Canticum Canticorum Salomonis
Pieśń nad Pieśniami Salomona
1
Osculétur me ósculo oris sui: quia melióra sunt úbera tua vino,
Niech mię pocałuje pocałowaniem ust swoich: bo lepsze są piersi twe nad wino.
2
fragrántia unguéntis óptimis. Oleum effúsum nomen tuum: ídeo adolescéntulæ dilexérunt te.
Woniające olejkami nawyborniejszemi. Olejek wylany imię twoje: dla tego panienki umiłowały cię.
3
Trahe me: post te currémus in odórem unguentórum tuórum. Introdúxit me rex in cellária sua: exsultábimus et lætábimur in te, mémores úberum tuórum super vinum: recti díligunt te.
Pociągni mię: za tobą pobieżemy do wonności olejków twoich. Wprowadził mię król do pokojów swoich: rozradujem się i rozweselemy w tobie, pamiętając na piersi twoje nad wino: prawi miłują cię.
4
Nigra sum, sed formósa, fíliæ Ierúsalem, sicut tabernácula Cedar, sicut pelles Salomónis.
Czarnaciem ale piękna córki Jerozolimskie: jako namioty Cedar, jako skóry Salomonowe.
5
Nolíte me consideráre quod fusca sim, quia decolorávit me sol. Fílii matris meæ pugnavérunt contra me: posuérunt me custódem in víneis: víneam meam non custodívi.
Nie patrzajcie na mię, żem jest śniada, bo mię opaliło słońce: synowie matki mojej walczyli przeciwko mnie, postawili mię stróżem w winnicach: winnice mojej nie strzegłam.
6
Indica mihi, quem díligit ánima mea, ubi pascas, ubi cubes in merídie, ne vagári incípiam post greges sodálium tuórum.
Oznajmijże mi którego miłuje dusza moja, kędy pasiesz, kędy odpoczywasz w południe: abych się nie poczęła błąkać za trzodami towarzyszów twoich.
7
Si ignóras te o pulchérrima inter mulíeres, egrédere, et abi post vestígia gregum, et pasce hædos tuos iuxta tabernácula pastórum.
Jeśli się nie znasz, o napiękniejsza między niewiastami, wynidź a idź za stadem trzód, a paś koźlęta twoje przy budkach pasterskich.
8
Equitátui meo in cúrribus Pharaónis assimilávi te amíca mea.
Jeździe mojej w woziech Pharaonowych przyrównałem cię przyjaciółko moja.
9
Pulchræ sunt genæ tuæ sicut túrturis: collum tuum sicut monília.
Piękne są jagody lica twego jako Synogarlice: szyja twoja jako klejnoty.
10
Murénulas áureas faciémus tibi, vermiculátas argénto.
Łańcuszki złote uczynimy tobie srebrem nakrapiane.
11
Dum esset rex in accúbitu suo, nardus mea dedit odórem suum.
Kiedy król był na pokoju swoim, spikanard mój wydał wonność swoję.
12
Fascículus myrrhæ diléctus meus mihi: inter úbera mea commorábitur.
Snopek mirrhy jest mi miły mój, między piersiami mojemi mieszkać będzie.
13
Botrus cypri diléctus meus mihi, in víneis Engáddi.
Grono Cypru mi miły mój, w winnicach Engaddy.
14
Ecce tu pulchra es amíca mea, ecce tu pulchra es, oculi tui columbárum.
Otoś ty piękna przyjaciółka moja, otoś ty jest piękna: oczy twoje jako gołębice.
15
Ecce tu pulcher es dilécte mi, et decórus. Léctulus noster flóridus:
Otoś ty jest piękny miły mój, i wdzięczny. Łóżko nasze kwiecia pełne:
16
tigna domórum nostrárum cédrina, laqueária nostra cypréssina.
balki domów naszych Cedrowe, stropy nasze Cyprysowe.
1
Ego flos campi, et lílium convállium.
Ja kwiat polny i lilia padolna.
