Lamentationes Jeremiæ Prophetæ
Lamentacje Jeremiasza Proroka
1
[Et factum est, postquam in captivitátem redáctus est Israel, et Ierúsalem desérta est, sedit Jeremías prophéta flens, et planxit lamentatióne hac in Ierúsalem, et amáro ánimo suspírans, et éjulans, dixit:] Aleph. Quómodo sedet sola cívitas plena pópulo: facta est quasi vídua dómina géntium: princeps provinciárum facta est sub tribúto.
Jako siedzi samo miasto pełne ludu: stała się jako wdowa, pani narodów: księżna powiatów stała się hołdowną.
2
Beth. Plorans plorávit in nocte, et lácrymæ eius in maxíllis eius: non est qui consolétur eam ex ómnibus caris eius: omnes amíci eius sprevérunt eam, et facti sunt ei inimíci.
Płacząc płakało w nocy, a łzy jego, na czeluściach jego: niemasz ktoby je cieszył ze wszech miłośników jego, wszyscy przyjaciele jego wzgardzili je, i stali się mu nieprzyjaciołmi
3
Ghimel. Migrávit Iudas propter afflictiónem, et multitúdinem servitútis: habitávit inter gentes, nec invénit réquiem: omnes persecutóres eius apprehendérunt eam inter angústias.
Przeniósł się Judas prze trapienie i prze mnóstwo niewolej: mieszkał między narody, ani nalazł odpoczynienia: wszyscy goniący go poimali ji w cieśni.
4
Daleth. Viæ Sion lugent, eo quod non sint qui véniant ad solemnitátem: omnes portæ eius destrúctæ, sacerdótes eius geméntes: vírgines eius squálidæ, et ipsa oppréssa amaritúdine.
Drogi Sion płaczą, że niemasz ktoby szedł na święto uroczyste: wszystkie bramy jego pokażone: kapłani jego wzdychający: panny jego znędzone, a sama gorzkością ściśniona.
5
He. Facti sunt hostes eius in cápite, inimíci eius locupletáti sunt: quia Dóminus locútus est super eam propter multitúdinem iniquitátum eius: párvuli eius ducti sunt in captivitátem ante fáciem tribulántis.
Stali się przeciwnicy jego głową, nieprzyjaciele jego zbogaceni są: bo Pan mówił nań dla mnóstwa nieprawości jej: dziatki jej zaprowadzone w niewolą przed obliczem trapiącego.
6
Vau. Et egréssus est a fília Sion omnis decor eius: facti sunt príncipes eius velut aríetes non inveniéntes páscua: et abiérunt absque fortitúdine ante fáciem subsequéntis.
I odstąpiła od córki Siońskiej wszystka ozdoba jej: Stały się książęta jej jako barani nie najdujący paszej: i poszli bez siły przed obliczem goniącego.
7
Zain. Recordáta est Ierúsalem diérum afflictiónis suæ, et prævaricatiónis ómnium desiderabílium suórum, quæ habúerat a diébus antíquis, cum cáderet pópulus eius in manu hostíli, et non esset auxiliátor: vidérunt eam hostes, et derisérunt sábbata eius.
Wspomniało Jeruzalem na dni utrapienia swego, i na przestępstwa wszego kochania swego, które miało oddedni dawnych, gdy upadł lud jego od ręki nieprzyjacielskiej, a nie było pomocnika: widzieli je nieprzyjaciele, a naśmiewali się z Szabathów jego.
8
Heth. Peccátum peccávit Ierúsalem, proptérea instábilis facta est: omnes, qui glorificábant eam sprevérunt illam, quia vidérunt ignomíniam eius: ipsa autem gemens convérsa est retrórsum.
Grzech zgrzeszyło Jeruzalem: dla tego się niestateczne stało: wszyscy którzy je czcili, wzgardzili je: bo widzieli zelżywość jego: samo też wzdychając obróciło się nazad.
9
Teth. Sordes eius in pédibus eius, nec recordáta est finis sui: depósita est veheménter, non habens consolatórem: vide Dómine afflictiónem meam, quóniam eréctus est inimícus.
Plugastwa jego na nogach jego, a nie pomniało na swój koniec: złożone jest barzo, nie mając pocieszy cielą: obacz Panie utrapienie moje, bo się podniósł nieprzyjaciel.
10
Iod. Manum suam misit hostis ad ómnia desiderabília eius: quia vidit gentes ingréssas sanctuárium suum, de quibus præcéperas ne intrárent in ecclésiam tuam.
Rękę swoję ściągnął nieprzyjaciel na wszystkie kochania jego: bo widziało pogany, że weszli do świątnice jego: którym zakazałeś był, żeby nie wchodzili do kościoła swego.
11
Caph. Omnis pópulus eius gemens, et quærens panem: dedérunt pretiósa quæque pro cibo ad refocillándam ánimam: vide Dómine et consídera, quóniam facta sum vilis.
Wszystek lud jego wzdychający i szukający chleba: wydali wszystkie drogie rzeczy za jadło, na posilenie dusze, wejrzy Panie a obacz, żem się stało podłym.
