inclinávit aurem suam mihi: et in diébus meis invocábo. Abowiem nakłonił ucha swego ku mnie: a we dni moje będę wzywał.
3
Circumdedérunt me dolóres mortis: et perícula inférni invenérunt me. Tribulatiónem et dolórem invéni, Ogarnęły mię boleści śmiertelne: a niebezpieczeństwa piekielne potkały mię. Nalazłem ucisk i boleść:
4
et nomen Dómini invocávi. O Dómine líbera ánimam meam: I wzywałem imienia Pańskiego. O Panie, wybaw duszę moję:
5
miséricors Dóminus, et iustus, et Deus noster miserétur. Miłościwy Pan, i sprawiedliwy, a Bóg nasz Jest litościwy.
6
Custódiens párvulos Dóminus: humiliátus sum, et liberávit me. Pan strzeże maluczkich: uniżyłem się, a wybawił mię.
7
Convértere ánima mea in réquiem tuam: quia Dóminus benefécit tibi. Nawróć się duszo moja do odpoczynienia twego: abowiemci Pan dobrze uczynił.
8
Quia erípuit ánimam meam de morte: óculos meos a lácrymis, pedes meos a lapsu. Bo wyrwał duszę moję od śmierci, oczy moje od płaczu, nogi moje od upadku.
9
Placébo Dómino in regióne vivórum. Będę się podobał Panu, w krainie żywiących.
115
1
Allelúia. Crédidi, propter quod locútus sum: ego autem humiliátus sum nimis. Alleluja. Uwierzyłem, przeto, żem mówił: a ja poniżon jestem barzo.
2
Ego dixi in excéssu meo: Omnis homo mendax. Jam rzekł w zachwyceniu mojem: każdy człowiek kłamca.
3
Quid retríbuam Dómino, pro ómnibus quæ retríbuit mihi? Cóż oddam Panu za wszystko, co mi dobrze uczynił?
4
Cálicem salutáris accípiam: et nomen Dómini invocábo. Kielich zbawienia wezmę: a imienia Pańskiego wzywać będę.
5
Vota mea Dómino reddam coram omni pópulo eius: Śluby moje Panu oddam przedewszystkim ludem Jego:
6
pretiósa in conspéctu Dómini mors sanctórum eius. Droga przed oblicznością Pańską śmierć świętych Jego.
7
O Dómine quia ego servus tuus: ego servus tuus, et fílius ancíllæ tuæ. Dirupísti víncula mea: O Panie, bom ja sługa twój: jam sługa twój, i syn służebnice twojej. Potargałeś pęta moje:
8
tibi sacrificábo hóstiam laudis, et nomen Dómini invocábo. Tobie ofiaruję ofiarę chwały, a imienia Pańskiego wzywać będę.
9
Vota mea Dómino reddam in conspéctu omnis pópuli eius: Śluby moje Panu oddam przed oczyma wszystkiego ludu jego:
10
in átriis domus Dómini, in médio tui Ierúsalem. W sieniach domu Pańskiego, w pośrodku ciebie o Jeruzalem.
116
1
Allelúia. Laudáte Dóminum omnes gentes: laudáte eum omnes pópuli: Alleluja. Chwalcie Pana wszyscy pogani: chwalcie go wszyscy narodowie.
2
quóniam confirmáta est super nos misericórdia eius: et véritas Dómini manet in ætérnum. Bo się umocniło nad nami miłosierdzie jego: a prawda Pańska trwa na wieki.
117
1
Allelúia. Confitémini Dómino quóniam bonus: quóniam in sǽculum misericórdia eius. Alleluja. Wyznawajcie Pana, bo dobry: bo na wieki miłosierdzie jego.
2
Dicat nunc Israel quóniam bonus: quóniam in sǽculum misericórdia eius. Niechaj teraz mówi Izrael, że dobry: bo na wieki miłosierdzie jego.
3
Dicat nunc domus Aaron: quóniam in sǽculum misericórdia eius. Niechaj teraz mówi dom Aaronów: że na wieki miłosierdzie jego.
4
Dicant nunc qui timent Dóminum: quóniam in sǽculum misericórdia eius. Niechaj teraz mówią, którzy się boją Pana: że na wieki miłosierdzie jego.
5
De tribulatióne invocávi Dóminum: et exaudívit me in latitúdine Dóminus. Z ucisku wzywałem Pana: i wysłuchał mię na przestrzeństwie Pan.
6
Dóminus mihi adiútor: non timébo quid fáciat mihi homo. Pan pomocnikiem moim: nie będę się bał, coby mi uczynił człowiek.
7
Dóminus mihi adiútor: et ego despíciam inimícos meos. Pan pomocnikiem moim: a ja wzgardzę nieprzyjacioły moje.
8
Bonum est confídere in Dómino, quam confídere in hómine: Lepiej jest ufać w Panu, niźli ufać w człowieku.
9
bonum est speráre in Dómino, quam speráre in princípibus. Lepiej jest mieć nadzieję w Panu, niźli mieć nadzieję w książętach.
10
Omnes gentes circuiérunt me: et in nómine Dómini quia ultus sum in eos. Wszyscy narodowie obtoczyli mię: a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
11
Circumdántes circumdedérunt me: et in nómine Dómini quia ultus sum in eos. Obstąpiwszy ogarnęli mię: a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
12
Circumdedérunt me sicut apes, et exarsérunt sicut ignis in spinis: et in nómine Dómini quia ultus sum in eos. Obstąpili mię jako pszczoły, i rozpalili się jako ogień w cierzniu: a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
13
Impúlsus evérsus sum ut cáderem: et Dóminus suscépit me. Potrącony wywróciłem się, abym upadł: a Pan wspomógł mię.
14
Fortitúdo mea, et laus mea Dóminus: et factus est mihi in salútem. Moc moja i chwała moja Pan: i stał mi się zbawieniem.
15
Vox exsultatiónis et salútis in tabernáculis iustórum. Głos wesela i zbawienia w przybytkach sprawiedliwych.
16
Déxtera Dómini fecit virtútem: déxtera Dómini exaltávit me, déxtera Dómini fecit virtútem. Prawica Pańska uczyniła moc: prawica Pańska wywyższyła mię: prawica Pańska dokazała mocy.
17
Non móriar, sed vivam: et narrábo ópera Dómini. Nie umrę, ale będę żył: i będę opowiadał sprawy Pańskie.
18
Castígans castigávit me Dóminus: et morti non trádidit me. Karząc karał mię Pan: a nie zdał mię na śmierć.
19
Aperíte mihi portas iustítiæ, ingréssus in eas confitébor Dómino: Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości, wszedłszy W nie będę Panu wyznawał:
20
hæc porta Dómini, iusti intrábunt in eam. Ta brama Pańska, sprawiedliwi przez nie będą chodzić.
21
Confitébor tibi quóniam exaudísti me: et factus es mihi in salútem. Będęć wyznawał, żeś mię wysłuchał: i stałeś mi się zbawieniem.
22
Lápidem quem reprobavérunt ædificántes, hic factus est in caput ánguli. Kamień, który odrzucili budujący: ten się stał głową węgła.
23
A Dómino factum est istud: et est mirábile in óculis nostris. Od Pana się to stało: a jest dziwno w oczach naszych.
24
Hæc est dies, quam fecit Dóminus: exsultémus, et lætémur in ea. Ten jest dzień, który uczynił Pan: radujmy się i weselmy się weń. O Panie zbaw mię: o Panie zdarz dobrze:
25
O Dómine salvum me fac, o Dómine bene prosperáre: Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie Błogosławiliśmy wam z domu Pańskiego:
26
benedíctus qui venit in nómine Dómini. Benedíximus vobis de domo Dómini: Bóg Pan i oświecił nas.
27
Deus Dóminus, et illúxit nobis. Constitúite diem solémnem in condénsis, usque ad cornu altáris. Postanówcie dzień uroczysty w gęstwie, aż do rogu ołtarza.
28
Deus meus es tu, et confitébor tibi: Deus meus es tu, et exaltábo te. Confitébor tibi quóniam exaudísti me: et factus es mihi in salútem. Bóg mój jesteś, ty, i wyznawać ci będę: Bóg mój jesteś ty: i wywyższać cię będę. Będęć wyznawał, iżeś mię wysłuchał: i stałeś mi się zbawieniem.
29
Confitémini Dómino quóniam bonus: quóniam in sǽculum misericórdia eius. Wyznawajcie Panu, bo dobry: bo na wieki miłosierdzie jego.
118
1
Allelúia. Aleph. Beáti immaculáti in via: qui ámbulant in lege Dómini. (Aleph) Alleluja, Błogosławieni niepokalani w drodze: którzy chodzą w zakonie Pańskim.
2
Beáti qui scrutántur testimónia eius: in toto corde exquírunt eum. Błogosławieni, którzy się pilno pytają o świadectwach jego: szukają go ze wszystkiego serca.
3
Non enim qui operántur iniquitátem, in viis eius ambulavérunt. Nie chodzili bowiem w drogach jego: którzy nieprawość czynią.
4
Tu mandásti mandáta tua custodíri nimis. Tyś rozkazał, aby przykazania twego strzeżono barzo.
5
Utinam dirigántur viæ meæ, ad custodiéndas iustificatiónes tuas. Daj Boże, aby się prostowały drogi moje, ku strzeżeniu usprawiedliwienia twoich.
6
Tunc non confúndar, cum perspéxero in ómnibus mandátis tuis. Tedy się nie zawstydzę, gdy wejrzę we wszystkie rozkazania twoje.
7
Confitébor tibi in directióne cordis, in eo quod dídici iudícia iustítiæ tuæ. Wyznawać ci będę w prostości serca: przeto, żem się nauczył sądów sprawiedliwości twojej.
8
Iustificatiónes tuas custódiam: non me derelínquas usquequáque. Sprawiedliwości twoich będę strzedz: nie opuszczaj mię do końca.
9
Beth. In quo córrigit adolescéntior viam suam? in custodiéndo sermónes tuos. (Beth) Czemże poprawia młody człowiek drogi swojej? gdy zachowa mowy twoje.
10
In toto corde meo exquisívi te: ne repéllas me a mandátis tuis. Ze wszystkiego serca mego szukałem ciebie: nie odpędzaj mię od mandatów twoich.
11
In corde meo abscóndi elóquia tua: ut non peccem tibi. W sercu mojem skryłem słowa twoje: abych nie grzeszył tobie.
12
Benedíctus es Dómine: doce me iustificatiónes tuas. Błogosławionyś jest Panie: naucz mię sprawiedliwości twoich.
13
In lábiis meis pronuntiávi ómnia iudícia oris tui. Wargami moimi opowiadałem wszystkie sądy ust twoich.
14
In via testimoniórum tuórum delectátus sum, sicut in ómnibus divítiis. Kochałem się w drodze świadectw twoich, jako we wszystkich bogactwach.
15
In mandátis tuis exercébor: et considerábo vias tuas. Będę się ćwiczył w rozkazaniach twoich: i przypatrzę się drogam twoim.
16
In iustificatiónibus tuis meditábor: non oblivíscar sermónes tuos. Będę rozmyślał w sprawiedliwościach twoich: nie zapomnę mów twoich.
17
Ghimel. Retríbue servo tuo, vivífica me: et custódiam sermónes tuos. (Gimel) Uczyń dobrze słudze twemu, ożyw mię, a będę strzegł mów twoich.
18
Revéla óculos meos: et considerábo mirabília de lege tua. Odsłoń oczy moje: a przypatrzę się dziwom zakonu twego.
19
Incola ego sum in terra: non abscóndas a me mandáta tua. Jestem ja gościem na ziemi: nie kryj przedemną mandatów twoich.
20
Concupívit ánima mea desideráre iustificatiónes tuas, in omni témpore. Pragnęła dusza moja, żądać sprawiedliwości twoich na każdy czas.
21
Increpásti supérbos: maledícti qui declínant a mandátis tuis. Zgromiłeś pyszne: przeklęci, którzy odstępują od mandatów twoich.
22
Aufer a me oppróbrium, et contémptum: quia testimónia tua exquisívi. Oddal odemnie pohańbienie i wzgardę: bom się badał o świadectwach twoich.
23
Etenim sedérunt príncipes, et advérsum me loquebántur: servus autem tuus exercebátur in iustificatiónibus tuis. Bo i książęta siadały i przeciwko mnie mówiły: ale sługa twój ćwiczył się w sprawiedliwościach twoich.
24
Nam et testimónia tua meditátio mea est: et consílium meum iustificatiónes tuæ. Bo i świadectwa twoje są rozmyślanie moje: i sprawiedliwości twoje radą moją.
25
Daleth. Adhǽsit paviménto ánima mea: vivífica me secúndum verbum tuum. (Daleth)Przylnęła do ziemie dusza moja: ożyw mię według słowa twego.
26
Vias meas enuntiávi, et exaudísti me: doce me iustificatiónes tuas. Drogi moje rozpowiedziałem, i wysłuchałeś mię: naucz mię sprawiedliwości twoich.
27
Viam iustificatiónum tuárum ínstrue me: et exercébor in mirabílibus tuis. Naucz mię drogi sprawiedliwości twoich: a będę się ćwiczył w cudach twoich.
28
Dormitávit ánima mea præ tǽdio: confírma me in verbis tuis. Drzymała dusza moja od tęsknice: posil mię w słowiech twoich.
