Biblia Sacra – Prophetia Ezechielis

1

Et factum est in trigésimo anno, in quarto, in quinta mensis, cum essem in médio captivórum iuxta flúvium Chobar, apérti sunt cæli, et vidi visiónes Dei. I stało się trzydziestego roku, w czwartym, piątego dnia miesiąca, gdym był w pośrodku pojmanych nad rzeką Chobar otworzyły się niebiosa, i widziałem widzenia Boże.

2

In quinta mensis, ipse est annus quintus transmigratiónis regis Ióachim, Piątego dnia miesiąca, ten jest rok piąty przeprowadzenia, króla Joachina,

3

factum est verbum Dómini ad Ezechiélem fílium Buzi sacerdótem in terra Chaldæórum, secus flumen Chobar: et facta est super eum ibi manus Dómini. Stało się słowo Pańskie do Ezechiela syna Buzy kapłana w ziemi Chaldejskiej, nad rzeką Chobar, i stała się tam nad nim ręka Pańska.

4

Et vidi, et ecce ventus túrbinis veniébat ab aquilóne, et nubes magna, et ignis invólvens, et splendor in circúitu eius: et de médio eius quasi spécies eléctri, id est de médio ignis: I widziałem, a to wiatr wichru przychodził od północy: i obłok wielki, i ogień mieszający, a jasność około niego: aż pośrodku jego jako kształt mosiądzu, to jest z pośrodku ognia:

5

et in médio eius similitúdo quátuor animálium: et hic aspéctus eórum, similitúdo hóminis in eis. A w pośrodku jego podobieństwo czterzech zwierząt: a ta osoba ich: podobieństwo człowieka w nich.

6

Quátuor fácies uni, et quátuor pennæ uni. Czworo oblicze u jednego, a czterzy skrzydła u jednego.

7

Pedes eórum pedes recti, et planta pedis eórum quasi planta pedis vítuli: et scintíllæ quasi aspéctus æris candéntis. Nogi ich nogi proste a stopa nogi ich jako stopa nogi cielęcej, a iskierki jako pozór miedzi rozpalonej:

8

Et manus hóminis sub pennis eórum in quátuor pártibus: et fácies, et pennas per quátuor partes habébant. I ręce człowiecze pod skrzydły ich, po czterzech stronach: a oblicza i skrzydła po czterzech stronach miały.

9

Iunctǽque erant pennæ eórum altérius ad álterum: non revertebántur cum incéderent, sed unumquódque ante fáciem suam gradiebátur. A skrzydła ich złączone były jednego z drugim. Nie wracały się gdy chodziły, ale każde przed obliczem swojem chodziło.

10

Similitúdo autem vultus eórum: fácies hóminis, et fácies leónis a dextris ipsórum quátuor: fácies autem bovis a sinístris ipsórum quátuor, et fácies áquilæ désuper ipsórum quátuor. A podobieństwo twarzy ich: twarz człowiecza, i twarz lwia po prawicy tego czworga: a twarz wołowa po lewicy tego czworga: a twarz orłowa na wierzchu tego czworga.

11

Fácies eórum, et pennæ eórum exténtæ désuper: duæ pennæ singulórum iungebántur, et duæ tegébant córpora eórum. Twarzy ich, skrzydła ich rozciągnione z wierzchu: dwie skrzydle każdego złączały się, a dwie zakrywały ciała ich:

12

Et unumquódque eórum coram fácie sua ambulábat: ubi erat ímpetus spíritus, illuc gradiebántur, nec revertebántur cum ambulárent. A każde z nich przed obliczem swem chodziło: dokąd duch pędził: tam chodziły i nie wracały się kiedy chodziły.

13

Et similitúdo animálium, aspéctus eórum quasi carbónum ignis ardéntium, et quasi aspéctus lampadárum. Hæc erat vísio discúrrens in médio animálium, splendor ignis, et de igne fulgur egrédiens. A podobieństwo zwierząt, osoba ich jako węgla ognistego gorającego, i jako kształt pochodni. Toć było widzenie przebiegające między zwierzęty jasność ogniowa, a z ognia wychodząca błyskawica.