12
Lamed. O vos omnes, qui transítis per viam, atténdite, et vidéte si est dolor sicut dolor meus: quóniam vindemiávit me ut locútus est Dóminus in die iræ furóris sui.
O wy wszyscy, którzy dziecię przez drogę, obaczcie a przypatrzcie się, jeśli jest boleść jako boleść moja: bo mię jako winnicę zebrał jako mówił, Pan w dzień gniewu zapalczywości swojej.
13
Mem. De excélso misit ignem in óssibus meis, et erudívit me: expándit rete pédibus meis, convértit me retrórsum: pósuit me desolátam, tota die mœróre conféctam.
Z wysoka puścił ogień na kości moje, i wyćwiczył mię: Zastawił sieć na nogi moje, obrócił mię na wstecz: położył mię spustoszoną przez wszystek dzień żałością utrapioną.
14
Nun. Vigilávit iugum iniquitátum meárum: in manu eius convolútæ sunt, et impósitæ collo meo: infirmáta est virtus mea: dedit me Dóminus in manu, de qua non pótero súrgere.
Ocknęło się jarzmo nieprawości moich w ręce jego, splotły się, i włożone są na szyję moję: Zemdlał siła moja: podał mię Pan w rękę, z której nie będę mogło powstać.
15
Samech. Abstulit omnes magníficos meos Dóminus de médio mei: vocávit advérsum me tempus, ut contéreret eléctos meos: tórcular calcávit Dóminus vírgini fíliæ Iuda.
Pobrał wszystkie wielmożne Pan z pośrodku mnie: przyzwał przeciwko mnie czas, aby potarł wybrane moje: prasę depta Pan pannie córce Judzkiej,
16
Ain. Idcírco ego plorans, et óculus meus dedúcens aquas: quia longe factus est a me consolátor, convértens ánimam meam: facti sunt fílii mei pérditi, quóniam inváluit inimícus.
Przetoż ja płacząc, a oko moje spuszczając wody: bo się oddalił odemnie pocieszyciel nawracający duszę moję: stali się synowie moi straconemi, bo przemógł nieprzyjaciel.
17
Phe. Expándit Sion manus suas, non est qui consolétur eam: mandávit Dóminus advérsum Iacob in circúitu eius hostes eius: facta est Ierúsalem quasi pollúta ménstruis inter eos.
Rozciągnęło Sion ręce swe, niemasz ktoby je cieszył: rozkazał Pan przeciw Jakóbowi oko onego nieprzyjaciołom jego: stało się Jeruzalem jako splugawiona miesiącami między nimi.
18
Sade. Iustus est Dóminus, quia os eius ad iracúndiam provocávi: audíte óbsecro univérsi pópuli, et vidéte dolórem meum: vírgines meæ, et iúvenes mei abiérunt in captivitátem.
Sprawiedliwy jest Pan, bom usta jego do gniewu przywiodły. Słuchajcie proszę wszyscy narodowie, a obaczcie boleść moją, panny moje i młodzieńcy moi poszli w niewolą.
19
Coph. Vocávi amícos meos, et ipsi decepérunt me: sacerdótes mei, et senes mei in urbe consúmpti sunt: quia quæsiérunt cibum sibi ut refocillárent ánimam suam.
Wołałem przyjaciół moich, oni mię zdradzili: kapłani moi i starcy moi w mieście zginęli: bo szukali jedła sobie, aby posilili dusze swoje.
20
Res. Vide Dómine quóniam tríbulor, conturbátus est venter meus: subvérsum est cor meum in memetípsa, quóniam amaritúdine plena sum: foris interfécit gládius, et domi mors símilis est.
Obacz Panie, żem uciśniona, wzruszy się brzuch mój, przewróciło się serce moje we mnie samym, bom gorzkości jest pełna: na dworze miecz zabija, a doma śmierć takaż jest.
21
Sin. Audiérunt quia ingemísco ego, et non est qui consolétur me: omnes inimíci mei audiérunt malum meum, lætáti sunt, quóniam tu fecísti: adduxísti diem consolatiónis, et fient símiles mei.
Usłyszeli że ja wzdycham: a niemasz ktoby mię pocieszył: wszyscy nieprzyjaciele moi usłyszeli złe moje, weselili się, żeś ty uczynił Przywiodłeś dzień pociechy, a będą mnie podobni.
22
Thau. Ingrediátur omne malum eórum coram te: et vindémia eos, sicut vindemiásti me propter omnes iniquitátes meas: multi enim gémitus mei, et cor meum mœrens.
Niech wnidzie wszystko ich złe przed cię: a zbierz je jakoś mnie zebrał, dla wszech nieprawości moich: bo mnogie wzdychania moje, i serce moje smętne.
1
Aleph. Quómodo obtéxit calígine in furóre suo Dóminus fíliam Sion: proiécit de cælo in terram ínclytam Israel, et non est recordátus scabélli pedum suórum in die furóris sui.
Jako okrył mrokiem zapalczywości swej Pan córkę Sion, zrzucił z nieba na ziemię sławną Izrael, a nie wspomniał na podnóżek nóg swoich w dzień zapalczywości swojej.