29
Viam iniquitátis ámove a me: et de lege tua miserére mei. Drogę nieprawości oddal odemnie: a w zakonie twoim zmiłuj się nademną.
30
Viam veritátis elégi: iudícia tua non sum oblítus. Obrałem drogę prawdy: nie zapomniałem sądów twoich.
31
Adhǽsi testimóniis tuis Dómine: noli me confúndere. Przystałem do sądów twoich Panie: nie zawstydzaj mię.
32
Viam mandatórum tuórum cucúrri, cum dilatásti cor meum. Bieżałem drogą mandatów twoich, gdyś rozszerzył serce moje.
33
He. Legem pone mihi Dómine viam iustificatiónum tuárum: et exquíram eam semper. (He) Postaw mi zakon Panie drogę sprawiedliwości twoich: a będę jej szukał zawsze.
34
Da mihi intelléctum, et scrutábor legem tuam: et custódiam illam in toto corde meo. Daj mi zrozumienie, a będę się badał zakonu twego: i będę go strzegł ze wszystkiego serca mego.
35
Deduc me in sémitam mandatórum tuórum: quia ipsam vólui. Prowadź mię ścieżką mandatów twoich: bom jej pragnął.
36
Inclína cor meum in testimónia tua, et non in avarítiam. Nakłoń serce moje ku świadectwom twoim: a nie ku łakomstwu.
37
Avérte óculos meos ne vídeant vanitátem: in via tua vivífica me. Odwróć oczy moje, aby nie patrzyły na próżność: ożyw mię w drodze twojej.
38
Státue servo tuo elóquium tuum, in timóre tuo. Potwierdź słudze twemu wyrok twój, w bojaźni twojej.
39
Amputa oppróbrium meum quod suspicátus sum: quia iudícia tua iucúnda. Odetni pohańbienie moje, któregom się obawiał: abowiem sądy twoje ucieszne.
40
Ecce concupívi mandáta tua: in æquitáte tua vivífica me. Otom pożądał mandatów twoich: ożyw mię w sprawiedliwości twojej.
41
Vau. Et véniat super me misericórdia tua Dómine: salutáre tuum secúndum elóquium tuum. (Vau) A niech na mię przyjdzie, Panie, miłosierdzie twoje: zbawienie twoje według wyroku twego.
42
Et respondébo exprobrántibus mihi verbum: quia sperávi in sermónibus tuis. I odpowiem tym, którzy mi urągają słowo: iżem nadzieję miał w słowiech twoich.
43
Et ne áuferas de ore meo verbum veritátis usquequáque: quia in iudíciis tuis supersperávi. A nie odejmuj nigdy z ust moich słowa prawdy: gdyżem barzo nadzieję miał w sądziech twoich.
44
Et custódiam legem tuam semper, in sǽculum et in sǽculum sǽculi. I będę strzegł zakonu twego zawżdy: na wieki i na wieki wieku.
45
Et ambulábam in latitúdine: quia mandáta tua exquisívi. I chodziłem na przestrzeństwie: iżem pilnie szukał przykazania twego.
46
Et loquébar in testimóniis tuis in conspéctu regum: et non confundébar. I mówiłem o świadectwach twoich przed oczyma królów: a nie wstydziłem się.
47
Et meditábar in mandátis tuis, quæ diléxi. I rozmyślałem w przykazaniach twoich, którem umiłował.
48
Et levávi manus meas ad mandáta tua, quæ diléxi: et exercébar in iustificatiónibus tuis. I podniosłem ręce swe ku mandatom twoim, którem umiłował: i ćwiczyłem się w sprawiedliwościach twoich.
49
Zain. Memor esto verbi tui servo tuo, in quo mihi spem dedísti. (Zain) Pomni na słowo twoje słudze twemu, w którymeś mi nadzieję uczynił.
50
Hæc me consoláta est in humilitáte mea: quia elóquium tuum vivificávit me. To mię cieszyło w utrapieniu mojem: bo wyrok twój ożywił mię.
51
Supérbi iníque agébant usquequáque: a lege autem tua non declinávi. Pyszni barzo niesprawiedliwie czynili: a nie odstąpiłem od zakonu twego.
52
Memor fui iudiciórum tuórum a sǽculo Dómine: et consolátus sum. Pamiętałem Panie na sądy twoje od wieku: i ucieszyłem się.
53
Deféctio ténuit me, pro peccatóribus derelinquéntibus legem tuam. Mdłość mię zdymowała, dla grzeszników opuszczających zakon twój.
54
Cantábiles mihi erant iustificatiónes tuæ, in loco peregrinatiónis meæ. Pieśniami były mi ustawy twoje, na miejscu pielgrzymowania mego.
55
Memor fui nocte nóminis tui Dómine: et custodívi legem tuam. Pamiętałem w nocy na imię twoje Panie: i strzegłem zakonu twego.
56
Hæc facta est mihi: quia iustificatiónes tuas exquisívi. To mi się stało: iżem pilnie szukał sprawiedliwości twoich.
57
Heth. Pórtio mea Dómine, dixi custodíre legem tuam. (Heth) Cząstka moja Panie, obiecałem strzedz zakonu twego.
58
Deprecátus sum fáciem tuam in toto corde meo: miserére mei secúndum elóquium tuum. Prosiłem oblicza twego ze wszystkiego serca mego: zmiłuj się nademną według mowy twojej.
59
Cogitávi vias meas: et convérti pedes meos in testimónia tua. Rozmyślałem drogi moje: a obracałem nogi moje ku świadectwom twoim.
60
Parátus sum, et non sum turbátus: ut custódiam mandáta tua. Jestem gotów, a nie strwożyłem się: abych strzegł mandatów twoich.
61
Funes peccatórum circumpléxi sunt me: et legem tuam non sum oblítus. Powrozy grzeszników uplotły mię: a nie przepomniałem zakonu twego.
62
Média nocte surgébam ad confiténdum tibi, super iudícia iustificatiónis tuæ. Wstawałem o pół nocy, abych ci wyznawał dla sądów sprawiedliwości twojej.
63
Párticeps ego sum ómnium timéntium te, et custodiéntium mandáta tua. Uczestnikiem ja jestem wszystkich, którzy się boją ciebie: i strzegą przykazania twego.
64
Misericórdia tua Dómine plena est terra: iustificatiónes tuas doce me. Miłosierdzia twego Panie pełna jest ziemia: naucz mię sprawiedliwości twoich.
65
Teth. Bonitátem fecísti cum servo tuo Dómine, secúndum verbum tuum. (Teth) Uczyniłeś łaskę z sługą twoim Panie: według słowa twojego.
66
Bonitátem, et disciplínam, et sciéntiam doce me: quia mandátis tuis crédidi. Naucz mię dobroci, i karności, i umiejętności: bom uwierzył mandatom twoim.
67
Priúsquam humiliárer ego delíqui: proptérea elóquium tuum custodívi. Pierwej niźlim był uniżon, jam wykroczył: dla tego strzegłem wyroku twego.
68
Bonus es tu: et in bonitáte tua doce me iustificatiónes tuas. Dobryżeś ty: a według dobrotliwości twej naucz mię sprawiedliwości twojej.
69
Multiplicáta est super me iníquitas superbórum: ego autem in toto corde meo scrutábor mandáta tua. Rozmnożyła się nademną nieprawość pysznych: a ja ze wszystkiego serca będę się badał mandatów twoich.
70
Coagulátum est sicut lac cor eórum: ego vero legem tuam meditátus sum. Zsiadło się jako mleko serce ich: a jam rozmyślał w zakonie twoim.
71
Bonum mihi quia humiliásti me: ut discam iustificatiónes tuas. Dobrze na mię, iżeś mię uniżył: abych się nauczył sprawiedliwości twoich.
72
Bonum mihi lex oris tui, super míllia auri et argénti. Lepszy mi jest zakon ust twoich, niżli tysiące złota i srebra.
73
Iod. Manus tuæ fecérunt me, et plasmavérunt me: da mihi intelléctum, et discam mandáta tua. (Jod) Ręce twoje uczyniły mię: i ulepiły mię, daj mi rozum, a nauczę się mandatów twoich.
74
Qui timent te vidébunt me, et lætabúntur: quia in verba tua supersperávi. Którzy się ciebie boją, ujrzą mię, i rozweselą się: iżem barzo nadzieję miał w słowiech twoich.
75
Cognóvi Dómine quia ǽquitas iudícia tua: et in veritáte tua humiliásti me. Poznałem Panie, że sprawiedliwość sądy twoje: a w prawdzie twojej uniżyłeś mię.
76
Fiat misericórdia tua ut consolétur me, secúndum elóquium tuum servo tuo. Niechaj będzie miłosierdzie twoje, aby mię cieszyło: według wyroku twego słudze twemu.
77
Véniant mihi miseratiónes tuæ, et vivam: quia lex tua meditátio mea est. Niechaj na mię przyjdą litości twoje, a będę żył: bo zakon twój jest rozmyślanie moje.
78
Confundántur supérbi, quia iniúste iniquitátem fecérunt in me: ego autem exercébor in mandátis tuis. Niechaj będą zawstydzeni hardzi, bo niesłusznie niesprawiedliwość nademną czynili: a ja będę się ćwiczył w mandatach twoich.
79
Convertántur mihi timéntes te: et qui novérunt testimónia tua. Niech się obrócą do mnie, którzy się boją ciebie: i którzy znają świadectwa twoje.
80
Fiat cor meum immaculátum in iustificatiónibus tuis, ut non confúndar. Niech będzie serce moje niepokalane w sprawiedliwościach twoich: abym się nie zawstydził,
81
Caph. Defécit in salutáre tuum ánima mea: et in verbum tuum supersperávi. (Caph) Ustała dusza moja pragnąc zbawienia twego: i miałem nadzieję barzo w słowie twojem.
82
Defecérunt óculi mei in elóquium tuum, dicéntes: Quando consoláberis me? Ustały oczy moje czekając obietnice twojej: mówiąc: kiedyż mię pocieszysz?
83
Quia factus sum sicut uter in pruína: iustificatiónes tuas non sum oblítus. Bom się stał jako łagiew skórzana na mrozie: nie zapomniałem sprawiedliwości twoich.
84
Quot sunt dies servi tui? quando fácies de persequéntibus me iudícium? Wieleż jest dni sługi twego? kiedyż uczynisz z prześladowników moich sprawiedliwość?
85
Narravérunt mihi iníqui fabulatiónes: sed non ut lex tua. Powiadali mi złośnicy baśni: ale nie jako twój zakon.
86
Omnia mandáta tua véritas: iníque persecúti sunt me, ádiuva me. Wszystkie przykazania twoje prawda: prześladowali mię niesprawiedliwie, ratuj mię.
87
Paulo minus consummavérunt me in terra: ego autem non derelíqui mandáta tua. Bez mała mię nie dokończyli na ziemi: a ja nie opuszczałem mandatów twoich.
88
Secúndum misericórdiam tuam vivífica me, et custódiam testimónia oris tui. Według miłosierdzia twego ożyw mię: a będę strzygi świadectw ust twoich.
89
Lamed. In ætérnum Dómine, verbum tuum pérmanet in cælo. (Lamed) Na wieki Panie, słowo twoje trwa na niebie.
90
In generatiónem et generatiónem véritas tua: fundásti terram, et pérmanet. Do rodzaju i rodzaju prawda twoja: ugruntowałeś ziemię i trwa.
91
Ordinatióne tua persevérat dies: quóniam ómnia sérviunt tibi. Zrządzeniem twojem dzień trwa: abowiem tobie wszystko służy.
92
Nisi quod lex tua meditátio mea est: tunc forte periíssem in humilitáte mea. Jedno, że zakon twój jest rozmyślaniem mojem: tedybych był zginął w uniżeniu swojem.
93
In ætérnum non oblivíscar iustificatiónes tuas: quia in ipsis vivificásti me. Na wieki nie przepomnę sprawiedliwości twoich: boś mię przez nie ożywił.
94
Tuus sum ego, salvum me fac: quóniam iustificatiónes tuas exquisívi. Twójciem ja, zbawże mię: bociem szukał sprawiedliwości twoich.
95
Me exspectavérunt peccatóres ut pérderent me: testimónia tua intelléxi. Na mię czekali złośnicy, aby mię zatracili: zrozumiałem świadectwa twoje.
96
Omnis consummatiónis vidi finem: latum mandátum tuum nimis. Wszelkiej doskonałości widziałem koniec: barzo szerokie przykazanie twoje.
97
Mem. Quómodo diléxi legem tuam Dómine? tota die meditátio mea est. (Mem) Jakom się rozmiłował zakonu twego Panie: cały dzień jest rozmyślaniem mojem.
98
Super inimícos meos prudéntem me fecísti mandáto tuo: quia in ætérnum mihi est. Nad nieprzyjacioły moje mądrymeś mię uczynił przykazaniem twojem: bo wiecznie jest ze mną.
99
Super omnes docéntes me intelléxi: quia testimónia tua meditátio mea est. Nad wszystkie uczyciele moje zrozumiałem: bo świadectwa twoje są rozmyślanie moje.
100
Super senes intelléxi: quia mandáta tua quæsívi. Nad starce zrozumiałem: iżem się dowiadował mandatów twoich.