14

Et animália ibant, et revertebántur in similitúdinem fúlguris coruscántis. A zwierzęta biegały, i wracały się na kształt błyskawice błyskającej.

15

Cumque aspícerem animália, appáruit rota una super terram iuxta animália, habens quátuor fácies. A gdym patrzał na zwierzęta, ukazało się koło jedno na ziemi wedle zwierząt, mając cztery twarzy.

16

Et aspéctus rotárum et opus eárum quasi vísio maris: et una similitúdo ipsárum quátuor: et aspéctus eárum et ópera, quasi sit rota in médio rotæ. A pozór kół i robota ich jako widzenie morza: a podobieństwo jedno u wszystkich czterzech: a pozór ich i robota jakoby było koło w pośrodku koła.

17

Per quátuor partes eárum eúntes ibant, et non revertebántur cum ambulárent. Na cztery strony ich chodząc chodziły, a nie wracały się gdy chodziły.

18

Statúra quoque erat rotis, et altitúdo, et horríbilis aspéctus: et totum corpus óculis plenum in circúitu ipsárum quátuor. Miały też koła stan i wysokość, i wejrzenie, straszne: a wszystko ciało pełne oczu w około onych czterech.

19

Cumque ambulárent animália, ambulábant páriter et rotæ iuxta ea: et cum elevaréntur animália de terra, elevabántur simul et rotæ. A gdy chodziły zwierzęta, chodziły społem i koła wedle nich: i gdy się podnosiły zwierzęta od ziemie, podnosiły się też i koła.

20

Quocúmque ibat spíritus, illuc eúnte spíritu, et rotæ páriter elevabántur, sequéntes eum. Spíritus enim vitæ erat in rotis. Gdziekolwiek szedł duch, tam gdy szedł duch, i koła się społem podnosiły idąc za nim. Bo duch żywota był w kołach.

21

Cum eúntibus ibant, et cum stántibus stabant: et cum elevátis a terra, páriter elevabántur et rotæ, sequéntes ea: quia spíritus vitæ erat in rotis. Z idącemi chodziły, a z stojącemi stały: a z podniesionemi od ziemie wespół się i koła podnosiły, idąc za nimi: bo duch żywota był w kołach.

22

Et similitúdo super cápita animálium firmaménti, quasi aspéctus crystálli horríbilis, et exténti super cápita eórum désuper. I podobieństwo utwierdzenia nad głowami zwierząt, jako pozór kryształu strasznego i rozciągnionego nad głowami ich z wierzchu.

23

Sub firmaménto autem pennæ eórum rectæ altérius ad álterum: unumquódque duábus alis velábat corpus suum, et álterum simíliter velabátur. A pod utwierdzeniem skrzydła ich proste jednego ku drugiemu: każde dwiema skrzydłami zakrywało ciało swe, a drugie także się zakrywało.

24

Et audiébam sonum alárum, quasi sonum aquárum multárum, quasi sonum sublímis Dei: cum ambulárent quasi sonus erat multitúdinis ut sonus castrórum: cumque starent, demittebántur pennæ eórum. I słyszałem szum skrzydeł ich, jako głos wód wielkich, jako głos wysokiego Boga: gdy chodziły, był jako głos mnóstwa jako głos obozu: a gdy stały, spuszczały się skrzydła ich.

25

Nam cum fíeret vox super firmaméntum, quod erat super caput eórum, stabant, et submittébant alas suas. Bo gdy był głos na utwierdzeniu, które było nad głową ich, stały i opuszczały skrzydła swe.

26

Et super firmaméntum, quod erat ímminens cápiti eórum, quasi aspéctus lápidis sapphíri similitúdo throni: et super similitúdinem throni similitúdo quasi aspéctus hóminis désuper. A nad utwierdzeniem, które wisiało nad ich głowami, jako pozór kamienia szafiru, podobieństwo stolice, a na podobieństwie stolice, podobieństwo jako osoba człowiecza na niej.