2
Sicut lílium inter spinas, sic amíca mea inter fílias.
Jako lilia między cierniem: tak przyjaciółka moja między córkami.
3
Sicut malus inter ligna silvárum, sic diléctus meus inter fílios. Sub umbra illíus, quem desideráveram, sedi: et fructus eius dulcis gútturi meo.
Jako jabłoń między drzewem leśnem: tak miły mój miedzy synami. Pod cieniem jego któregom pragnęła, siedziałam: a owoc jego słodki gardłu memu.
4
Introdúxit me in cellam vináriam: ordinávit in me caritátem.
Wprowadził mię do piwnice winnej, rozrządził we mnie miłość:
5
Fulcíte me flóribus, stipáte me malis: quia amóre lángueo.
Obłóżcie mię kwieciem, osypcie mię jabłki: boć mdleję od miłości.
6
Læva eius sub cápite meo, et déxtera illíus amplexábitur me.
Lewa ręka jego pod głową moją: a prawica jego obłapi mię.
7
Adiúro vos fíliæ Ierúsalem, per cápreas cervósque campórum, ne suscitétis, neque evigiláre faciátis diléctam, quoadúsque ipsa velit.
Poprzysięgam was córki Jerozolimskie przez sarny i przez jelenie, polne, abyście nie budziły, ani ocucić dawały miłej mojej, dokąd sama nie zechce.
8
Vox dilécti mei: ecce iste venit, sáliens in móntibus, transíliens colles.
Głos miłego mego: oto ten idzie skacząc po górach, przeskakując pagórki.
9
Símilis est diléctus meus cápreæ, hinnulóque cervórum. En ipse stat post paríetem nostrum, respíciens per fenéstras, prospíciens per cancéllos.
Podobny jest miły mój sarnie i jelonkowi. Oto on stoi za ścianą naszą, poglądając okny, patrzając przez kraty.
10
En diléctus meus lóquitur mihi: Surge, própera amíca mea, colúmba mea, formósa mea, et veni.
Oto miły mój mówi ku mnie: wstań, spiesz się przyjaciółko moja, gołębico moja, piękna moja: a przyjdzi.
11
Iam enim hiems tránsiit: imber ábiit, et recéssit.
Boć już zima minęła, deszcz przeszedł, i przestał.
12
Flores apparuérunt in terra nostra, tempus putatiónis advénit: vox túrturis audíta est in terra nostra:
Ukazały się kwiatki po ziemi naszej, przyszedł czas winnic obrzynania: głos synogarlice słyszan jest w ziemi naszej.
13
ficus prótulit grossos suos: víneæ floréntes dedérunt odórem suum. Surge, amíca mea, speciósa mea, et veni:
Figa wypuściła niedojrzałe figi swoje: Winnice kwitnące wydały wonność swoję: Wstań przyjaciółko moja, piękna moja, a przyjdzi.
14
colúmba mea in foramínibus petræ, in cavérna macériæ, osténde mihi fáciem tuam, sonet vox tua in áuribus meis: vox enim tua dulcis, et fácies tua decóra.
Gołębico moja, w rozpadlinach skalnych, w maclochu parkanu, ukaż mi oblicze twoje, niechaj głos twój zabrzmi w uszach moich: abowiem głos twój wdzięczny, a oblicze twoje piękne.
15
Cápite nobis vulpes párvulas, quæ demoliúntur víneas: nam vínea nostra flóruit.
Pojmajcie nam liszki małe, które psują winnice: bo winnica nasza zakwitła.
16
Diléctus meus mihi, et ego illi, qui páscitur inter lília:
Miły mój mnie, a ja jemu, który się pasie miedzy liliami.
17
donec aspíret dies, et inclinéntur umbræ. Revértere: símilis esto, dilécte mi, cápreæ, hinnulóque cervórum super montes Bether.
Póki dzień nie nadydzie, a nie przeminą cienie. Wróć się: bądź podobien miły mój sarnie, i jelonkowi na górach Bether.