101
Ab omni via mala prohíbui pedes meos: ut custódiam verba tua. Od wszelakiej złej drogi hamowałem nogi moje: abych strzegł słów twoich.
102
A iudíciis tuis non declinávi: quia tu legem posuísti mihi. Nie odstępowałem od sądów twoich: boś ty mnie zakon ustawił.
103
Quam dúlcia fáucibus meis elóquia tua, super mel ori meo! Jako wdzięczne podniebieniu memu słowa twoje: nad miód ustam moim.
104
A mandátis tuis intelléxi: proptérea odívi omnem viam iniquitátis. Z przykazania twego zrozumiałem: przetożem miał w nienawiści wszelką drogę nieprawości.
105
Nun. Lucérna pédibus meis verbum tuum, et lumen sémitis meis. (Nun) Pochodnia nogom moim słowo twoje, i światłość ścieżkam moim.
106
Iurávi, et státui custodíre iudícia iustítiæ tuæ. Przysiągłem i postanowiłem strzedz sądów sprawiedliwości twojej.
107
Humiliátus sum usquequáque Dómine: vivífica me secúndum verbum tuum. Jestem zewsząd uniżony Panie: ożyw mię według słowa twego.
108
Voluntária oris mei beneplácita fac Dómine: et iudícia tua doce me. Dobrowolne ust moich przyjmi wdzięcznie Panie: a naucz mię sądów twoich.
109
Anima mea in mánibus meis semper: et legem tuam non sum oblítus. Dusza moja zawżdy w rękach moich: i nie zapomniałem zakonu twego.
110
Posuérunt peccatóres láqueum mihi: et de mandátis tuis non errávi. Zastawiali grzesznicy sidło na mię: i nie zabłądziłem od mandatów twoich.
111
Hereditáte acquisívi testimónia tua in ætérnum: quia exsultátio cordis mei sunt. Dostałem dziedzictwem świadectw twoich na wieki: bo są radością serca mego.
112
Inclinávi cor meum ad faciéndas iustificatiónes tuas in ætérnum, propter retributiónem. Nakłoniłem serca swego, abych czynił sprawiedliwości twoje na wieki dla odpłaty.
113
Samech. Iníquos ódio hábui: et legem tuam diléxi. (Samech) Złośniki miałem w nienawiści: i rozmiłowałem się zakonu twego.
114
Adiútor, et suscéptor meus es tu: et in verbum tuum supersperávi. Pomocnik i obrońca mój jesteś ty: a jam barzo nadzieję miał w słowie twojem.
115
Declináte a me malígni: et scrutábor mandáta Dei mei. Odstąpcie odemnie złośnicy: a będę się wywiadował mandatów Boga mego.
116
Súscipe me secúndum elóquium tuum, et vivam: et non confúndas me ab exspectatióne mea. Broń mię według wyroku twego, i niechaj żywię: a nie zawstydzaj mię w oczekiwaniu mojem.
117
Adiuva me, et salvus ero: et meditábor in iustificatiónibus tuis semper. Wspomóż mię a zbawion będę: i będę rozmyślał w sprawiedliwościach twoich zawżdy.
118
Sprevísti omnes discedéntes a iudíciis tuis: quia iniústa cogitátio eórum. Wzgardziłeś wszystkie odstępujące od sądów twoich: bo nieprawa myśl ich.
119
Prævaricántes reputávi omnes peccatóres terræ: ídeo diléxi testimónia tua. Poczytałem za przestępcę wszystkie grzeszniki ziemie: przetożem umiłował świadectwa twoje.
120
Confíge timóre tuo carnes meas: a iudíciis enim tuis tímui. Przebij bojaźnią twoją ciało moje: bom się bał sądów twoich.
121
Ain. Feci iudícium et iustítiam: non tradas me calumniántibus me. (Ain) Czyniłem sąd i sprawiedliwość: nie daj mię potwarcom moim.
122
Súscipe servum tuum in bonum: non calumniéntur me supérbi. Przyjmi sługę twego ku dobremu: niech mię nie potwarzają hardzi.
123
Oculi mei defecérunt in salutáre tuum: et in elóquium iustítiæ tuæ. Oczy moje ustały pragnąc zbawienia twego: i wyroków sprawiedliwości twojej.
124
Fac cum servo tuo secúndum misericórdiam tuam: et iustificatiónes tuas doce me. Uczyń z sługą twym według miłosierdzia twego: a naucz mię sprawiedliwości twoich.
125
Servus tuus sum ego: da mihi intelléctum, ut sciam testimónia tua. Sługaciem ja twój: daj mi rozumienie, abych umiał świadectwa twoje.
126
Tempus faciéndi Dómine: dissipavérunt legem tuam. Czas czynić Panie: rozmiotali zakon twój.
127
Ideo diléxi mandáta tua, super aurum et topázion. Przetożem umiłował mandaty twoje, nad złoto, i nad topazion.
128
Proptérea ad ómnia mandáta tua dirigébar: omnem viam iníquam ódio hábui. Dla tegoż według wszystkich mandatów twoich sprawowałem się: wszelką drogę nieprawą miałem w nienawiści.
129
Phe. Mirabília testimónia tua: ídeo scrutáta est ea ánima mea. (Phe) Dziwne świadectwa twoje: przetoż się ich wywiadowała dusza moja.
130
Declarátio sermónum tuórum illúminat: et intelléctum dat párvulis. Wykład słów twoich oświeca: i daje wyrozumienie malutkim.
131
Os meum apérui, et attráxi spíritum: quia mandáta tua desiderábam. Otworzyłem usta moje, i wziąłem w się ducha: iżem pragnął przykazania twego.
132
Aspice in me, et miserére mei, secúndum iudícium diligéntium nomen tuum. Wejrzysz na mię, a zmiłuj się nademną: według sądu miłujących imię twoje.
133
Gressus meos dírige secúndum elóquium tuum: et non dominétur mei omnis iniustítia. Kroki moje prostuj według słowa twego: a niech nademną żadna niesprawiedliwość nie panuje.
134
Rédime me a calúmniis hóminum: ut custódiam mandáta tua. Wykup mię od potwarzy ludzi: i będę strzegł mandatów twoich.
135
Fáciem tuam illúmina super servum tuum: et doce me iustificatiónes tuas. Oblicze twe rozświeć nad sługą twoim a naucz mię sprawiedliwości twoich.
136
Exitus aquárum deduxérunt óculi mei: quia non custodiérunt legem tuam. Strumienie łez wypuściły oczy moje, iż nie strzegły zakonu twego.
137
Sade. Iustus es Dómine: et rectum iudícium tuum. (Tsade) Sprawiedliwyś jest Panie: i sąd twój prawy.
138
Mandásti iustítiam testimónia tua: et veritátem tuam nimis. Przykazałeś sprawiedliwość świadectwa twoje, i prawdę twoję barzo.
139
Tabéscere me fecit zelus meus: quia oblíti sunt verba tua inimíci mei. Wysuszyła mię zapalczywość moja: iż zapomnieli słów twoich nieprzyjaciele moi.
140
Ignítum elóquium tuum veheménter: et servus tuus diléxit illud. Ogniste barzo słowo twoje: a sługa twój rozmiłował się go.
141
Adolescéntulus sum ego et contémptus: iustificatiónes tuas non sum oblítus. Młodzieniaszkiem jestem ja, i wzgardzony: nie zapomniałem sprawiedliwości twoich.
142
Iustítia tua, iustítia in ætérnum: et lex tua véritas. Sprawiedliwość twoja sprawiedliwość na wieki: a zakon twój prawda.
143
Tribulátio et angústia invenérunt me: mandáta tua meditátio mea est. Ucisk i utrapienie ogarnęły mię: mandaty twoje są rozmyślaniem moiem.
144
Æquitas testimónia tua in ætérnum: intelléctum da mihi, et vivam. Sprawiedliwość świadectwa twoje na wieki: daj mi rozum, a żyć będę.
145
Coph. Clamávi in toto corde meo, exáudi me Dómine: iustificatiónes tuas requíram. (Koph) Wołałem ze wszystkiego serca mego, wysłuchaj mię Panie: będę się dowiadował sprawiedliwości twoich.
146
Clamávi ad te, salvum me fac: ut custódiam mandáta tua. Wołałem ktobie, zbaw mię: abych strzegł mandatów twoich.
147
Prævéni in maturitáte, et clamávi: quia in verba tua supersperávi. Uprzedziłem barzo rano i wołałem: iżem barzo nadzieję miał w słowiech twoich.
148
Prævenérunt óculi mei ad te dilúculo: ut meditárer elóquia tua. Uprzedzały oczy moje do ciebie na świtaniu: abych rozmyślał słowa twoje.
149
Vocem meam audi secúndum misericórdiam tuam Dómine: et secúndum iudícium tuum vivífica me. Usłysz głos mój Panie, według miłosierdzia twego: a według sądu twego ożywiaj mię.
150
Appropinquavérunt persequéntes me iniquitáti: a lege autem tua longe facti sunt. Przybliżyli się prześladownicy moi ku nieprawości: a oddalili się od zakonu twego.
151
Prope es tu Dómine: et omnes viæ tuæ véritas. Blizkoś ty jest Panie: a wszystkie drogi twoje prawda.
152
Inítio cognóvi de testimóniis tuis: quia in ætérnum fundásti ea. Z początku poznałem świadectwa twoje, że na wieki ugruntowałeś je.
153
Res. Vide humilitátem meam, et éripe me: quia legem tuam non sum oblítus. (Resz) Obacz uniżenie moje, a wyrwi mię: bociem nie zapomniał zakonu twego.
154
Iúdica iudícium meum, et rédime me: propter elóquium tuum vivífica me. Osądź sąd mój, a odkup mię: dla słowa twego ożyw mię.
155
Longe a peccatóribus salus: quia iustificatiónes tuas non exquisiérunt. Daleko od grzeszników zbawienie: bo sprawiedliwości twoich nie szukali:
156
Misericórdiæ tuæ multæ Dómine: secúndum iudícium tuum vivífica me. Litości twoje mnogie Panie: ożyw mię według sądu twego.
157
Multi qui persequúntur me, et tríbulant me: a testimóniis tuis non declinávi. Wiele tych, którzy mię prześladują, i trapią mię: nie uchyliłem się od świadectw twoich.
158
Vidi prævaricántes, et tabescébam: quia elóquia tua non custodiérunt. Widziałem przestępcę, a schnąłem: że nie strzegli wyroków twoich.
159
Vide quóniam mandáta tua diléxi Dómine: in misericórdia tua vivífica me. Obacz, żem umiłował mandaty twoje Panie: ożyw mię według miłosierdzia twego.
160
Princípium verbórum tuórum véritas: in ætérnum ómnia iudícia iustítiæ tuæ. Początek słów twoich prawda: na wieki wszystkie sądy sprawiedliwości twojej.
161
Sin. Príncipes persecúti sunt me gratis: et a verbis tuis formidávit cor meum. (Szin) Książęta prześladowały mię niewinnie: a słów twoich bało się serce moje.
162
Lætábor ego super elóquia tua: sicut qui invénit spólia multa. Będę się ja weselił w wyrokach twoich: jako który nalazł korzyści wiele.
163
Iniquitátem ódio hábui, et abominátus sum: legem autem tuam diléxi. Nienawidziałem nieprawości, i brzydziłem się: a zakon twój umiłowałem.
164
Sépties in die laudem dixi tibi, super iudícia iustítiæ tuæ. Siedmkroć przez dzień chwatem tobie dawał, dla sądów sprawiedliwości twojej.
165
Pax multa diligéntibus legem tuam: et non est illis scándalum. Pokój wielki tym, którzy zakon twój miłują: a nie mają obrażenia.
166
Exspectábam salutáre tuum Dómine: et mandáta tua diléxi. Oczekiwałem zbawienia twego Panie: a mandaty twoje umiłował.
167
Custodívit ánima mea testimónia tua: et diléxit ea veheménter. Strzegła dusza moja świadectw twoich: i miłowała je barzo.
168
Servávi mandáta tua, et testimónia tua: quia omnes viæ meæ in conspéctu tuo. Chowałem mandaty twoje, i świadectwa twoje: bo wszystkie drogi moje przed oczyma twemi.
169
Tau. Appropínquet deprecátio mea in conspéctu tuo Dómine: iuxta elóquium tuum da mihi intelléctum. (Thau) Niechaj się przybliży Panie, przed cię prośba moja: według słowa twego daj mi zrozumienie.
170
Intret postulátio mea in conspéctu tuo: secúndum elóquium tuum éripe me. Niechaj modlitwa moja wnidzie przed obliczność twoję: wyrwi mię według mowy twojej.
171
Eructábunt lábia mea hymnum, cum docúeris me iustificatiónes tuas. Będą wydawać wargi moje chwałę: gdy mię nauczysz sprawiedliwości twoich.
172
Pronuntiábit lingua mea elóquium tuum: quia ómnia mandáta tua ǽquitas. Będzie opowiadał język mój wyroki twoje: bo wszystkie mandaty twoje prawość.
173
Fiat manus tua ut salvet me: quóniam mandáta tua elégi. Niech będzie ręka twoja, aby mię zbawiła: bom obrał mandaty twoje.