27

Et vidi quasi spéciem eléctri, velut aspéctum ignis, intrínsecus eius per circúitum: a lumbis eius et désuper, et a lumbis eius usque deórsum, vidi quasi spéciem ignis splendéntis in circúitu: I widziałem jako kształt mosiądzu, jako widzenie ognia wewnątrz jego w około: od biodr jego i wyżej, a od biodr jego aż na dół widziałem jako kształt ognia błyszczącego w około.

28

velut aspéctum arcus cum fúerit in nube in die plúviæ: hic erat aspéctus splendóris per gyrum. Jako widzenie tęcze, gdy bywa na obłoku w dzień dżdżu, takie było widzenie blasku w około.

1

Hæc vísio similitúdinis glóriæ Dómini: et vidi, et cécidi in fáciem meam, et audívi vocem loquéntis, et dixit ad me: Fili hóminis, sta super pedes tuos, et loquar tecum. To widzenie podobieństwa chwały Pańskiej, i widziałem i upadłem na oblicze swe, i usłyszałem głos mówiącego, i rzekł do mnie: Synu człowieczy stań na nogi twe, a będę mówił z tobą.

2

Et ingréssus est in me spíritus postquam locútus est mihi, et státuit me supra pedes meos: et audívi loquéntem ad me, I wszedł w mię duch potem jako wyrzekł do mnie i postawił mię na nogi moje: i słyszałem mówiącego do mnie.

3

et dicéntem: Fili hóminis, mitto ego te ad fílios Israel, ad gentes apostatríces, quæ recessérunt a me: ipsi et patres eórum prævaricáti sunt pactum meum usque ad diem hanc. I rzekącego: Synu człowieczy, posyłam ja ciebie do synów Izraelowych, do narodów odstępnych, które odstąpiły odemnie; sami i ojcowie ich przestąpili przymierze moje aż do dnia tego.

4

Et fílii dura fácie et indomábili corde sunt, ad quos ego mitto te: et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: I synowie twardej twarzy, i nieukróconego serca są, do których ja ciebie posyłam: a rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg:

5

si forte vel ipsi áudiant, et si forte quiéscant, quóniam domus exásperans est: et scient quia prophéta fúerit in médio eórum. Jeśli snać, abo ci usłuchają, i jeśli snać zaniechają, bo domem drażniącym jest: i będą wiedzieć że prorok był w pośrodku ich.

6

Tu ergo fili hóminis ne tímeas eos, neque sermónes eórum métuas: quóniam incréduli, et subversóres sunt tecum, et cum scorpiónibus hábitas. Verba eórum ne tímeas, et vultus eórum ne formídes, quia domus exásperans est. A tak ty synu człowieczy nie bój się ich, ani się mów ich lękaj: bo niewiernicy i przewrotnicy są z tobą, a z niedźwiadkami mieszkasz. Słów ich nie bój się, a oblicza ich nie strachaj się, bo dom drażniący jest.

7

Loquéris ergo verba mea ad eos, si forte áudiant, et quiéscant: quóniam irritatóres sunt. Ą tak będziesz mówił słowa moje do nich, jeśli snać usłyszą, a przestaną, bo drażniący są.

8

Tu autem fili hóminis audi quæcúmque loquor ad te, et noli esse exásperans, sicut domus exasperátrix est: áperi os tuum, et cómede quæcúmque ego do tibi. A ty synu człowieczy słuchaj co ja mówię do ciebie: nie bądź drażniącym, jako dom drażniący jest, otwórz usta twoje, a jedz co ja daję tobie.

9

Et vidi, et ecce manus missa ad me, in qua erat involútus liber: et expándit illum coram me, qui erat scriptus intus et foris: et scriptæ erant in eo lamentatiónes, et carmen, et væ. I ujrzałem ano ręka ściągniona ku mnie, w której były zwinione księgi: i rozwinęła je przedemną, które były popisane wewnątrz i zwierzchu: a napisano na nich narzekanie pieśń i biadę.

1

Et dixit ad me: Fili hóminis, quodcúmque invéneris, cómede: cómede volúmen istud, et vadens lóquere ad fílios Israel. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, cokolwiek najdziesz zjedz, zjedz te księgi, a szedszy mów do synów Izraelowych.