2
Beth. Præcipitávit Dóminus, nec pepércit, ómnia speciósa Iacob: destrúxit in furóre suo munitiónes vírginis Iuda, et deiécit in terram: pólluit regnum, et príncipes eius.
Zrzucił Pan, a nie sfolgował, wszystko piękne Jakóbowe: Zepsował w zapalczywości swej zamki córki Judzkiej, i obalił na ziemię: splugawił królestwo i książęta jej.
3
Ghimel. Confrégit in ira furóris sui omne cornu Israel: avértit retrórsum déxteram suam a fácie inimíci: et succéndit in Iacob quasi ignem flammæ devorántis in gyro.
Złamał w gniewie zapalczywości swej każdy róg Izraelów: odwrócił nazad prawicę swoję, od oblicza nieprzyjaciela: i zapalił w Jakóbie jako ogień płomienia pożerającego w około.
4
Daleth. Teténdit arcum suum quasi inimícus, firmávit déxteram suam quasi hostis: et occídit omne, quod pulchrum erat visu in tabernáculo fíliæ Sion, effúdit quasi ignem indignatiónem suam.
Wyciągnął łuk swój jako nieprzyjaciel, zmocnił prawicę swą jako sprzeciwnik: i pobił wszystko co było pięknego na wejrzenie w namiecie córki Sion, wylał jako ogień rozgniewanie swoje.
5
He. Factus est Dóminus velut inimícus: præcipitávit Israel, præcipitávit ómnia mœ́nia eius: dissipávit munitiónes eius, et replévit in fília Iuda humiliátum et humiliátam.
Stał się Pan jako nieprzyjaciel: zrzucił Izraela, zrzucił wszystkie mury: rozwalił zamki jego, i namnożył u córki Judzkiej uniżonego i uniżoną.
6
Vau. Et dissipávit quasi hortum tentórium suum, demolítus est tabernáculum suum: oblivióni trádidit Dóminus in Sion festivitátem, et sábbatum: et in oppróbrium, et in indignatiónem furóris sui, regem et sacerdótem.
I rozwalił jako ogród namiot swój, skaził przybytek swój, przywiódł w zapamiętanie Pan na Sion uroczyste święto i Szabbat: i na pośmiech i na rozgniewanie zapalczywości swej króla i kapłana.
7
Zain. Répulit Dóminus altáre suum, maledíxit sanctificatióni suæ: trádidit in manu inimíci muros túrrium eius: vocem dedérunt in domo Dómini sicut in die solémni.
Odrzucił Pan ołtarz swój, przeklął świątnicę swoję: podał w ręce nieprzyjacielskie mury wież jego: wołali w domu Pańskim jako w dzień uroczysty.
8
Heth. Cogitávit Dóminus dissipáre murum fíliæ Sion: teténdit funículum suum, et non avértit manum suam a perditióne: luxítque antemurále, et murus páriter dissipátus est.
Umyślił Pan rozwalić mur córki Sion, wyciągnął sznur swój, i nie odwrócił ręki swej od gubienia: i płakało przedmurze, i mur społem rozwalon jest.
9
Teth. Defíxæ sunt in terra portæ eius, pérdidit et contrívit vectes eius: regem eius et príncipes eius in géntibus: non est lex, et prophétæ eius non invenérunt visiónem a Dómino.
Zapadły w ziemię bramy jego, zatracił i połamał zawory jego, i króla jego, i książęta jego między pogany: niemasz zakonu, a prorocy jego nie naleźli widzenia od Pana.
10
Iod. Sedérunt in terra, conticuérunt senes fíliæ Sion: conspersérunt cínere cápita sua, accíncti sunt cilíciis: abiecérunt in terram cápita sua vírgines Ierúsalem.
Siedli na ziemi, umilkli starcy córki Sion: posypali popiołem głowy swe, przepasali się włosienicami, zwiesili do ziemie głowy swe panny Jeruzalem.
11
Caph. Defecérunt præ lácrymis óculi mei, conturbáta sunt víscera mea: effúsum est in terra iecur meum super contritióne fíliæ pópuli mei, cum defíceret párvulus, et lactens in platéis óppidi.
Ustały od płaczu oczy moje, strwożyły się wnętrza moje: wylała się na ziemię wątroba moja, dla starcia córki ludu mego: gdy wstawało dziecię i ssący na ulicach miasta.
12
Lamed. Mátribus suis dixérunt: Ubi est tríticum et vinum? cum defícerent quasi vulneráti in platéis civitátis: cum exhalárent ánimas suas in sinu matrum suárum.
Matkom swym mówiły: Gdzie jest pszenica i wino? gdy mdleli jako zranieni na ulicach miejskich: gdy wypuszczały dusze swe na łonie matek swych.
13
Mem. Cui comparábo te? vel cui assimilábo te fília Ierúsalem? cui exæquábo te, et consolábor te virgo fília Sion? magna est enim velut mare contrítio tua: quis medébitur tui?
Komu cię przyrównam? abo komu cię przypodobam córko Jerozolimska? z kim cię porównam, i pocieszę cię panno córko Sion? bo wielkie jest jako morze skruszenie twoje, któż cię zleczy?