174
Concupívi salutáre tuum Dómine: et lex tua meditátio mea est. Pragnąłem zbawienia twego Panie: a zakon twój jest rozmyślanie moje.
175
Vivet ánima mea, et laudábit te: et iudícia tua adiuvábunt me. Będzie żyć dusza moja, i będzie cię chwalić: a sądy twe pomagać mi będą.
176
Errávi, sicut ovis quæ périit: quære servum tuum, quia mandáta tua non sum oblítus. Zbłądziłem jako owca, która zginęła: szukaj sługi twego, bom nie zapomniał przykazania twego.
119
1
Cánticum gráduum. Ad Dóminum cum tribulárer clamávi: et exaudívit me. Pieśń stopniów. Wołałem do Pana, gdym był utrapiony: i wysłuchał mię.
2
Dómine líbera ánimam meam a lábiis iníquis, et a lingua dolósa. Panie wyzwól duszę moje od ust nieprawych: i od języka zdradliwego.
3
Quid detur tibi, aut quid apponátur tibi ad linguam dolósam? Coc może być dano, abo coc może być przyłożono do języka zdradliwego?
4
Sagíttæ poténtis acútæ, cum carbónibus desolatóriis. Strzały mocarzowe ostre, z węglem pustoszącym.
5
Heu mihi, quia incolátus meus prolongátus est: habitávi cum habitántibus Cedar: Ach mnie, że się mieszkanie moje przedłożyło: mieszkałem z obywatelmi Cedar:
6
multum íncola fuit ánima mea. Długo przebywała dusza moja. z tymi, którzy nienawidzą pokoju,
7
Cum his, qui odérunt pacem, eram pacíficus: cum loquébar illis, impugnábant me gratis. byłem spokojny: gdym mówił z nimi, prześladowali mię bez przyczyny.
120
1
Cánticum gráduum. Levávi óculos meos in montes, unde véniet auxílium mihi. Pieśń stopniów. Podnosiłem oczy moje na góry: zkąd mi przyjdzie pomoc.
2
Auxílium meum a Dómino, qui fecit cælum et terram. Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemie.
3
Non det in commotiónem pedem tuum: neque dormítet qui custódit te. Niech nie da zachwiać się nodze twojej: i niech się nie zdrzymie, którzy cię strzeże.
4
Ecce non dormitábit neque dórmiet, qui custódit Israel. Oto się nie zdrzymie ani zaśnie, który strzeże Izraela.
5
Dóminus custódit te: Dóminus protéctio tua, super manum déxteram tuam. Pan cię strzeże, Pan obrona twoja: po prawej ręce twojej.
6
Per diem sol non uret te, neque luna per noctem. Nie upali cię słońce we dnie: ani miesiąc w nocy.
7
Dóminus custódit te ab omni malo: custódiat ánimam tuam Dóminus. Pan cię strzeże ode wszego złego: Pan niech strzeże dusze twojej.
8
Dóminus custódiat intróitum tuum et éxitum tuum: ex hoc nunc et usque in sǽculum. Pan niech strzeże wejścia twego i wyjścia twego, odtąd i aż na wieki.
121
1
Cánticum gráduum. Lætátus sum in his, quæ dicta sunt mihi: In domum Dómini íbimus. Pieśń stopniów. Weseliłem się z tego co mi powiedziano: pójdziemy do domu Pańskiego.
2
Stantes erant pedes nostri, in átriis tuis Ierúsalem. Stawały nogi nasze w sieniach twoich Jeruzalem.
3
Ierúsalem, quæ ædificátur ut cívitas: cuius participátio eius in idípsum. Jeruzalem, które się buduje jako miasto: którego uczestnictwo spółeczne.
4
Illuc enim ascendérunt tribus, tribus Dómini: testimónium Israel ad confiténdum nómini Dómini. Bo tam wstępowały pokolenia, pokolenia Pańskie: świadectwo Izrael, ku wyznawaniu imieniu Pańskiemu.
5
Quia illic sedérunt sedes in iudício, sedes super domum David. Bo tam postawione są stolice na sąd: stolice w domu Dawidowym.
6
Rogáte quæ ad pacem sunt Ierúsalem: et abundántia diligéntibus te. Proście co jest ku pokojowi Jeruzalem: a dostatek tym, którzy cię miłują.
7
Fiat pax in virtúte tua: et abundántia in túrribus tuis. Niechaj będzie pokój w mocy twojej, a dostatek w basztach twoich.
8
Propter fratres meos et próximos meos, loquébar pacem de te: Dla braciej mojej i bliźnich moich: mówiłem pokój o tobie.
9
propter domum Dómini Dei nostri, quæsívi bona tibi. Dla domu Pana Boga naszego: szukałem dobra tobie.
122
1
Cánticum gráduum. Ad te levávi óculos meos, qui hábitas in cælis. Pieśń Stopniów. Ku tobie podnosiłem oczy moje: który mieszkasz w niebiesiech.
2
Ecce sicut óculi servórum, in mánibus dominórum suórum, sicut óculi ancíllæ in mánibus dóminæ suæ: ita óculi nostri ad Dóminum Deum nostrum, donec misereátur nostri. Oto jako oczy sług w rękach Panów swoich. Jako oczy służebnice w rękach Paniej swojej; tak oczy nasze do Pana Boga naszego, aż się zmiłuje nad nami.
3
Miserére nostri Dómine, miserére nostri: quia multum repléti sumus despectióne: Zmiłuj się nad nami Panie, zmiłuj się nad nami: bośmyć barzo napełnieni wzgardy.
4
quia multum repléta est ánima nostra: oppróbrium abundántibus, et despéctio supérbis. Bo jest barzo napełniona dusza nasza pośmiewiskiem bogatych, i wzgardą pysznych.
123
1
Cánticum gráduum. Nisi quia Dóminus erat in nobis, dicat nunc Israel: Pieśń Stopniów. Jedno że Pan był z nami, niech teraz powie Izrael:
2
nisi quia Dóminus erat in nobis, cum exsúrgerent hómines in nos, Jedno, że Pan był z nami. Gdy na nas ludzie powstali,
3
forte vivos deglutíssent nos: cum irascerétur furor eórum in nos, Snadźby nas byli żywo pożarli. Gdy się gniewała zapalczywość ich przeciwko nam,
4
fórsitan aqua absorbuísset nos. Snadźby nas była woda zatopiła. Strumień przeszła dusza nasza,
5
Torréntem pertransívit ánima nostra: fórsitan pertransísset ánima nostra aquam intolerábilem. Snadźby była przeszła dusza nasza wodę nie przebytą.
6
Benedíctus Dóminus, qui non dedit nos in captiónem déntibus eórum. Błogosławiony Pan, który nas nie dał w zachwyceni zębom ich.
7
Anima nostra sicut passer erépta est de láqueo venántium: láqueus contrítus est, et nos liberáti sumus. Dusza nasza jako wróbel, wyrwana jest z sidła łowiących. Sidło się potargało, a myśmy wybawieni.
8
Adiutórium nostrum in nómine Dómini, qui fecit cælum et terram. Wspomożenie nasze w imieniu Pańskiem, który stworzył niebo i ziemię.
124
1
Cánticum gráduum. Qui confídunt in Dómino, sicut mons Sion: non commovébitur in ætérnum, qui hábitat Pieśń stopniów. Którzy ufają w Panu, jako góra Sion: nie poruszy się na wieki, który mieszka
2
in Ierúsalem. Montes in circúitu eius: et Dóminus in circúitu pópuli sui, ex hoc nunc et usque in sǽculum. W Jeruzalem. Góry około niego: a Pan około ludu swego, odtąd i aż na wieki.
3
Quia non relínquet Dóminus virgam peccatórum super sortem iustórum: ut non exténdant iusti ad iniquitátem manus suas. Bo nie zostawi Pan laski grzeszników nad dziedzictwem sprawiedliwych: aby sprawiedliwi nie ściągnęli ręki swej ku niesprawiedliwości.
4
Bénefac Dómine bonis, et rectis corde. Czyń dobrze Panie dobrym, i tym, którzy są prawego serca.
5
Declinántes autem in obligatiónes, addúcet Dóminus cum operántibus iniquitátem: pax super Israel. Ale te, którzy ustępują za obowiązkami, powiedzie Pan z działającymi nieprawość: pokój nad Izraelem.
125
1
Cánticum gráduum. In converténdo Dóminus captivitátem Sion: facti sumus sicut consoláti: Pieśń Stopniów. Gdy Pan nawrócił niewolą Sion, staliśmy się jako pocieszeni.
2
tunc replétum est gáudio os nostrum: et lingua nostra exsultatióne. Tunc dicent inter gentes: Magnificávit Dóminus fácere cum eis. Tedy się napełniły weselem usta nasze, a język nasz radością. Tedy mówić będą między narody: Wielmożne rzeczy uczynił Pan z nimi.
3
Magnificávit Dóminus fácere nobíscum: facti sumus lætántes. Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nami: staliśmy się weseli.
4
Convérte Dómine captivitátem nostram, sicut torrens in austro. Nawróćże Panie pojmanie nasze, jako strumień na południe.
5
Qui séminant in lácrymis, in exsultatióne metent. Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością.
6
Eúntes ibant et flebant, mitténtes sémina sua. Veniéntes autem vénient cum exsultatióne, portántes manípulos suos. Idąc szli i płakali, rozsiewając nasienia swoje. Ale wracając się przyjdą z weselem, niosąc snopy swoje.
126
1
Cánticum gráduum Salomónis. Nisi Dóminus ædificáverit domum, in vanum laboravérunt qui ædíficant eam. Nisi Dóminus custodíerit civitátem, frustra vígilat qui custódit eam. Pieśń stopniów Salomona. Jeśli Pan niezbuduje domu, próżno pracowali, którzy ji budują. Jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuje, który go strzeże.
2
Vanum est vobis ante lucem súrgere: súrgite postquam sedéritis, qui manducátis panem dolóris. Cum déderit diléctis suis somnum: Próżno macie przededniem wstawać, wstańcie skoro usiądziecie, którzy pożywacie chleba boleści. Gdy da miłym swym spanie,
3
ecce heréditas Dómini, fílii: merces, fructus ventris. Oto dziedzictwo Pańskie synowie, zapłata, owoc, żywota.
4
Sicut sagíttæ in manu poténtis: ita fílii excussórum. Jako strzały w ręku mocarza, tak synowie utrapionych.
5
Beátus vir qui implévit desidérium suum ex ipsis: non confundétur cum loquétur inimícis suis in porta. Błogosławiony człowiek, który napełnił żądzę swoję z nich: nie zawstydzi sio kiedy będzie mówił, z nieprzyjaciółmi swemi w bramie.
127
1
Cánticum gráduum. Beáti omnes, qui timent Dóminum, qui ámbulant in viis eius. Pieśń Stopniów. Błogosławieni wszyscy, którzy się boją Pana: którzy chodzą drogami jego.
2
Labóres mánuum tuárum quia manducábis: beátus es, et bene tibi erit. Prace rąk twoich, że pożywać będziesz: szczęśliwyś jest, i dobrze się mieć będziesz.
3
Uxor tua sicut vitis abúndans, in latéribus domus tuæ. Fílii tui sicut novéllæ olivárum, in circúitu mensæ tuæ. Żona twoja jako winna macica, płodna w kąciech domu twego. Synowie twoi jako latorostki oliwne około stołu twego.
4
Ecce sic benedicétur homo, qui timet Dóminum. Oto tak ubłogosławion będzie człowiek, który się boi Pana.
5
Benedícat tibi Dóminus ex Sion: et vídeas bona Ierúsalem ómnibus diébus vitæ tuæ. Niechżeć błogosławi Pan z Sionu: i oglądaj dobra Jeruzalem po wszystkie dni żywota twego.
6
Et vídeas fílios filiórum tuórum, pacem super Israel. I oglądaj syny synów twoich, pokój nad Izraelem.
128
1
Cánticum gráduum. Sæpe expugnavérunt me a iuventúte mea, dicat nunc Israel: Pieśń Stopniów, Często walczyli na mię od młodości mojej: niech teraz powie Izrael.
2
sæpe expugnavérunt me a iuventúte mea: étenim non potuérunt mihi. Często walczyli na mię od młodości mojej: wszakże mię nie przemogli.
3
Supra dorsum meum fabricavérunt peccatóres: prolongavérunt iniquitátem suam. Na grzbiecie moim budowali grzesznicy: przedłużali nieprawość swoję.
4
Dóminus iustus concídit cervíces peccatórum: Pan sprawiedliwy uciął szyję grzeszników:
5
confundántur et convertántur retrórsum omnes, qui odérunt Sion. Niecił będą zawstydzeni i na zad obróceni wszyscy, którzy Sion mają w nienawiści.
6
Fiant sicut fœnum tectórum: quod priúsquam evellátur, exáruit: Niech będą jako trawa na dachu: która pierwej uschła, niżeli ją wyrwą.
7
de quo non implévit manum suam qui metit, et sinum suum qui manípulos cólligit. Którą nie napełnił ręki swojej, któryż nie: am łona swego ten, który snopy zbiera.