1
In léctulo meo per noctes quæsívi quem díligit ánima mea: quæsívi illum, et non invéni.
Na łóżku mojem w nocy szukałam tego, którego miłuje dusza moja: szukałam go, a nie nalazłam.
2
Surgam, et circuíbo civitátem: per vicos et platéas quæram quem díligit ánima mea: quæsívi illum, et non invéni.
Wstanę, a obbieżę miasto: po ulicach i po rynkach szukać będę którego miłuje dusza moja: szukałam go a nie nalazłam.
3
Invenérunt me vígiles, qui custódiunt civitátem: Num quem díligit ánima mea vidístis?
Znaleźli mię stróżowie, którzy strzegą miasta: Zaliście widzieli którego miłuje dusza moja?
4
Páululum cum pertransíssem eos, invéni quem díligit ánima mea: ténui eum: nec dimíttam, donec introdúcam illum in domum matris meæ, et in cubículum genetrícis meæ.
Maluczko odszedszy od nich, nalazłam tego, którego miłuje dusza moja: pojmałam go i nie puszczę go, aż go wprowadzę do domu matki mojej, i do komory rodzicielki mojej.
5
Adiúro vos fíliæ Ierúsalem per cápreas cervósque campórum, ne suscitétis, neque evigiláre faciátis diléctam, donec ipsa velit.
Poprzysięgam was córki Jerozolimskie, przez sarny i jelenie polne, abyście nie budziły ani ocucić dawały miłej, dokąd sama nie zechce.
6
Quæ est ista, quæ ascéndit per desértum sicut vírgula fumi ex aromátibus myrrhæ, et thuris, et univérsi púlveris pigmentárii?
Któraż to jest, która wstępuje przez puszczą jako promień dymu z wonnych rzeczy mirrhy i kadzidła i każdego prochu aptekarskiego?
7
En léctulum Salomónis sexagínta fortes ámbiunt ex fortíssimis Israel:
Oto łoże Salomonowe sześćdziesiąt mężnych obstąpiło, z namężniejszych Izrael.
8
omnes tenéntes gládios, et ad bella doctíssimi: uniuscuiúsque ensis super femur suum propter timóres noctúrnos.
Wszyscy trzymając miecze, i barzo ćwiczeni ku bitwie: każdego miecz przy boku jego, dla strachów nocnych.
9
Férculum fecit sibi rex Sálomon de lignis Líbani:
Lektykę uczynił sobie król Salomon, z drzewa Libańskiego:
10
colúmnas eius fecit argénteas, reclinatórium áureum, ascénsum purpúreum: média caritáte constrávit, propter fílias Ierúsalem.
Filary jej poczynił srebrne, poręcze złote, podniebienie szarłatowe: środek jej nasłał miłością dla córek Jerozolimskich.
11
Egredímini et vidéte fíliæ Sion regem Salomónem in diadémate, quo coronávit illum mater sua in die desponsatiónis illíus, et in die lætítiæ cordis eius.
Wynidźcie a oglądajcie córki Siońskie króla Salomona, w koronie, którą go ukoronowała matka jego, w dzień zrękowin jego, i w dzień wesela serca jego.
1
Quam pulchra es amíca mea, quam pulchra es! Oculi tui columbárum, absque eo quod intrínsecus latet. Capílli tui sicut greges caprárum, quæ ascendérunt de monte Gálaad.
O jakożeś piękna przyjaciółko moja, o jakożeś piękna? oczy twoje gołębie, oprócz tego, co się wewnątrz tai. Włosy twoje jako stada kóz, które zstąpiły z góry Galaad.
2
Dentes tui sicut greges tonsárum, quæ ascendérunt de lavácro: omnes geméllis fœ́tibus, et stérilis non est inter eas.
Zęby twoje jako trzody owiec postrzyżonych, które wyszły z kąpieli każda, mając po dwojgu jagniąt, a niepłodnej niemasz między nimi.