14
Nun. Prophétæ tui vidérunt tibi falsa, et stulta, nec aperiébant iniquitátem tuam, ut te ad pœniténtiam provocárent: vidérunt autem tibi assumptiónes falsas, et eiectiónes.
Prorocy twoi widzieli tobie fałsz i głupstwo, a nie odkrywali nieprawości twojej, aby cię do pokuty przywiedli: Lecz upatrowali tobie proroctwa fałszywe i wygnania.
15
Samech. Plausérunt super te mánibus omnes transeúntes per viam: sibilavérunt, et movérunt caput suum super fíliam Ierúsalem: Hǽccine est urbs, dicéntes, perfécti decóris, gáudium univérsæ terræ?
Klaskali nad tobą rękoma wszyscy mijający drogą, świstali i chwiali głową swoją nad córką Jerozolimską, mówiąc: I onoż to jest miasto doskonałej piękności, wesele wszystkiej ziemie?
16
Phe. Aperuérunt super te os suum omnes inimíci tui: sibilavérunt, et fremuérunt déntibus, et dixérunt: Devorábimus: en ista est dies, quam exspectabámus: invénimus, vídimus.
Otworzyli na cię usta swe wszyscy nieprzyjaciele twoi, świstali i zgrzytali zęboma, i mówili: Pożrzemy, oto jest ten dzień: któregośmy czekali: naleźliśmy, i ujrzeliśmy.
17
Ain. Fecit Dóminus quæ cogitávit, complévit sermónem suum, quem præcéperat a diébus antíquis: destrúxit, et non pepércit, et lætificávit super te inimícum, et exaltávit cornu hóstium tuórum.
Uczynił Pan co był umyślił, spełnił mowę swą, którą był rozkazał odedni dawnych: zepsował a nie sfolgował, i uweselił nad tobą nieprzyjaciela, i wywyższył róg sprzeciwników twoich.
18
Sade. Clamávit cor eórum ad Dóminum super muros fíliæ Sion: Deduc quasi torréntem lácrymas per diem, et noctem: non des réquiem tibi, neque táceat pupílla óculi tui.
Wołało serce ich do Pana na murzech córki Sion, wypuść jako potok łzy we dnie i w nocy: nie dawaj odpoczynienia sobie, a niech się nie uspakaja źrzenica oka twego.
19
Coph. Consúrge, lauda in nocte in princípio vigiliárum: effúnde sicut aquam cor tuum ante conspéctum Dómini: leva ad eum manus tuas pro ánima parvulórum tuórum, qui defecérunt in fame in cápite ómnium compitórum.
Wstań, chwal w nocy na początku straży: wylij jako wodę serce twe przed obliczem Pańskiem: podnieś ku niemu ręce twoje dla dusze dziatek twych, które omdlały od głodu na rogu wszech ulic.
20
Res. Vide Dómine, et consídera quem vindemiáveris ita: ergóne cómedent mulíeres fructum suum, párvulos ad mensúram palmæ? si occíditur in sanctuário Dómini sacérdos, et prophéta?
Wejrzy Panie, a obacz kogoś tak obrał jako winnice: a więc będą jeść niewiasty płód swój, dzieci małe na piędzi? a więc ma być zabit w świątyni Pańskiej kapłan i prorok?
21
Sin. Iacuérunt in terra foris puer, et senex: vírgines meæ, et iúvenes mei cecidérunt in gládio: interfecísti in die furóris tui: percussísti, nec misértus es.
Leżeli na ziemi na ulicy dziecię i starzec: panny moje i młodzieńcy moi polegli od miecza: pobiłeś w dzień zapalczywości twojej, pomordowałeś a nie zmiłowałeś się.
22
Thau. Vocásti quasi ad diem solémnem, qui terrérent me de circúitu: et non fuit in die furóris Dómini qui effúgeret, et relinquerétur: quos educávi et enutrívi, inimícus meus consúmpsit eos.
Przyzwałeś jako na dzień uroczysty, którzyby mię straszyli zewsząd, a nie było w dzień zapalczywości Pańskiej, ktoby uszedł a został: którem ja wychowało wyżywiło, nieprzyjaciel mój wyniszczył je.
1
Aleph. Ego vir videns paupertátem meam in virga indignatiónis eius.
Jam mąż widzący ubóstwo moje, w rózdze zagniewania jego.
2
Aleph. Me minávit, et addúxit in ténebras, et non in lucem.
Zaprowadził mię i zawiódł do ciemności, a nie do światłości.
3
Aleph. Tantum in me vertit, et convértit manum suam tota die.
Tylko się na mię obrócił, i obraca rękę swą przez wszystek dzień.
4
Beth. Vetústam fecit pellem meam, et carnem meam, contrívit ossa mea.
Starą uczynił skórę moję, i ciało moje, połamał kości moje.
5
Beth. Ædificávit in gyro meo, et circúmdedit me felle et labóre.
Obudował około mnie: i ogarnął mię żółcią i pracą.
6
Beth. In tenebrósis collocávit me, quasi mórtuos sempitérnos.
W ciemnościach posadził mię, jako umarłe wieczne
7
Ghimel. Circumædificávit advérsum me, ut non egrédiar: aggravávit cómpedem meum.