8
Et non dixérunt qui præteríbant: Benedíctio Dómini super vos: benedíximus vobis in nómine Dómini. I nie rzekli, którzy mimo szli: Błogosławieństwo Pańskie nad wami: Błogosławilichmy wam w imię Pańskie
129
1
Cánticum gráduum. De profúndis clamávi ad te Dómine: Pleśń Stopniów. Z głębokości wołałem ku tobie Panie:
2
Dómine exáudi vocem meam. Fiant aures tuæ intendéntes, in vocem deprecatiónis meæ. Panie wysłuchaj głos mój. Niech będą uszy twoje nakłonione na głos modlitwy mojej,
3
Si iniquitátes observáveris Dómine: Dómine quis sustinébit? Jeśli będziesz obaczał nieprawości Panie: Panie któż wydzierży:
4
Quia apud te propitiátio est: et propter legem tuam sustínui te Dómine. Sustínuit ánima mea in verbo eius: Abowiem u ciebie jest ubłaganie: i dla zakonu twego czekałem cię Panie. Czekała dusza moja na słowo jego,
5
sperávit ánima mea in Dómino. Nadzieję miała dusza moja w Panu.
6
A custódia matutína usque ad noctem: speret Israel in Dómino. Od strażej porannej, aż do nocy, niechaj nadzieję ma Izrael w Panu.
7
Quia apud Dóminum misericórdia: et copiósa apud eum redémptio. Bo u Pana miłosierdzie: i obfite u niego odkupienie.
8
Et ipse rédimet Israel, ex ómnibus iniquitátibus eius. A on odkupi Izraela, ze wszystkich nieprawości jego.
130
1
Cánticum gráduum David. Dómine non est exaltátum cor meum: neque eláti sunt óculi mei. Neque ambulávi in magnis: neque in mirabílibus super me. Pieśń stopniów Dawidowa. Panie, nie wyniosło się serce moje: ani się wywyższyły oczy moje. Anim chodził w rzeczach wielkich ani w dziwnych nad mię.
2
Si non humíliter sentiébam: sed exaltávi ánimam meam: sicut ablactátus est super matre sua, ita retribútio in ánima mea. Jeślim nie pokornie rozumiał, alem wywyższał duszę moje. Jako dzieciątko ostawione u matki swojej: tak odpłata na duszy mojej.
3
Speret Israel in Dómino, ex hoc nunc et usque in sǽculum. Niechajże Izrael nadzieję ma w Panu odtąd aż na wieki
131
1
Cánticum gráduum. Meménto Dómine David, et omnis mansuetúdinis eius: Pieśń Stopniów. Pomni Panie na Dawida, i na wszystkę cichość Jego.
2
sicut iurávit Dómino, votum vovit Deo Iacob: Jako przysiągł Panu, ślubował ślub Bogu Jakóbowemu.
3
Si introíero in tabernáculum domus meæ, si ascéndero in lectum strati mei: Jeśli wnidę do przybytku domu mego, Jeśli wstąpię na łoże posłania mego:
4
si dédero somnum óculis meis, et pálpebris meis dormitatiónem: Jeśli przypuszczę sen na oczy moje, i drzymanie na powieki moje.
5
et réquiem tempóribus meis: donec invéniam locum Dómino, tabernáculum Deo Iacob. I odpoczynek na skronie mojej: aż najdę miejsce Panu, przybytek Bogu Jakób.
6
Ecce audívimus eam in Ephrata: invénimus eam in campis silvæ. Otośmy o nim słyszeli w Ephracie, naleźliśmy ji na polach leśnych.
7
Introíbimus in tabernáculum eius: adorábimus in loco, ubi stetérunt pedes eius. Wnidziemy do przybytku jego: kłaniać się będziemy na miejscu, gdzie stały nogi jego.
8
Surge Dómine in réquiem tuam, tu et arca sanctificatiónis tuæ. Powstań Panie do od poczynienia twego, ty i skrzynia poświęcenia twego.
9
Sacerdótes tui induántur iustítiam: et sancti tui exsúltent. Kapłani twoi niech się obloką w sprawiedliwość, a święci twoi niechaj się weselą.
10
Propter David servum tuum, non avértas fáciem christi tui. Dla Dawida sługi twego, nie odwracaj oblicza Chrystusa twojego.
11
Iurávit Dóminus David veritátem, et non frustrábitur eam: de fructu ventris tui ponam super sedem tuam. Przysiągł Pan Dawidowi prawdę, a nie odmieni jej: z owocu żywota twego posadzę na stolicy twojej.
12
Si custodíerint fílii tui testaméntum meum, et testimónia mea hæc quæ docébo eos: et fílii eórum usque in sǽculum, sedébunt super sedem tuam. Jeśli synowie twoi strzedz będą testamentu mego: i świadectw moich tych, których ich nauczę. I synowie ich aż na wieki będą siedzieć na stolicy twojej.
13
Quóniam elégit Dóminus Sion: elégit eam in habitatiónem sibi. Abowiem Pan obrał Sion: obrał ji na mieszkanie sobie.
14
Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi: hic habitábo, quóniam elégi eam. To odpoczynienie moje na wieki wieków: tu mieszkać będę, bom je obrał.
15
Víduam eius benedícens benedícam: páuperes eius saturábo pánibus. Wdowę jego błogosławiąc błogosławię: ubogie jego nasycę chlebem.
16
Sacerdótes eius índuam salutári: et sancti eius exsultatióne exsultábunt. Kapłany jego przyoblokę zbawieniem: a święci jego weselem weselić się będą.
17
Illuc prodúcam cornu David, parávi lucérnam christo meo. Tam wyniosę róg Dawidowi, zgotowałem pochodnią Chrystusowi memu.
18
Inimícos eius índuam confusióne: super ipsum autem efflorébit sanctificátio mea. Nieprzyjacioły jego przyoblokę wstydem: a nad nim się rozkwitnie poświęcenie moje.
132
1
Cánticum gráduum David. Ecce quam bonum, et quam iucúndum, habitáre fratres in unum: Pieśń stopniów Dawida. Oto jako dobra, a jako wdzięczna rzecz mieszkać braciej społem.
2
sicut unguéntum in cápite, quod descéndit in barbam, barbam Aaron: quod descéndit in oram vestiménti eius: Jako olejek na głowie, który spływa na brodę, brodę Aaronowę. Który spływa na kraje odzienia jego:
3
sicut ros Hermon, qui descéndit in montem Sion. Quóniam illic mandávit Dóminus benedictiónem, et vitam usque in sǽculum. Jako rosa Hermon, która zstępuje na górę Sion. Abowiem tam przykazał Pan błogosławieństwo, i żywot aż na wieki.
133
1
Cánticum gráduum. Ecce nunc benedícite Dóminum, omnes servi Dómini: qui statis in domo Dómini, in átriis domus Dei nostri, Pieśń Stopniów. Otóż teraz błogosławcie Pana, wszyscy słudzy Pańscy. Którzy stoicie w domu Pańskim, w sieniach domu Boga naszego.
2
in nóctibus extóllite manus vestras in sancta, et benedícite Dóminum. W nocy podnoście ręce wasze ku świątnicy, a błogosławcie Pana.
3
Benedícat te Dóminus ex Sion, qui fecit cælum et terram. Niechaj cię błogosławi Pan z Sionu, który stworzył niebo i ziemię.
134
1
Allelúia. Laudáte nomen Dómini, laudáte servi Dóminum. Alleluja. Chwalcie imię Pańskie, chwalcie słudzy Pana.
2
Qui statis in domo Dómini, in átriis domus Dei nostri. Którzy stoicie w domu Pańskim, w sieniach domu Boga naszego.
3
Laudáte Dóminum, quia bonus Dóminus: psállite nómini eius, quóniam suáve. Chwalcie Pana, bo dobry Pan: śpiewajcie imieninowi jego, bo wdzięczne.
4
Quóniam Iacob elégit sibi Dóminus, Israel in possessiónem sibi. Abowiem Jakóba obrał sobie Pan: Izraela za osiadłość swoję.
5
Quia ego cognóvi quod magnus est Dóminus, et Deus noster præ ómnibus diis. Bomci ja doznał, iż wielki jest Pan, a Bóg nasz nade wszemi bogi.
6
Omnia quæcúmque vóluit, Dóminus fecit, in cælo, in terra, in mari et in ómnibus abýssis. Wszystko co jedno chciał Pan, uczynił na niebie, na ziemi, na morzu, i we wszystkich przepaściach.
7
Edúcens nubes ab extrémo terræ: fúlgura in plúviam fecit. Qui prodúcit ventos de thesáuris suis: Który wywodzi obłoki z kończyn ziemie: łyskawice na deszcz uczynił. Który wywodzi wiatry z skarbów swoich:
8
qui percússit primogénita Ægýpti ab hómine usque ad pecus. Który pobił pierworodne Egiptskie od człowieka aż do będlęcia.
9
Et misit signa et prodígia in médio tui Ægýpte: in Pharaónem, et in omnes servos eius. I posłał znaki i cuda w pośród ciebie Egiptcie, na Faraona i na wszystkie sługi jego.
10
Qui percússit gentes multas: et occídit reges fortes: Który poraził wiele narodów: i pozabijał króle mocne.
11
Sehon regem Amorrhæórum, et Og regem Basan, et ómnia regna Chánaan. Sehona króla Amorrejczyków, i Oga króla Bazan, i wszystkie królestwa Chanaan.
12
Et dedit terram eórum hereditátem, hereditátem Israel pópulo suo. I dał ziemię ich w dziedzictwo, w dziedzictwo ludowi swemu Izrael.
13
Dómine nomen tuum in ætérnum: Dómine memoriále tuum in generatiónem et generatiónem. Panie, imię twoje na wieki: Panie, pamiątka twoja do narodu i narodu.
14
Quia iudicábit Dóminus pópulum suum: et in servis suis deprecábitur. Bo Pan będzie sądził lud swój: a da się uprosić sługom swoim.
15
Simulácra géntium argéntum et aurum, ópera mánuum hóminum. Bałwany pogańskie srebro i złoto, robota rąk ludzkich.
16
Os habent, et non loquéntur: óculos habent, et non vidébunt. Usta mają a nie będą mówić: oczy mają a nie ujrzą.
17
Aures habent, et non áudient: neque enim est spíritus in ore ipsórum. Uszy mają a nie usłyszą: bo niemasz tchnienia w uściech ich.
18
Símiles illis fiant qui fáciunt ea: et omnes, qui confídunt in eis. Niech im podobni będą, którzy je czynią: i wszyscy, którzy w nich ufają.
19
Domus Israel benedícite Dómino: domus Aaron benedícite Dómino. Domie Izraelski błogosławcie Panu: Domie Aaron błogosławcie Panu.
20
Domus Levi benedícite Dómino: qui timétis Dóminum, benedícite Dómino. Domie Lewi błogosławcie Panu: którzy się boicie Pana, błogosławcie Panu.
21
Benedíctus Dóminus ex Sion, qui hábitat in Ierúsalem. Błogosławiony Pan z Sionu, który mieszka w Jeruzalem.
135
1
Allelúia. Confitémini Dómino quóniam bonus: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Alleluja. Wyznawajcie Panu, bo dobry: bo na wieki miłosierdzie jego.
2
Confitémini Deo deórum: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Wyznawajcie Bogu nad Bogi: bo na wieki miłosierdzie jego.
3
Confitémini Dómino dominórum: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Wyznawajcie Panu nad Pany: bo na wieki miłosierdzie jego.
4
Qui facit mirabília magna solus: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który sam czyni wielkie dziwy: bo na wieki miłosierdzie jego.
5
Qui fecit cælos in intelléctu: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który uczynił niebiosa z rozumem: bo na wieki miłosierdzie jego.
6
Qui firmávit terram super aquas: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który utwierdził ziemię nad wodami: bo na wieki miłosierdzie jego.
7
Qui fecit luminária magna: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który uczynił światła wielkie: bo na wieki miłosierdzie jego.
8
Solem in potestátem diéi: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Słońce, aby panowało we dnie: bo na wieki miłosierdzie jego.
9
Lunam et stellas in potestátem noctis: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Miesiąc i gwiazdy, aby panowały w nocy: bo na wieki miłosierdzie jego.
10
Qui percússit Ægýptum cum primogénitis eórum: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który pobił Egipt z ich pierworodnymi: bo na wieki miłosierdzie jego:
11
Qui edúxit Israel de médio eórum: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który wywiódł Izraela z pośrodku ich, bo na wieki miłosierdzie jego.
12
In manu poténti et bráchio excélso: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Ręką mocną i ramieniem wysokiem: bo na wieki miłosierdzie jego.
13
Qui divísit mare Rubrum in divisiónes: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który rozdzielił morze Czerwone na rozdziały: bo na wieki miłosierdzie jego.
14
Et edúxit Israel per médium eius: quóniam in ætérnum misericórdia eius. I przeprowadził lud Izraelski przez pośrodek jego: bo na wieki miłosierdzie jego.
15
Et excússit Pharaónem, et virtútem eius in mari Rubro: quóniam in ætérnum misericórdia eius. I zrzucił Faraona i wojsko jego w morze Czerwone: bo nawlekł miłosierdzie jego.
16
Qui tradúxit pópulum suum per desértum: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który przeprowadził lud swój przez puszczą: bo na wieki miłosierdzie jego.
17
Qui percússit reges magnos: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który poraził króle wielkie: bo na wieki miłosierdzie jego.
18
Et occídit reges fortes: quóniam in ætérnum misericórdia eius. I pobił króle możne: bo na wieki miłosierdzie jego.