2

Et apérui os meum, et cibávit me volúmine illo: I otworzyłem usta moje, i nakarmił mię onemi księgami:

3

et dixit ad me: Fili hóminis, venter tuus cómedet, et víscera tua complebúntur volúmine isto, quod ego do tibi. Et comédi illud: et factum est in ore meo sicut mel dulce. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, brzuch twój jeść będzie, a trzewa twoje napełnią się temi księgami, które ja daję tobie, i zjadłem je, a były w uściech moich jako miód słodkie.

4

Et dixit ad me: Fili hóminis, vade ad domum Israel, et loquéris verba mea ad eos. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, idź do domu Izraelowego, a będziesz mówił słowa moje do nich.

5

Non enim ad pópulum profúndi sermónis, et ignótæ linguæ tu mítteris ad domum Israel: Bo nie do ludu głębokiej mowy, a nie znajomego języka, posyłają cię: do domu Izraelskiego.

6

neque ad pópulos multos profúndi sermónis, et ignótæ linguæ, quorum non possis audíre sermónes: et si ad illos mitteréris, ipsi audírent te. Ani do narodów mnogich głębokiej mowy, i nieznajomego języka, których byś mów słyszeć nie mógł: i choćbyś do nich był posłany, oniby cię usłuchali.

7

Domus autem Israel nolunt audíre te, quia nolunt audíre me: omnis quippe domus Israel attríta fronte est, et duro corde. Lecz dom Izraelów nie chcą cię słuchać: iż mnie słuchać nie chcą: bo wszystek dom Izraelów jest przetartego czoła, i twardego serca.

8

Ecce dedi fáciem tuam valentiórem faciébus eórum, et frontem tuam duriórem fróntibus eórum. Otóż dałem twarz twoją duszą niż twarze ich, i czoło twoje twardsze niż czoła ich.

9

Ut adamántem, et ut sílicem dedi fáciem tuam: ne tímeas eos, neque métuas a fácie eórum: quia domus exásperans est. Jako dyament i jako krzemień dałem twarz twoję: nie bój się ich, ani się lękaj twarzy ich: Bo dom drażniący jest.

10

Et dixit ad me: Fili hóminis, omnes sermónes meos, quos ego loquor ad te, assúme in corde tuo, et áuribus tuis audi: I rzekł do mnie: Synu człowieczy, wszystkie mowy moje, które ja mówię do ciebie, bierz do serca swego, a słuchaj uszyma swemi:

11

et vade, ingrédere ad transmigratiónem, ad fílios pópuli tui, et loquéris ad eos, et dices eis: Hæc dicit Dóminus Deus: si forte áudiant, et quiéscant. A idź wnidź do zaprowadzenia, do synów lutwego, a rzeczesz do nich, i powiesz im: To mówi Pan Bóg: jeśli snać usłyszą, a przestaną.

12

Et assúmpsit me spíritus, et audívi post me vocem commotiónis magnæ: Benedícta glória Dómini de loco suo. I wziął mię duch, i usłyszałem za sobą głos wzruszenia wielkiego: Błogosławiona chwała Pańska z miejsca jego,

13

Et vocem alárum animálium percutiéntium álteram ad álteram, et vocem rotárum sequéntium animália, et vocem commotiónis magnæ. I głos skrzydeł zwierząt tłukących jedno o drugie, i głos kół idących za zwierzęty, i głos wzruszenia wielkiego.

14

Spíritus quoque levávit me, et assúmpsit me: et ábii amárus in indignatióne spíritus mei: manus enim Dómini erat mecum, confórtans me. Duch też podniósł mię, i wziął mię: i poszedłem z gorzkością w rozgniewaniu ducha mego: bo ręka Pańska była ze mną posilając mię.

15

Et veni ad transmigratiónem, ad acérvum novárum frugum, ad eos, qui habitábant iuxta flumen Chobar: et sedi ubi illi sedébant, et mansi ibi septem diébus mœrens in médio eórum. I przyszedłem do zaprowadzenia, do stogu nowego zboża, do tych, którzy mieszkali nad rzeką Chobar, i siadłem, gdzie oni siedzieli: i mieszkałem tam siedm dni, smęcąc się w pośrodku ich.