Obudował przeciwko mnie, żebych nie wyszedł: obciążył okowy moje.
8
Ghimel. Sed et cum clamávero, et rogávero, exclúsit oratiónem meam.
Ale i gdy wołać będę i prosić, odrzucił modlitwę moję.
9
Ghimel. Conclúsit vias meas lapídibus quadris, sémitas meas subvértit.
Zagrodził drogi moje kamieniem kwadratowym, ścieżki moje wywrócił.
10
Daleth. Ursus insídians factus est mihi: leo in abscónditis.
Stał mi się niedźwiedziem zasadzonym, lwem na skrytych miejscach.
11
Daleth. Sémitas meas subvértit, et confrégit me: pósuit me desolátam.
Ścieżki moje wywrócił i połamał mię, uczynił mię spustoszoną.
12
Daleth. Teténdit arcum suum, et pósuit me quasi signum ad sagíttam.
Wyciągnął łuk swój, i postawił mię jako cel strzale.
13
He. Misit in rénibus meis fílias pháretræ suæ.
Wystrzelił w nerki moje, córki sajdaka swego.
14
He. Factus sum in derísum omni pópulo meo, cánticum eórum tota die.
Stałem się naśmiewiskiem wszystkiemu ludowi memu, pieśnią ich przez wszystek dzień.
15
He. Replévit me amaritudínibus, inebriávit me absínthio.
Napełnił mię gorzkościami, opoił mię piołunem.
16
Vau. Et fregit ad númerum dentes meos, cibávit me cínere.
I połamał do jednego zęby moje, nakarmił mię popiołem.
17
Vau. Et repúlsa est a pace ánima mea, oblítus sum bonórum.
I odepchniona jest od pokoju dusza moja, zapomniałem dobra.
18
Vau. Et dixi: Périit finis meus, et spes mea a Dómino.
I rzekłem: Zginął koniec mój, i nadzieja moja od Pana.
19
Zain. Recordáre paupertátis, et transgressiónis meæ, absínthii et fellis.
Wspomni na ubóstwo, i na przestępstwa moje, na piołun i na żółć.
20
Zain. Memória memor ero, et tabéscet in me ánima mea.
Pamięcią pomnieć będę, i uschnie we mnie dusza moja.
21
Zain. Hæc recólens in corde meo, ídeo sperábo.
To wspominając w sercu mojem dla tego nadzieję mieć będę.
22
Heth. Misericórdiæ Dómini, quia non sumus consúmpti: quia non defecérunt miseratiónes eius.
Miłosierdzie Pańskie, żeśmy nie zniszczeli: bo nie ustały litości jego.
23
Heth. Novi dilúculo, multa est fides tua.
Nowe rano, wielka jest wiara twoja.
24
Heth. Pars mea Dóminus, dixit ánima mea: proptérea exspectábo eum.
Działem moim Pan, rzekła dusza moja: dla tego nań czekać będę.
25
Teth. Bonus est Dóminus sperántibus in eum, ánimæ quærénti illum.
Dobry jest Pan nadzieję mającym w nim, duszy szukającej go.
26
Teth. Bonum est præstolári cum siléntio salutáre Dei.
Dobrze jest czekać z milczeniem zbawienia Bożego.
27
Teth. Bonum est viro, cum portáverit iugum ab adolescéntia sua.
Dobrze jest mężowi, gdy nosi jarzmo od młodości swojej.
28
Iod. Sedébit solitárius, et tacébit: quia levávit super se.
Siędzie sam a milczeć będzie: bo poniósł na sobie.
29
Iod. Ponet in púlvere os suum, si forte sit spes.
Położy w prochu usta swe, owaby była nadzieja.
30
Iod. Dabit percutiénti se maxíllam, saturábitur oppróbriis.
Nastawi bijącemu go czeluści, nasycon będzie urągania.
31
Caph. Quia non repéllet in sempitérnum Dóminus.
Bo nie odrzuci Pan na wieki.
32
Caph. Quia si abiécit, et miserébitur secúndum multitúdinem misericordiárum suárum.
Bo jeśli odrzucił, i zmiłuje się według mnóstwa miłosierdzia swego.
33
Caph. Non enim humiliávit ex corde suo, et abiécit fílios hóminum,
Bo me uniżył z serca swego, i odrzucił syny człowiecze.
34
Lamed. ut cónteret sub pédibus suis omnes vinctos terræ,
Aby zstarł pod nogami swemi wszystkie więźnie ziemskie.
35
Lamed. ut declináret iudícium viri in conspéctu vultus Altíssimi,
Aby nachylił sądu męża przed obliczem nawyższego.
36
Lamed. ut pervérteret hóminem in iudício suo, Dóminus ignorávit.
Aby wywrócił człowieka w sądzie jego, Pan nie wiedział.
37
Mem. Quis est iste qui dixit ut fíeret, Dómino non iubénte?
Któż to jest, który rzekł, aby się stało, gdy Pan nie rozkazał?
38
Mem. Ex ore Altíssimi non egrediéntur nec mala nec bona?
Z ust nawyższego nie wynidą ani złe ani dobre?
39
Mem. Quid murmurávit homo vivens, vir pro peccátis suis?