19
Sehon regem Amorrhæórum: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Sehona króla Amorrejczyków: bo na wieki miłosierdzie jego.
20
Et Og regem Basan: quóniam in ætérnum misericórdia eius. I Oga króla Bazan: bo na wieki miłosierdzie jego.
21
Et dedit terram eórum hereditátem: quóniam in ætérnum misericórdia eius. I dał ziemię ich w dziedzictwo: bo na wieki miłosierdzie jego.
22
Hereditátem Israel servo suo: quóniam in ætérnum misericórdia eius. W dziedzictwo Izraelowi słudze swemu: bo na wieki miłosierdzie jego.
23
Quia in humilitáte nostra memor fuit nostri: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Abowiem w uniżeniu naszem pamiętał na nas: bo na wieki miłosierdzie jego.
24
Et redémit nos ab inimícis nostris: quóniam in ætérnum misericórdia eius. I odkupił nas od nieprzyjaciół naszych: bo na wieki miłosierdzie jego.
25
Qui dat escam omni carni: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Który daje pokarm wszelkiemu ciału: bo na wieki miłosierdzie jego.
26
Confitémini Deo cæli: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Confitémini Dómino dominórum: quóniam in ætérnum misericórdia eius. Wyznawajcie Boga nieba: bo na wieki miłosierdzie Jego. Wyznawajcie Panu nad Pany: bo na wieki jest miłosierdzie jego.
136
1
Psalmus David, Ieremíæ. Super flúmina Babylónis, illic sédimus et flévimus, cum recordarémur Sion: Psalm Dawidowi, Jeremiasza. Nad rzekami Babilońskiej ziemie, tameśmy siedzieli i płakali: gdyśmy wspominali na Sion.
2
in salícibus in médio eius, suspéndimus órgana nostra. Na wierzbach w pośród jej, powieszaliśmy muzyckie naczynia nasze.
3
Quia illic interrogavérunt nos, qui captívos duxérunt nos, verba cantiónum: et qui abduxérunt nos: Hymnum cantáte nobis de cánticis Sion. Bo nas tam pytali, którzy nas w niewolą zagnali, o słowach pieśni. A którzy nas zawiedli: śpiewajcie nam pieśń z pieśni Siońskich.
4
Quómodo cantábimus cánticum Dómini in terra aliéna? Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w cudzej ziemi?
5
Si oblítus fúero tui Ierúsalem, oblivióni detur déxtera mea. Jeśli cię zapomnię Jeruzalem, niech zapomniana będzie prawica moja.
6
Adhǽreat lingua mea fáucibus meis, si non memínero tui: si non proposúero Ierúsalem in princípio lætítiæ meæ. Niechaj przyschnie język mój do podniebienia mego, jeślibym na cię nie pomniał: Jeślibym nie pokładał Jeruzalem, na początku wesela mego.
7
Memor esto Dómine filiórum Edom, in die Ierúsalem: qui dicunt: Exinaníte, exinaníte usque ad fundaméntum in ea. Pomni Panie na syny Edom, w dzień Jeruzalem: Którzy mówią: spustoście, spustoście aż do gruntu w niem.
8
Fília Babylónis mísera: beátus, qui retríbuet tibi retributiónem tuam, quam retribuísti nobis. Córko Babilońska nędznico: błogosławiony, który tobie odda nagrodę twoję, którąś nam zadziałała.
9
Beátus, qui tenébit, et allídet párvulos tuos ad petram. Błogosławiony, który pochwyci, i roztrąci dzieci twe o opokę.
137
1
Ipsi David. Confitébor tibi Dómine in toto corde meo: quóniam audísti verba oris mei. In conspéctu angelórum psallam tibi: Samemu Dawidowi. Będęć Panie wyznawał ze wszystkiego serca mego: żeś wysłuchał słów ust moich. Przed oblicznością Aniołów będęć śpiewał:
2
adorábo ad templum sanctum tuum, et confitébor nómini tuo, super misericórdia tua et veritáte tua: quóniam magnificásti super omne, nomen sanctum tuum. Będę się kłaniał ku kościołowi twemu świętemu, i będę wyznawał imieniowi twojemu. Dla miłosierdzia twego i dla prawdy twojej: boś uwielbił nadewszystko święte imię twoje.
3
In quacúmque die invocávero te, exáudi me: multiplicábis in ánima mea virtútem. W którykolwiek dzień wzywać cię będę, wysłuchaj mię: rozmnożysz moc w duszy mojej.
4
Confiteántur tibi Dómine omnes reges terræ: quia audiérunt ómnia verba oris tui. Niech ci wyznawają Panie wszyscy królowie ziemscy: bo słyszeli wszystkie słowa ust twoich.
5
Et cantent in viis Dómini: quóniam magna est glória Dómini. I niech śpiewają na drogach Pańskich: iż wielka jest chwiała Pańska.
6
Quóniam excélsus Dóminus, et humília réspicit: et alta a longe cognóscit. Abowiem wysoki Pan: a na niskie patrzy: a wysokie z daleka poznawa.
7
Si ambulávero in médio tribulatiónis, vivificábis me: et super iram inimicórum meórum extendísti manum tuam, et salvum me fecit déxtera tua. Jeślibym chodził w pośrodku utrapienia, ożywisz mię: a na gniew nieprzyjaciół moich wyciągnąłeś rękę twoje: i zbawiła mię prawica twoja.
8
Dóminus retríbuet pro me: Dómine misericórdia tua in sǽculum: ópera mánuum tuárum ne despícias. Pan odda za mię: Panie miłosierdzie twoje na wieki: dzieła rąk twoich nie wzgardzaj.
138
1
In finem, psalmus David. Dómine probásti me, et cognovísti me: Na koniec, Psalm Dawidowi. Panie doświadczyłeś mię, i doznałeś mię:
2
tu cognovísti sessiónem meam, et resurrectiónem meam. Tyś doznał siedzenia mego, i wstawania mego.
3
Intellexísti cogitatiónes meas de longe: sémitam meam, et funículum meum investigásti. Wyrozumiałeś myśli moje z daleka: wyśladowałeś ścieżkę moje i sznur mój.
4
Et omnes vias meas prævidísti: quia non est sermo in lingua mea. I przewiedziałeś wszystkie drogi moje: bo mniemasz mowy w języku moim.
5
Ecce Dómine tu cognovísti ómnia novíssima, et antíqua: tu formásti me, et posuísti super me manum tuam. Oto Panie, tyś poznał wszystkie rzeczy, napośledniejsze i dawne: tyś mię utworzył, i położyłeś na mnie rękę swoję.
6
Mirábilis facta est sciéntia tua ex me: confortáta est, et non pótero ad eam. Dziwna się stała znajomość twoja z strony mnie: zmocniła się, i nie będę mógł do niej.
7
Quo ibo a spíritu tuo? et quo a fácie tua fúgiam? Dokąd pójdę od ducha twego? a kędy uciekę od oblicza twego?
8
Si ascéndero in cælum, tu illic es: si descéndero in inférnum, ades. Jeśli wstąpię do nieba, tameś ty jest: jeśli zstąpię do piekła, tameś jest.
9
Si súmpsero pennas meas dilúculo, et habitávero in extrémis maris: Jeśli wezmę skrzydła moje rano, a będę mieszkał na końcu morza.
10
étenim illuc manus tua dedúcet me: et tenébit me déxtera tua. I tam mię doprowadzi ręka twoja: i trzymać mię będzie prawica twoja.
11
Et dixi: Fórsitan ténebræ conculcábunt me: et nox illuminátio mea in delíciis meis. I rzekłem: Owa podobno ciemności zakryją mię: i noc oświecenie moje, w rozkoszach moich.
12
Quia ténebræ non obscurabúntur a te, et nox sicut dies illuminábitur: sicut ténebræ eius, ita et lumen eius. Abowiem ciemność nie zaciemia tobie, a noc jako dzień będzie oświecona: jako ciemność jej, tak i światłość jego.
13
Quia tu possedísti renes meos: suscepísti me de útero matris meæ. Abowiem tyś posiadł nerki moje: przyjąłeś mię z żywota matki mojej.
14
Confitébor tibi quia terribíliter magnificátus es: mirabília ópera tua, et ánima mea cognóscit nimis. Wyznawać ci będę, iżeś się straszliwie uwielbił: dziwne sprawy twoje, a dusza moja zna barzo.
15
Non est occultátum os meum a te, quod fecísti in occúlto: et substántia mea in inferióribus terræ. Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, którąś uczynił w skry tości: iistność moja w niskościach ziemie.
16
Imperféctum meum vidérunt óculi tui, et in libro tuo omnes scribéntur: dies formabúntur, et nemo in eis. Niedoskonałość moje widziały oczy twoje: i w księgach twoich wszystkie będą napisane: dni będą kształtowane: a żaden z nich.
17
Mihi autem nimis honorificáti sunt amíci tui, Deus: nimis confortátus est principátus eórum. A u mnie w wielkiej uczciwości są Boże przyjaciele twoi: barzo się zmocniło ich panowanie.
18
Dinumerábo eos, et super arénam multiplicabúntur: exsurréxi, et adhuc sum tecum. Będę je liczył, i rozmnożą się nad piasek: powstałem, a jeszczem jest z tobą.
19
Si occíderis Deus peccatóres: viri sánguinum declináte a me: Jeśli Boże pobijesz grzeszniki: mężowie krwawi odstąpcie odemnie.
20
quia dícitis in cogitatióne: Accípient in vanitáte civitátes tuas. Bo mówicie w myśli: wezmą próżno miasta twoje
21
Nonne qui odérunt te Dómine, óderam: et super inimícos tuos tabescébam? Izalim nie miał w nienawiści tych, którzy cię nienawidzą Panie? i nie schnąłem nad nieprzyjacioły twemi
22
Perfécto ódio óderam illos: et inimíci facti sunt mihi. Doskonałą nienawiścią nienawidziałem ich: i stali mi się nieprzyjacioły.
23
Proba me Deus, et scito cor meum: intérroga me, et cognósce sémitas meas. Doświadcz mię Boże, a znaj serce moje: próbuj mię, a poznaj ścieżki moje:
24
Et vide, si via iniquitátis in me est: et deduc me in via ætérna. A obacz, jeśli droga nieprawości we mnie jest: i prowadź mię drogą wiekuistą.
139
1
In finem, Psalmus David. Na koniec, Psalm Dawidowi.
2
Eripe me Dómine ab hómine malo: a viro iníquo éripe me. Wyrwi mię Panie od człowieka złego: od męża złośliwego wyrwi mię.
3
Qui cogitavérunt iniquitátes in corde: tota die constituébant prœ́lia. Którzy myślili nieprawości w sercu: cały dzień stawiali bitwy.
4
Acuérunt linguas suas sicut serpéntis: venénum áspidum sub lábiis eórum. Zaostrzyli języki swe jako wężowe, jad żmijow pod ich wargami.
5
Custódi me Dómine de manu peccatóris: et ab homínibus iníquis éripe me. Qui cogitavérunt supplantáre gressus meos: Zachowaj mię Panie od ręki grzesznika: a od ludzi niesprawiedliwych wyrwi mię. Którzy myślili wywrócić kroki moje:
6
abscondérunt supérbi láqueum mihi: et funes extendérunt in láqueum: iuxta iter scándalum posuérunt mihi. Zakryli pyszni sidła na mię. I powrozy rozciągnęli na sidło: zastawili mi przy ścieżce obrazę.
7
Dixi Dómino: Deus meus es tu: exáudi Dómine vocem deprecatiónis meæ. Rzekłem Panu, tyś jest Bóg mój: wysłuchaj Panie głos prośby mojej.
8
Dómine, Dómine virtus salútis meæ: obumbrásti super caput meum in die belli: Panie, Panie, mocy zbawienia mego: zasłoniłeś głowę moję w dzień wojny.
9
ne tradas me Dómine a desidério meo peccatóri: cogitavérunt contra me, ne derelínquas me, ne forte exalténtur. Nie podaj mię Panie, nad wolą moją, grzesznikowi: myślili przeciwko mnie, nie opuszczaj mię, by się snadź nie podnieśli.
10
Caput circúitus eórum: labor labiórum ipsórum opériet eos. Głowa oblężenia ich, i praca warg ich okryje je.
11
Cadent super eos carbónes, in ignem deícies eos: in misériis non subsístent. Będą na nie padać węgle, wrzucisz je w ogień: w nędzach nie wytrwają.
12
Vir linguósus non dirigétur in terra: virum iniústum mala cápient in intéritu. Człowiek języczny nie będzie poszczęścion na ziemi: człowieka niesprawiedliwego złości ułowią na zatracenie.
13
Cognóvi quia fáciet Dóminus iudícium ínopis: et vindíctam páuperum. Poznałem, ze Pan uczyni sprawiedliwość ubogiemu: i pomstę nędznemu.
14
Verúmtamen iusti confitebúntur nómini tuo: et habitábunt recti cum vultu tuo. Ale sprawiedliwi będą wyznawać imieniowi twemu: a prawi będą mieszkać z obliczem twojem.
140
1
Psalmus David. Dómine clamávi ad te, exáudi me: inténde voci meæ, cum clamávero ad te. Psalm Dawidowi. Panie, wołałem do ciebie, wysłuchaj mię: posłuchaj głosu mego, gdy wołać będę k'tobie.