3
Sicut vitta coccínea lábia tua, et elóquium tuum dulce. Sicut fragmen mali púnici, ita genæ tuæ, absque eo quod intrínsecus latet.
Jako tkanica karmazynowa wargi twoje: a wymowa twoja wdzięczna. Jako ułomek jabłka granatowego, tak jagody twoje, oprócz tego co się we wnątrz tai.
4
Sicut turris David collum tuum, quæ ædificáta est cum propugnáculis: mille clýpei pendent ex ea, omnis armatúra fórtium.
Jako wieża Dawidowa szyja twoja, którą zbudowano z obronami: tysiąc tarcz wiszą na niej, wszystka broń mocarzów.
5
Duo úbera tua, sicut duo hínnuli cápreæ gemélli, qui pascúntur in líliis.
Dwie piersi twoje, jako dwoje bliźniątek u sarny, które się pasą między liliami,
6
Donec aspíret dies, et inclinéntur umbræ, vadam ad montem myrrhæ, et ad collem thuris.
Póki dzień nie nadejdzie, a. nie nachylą się cienie, pójdę do góry mirrhy, i do pagórku kadzidła.
7
Tota pulchra es amíca mea, et mácula non est in te.
Wszystka jesteś piękna przyjaciółko moja, a niemasz w tobie zmazy.
8
Veni de Líbano sponsa mea: veni de Líbano, veni: coronáberis de cápite Amana, de vértice Sanir et Hermon, de cubílibus leónum, de móntibus pardórum.
Pódźże z Libanu oblubienico moja, pódź z Libanu, pódź: będziesz koronowana z wierzchu Amana, z wierzchu Sanira, i Hermona, z łożysk lwich, z gór rysiów.
9
Vulnerásti cor meum soror mea sponsa, vulnerásti cor meum in uno oculórum tuórum, et in uno crine colli tui.
Zraniłaś serce moje, siostro moja oblubienico, zraniłaś serce moje jednem okiem twojem, i jednym włosem szyje twojej.
10
Quam pulchræ sunt mammæ tuæ soror mea sponsa! pulchrióra sunt úbera tua vino, et odor unguentórum tuórum super ómnia arómata.
Jako piękne są piersi twoje siostro moja oblubienico? piękniejsze są piersi twe niż wino, a wonność olejków twoich niż wszystkie wonności.
11
Favus distíllans lábia tua sponsa: mel et lac sub lingua tua: et odor vestimentórum tuórum sicut odor thuris.
Plastr miodu płynący wargi twoje oblubienico, miód i mleko pod językiem twoim: a wonność szat twoich, jako wonność kadzidła.
12
Hortus conclúsus soror mea sponsa, hortus conclúsus, fons signátus.
Ogród zamkniony siostra moja oblubienica, ogród zamkniony, zdrój zapieczętowany.
13
Emissiónes tuæ paradísus malórum punicórum cum pomórum frúctibus. Cypri cum nardo,
Szczepy twoje sad malogranatów, z owocami jabłek Cyprisu z Nardem.
14
nardus et crocus, fístula et cinnamómum cum univérsis lignis Líbani, myrrha et áloe cum ómnibus primis unguéntis.
Spikanard i szafran, kassia i cynamon, ze wszemi drzewy Libańskiemi, mirrha i aloes, ze wszemi przedniejszemi olejkami.
15
Fons hortórum: púteus aquárum vivéntium, quæ fluunt ímpetu de Líbano.
Zdrój ogrodów: studnia wód żywych, które płyną pędem z Libanu.
16
Surge áquilo, et veni auster: perfla hortum meum, et fluant arómata illíus.
Wstań wietrze północny, a przyjdź i wietrze z południa, przewiej ogród mój, a niech płyną wonności jego.
1
Véniat diléctus meus in hortum suum, et cómedat fructum pomórum suórum. Veni in hortum meum soror mea sponsa, méssui myrrham meam cum aromátibus meis: comédi favum cum melle meo, bibi vinum meum cum lacte meo: comédite amíci, et bíbite, et inebriámini caríssimi.