Cóż szemrał człowiek żywy, mąż za grzechy swoje?
40
Nun. Scrutémur vias nostras, et quærámus, et revertámur ad Dóminum.
Dowiadujmy się dróg naszych, a szukajmy, i nawróćmy się do Pana.
41
Nun. Levémus corda nostra cum mánibus ad Dóminum in cælos.
Podnieśmy serca nasze z rękoma, do Pana w niebo.
42
Nun. Nos iníque égimus, et ad iracúndiam provocávimus: idcírco tu inexorábilis es.
Myśmy nieprawie czynili, i ku gniewuśmy pobudzali: przetoś ty nieuproszony.
43
Samech. Operuísti in furóre, et percussísti nos: occidísti, nec pepercísti.
Nakryłeś w zapalczywości, i ubiłeś nas: pobiłeś, a nie sfolgowałeś.
44
Samech. Opposuísti nubem tibi, ne tránseat orátio.
Zastawiłeś się obłokiem, aby nie przeszła modlitwa.
45
Samech. Eradicatiónem, et abiectiónem posuísti me in médio populórum.
Wykorzenieniem i odrzuceniem uczyniłeś mię w pośrodku narodów,
46
Phe. Aperuérunt super nos os suum omnes inimíci.
Otworzyli na nas usta swe wszyscy nieprzyjaciele.
47
Phe. Formído, et láqueus facta est nobis vaticinátio, et contrítio.
Strachem i sidłem stało się nam proroctwo, i skruszeniem.
48
Phe. Divisiónes aquárum dedúxit óculus meus, in contritióne fíliæ pópuli mei.
Rozdziały wód wypuściło oko moje nad starciem córki ludu mego.
49
Ain. Oculus meus afflíctus est, nec tácuit, eo quod non esset réquies,
Oko moje utrapione jest, a nie umilkło, przeto że niemasz odpoczynienia.
50
Ain. donec respíceret et vidéret Dóminus de cælis.
Ażby pojrzał, a ujrzał Pan z nieba.
51
Ain. Oculus meus deprædátus est ánimam meam in cunctis filiábus urbis meæ.
Oko moje złupiło duszę moję, dla wszystkich córek miasta mego.
52
Sade. Venatióne cepérunt me quasi avem inimíci mei gratis.
Łowem ułowili mię jako ptaka nieprzyjaciele moi darmo.
53
Sade. Lapsa est in lacum vita mea, et posuérunt lápidem super me.
Wpadł w dół żywot mój, i przyłożyli mię kamieniem.
54
Sade. Inundavérunt aquæ super caput meum: dixi: Périi.
Zabrały wody nad głową moją: rzekłem: zginąłem.
55
Coph. Invocávi nomen tuum Dómine de lacu novíssimo.
Wzywałem imienia twego Panie z dołu ostatniego.
56
Coph. Vocem meam audísti: ne avértas aurem tuam a singúltu meo, et clamóribus.
Głos mój usłyszałeś: nie odwracaj ucha twego od wzdychania i od wołania mego.
57
Coph. Appropinquásti in die, quando invocávi te: dixísti: Ne tímeas.
Przybliżyłeś się w dzień, kiedym cię wzywał: rzekłeś: Nie bój się.
58
Res. Iudicásti Dómine causam ánimæ meæ, redémptor vitæ meæ.
Osądziłeś Panie sprawę duszy mojej, odkupicielu żywota mego.
59
Res. Vidísti Dómine iniquitátem illórum advérsum me: iúdica iudícium meum.
Widziałeś Panie nieprawość ich przeciwko mniej osądź sąd mój.
60
Res. Vidísti omnem furórem, univérsas cogitatiónes eórum advérsum me.
Widziałeś wszystkę zapalczywość i wszystkie myśli ich przeciwko mnie.
61
Sin. Audísti oppróbrium eórum Dómine, omnes cogitatiónes eórum advérsum me.
Usłyszałeś urąganie ich Panie, wszystkie myśli ich przeciwko mnie.
62
Sin. Lábia insurgéntium mihi, et meditatiónes eórum advérsum me tota die.
Wargi powstawających na mię, i świegotania ich przeciw mnie wszystek dzień.
63
Sin. Sessiónem eórum, et resurrectiónem eórum vide: ego sum psalmus eórum.
Siadanie ich i wstawanie ich oberzyj, jam ci jest pieśnią ich.
64
Thau. Reddes eis vicem Dómine iuxta ópera mánuum suárum.
Oddasz im zapłatę Panie, według uczynków rąk ich.
65
Thau. Dabis eis scutum cordis labórem tuum.
Dasz im tarczą serca pracą twoję?
66
Thau. Persequéris in furóre, et cónteres eos sub cælis Dómine.
Gonić będziesz w zapalczywości, a skruszysz je pod dębem Panie.
1
Aleph. Quómodo obscurátum est aurum, mutátus est color óptimus, dispérsi sunt lápides sanctuárii in cápite ómnium plateárum?
Jako pośmiedziało złoto, zmieniła się barwa nalepsza, rozmiotano kamienie świątynie po rogach wszech ulic?