2
Dirigátur orátio mea sicut incénsum in conspéctu tuo: elevátio mánuum meárum sacrifícium vespertínum. Niech idzie modlitwa moja, jako kadzenie, przed obliczność twoje: a podnoszenie rąk moich, ofiara wieczorna.
3
Pone Dómine custódiam ori meo: et óstium circumstántiæ lábiis meis. Postaw Panie straż ustom moim: a drzwi osadzone wargom moim.
4
Non declínes cor meum in verba malítiæ, ad excusándas excusatiónes in peccátis: cum homínibus operántibus iniquitátem: et non communicábo cum eléctis eórum. Nie nachylaj serca mego ku słowom złośliwym, ku wymawianiu wymówek w grzechach. Z ludźmi brojącymi nieprawość: a nie będę spółkował z wybornymi ich.
5
Corrípiet me iustus in misericórdia, et increpábit me: óleum autem peccatóris non impínguet caput meum. Quóniam adhuc et orátio mea in beneplácitis eórum: Będzie mię karał sprawiedliwy miłosiernie, i będzie mię strofował: lecz olejek złośnika niechaj nie tłuści głowy mojej. Bo jeszcze i modlitwa moja w upodobaniu ich:
6
absórpti sunt iuncti petræ iúdices eórum. Audient verba mea quóniam potuérunt: Zginęli przy kamieniu sędziowie ich. Usłyszą słowa moje, iż przemogły:
7
sicut crassitúdo terræ erúpta est super terram. Dissipáta sunt ossa nostra secus inférnum: Jako skiba rolej wyrwana jest na ziemię. Rozsypane są kości nasze podle piekła:
8
quia ad te Dómine, Dómine óculi mei: in te sperávi, non áuferas ánimam meam. Bo ku tobie Panie, Panie oczy moje: w tobiem nadzieję miał, nie odejmuj dusze mojej.
9
Custódi me a láqueo, quem statuérunt mihi: et a scándalis operántium iniquitátem. Strzeż mię od sidła które na mię zastawili: i od obrazy tych, którzy broją złości.
10
Cadent in retiáculo eius peccatóres: singuláriter sum ego donec tránseam. Wpadną w siatkę jego złośnicy: osobnom ja aż przeminę.
141
1
Intelléctus David, Cum esset in spelúnca, orátio. Wyrozumienia Dawidowi, gdy był w jaskini, modlitwa.
2
Voce mea ad Dóminum clamávi: voce mea ad Dóminum deprecátus sum: Głosem moim wołałem do Pana: głosem moim modliłem się Panu.
3
effúndo in conspéctu eius oratiónem meam, et tribulatiónem meam ante ipsum pronúntio. Wylewam przed oblicznością jego prośbę moję: a utrapienie moje przed nim opowiadam.
4
In deficiéndo ex me spíritum meum, et tu cognovísti sémitas meas. In via hac, qua ambulábam, abscondérunt láqueum mihi. Gdy we mnie duch mój ustawał, a tyś znał ścieżki moje. Na tej drodze, którąm chodził, zakryli sidło na mię.
5
Considerábam ad déxteram, et vidébam: et non erat qui cognósceret me. Périit fuga a me, et non est qui requírat ánimam meam. Oglądałem się na prawą stronę: a baczyłem, i nie był ktoby mię poznał. Zginęła mi ucieczka: a nie jest, ktoby się pytał o duszy szy mojej.
6
Clamávi ad te Dómine: dixi: Tu es spes mea, pórtio mea in terra vivéntium. Wołałem k'tobie Panie, rzekłem: Tyś jest nadzieja moja cząstka moja, w ziemi żywiących.
7
Inténde ad deprecatiónem meam: quia humiliátus sum nimis. Líbera me a persequéntibus me: quia confortáti sunt super me. Wysłuchaj prośbę moję: bomci uniżony barzo. Wybaw mię od prześladowców moich: boć się zmocnili nademną.
8
Educ de custódia ánimam meam ad confiténdum nómini tuo: me exspéctant iusti, donec retríbuas mihi. Wywiedź z ciemnice duszę moje, ku wyznawaniu imieniowi twemu: na mię czekają sprawiedliwi, aż mi nagrodzisz.
142
1
Psalmus David, Quando persequebátur eum Absalom fílius eius. Dómine exáudi oratiónem meam: áuribus pércipe obsecratiónem meam in veritáte tua: exáudi me in tua iustítia. Psalm Dawidowi, gdy go prześladował Absalom syn jego. Panie, wysłuchaj modlitwę moję: przyjmi w uszy prośbę moje: w prawdzie twej, wysłuchaj mię w sprawiedliwości twojej.
2
Et non intres in iudícium cum servo tuo: quia non iustificábitur in conspéctu tuo omnis vivens. A nie wchodź do sądu z sługą twoim: abowiem nie usprawiedliwi się przed tobą żaden żywiący.
3
Quia persecútus est inimícus ánimam meam: humiliávit in terra vitam meam. Collocávit me in obscúris sicut mórtuos sǽculi: Abowiem prześladował nieprzyjaciel duszę moje: poniżył na ziemi żywot mój. Posadził mię w ciemnych miejscach, jako zdawna pomarłe:
4
et anxiátus est super me spíritus meus, in me turbátum est cor meum. I zfrasował się o mię duch mój: serce moje we mnie się strwożyło.
5
Memor fui diérum antiquórum, meditátus sum in ómnibus opéribus tuis, in factis mánuum tuárum meditábar. Pamiętałem na dni stare, rozmyślałem o wszystkich sprawach twoich i uczynki rąk twoich rozbierałem.
6
Expándi manus meas ad te: ánima mea sicut terra sine aqua tibi: Wyciągnąłem ku tobie ręce swoje: dusza moja jako ziemia bez wody tobie.
7
velóciter exáudi me Dómine: defécit spíritus meus. Non avértas fáciem tuam a me: et símilis ero descendéntibus in lacum. Wysłuchajże mię prędko Panie: duch mój ustał. Nie odwracaj oblicza twego odemnie: i będę podobnym zstępującym do dołu.
8
Audítam fac mihi mane misericórdiam tuam: quia in te sperávi. Notam fac mihi viam, in qua ámbulem: quia ad te levávi ánimam meam. Daj mi usłyszeć rano miłosierdzie twoje: bom w tobie nadzieję miał. Ukaż mi drogę, którąbych miał chodzić: bom ku tobie podnosił duszę moje.
9
Eripe me de inimícis meis Dómine, ad te confúgi: Wyrwi mię od nieprzyjaciół moich Panie, do ciebiem się uciekł:
10
doce me fácere voluntátem tuam, quia Deus meus es tu. Spíritus tuus bonus dedúcet me in terram rectam: Naucz mię czynić wolą twoję: abowiem tyś jest Bogiem moim. Duch twój dobry poprowadzi mię do ziemie prawej:
11
propter nomen tuum Dómine vivificábis me, in æquitáte tua. Edúces de tribulatióne ánimam meam: Dla imienia twego Panie, ożywisz mię w sprawiedliwości twojej. Wywiedziesz z utrapienia duszę moje:
12
et in misericórdia tua dispérdes inimícos meos. Et perdes omnes, qui tríbulant ánimam meam: quóniam ego servus tuus sum. A z miłosierdzia twego wytracisz nieprzyjacioły moje. I zagubisz wszystkie, którzy dręczą duszę moje: bociem ja sługa twój.
143
1
Psalmus David Advérsus Góliath. Benedíctus Dóminus Deus meus, qui docet manus meas ad prœ́lium, et dígitos meos ad bellum. Psalm Dawidowi, przeciw Goliatowi. Błogosławiony Pan Bóg mój, który uczy ręce moje na bitwę: a palce moje na wojnę.
2
Misericórdia mea, et refúgium meum: suscéptor meus, et liberátor meus: protéctor meus, et in ipso sperávi: qui subdit pópulum meum sub me. Miłosierdzie moje i ucieczka moja: wspomożyciel mój, i wybawiciel mój. Obrońca mój, i w nimem nadzieję miał: który poddawa lud mój pod mię.
3
Dómine quid est homo, quia innotuísti ei? aut fílius hóminis, quia réputas eum? Panie, cóż jest człowiek, żeś mu się oznajmił? abo syn człowieczy, że go sobie ważysz?
4
Homo vanitáti símilis factus est: dies eius sicut umbra prætéreunt. Człowiek podobny stał się marności: dni jego jako cień przemijają.
5
Dómine inclína cælos tuos, et descénde: tange montes, et fumigábunt. Panie, nakłoń niebios twoich, a zstąp: dotkni gór, a zakurzą się.
6
Fúlgura coruscatiónem, et dissipábis eos: emítte sagíttas tuas, et conturbábis eos. Zabłyśnij błyskawicą, a rozproszysz je: wypuść strzały twoje, a zatrwożysz je.
7
Emítte manum tuam de alto, éripe me, et líbera me de aquis multis: de manu filiórum alienórum. Spuść rękę twoję z wysokości: wyrwi mię, a wybaw mię z wód wielkich, i z ręki synów obcych.
8
Quorum os locútum est vanitátem: et déxtera eórum déxtera iniquitátis. Których usta mówiły nikczemność: a prawica ich, prawica nieprawości.
9
Deus cánticum novum cantábo tibi: in psaltério decachórdo psallam tibi. Boże, pieśń nową zaśpiewam tobie: na arfie o dziesiąci stronach grać tobie będę.
10
Qui das salútem régibus, qui redemísti David servum tuum de gládio malígno: Który dajesz zbawienie królom: któryś odkupił Dawida sługę twego:
11
éripe me. Et érue me de manu filiórum alienórum, quorum os locútum est vanitátem: et déxtera eórum, déxtera iniquitátis: Od miecza złego wyrwi mię. A wybaw mię z ręki synów obcych: których usta mówiły nikczemność: a prawica ich, prawica nieprawości.
12
quorum fílii, sicut novéllæ plantatiónes in iuventúte sua. Fíliæ eórum compósitæ: circumornátæ ut similitúdo templi. Których synowie jako nowe szczepki w młodości swojej. Córki ich przystrojone: i zewsząd ozdobione na kształt kościoła.
13
Promptuária eórum plena, eructántia ex hoc in illud. Oves eórum fœtósæ, abundántes in egréssibus suis: Spiżarnie ich pełne, jedno po drugiem wydające.
14
boves eórum crassæ. Non est ruína macériæ, neque tránsitus: neque clamor in platéis eórum. Owce ich płodne, wielkiemi trzodami wychodzące: i woły ich tłuste. Niemasz obalenia w płociech, ani przejścia: ani wołania po ich ulicach.
15
Beátum dixérunt pópulum, cui hæc sunt: beátus pópulus, cuius Dóminus Deus eius. Błogosławionym nazwali lud, który to ma: błogosławiony lud, którego Pan Bóg jego.
144
1
Laudátio ipsi David. Exaltábo te Deus meus rex: et benedícam nómini tuo in sǽculum, et in sǽculum sǽculi. Chwała samemu Dawidowi.Wywyższać cię będę Boże: królu mój: i będę błogosławił imię, twoje na wieki i na wieki wieku.
2
Per síngulos dies benedícam tibi: et laudábo nomen tuum in sǽculum, et in sǽculum sǽculi. Na każdy dzień będę cię błogosławił: i będę chwalił imię twe na wieki i na wieki wieku.
3
Magnus Dóminus et laudábilis nimis: et magnitúdinis eius non est finis. Wielki Pan, i barzo chwalebny: a wielkości jego niemasz końca.
4
Generátio et generátio laudábit ópera tua: et poténtiam tuam pronuntiábunt. Naród i naród będzie chwalił uczynki twoje: i moc twoję będą oznajmować.
5
Magnificéntiam glóriæ sanctitátis tuæ loquéntur: et mirabília tua narrábunt. Wielmożność świątobliwości twej opowiadać będą: a dziwne sprawy twe wysławiać będą.
6
Et virtútem terribílium tuórum dicent: et magnitúdinem tuam narrábunt. I moc strasznych spraw twoich ogłaszać będą: a wielkość twoję będą opowiadać.
7
Memóriam abundántiæ suavitátis tuæ eructábunt: et iustítia tua exsultábunt. Pamiątkę obfitej słodkości twojej wydawać będą: a z sprawiedliwości twojej będą się weselić.
8
Miserátor et miséricors Dóminus: pátiens, et multum miséricors. Litościwy i miłościwy Pan: cierpliwy, a wielce miłosierny.
9
Suávis Dóminus univérsis: et miseratiónes eius super ómnia ópera eius. Słodki Pan wszystkim: a litości jego nad wszystkie uczynki jego.
10
Confiteántur tibi Dómine ómnia ópera tua: et sancti tui benedícant tibi. Niech ci Panie wyznawają wszystkie sprawy twoje: a święci twoi niech cię błogosławią.
11
Glóriam regni tui dicent: et poténtiam tuam loquéntur: Sławę królestwa twego będą opowiadać: a o możności twojej mówić będą:
12
ut notam fáciant fíliis hóminum poténtiam tuam: et glóriam magnificéntiæ regni tui. Aby oznajmili synom człowieczym możność twoje: i chwałę wielmożności królestwa twego.