Niech przyjdzie miły mój do ogrodu swego, a niech je owoce jabłek jego. Przyszedłem do ogrodu mego siostro moja oblubienico, zebrałem mirrhę moję z wonnemi ziołami niemi: jadłem plastr z miodem moim, piłem wino moje z mlekiem mojem, jedzcież przyjaciele i pijcie a popijcie się namilszy.
2
Ego dórmio, et cor meum vígilat: vox dilécti mei pulsántis: Aperi mihi soror mea, amíca mea, colúmba mea, immaculáta mea: quia caput meum plenum est rore, et cincínni mei guttis nóctium.
Ja śpię, a serce me czuje: głoś miłego mego kołaczącego: Otwórz mi siostro moja, przyjaciółko moja, gołębico moja, niepokalana moja: boć głowa moja pełna jest rosy, a kędzierze moje kropli nocnych.
3
Exspoliávi me túnica mea, quómodo índuar illa? lavi pedes meos, quómodo inquinábo illos?
Zwlokłam suknię moję, jakoż ją oblec mam? umyłam nogi moje, jakoż je zmazać mam?
4
Diléctus meus misit manum suam per forámen, et venter meus intrémuit ad tactum eius.
Miły mój ściągnął rękę swoję dziurą, a żywot mój zadrżał na dotknienie jego.
5
Surréxi ut aperírem dilécto meo: manus meæ stillavérunt myrrham, et dígiti mei pleni myrrha probatíssima.
Wstałam, abym otworzyła miłemu memu: ręce moje kapały mirrhą, a palce moje były pełne mirrhy co nawyborniejszej.
6
Péssulum óstii mei apérui dilécto meo, at ille declináverat, atque transíerat. Anima mea liquefácta est, ut locútus est: quæsívi, et non invéni illum: vocávi, et non respóndit mihi.
Zaworę drzwi moich otworzyłam miłemu memu: ale on był odszedł i minął. Dusza moja roztopiła się, gdy mówił: szukałam, a nie nalazłam go, wołałam, a nie odpowiedział mi:
7
Invenérunt me custódes qui circúmeunt civitátem: percussérunt me, et vulneravérunt me. Tulérunt pállium meum mihi custódes murórum.
Naleźli mię stróżowie co chodzą po mieście: ubili mię, i zranili mię: wzięli płaszcz mój ze mnie stróżowie murów.
8
Adiúro vos fíliæ Ierúsalem si invenéritis diléctum meum, ut nuntiétis ei quia amóre lángueo.
Poprzysięgam was córki Jerozolimskie, jeśli najdziecie miłego mego, abyście mu oznajmiły, iż mdleję od miłości.
9
Qualis est diléctus tuus ex dilécto, o pulchérrima mulíerum? qualis est diléctus tuus ex dilécto, quia sic adiurásti nos?
Jakiż jest miły twój nad miłego, o napiękniejsza między niewiastami? jakiż jest miły twój nad miłego, żeś nas tak poprzysięgła?
10
Diléctus meus cándidus et rubicúndus: eléctus ex míllibus.
Miły mój jest biały i rumiany, wybrany z tysiąców.
11
Caput eius aurum óptimum: comæ eius sicut elátæ palmárum, nigræ quasi corvus.
Głowa jego złoto nalepsze: włosy jego jako latorośli palmowe czarne jako kruk.
12
Oculi eius sicut colúmbæ super rívulos aquárum, quæ lacte sunt lotæ, et résident iuxta fluénta pleníssima.
Oczy jego jako gołębice nad strumieńmi wód, które są w mleku wymyte, i siedzą nad potoki napełniejszemi.
13
Genæ illíus sicut aréolæ arómatum, cónsitæ a pigmentáriis. Lábia eius lília, distillántia myrrham primam.
Policzki jego jako grządki wonnych ziół, nasadzone od Aptekarzów. Wargi jego lilia, kapiące mirrhę przednią.