2
Beth. Fílii Sion ínclyti, et amícti auro primo: quómodo reputáti sunt in vasa téstea, opus mánuum fíguli?
Synowie Siońscy szlachetni, i ubrani w przedniejsze złoto: jako poczytani są za naczynie skorupiane, za robotę rąk garncarzowych?
3
Ghimel. Sed et lámiæ nudavérunt mammam, lactavérunt cátulos suos: fília pópuli mei crudélis quasi strúthio in desérto.
Lecz i jędze odkryły piersi, karmiły szczenięta swe: córka ludu mego okrutna, jako struś na puszczy.
4
Daleth. Adhǽsit lingua lacténtis ad palátum eius in siti: párvuli petiérunt panem, et non erat qui frángeret eis.
Przysechł język ssącego do podniebienia jego, dla upragnienia dzieci prosiły chleba, a nie było, ktoby im ułamał.
5
He. Qui vescebántur voluptuóse, interiérunt in viis: qui nutriebántur in cróceis, amplexáti sunt stércora.
Którzy jadali rozkosznie, poginęli po drogach, którzy się wychowali w szarłacie, obłapiali łajna.
6
Vau. Et maior effécta est iníquitas fíliæ pópuli mei peccáto Sodomórum, quæ subvérsa est in moménto, et non cepérunt in ea manus.
I stała się większa nieprawość córki ludu mego niźli grzech Sodomy, która wywrócona jest w ocemgnieniu, a nie wzięły jej ręce.
7
Zain. Candidióres Nazarǽi eius nive, nitidióres lacte, rubicundióres ébore antíquo, sapphíro pulchrióres.
Bielszy nad śnieg Nazarejkowie jej, jaśniejszy nad mleko, rumieńszy niźli stare kości słoniowe, piękniejszy niźli szafir.
8
Heth. Denigráta est super carbónes fácies eórum, et non sunt cógniti in platéis: adhǽsit cutis eórum óssibus: áruit, et facta est quasi lignum.
Sczerniało nad węgle oblicze ich, i nie poznano ich na ulicach: przyschła skóra ich do kości: wyschła i stała się jako drewno.
9
Teth. Mélius fuit occísis gládio, quam interféctis fame: quóniam isti extabuérunt consúmpti a sterilitáte terræ.
Lepiej było pobitym od miecza, niźli pozabijanym od głodu: bo ci wywiedli, strawieni dla niepłodności ziemie.
10
Iod. Manus mulíerum misericórdium coxérunt fílios suos: facti sunt cibus eárum in contritióne fíliæ pópuli mei.
Ręce niewiast litościwych warzyły dzieci swe: były im pokarmem w skruszeniu córki ludu mego.
11
Caph. Complévit Dóminus furórem suum, effúdit iram indignatiónis suæ: et succéndit ignem in Sion, et devorávit fundaménta eius.
Wykonał Pan popędliwości swoje, wylał gniew zapalczywości swej, i zapalił ogień na Sion i pożarł fundamenty jej.
12
Lamed. Non credidérunt reges terræ, et univérsi habitatóres orbis, quóniam ingrederétur hostis et inimícus per portas Ierúsalem:
Nie wierzyli królowie ziemscy, i wszyscy obywatele świata, żeby miał wniść nieprzyjaciel i sprzeciwnik przez bramy Jeruzalem.
13
Mem. propter peccáta prophetárum eius, et iniquitátes sacerdótum eius, qui effudérunt in médio eius sánguinem iustórum.
Dla grzechów proroków jego, i dla nieprawości kapłanów jego, którzy wylewali w pośrodku jego krew sprawiedliwych.
14
Nun. Erravérunt cæci in platéis, pollúti sunt in sánguine: cumque non possent, tenuérunt lacínias suas.
Błądzili ślepi po ulicach, pomazali się krwią, a gdy nie mogli trzymali się za szaty swoje.
15
Samech. Recédite pollúti, clamavérunt eis: recédite, abíte, nolíte tángere: iurgáti quippe sunt, et commóti dixérunt inter gentes: Non addet ultra ut hábitet in eis.
Odstąpcie nieczyści, wołali na nie: ustępujcie, idźcie precz, nie dotykajcie się: bo się swarzyli, i wzruszeni mówili między narody: Nie przyda więcej mieszkać między nimi.
16
Phe. Fácies Dómini divísit eos, non addet ut respíciat eos: fácies sacerdótum non erubuérunt, neque senum misérti sunt.
Oblicze Pańskie oddzieliło je, nie przyda, aby wejrzał na nie: oblicza kapłanów nie wstydzili się, ani się zlitowali nad starymi.
17
Ain. Cum adhuc subsisterémus, defecérunt óculi nostri ad auxílium nostrum vanum, cum respicerémus atténti ad gentem, quæ salváre non póterat.
Gdyśmy jeszcze stali, ustały oczy nasze, na pomoc naszę próżną, gdyśmy się oglądali pilnie na naród, który zbawić nie mógł.
18
Sade. Lubricavérunt vestígia nostra in itínere plateárum nostrárum, appropinquávit finis noster: compléti sunt dies nostri, quia venit finis noster.
Slizały się nogi nasze po drodze ulic naszych, przybliżył się koniec nasz: wypełniły się dni nasze, bo przyszedł koniec nasz.