13
Regnum tuum regnum ómnium sæculórum: et dominátio tua in omni generatióne et generatiónem. Fidélis Dóminus in ómnibus verbis suis: et sanctus in ómnibus opéribus suis. Królestwo twe królestwo wszystkich wieków: a panowanie twoje we wszelkim rodzaju i rodzaju. Wierny Pan we wszystkich słowiech swoich: a święty we wszech sprawach swoich,
14
Allevat Dóminus omnes, qui córruunt: et érigit omnes elísos. Podnosi Pan wszystkich, którzy upadają: a podnosi wszystkie owaplone.
15
Oculi ómnium in te sperant Dómine: et tu das escam illórum in témpore opportúno. Oczy wszystkich nadzieję mają w tobie Panie: a ty dajesz pokarm ich czasu słusznego.
16
Aperis tu manum tuam: et imples omne ánimal benedictióne. Otwarzasz ty rękę swoję: a napełniasz wszelkie zwierzę błogosławieństwem?
17
Iustus Dóminus in ómnibus viis suis: et sanctus in ómnibus opéribus suis. Sprawiedliwy Pan we wszystkich drogach swoich: a święty we wszech sprawach swoich.
18
Prope est Dóminus ómnibus invocántibus eum: ómnibus invocántibus eum in veritáte. Blizko jest Pan wszystkim, którzy go wzywają: wszystkim, którzy go wzywają w prawdzie.
19
Voluntátem timéntium se fáciet, et deprecatiónem eórum exáudiet: et salvos fáciet eos. Uczyni wolą tych, którzy się go boją i prośbę ich wysłucha i zbawi je.
20
Custódit Dóminus omnes diligéntes se: et omnes peccatóres dispérdet. Strzeże Pan wszystkich, którzy go miłują: a wszystkie grzeszniki wytraci.
21
Laudatiónem Dómini loquétur os meum: et benedícat omnis caro nómini sancto eius in sǽculum, et in sǽculum sǽculi. Chwałę Pańską wysławiać będą usta moje: a wszelkie ciało niechaj błogosławi imię święte jego na wieki i na wieki wieków.
145
1
Allelúia, Aggǽi, et Zacharíæ. Alleluja, Aggeusza i Zacharyasza.
2
Lauda ánima mea Dóminum, laudábo Dóminum in vita mea: psallam Deo meo quámdiu fúero. Nolíte confídere in princípibus, Chwal duszo moja Pana: będę chwalił Pana za żywota mego: będę śpiewał Bogu memu póki mię stawa. Nie ufajcie w książętach,
3
in fíliis hóminum, in quibus non est salus. W syniech człowieczych: w których niemasz zbawienia.
4
Exíbit spíritus eius, et revertétur in terram suam: in illa die períbunt omnes cogitatiónes eórum. Wynidzie duch jego, a obróci się w ziemię swoję: i w ten dzień zginą wszystkie myśli ich.
5
Beátus, cuius Deus Iacob adiútor eius, spes eius in Dómino Deo ipsíus: Błogosławiony, którego Bóg Jakob pomocnikiem: nadzieja jego w Panu Bogu jego:
6
qui fecit cælum et terram, mare, et ómnia quæ in eis sunt. Który stworzył niebo i ziemie, morze i wszystko co w nich jest.
7
Qui custódit veritátem in sǽculum, facit iudícium iniúriam patiéntibus: dat escam esuriéntibus. Dóminus solvit compedítos: Który strzeże prawdy na wieki: czyni sprawiedliwość ukrzywdzonym: daje pokarm łaknącym: Pan rozwięzuje spętane:
8
Dóminus illúminat cæcos. Dóminus érigit elísos, Dóminus díligit iustos. Pan oświeca ślepe. Pan wzwodzi upadłe: Pan miłuje sprawiedliwe.
9
Dóminus custódit ádvenas, pupíllum, et víduam suscípiet: et vias peccatórum dispérdet. Pan strzeże przychodniów, sierotę i wdowę wspomoże: a drogi grzeszników zagubi.
10
Regnábit Dóminus in sǽcula Deus tuus Sion, in generatiónem et generatiónem. Będzie Pan królował na wieki: Bóg twój Sionie na pokolenie i pokolenie.
146
1
Allelúia. Laudáte Dóminum, quóniam bonus est psalmus: Deo nostro sit iucúnda, decoráque laudátio. Alleluja. Chwalcie Pana, bo dobry jest Psalm: Bogu naszemu niech będzie wdzięczna i ozdobna chwała.
2
Ædíficans Ierúsalem Dóminus: dispersiónes Israélis congregábit. Pan budujący Jeruzalem, rozproszenia Izraela zgromadzi.
3
Qui sanat contrítos corde: et álligat contritiónes eórum: Który uzdrawia skruszone na sercu: i zawięzuje ich rany.
4
Qui númerat multitúdinem stellárum: et ómnibus eis nómina vocat. Który liczy mnóstwo gwiazd, i im wszystkim imiona daje.
5
Magnus Dóminus noster, et magna virtus eius: et sapiéntiæ eius non est númerus. Wielki Pan nasz, i wielka moc jego: a mądrości jego niemasz liczby.
6
Suscípiens mansuétos Dóminus: humílians autem peccatóres usque ad terram. Podnosi Pan ciche: a grzeszniki poniża aż na ziemię.
7
Præcínite Dómino in confessióne: psállite Deo nostro in cíthara. Zaczynajcież Panu z wyznawaniem: grajcie Bogu naszemu na cytrze.
8
Qui óperit cælum núbibus: et parat terræ plúviam. Qui prodúcit in móntibus fœnum, et herbam servitúti hóminum. Który okrywa niebo obłokami: i ziemi deszcz gotuje.
9
Qui dat iuméntis escam ipsórum, et pullis corvórum invocántibus eum. Który czyni, że roście trawa po górach, i zioła dla posługi ludzkiej.
10
Non in fortitúdine equi voluntátem habébit: nec in tíbiis viri beneplácitum erit ei. Który daje bydłu żywność jego, i kurczętom wzywającym go. Nie kocha się w sile końskiej: ani w goleniach męzkich ma upodobanie.
11
Beneplácitum est Dómino super timéntes eum: et in eis, qui sperant super misericórdia eius. Kocha się Pan w tych, którzy się go boją: i w tych, którzy nadzieje mają w miłosierdziu jego.
147
1
Allelúia. Lauda Ierúsalem Dóminum: lauda Deum tuum Sion. Chwal Jeruzalem Pana: chwal Sionie Boga twego.
2
Quóniam confortávit seras portárum tuárum: benedíxit fíliis tuis in te. Abowiem umocnił zawory bram twoich: błogosławił synom twym w tobie.
3
Qui pósuit fines tuos pacem: et ádipe fruménti sátiat te. Który uczynił granice twoje pokój: i nasyca się nawyborniejszem zbożem.
4
Qui emíttit elóquium suum terræ: velóciter currit sermo eius. Który puszcza słowo swe na ziemię: barzo prędko bieży mowa jego.
5
Qui dat nivem sicut lanam: nébulam sicut cínerem spargit. Który dawa śnieg jako wełnę: a mgłę rozsypuje jako popiół.
6
Mittit crystállum suam sicut buccéllas: ante fáciem frígoris eius quis sustinébit? Spuszcza lód swój jako breły: kto się ostoi przed zimnem jego?
7
Emíttet verbum suum, et liquefáciet ea: flabit spíritus eius, et fluent aquæ. Pośle słowo swoje, a roztopi je: wżenię wiatr jego, pocieką wody.
8
Qui annúntiat verbum suum Iacob: iustítias et iudícia sua Israel. Który oznajmuje słowo swe Jakóbowi: sprawiedliwości i sądy swoje Izraelowi.
9
Non fecit táliter omni natióni: et iudícia sua non manifestávit eis. Allelúia. Nie uczynił tak żadnemu narodowi: i nie objawił im sądów swoich. Alleluja.
148
1
Allelúia. Laudáte Dóminum de cælis: laudáte eum in excélsis. Alleluja. Chwalcie Pana na niebiesiech: chwalcie go na wysokości.
2
Laudáte eum omnes ángeli eius: laudáte eum omnes virtútes eius. Chwalcie go wszyscy Aniołowie jego: chwalcie go wszystkie wojska jego.
3
Laudáte eum sol et luna: laudáte eum omnes stellæ et lumen. Chwalcie go słońce i miesiącu: chwalcie go wszystkie gwiazdy i światłości.
4
Laudáte eum cæli cælórum: et aquæ omnes, quæ super cælos sunt, Chwalcie go niebiosa nad niebiosy: i wody, które są na niebie,
5
laudent nomen Dómini. Quia ipse dixit, et facta sunt: ipse mandávit, et creáta sunt. Niech imię Pańskie chwalą. Abowiem on rzekł i uczynione są: on rozkazał i stworzone są.
6
Státuit ea in ætérnum, et in sǽculum sǽculi: præcéptum pósuit, et non præteríbit. Postanowił je na wieki i na wiek wieku: ustawę dał i nie przeminie.
7
Laudáte Dóminum de terra, dracónes et omnes abýssi. Chwalcie Pana na ziemi: smokowie i wszystkie przepaści.
8
Ignis, grando, nix, glácies, spíritus procellárum: quæ fáciunt verbum eius: Ogniu, gradzie, śniegu, ledzie i wietrze gwałtowny: które czynią słowo jego.
9
montes, et omnes colles: ligna fructífera, et omnes cedri. Góry i wszystkie pagórki: drzewa owoc dające, i wszystkie Cedry.
10
Béstiæ, et univérsa pécora: serpéntes, et vólucres pennátæ: Zwierzęta i wszystko bydło: rzeczy płazające, i ptastwo skrzydlaste.
11
reges terræ, et omnes pópuli: príncipes, et omnes iúdices terræ. Królowie ziemscy, i wszyscy narodowie: książęta, i wszyscy sędziowie ziemscy.
12
Iúvenes, et vírgines: senes cum iunióribus laudent nomen Dómini: Młodzieńcy i panienki, starzy i młodzi, niech imię Pańskie chwalą:
13
quia exaltátum est nomen eius solíus. Bo wywyższyło się imię jego samego.
14
Conféssio eius super cælum, et terram: et exaltávit cornu pópuli sui. Hymnus ómnibus sanctis eius: fíliis Israel, pópulo appropinquánti sibi. Allelúia. Wyznanie jego na niebie i na ziemi: i wywyższył róg ludu swego. Chwała wszystkim świętym jego: synom Izraelskim, ludowi przybliżającemu się do niego. Alleluja.
149
1
Allelúia. Cantáte Dómino cánticum novum: laus eius in ecclésia sanctórum. Alleluja. Śpiewajcie Panu pieśń nową: chwała jego w zgromadzeniu świętych.
2
Lætétur Israel in eo, qui fecit eum: et fílii Sion exsúltent in rege suo. Niech się weseli Izrael w tym, który go stworzył: a synowie Siońscy niech się radują w królu swoim.
3
Laudent nomen eius in choro: in týmpano, et psaltério psallant ei. Niechaj imię jego chwalą w śpiewaniu społecznym: na bębnie i na arfie niechaj mu grają.
4
Quia beneplácitum est Dómino in pópulo suo: et exaltábit mansuétos in salútem. Bo się kocha Pan w ludu swoim: i podwyższy ciche ku zbawieniu.
5
Exsultábunt sancti in glória: lætabúntur in cubílibus suis. Rozweselą się święci w chwale: rozradują się w łożnicach swoich.
6
Exaltatiónes Dei in gútture eórum: et gládii ancípites in mánibus eórum: Wysławiania Boga w gardlech ich: a miecze z obu stron ostre w rękach ich.
7
ad faciéndam vindíctam in natiónibus, increpatiónes in pópulis. Aby czynili pomstę nad pogany: skaranie między narody.
8
Ad alligándos reges eórum in compédibus: et nóbiles eórum in mánicis férreis. Aby powiązali króle ich pętami: a szlachtę ich okowami żelaznemi.
9
Ut fáciant in eis iudícium conscríptum: glória hæc est ómnibus sanctis eius. Allelúia. Aby uczynili o nich prawo napisane: Tac jest chwała wszystkim świętym jego. Alleluja.
150
1
Allelúia. Laudáte Dóminum in sanctis eius: laudáte eum in firmaménto virtútis eius. Alleluja. Chwalcie Pana w świętych jego: chwalcie go na utwierdzeniu mocy jego.
2
Laudáte eum in virtútibus eius: laudáte eum secúndum multitúdinem magnitúdinis eius. Chwalcie go w możnościach jego: chwalcie według mnóstwa wielkości jego.
3
Laudáte eum in sono tubæ: laudáte eum in psaltério, et cíthara. Chwalcie go głosem trąby: chwalcie go na arfie i na cytrze.
4
Laudáte eum in týmpano, et choro: laudáte eum in chordis, et órgano. Chwalcie go na bębnie i na piszczałce: chwalcie go na strunach i na organiech.
5
Laudáte eum in cýmbalis benesonántibus: laudáte eum in cýmbalis iubilatiónis: Chwalcie go na cymbalech głośnych: chwalcie go na cymbałach krzykliwych:
6
omnis spíritus laudet Dóminum. Allelúia. Wszelki duch niechaj Pana chwali. Alleluja.