14
Manus illíus tornátiles áureæ, plenæ hyacínthis. Venter eius ebúrneus, distínctus sapphíris.
Ręce jego utoczone złote, pełne Hiacyntów. Brzuch jego z kości słoniowej, osadzony szafirami.
15
Crura illíus colúmnæ marmóreæ, quæ fundátæ sunt super bases áureas. Spécies eius ut Líbani, eléctus ut cedri.
Golenie jego słupy marmurowe, które postawiono na podstawkach złotych, ozdoba jego jako Liban wyborny jako cedry.
16
Guttur illíus suavíssimum, et totus desiderábilis. Talis est diléctus meus, et ipse est amícus meus, fíliæ Ierúsalem.
Gardło jego nasłodsze, a wszystek pożądliwy: takić jest miły mój, a ten jest przyjaciel mój, córki Jerozolimskie.
17
Quo ábiit diléctus tuus, o pulchérrima mulíerum? quo declinávit diléctus tuus, et quærémus eum tecum?
Gdzież poszedł miły twój, o napiękniejsza między niewiastami? gdzie się obrócił miły twój? a będziem go z tobą szukać.
1
Diléctus meus descéndit in hortum suum ad aréolam arómatum, ut pascátur in hortis, et lília cólligat.
Miły mój stąpił do ogrodu swego, do grządki wonnych ziół, aby się pasł w ogrodziech, a lilie zbierał.
2
Ego dilécto meo, et diléctus meus mihi, qui páscitur inter lília.
Ja miłemu memu, a mnie miły mój, który się pasie miedzy liliami.
3
Pulchra es amíca mea, suávis, et decóra sicut Ierúsalem: terríbilis ut castrórum ácies ordináta.
Pięknaś jest przyjaciółko moja, wdzięczna, i ozdobna jako Jeruzalem: ogromna jako wojska uszykowanie porządne.
4
Avérte óculos tuos a me, quia ipsi me avoláre fecérunt. Capílli tui sicut grex caprárum, quæ apparuérunt de Gálaad.
Odwróć oczy twe odemnie, boć te uczyniły, żem uleciał. Włosy twoje jako trzoda kóz, które się ukazały z Galaad.
5
Dentes tui sicut grex óvium, quæ ascendérunt de lavácro: omnes geméllis fœ́tibus, et stérilis non est in eis.
Zęby twoje jako trzoda owiec, które wyszły z kąpieli, wszystkie mające po dwojgu jagniątek, a niepłodnej niemasz między nimi.
6
Sicut cortex mali púnici, sic genæ tuæ absque occúltis tuis.
Jako skórka jabłka granatowego, tak jagody twoje, oprócz tajemnych twoich.
7
Sexagínta sunt regínæ, et octogínta concubínæ, et adolescentulárum non est númerus.
Sześćdziesiąt jest królewskich żon, a ośmdziesiąt nałożnic, a panien niemasz liczby.
8
Una est colúmba mea, perfécta mea, una est matris suæ, elécta genetríci suæ. Vidérunt eam fíliæ, et beatíssimam prædicavérunt: regínæ et concubínæ, et laudavérunt eam.
Jedna jest gołębica moja, doskonała moja, jedynaczka jest matki swojej, wybrana rodzicielki swojej. Widziały ją inne córki, i za naszczęśliwszą wysławiały, królewskie żony i nałożnice i chwaliły ją.
9
Quæ est ista, quæ progréditur quasi auróra consúrgens, pulchra ut luna, elécta ut sol, terríbilis ut castrórum ácies ordináta?
Któraż to jest, która idzie jako zorza powstająca, piękna jako księżyc, wybrana jako słońce, ogromna jako wojska uszykowanie porządne?
10
Descéndi in hortum nucum, ut vidérem poma convállium, et inspícerem si floruísset vínea, et germinássent mala púnica.
Stąpiłem do ogroda orzechowego, abym oglądał jabłka na dolinach, i obaczył jeśli zakwitła winnica, a jeśli zrodziły jabłka granatowe.