19
Coph. Velocióres fuérunt persecutóres nostri áquilis cæli: super montes persecúti sunt nos, in desérto insidiáti sunt nobis.
Prędszy byli goniący nas, niż orłowie powietrzni: po górach gonili nas, w puszczy zasadkę czynili na nas.
20
Res. Spíritus oris nostri Christus Dóminus captus est in peccátis nostris: cui díximus: In umbra tua vivémus in géntibus.
Duch ust naszych Chrystus Pan pojman jest w grzechach naszych któremuśmy mówili: W cieniu twoim: żyć będziem między narody.
21
Sin. Gaude et lætáre fília Edom, quæ hábitas in terra Hus: ad te quoque pervéniet calix, inebriáberis, atque nudáberis.
Raduj się a wesel się córko Edom, która mieszkasz w ziemi Hus: do ciebie też przydzie kielich, upijesz się i obnażona będziesz.
22
Thau. Compléta est iníquitas tua fília Sion, non addet ultra ut tránsmigret te: visitávit iniquitátem tuam fília Edom, discoopéruit peccáta tua.
Skończyła się nieprawość twoja córko Sion, nie przyda więcej, aby cię zaprowadził: nawiedził nieprawość twoję córko Edom odkrył grzechy twoje.
1
[Orátio Jeremíæ prophétæ] Recordáre Dómine quid accíderit nobis: intuére et réspice oppróbrium nostrum.
Wspomni Panie co się nam przydało: wejrzy a obacz zelżywość naszę.
2
Heréditas nostra versa est ad aliénos, domus nostræ ad extráneos.
Dziedzictwo nasze obróciło się do cudzych, domy nasze do obcych.
3
Pupílli facti sumus absque patre, matres nostræ quasi víduæ.
Sierotami zostaliśmy bez ojca, matki nasze jako wdowy.
4
Aquam nostram pecúnia bíbimus: ligna nostra prétio comparávimus.
Wodę nasze piliśmy za pieniądze: drwa nasze za pieniądze kupowaliśmy.
5
Cervícibus nostris minabámur, lassis non dabátur réquies.
Za szyje nasze gnano nas, spracowanym nie dano odpoczynku.
6
Ægýpto dédimus manum, et Assýriis ut saturarémur pane.
Egiptowi daliśmy rękę i Assyryanom, żebyśmy się najedli chleba.
7
Patres nostri peccavérunt, et non sunt: et nos iniquitátes eórum portávimus.
Ojcowie naszy zgrzeszyli, a niemasz ich: a myśmy nieprawości ich nosili.
8
Servi domináti sunt nostri: non fuit qui redímeret de manu eórum.
Niewolnicy panowali nad nami: nie był ktoby z rąk ich wykupił.
9
In animábus nostris afferebámus panem nobis, a fácie gládii in desérto.
W duszach naszych przynosiliśmy sobie chleba, przed mieczem w puszczy.
10
Pellis nostra, quasi clíbanus exústa est a fácie tempestátum famis.
Skóra nasza jako piec wygorzała od gwałtu głodu.
11
Mulíeres in Sion humiliavérunt, et vírgines in civitátibus Iuda.
Niewiasty na Sion poniżyli, i panny w mieściech ludzkich.
12
Príncipes manu suspénsi sunt: fácies senum non erubuérunt.
Książęta ręką są powieszane, nie wstydzili się oblicza starców.
13
Adolescéntibus impudíce abúsi sunt: et púeri in ligno corruérunt.
Młodzieńców na psotę używali: a pacholęta pode drwy legli.
14
Senes defecérunt de portis, iúvenes de choro psalléntium.
Starcy z bram ustali: młodzieńcy z tańca śpiewających.
15
Defécit gáudium cordis nostri: versus est in luctum chorus noster.
Ustało wesele serca naszego: odmienił się w żałobę taniec nasz.
16
Cécidit coróna cápitis nostri: væ nobis, quia peccávimus.
Spadł wieniec głowy naszej: biada nam, żeśmy zgrzeszyli.
17
Proptérea mœstum factum est cor nostrum, ídeo contenebráti sunt óculi nostri.
Dla tego stało się smętne serce nasze, dla tego zaćmiły się oczy nasze.
18
Propter montem Sion quia dispériit, vulpes ambulavérunt in eo.
Dla góry Sion, że zginęła, liszki chodziły po niej.
19
Tu autem Dómine in ætérnum permanébis, sólium tuum in generatiónem et generatiónem.
A ty Panie na wieki trwać będziesz, stolica twoja do narodu i narodu.
20
Quare in perpétuum obliviscéris nostri, derelínques nos in longitúdine diérum?
Czemu nas na wieki zapominasz? opuszczasz nas na długość dni?
21
Convérte nos Dómine ad te, et convertémur: ínnova dies nostros, sicut a princípio.
Nawróć nas Panie ku sobie, a nawrócimy się: odnów dni nasze jako z pierwu.
22
Sed proíciens repulísti nos, irátus es contra nos veheménter.
Ale odrzucając odrzuciłeś nas, rozgniewałeś się na nas barzo.