11
Nescívi: ánima mea conturbávit me propter quadrígas Amínadab.
Nie wiedziałam: dusza moja zatrwożyła mię dla wozów Aminadabowych.
12
Revértere, revértere Sulamítis: revértere, revértere, ut intueámur te.
Nawróć się, nawróć Sulamitko: nawróć się, nawróć się, abyśmy na cię patrzyli.
1
Quid vidébis in Sulamíte, nisi choros castrórum? Quam pulchri sunt gressus tui in calceaméntis, fília príncipis! Iunctúræ fémorum tuórum sicut monília, quæ fabricáta sunt manu artíficis.
Cóż ujrzysz na Sulamitce, jedno ufy wojenne? Jakoż są piękne kroki twoje w trzewikach córko książęcia? stawy udów twoich są jako zawieszenia, urobione ręką rzemieślnika.
2
Umbilícus tuus crater tornátilis, numquam índigens póculis. Venter tuus sicut acérvus trítici vallátus líliis.
Pępek twój jako czasza toczona, która nigdy nie jest bez napoju. Brzuch twój jako bróg pszenice osadzony liliami.
3
Duo úbera tua sicut duo hínnuli gemélli cápreæ.
Dwie piersi twoje jako dwoje małych bliźniąt sarnich.
4
Collum tuum sicut turris ebúrnea: óculi tui sicut piscínæ in Hésebon, quæ sunt in porta fíliæ multitúdinis. Nasus tuus sicut turris Líbani, quæ réspicit contra Damáscum.
Szyja twoja jako wieża z kości słoniowych. Oczy twoje jako sadzawki w Hezebonie, które są przy bramie Córki mnóstwa. Nos twój jako wieża Libańska, która patrzy ku Damaszkowi.
5
Caput tuum ut Carmélus: et comæ cápitis tui sicut púrpura regis vincta canálibus.
Głowa twoja jako Karmel: a warkocze głowy twojej jako szarłat królewski zwiniony na cewki.
6
Quam pulchra es, et quam decóra caríssima, in delíciis!
Jakożeś piękna, i jako wdzięczna namilsza, w rozkoszach?
7
Statúra tua assimiláta est palmæ, et úbera tua botris.
Twój wzrost podobny jest palmie, a piersi twoje gronam winnym.
8
Dixi: Ascéndam in palmam, et apprehéndam fructus eius: et erunt úbera tua sicut botri víneæ, et odor oris tui sicut malórum.
Rzekłem wstąpię na palmę, i uchwycę owoce jej, a będą piersi twoje jako grona winnice: a wonność ust twoich jako jabłek.
9
Guttur tuum sicut vinum óptimum, dignum dilécto meo ad potándum, labiísque et déntibus illíus ad ruminándum.
Gardło twoje jako nalepsze wino, godne miłemu memu ku piciu, wargam też i zębam jego ku smakowaniu.
10
Ego dilécto meo, et ad me convérsio eius.
Ja miłemu memu, a do mnie żądza jego.
11
Veni dilécte mi, egrediámur in agrum, commorémur in villis.
Przydź miły mój, wynidźmy na pole, mieszkajmy we wsiach.
12
Mane surgámus ad víneas: videámus si flóruit vínea, si flores fructus partúriunt, si floruérunt mala púnica: ibi dabo tibi úbera mea.
Rano wstajmy do winnic, oglądajmy jeśli kwitnie winnica, jeśli kwiecie zawiązuje się w owoc, jeśli kwitną jabłka granatowe: tam tobie dam piersi moje.
13
Mandrágoræ dedérunt odórem. In portis nostris ómnia poma: nova et vétera, dilécte mi, servávi tibi.
Mandragory dały wonność. W bramach naszych wszelakie jabłka: nowe i stare, miły mój, zachowałam tobie.
1
Quis mihi det te fratrem meum, sugéntem úbera matris meæ, ut invéniam te foris, et deósculer te, et iam me nemo despíciat?
Któż mi da ciebie brata mego ssącego piersi matki mojej, abych cię nalazła na dworze, i całowała cię, a jużby mię żaden nie wzgardził?
2
Apprehéndam te, et ducam in domum matris meæ: ibi me docébis, et dabo tibi póculum ex vino condíto, et mustum malórum granatórum meórum.
Pojmam cię, i wprowadzę do domu matki mojej, tam mię będziesz uczył, a dam ci pełną z wina przyprawnego, i moszczu z jabłek granatowych moich.
3
Læva eius sub cápite meo, et déxtera illíus amplexábitur me.
Lewica jego pod głową moją: a prawica jego obłapi mię.
4
Adiúro vos fíliæ Ierúsalem, ne suscitétis, neque evigiláre faciátis diléctam, donec ipsa velit.
Poprzysięgam was córki Jerozolimskie, nie obudzajcież, ani dawajcie ocucić miłej, póki sama nie zachce.
5
Quæ est ista, quæ ascéndit de desérto, delíciis áffluens, inníxa super diléctum suum? Sub árbore malo suscitávi te: ibi corrúpta est mater tua, ibi violáta est génitrix tua.
(Któraż to jest, która wstępuje z puszczej, opływająca rozkoszami, podparszy się miłego swego)? Pod jabłoniowem drzewem wzbudziłem cię: tam naruszona jest matka twoja, tam zgwałcona jest rodzicielka twoja.
6
Pone me ut signáculum super cor tuum, ut signáculum super bráchium tuum: quia fortis est ut mors diléctio, dura sicut inférnus æmulátio: lámpades eius lámpades ignis atque flammárum.
Przyłóż mię, jako pieczęć do serca twego, jako pieczęć do ramienia twego: bo mocna jest jako śmierć miłość, twarda jako piekło rzewliwość, pochodnie jej pochodnie ognia i płomieniów.
7
Aquæ multæ non potuérunt exstínguere caritátem, nec flúmina óbruent illam. Si déderit homo omnem substántiam domus suæ pro dilectióne, quasi nihil despíciet eam.
Wody mnogie nie mogły ugasić miłości, i rzeki nie zatopią jej, choćby człowiek dał wszystkę majętność domu swego za miłość, wzgardzi ją jako nic.
8
Soror nostra parva, et úbera non habet: quid faciémus soróri nostræ in die quando alloquénda est?
Siostra nasza mała, i piersi nie ma, cóż uczyniemy siostrze naszej, w dzień, w który będą mówić do niej.
9
Si murus est, ædificémus super eum propugnácula argéntea: si óstium est, compingámus illud tábulis cédrinis.
Jeśliż jest mur, zbudujmyż na niem baszty srebrne: jeśli jest drzwiami, spójmy je deskami cedrowemi.
10
Ego murus, et úbera mea sicut turris, ex quo facta sum coram eo quasi pacem repériens.
Jaciem jest mur, a piersi moje jako wieża, odkądem była u niego jako pokój najdująca.
11
Vínea fuit pacífico in ea, quæ habet pópulos: trádidit eam custódibus, vir affert pro fructu eius mille argénteos.
Winnice miał spokojny w onej, która ma ludzie? por uczył ją stróżom: mąż przynosi za owoc jej tysiąc srebrników.
12
Vínea mea coram me est. Mille tui pacífici, et ducénti his, qui custódiunt fructus eius.
Winnica moja przedemną jest. Tysiąc twoich spokojnych, a dwieście tym którzy strzegą owoców jej.
13
Quæ hábitas in hortis, amíci auscúltant: fac me audíre vocem tuam.
Która przebywasz w ogrodziech, przyjaciele słuchają: daj mi usłyszeć głos twój.
14
Fuge dilécte mi, et assimiláre cápreæ, hinnulóque cervórum super montes arómatum.
Uciekaj miły mój, a bądź podobny sarnie, i jelonkowi na górach ziół wonnych.