16

Cum autem pertransíssent septem dies, factum est verbum Dómini ad me, dicens: A gdy minęło siedm dni, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

17

Fili hóminis speculatórem dedi te dómui Israel: et áudies de ore meo verbum, et annuntiábis eis ex me. Synu człowieczy, dałem cię stróżem domowi Izraelowemu: i będziesz słuchał z ust moich słowa, i powiesz im odemnie.

18

Si dicénte me ad ímpium: Morte moriéris: non annuntiáveris ei, neque locútus fúeris ut avertátur a via sua ímpia, et vivat: ipse ímpius in iniquitáte sua moriétur, sánguinem autem eius de manu tua requíram. Jeśli, gdy ja rzeknę niezbożnemu, śmiercią umrzesz: nie opowiesz mu, ani mu rzeczesz, aby się odwrócił od drogi swej niezbożnej, i żył: on niezbożny w niezbożności swej umrze: a krwie jego z ręki twej szukać będę.

19

Si autem tu annuntiáveris ímpio, et ille non fúerit convérsus ab impietáte sua, et a via sua ímpia: ipse quidem in iniquitáte sua moriétur, tu autem ánimam tuam liberásti. A jeśli ty opowiesz niezbożnemu, a on się nie nawróci od niezbożności swojej, i od drogi swej niezbożnej: on w nieprawości swej umrze, a ty wybawiłeś duszę swoję.

20

Sed et si convérsus iustus a iustítia sua fúerit, et fécerit iniquitátem: ponam offendículum coram eo, ipse moriétur, quia non annuntiásti ei: in peccáto suo moriétur, et non erunt in memória iustítiæ eius quas fecit: sánguinem vero eius de manu tua requíram. Lecz i sprawiedliwy, jeśli się wróci od sprawiedliwości swej, a będzie czynił nieprawość: położę zawadę przed nim, onci umrze, żeś mu nie opowiedział, w grzechu swoim umrze, a nie będą w pamięci sprawiedliwości jego, które czynił: lecz krwie jego z ręki twej szukać będę.

21

Si autem tu annuntiáveris iusto ut non peccet iustus, et ille non peccáverit: vivens vivet, quia annuntiásti ei, et tu ánimam tuam liberásti. Ale jeśli ty opowiesz sprawiedliwemu, żeby nie grzeszył sprawiedliwy, a on nie będzie grzeszył: żywiąc żyć będzie, żeś mu powiedział, a tyś wyzwolił duszę swoję.

22

Et facta est super me manus Dómini, et dixit ad me: Surgens egrédere in campum, et ibi loquar tecum. I stała się nademną ręka Pańska, i rzekł do mnie:

23

Et surgens egréssus sum in campum: et ecce ibi glória Dómini stabat quasi glória, quam vidi iuxta flúvium Chobar: et cécidi in fáciem meam. Wstawszy wynidź na pole, a oto tam stała chwała Pańska, jako chwała, którąm widział nad rzeką Chobar: i padłem na oblicze moje.

24

Et ingréssus est in me spíritus, et státuit me super pedes meos: et locútus est mihi, et dixit ad me: Ingrédere, et inclúdere in médio domus tuæ. I wstąpił w mię duch, i postawił mię na nogach moich: i mówił ze mną, i rzekł mi: Wnidź, a zamkni się w pośrodku domu twego.

25

Et tu fili hóminis, ecce data sunt super te víncula, et ligábunt te in eis: et non egrediéris de médio eórum. A ty synu człowieczy, oto dane są na cię powrozy, i zwiążą cię nimi: i nie wynidziesz z pośrodku ich.

26

Et linguam tuam adhærére fáciam paláto tuo, et eris mutus, nec quasi vir obiúrgans: quia domus exásperans est. A uczynię, że język twój przylnie do podniebienia twego, i będziesz niemy, a nie jako mąż strofujący: bo dom drażniący jest.

27

Cum autem locútus fúero tibi, apériam os tuum, et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Qui audit, áudiat: et qui quiéscit, quiéscat: quia domus exásperans est. A gdy z tobą mówić będę, otworzę usta twoje, i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg, kto słucha, niech słucha: a kto zaniechawa, niech zaniechawa: bo dom drażniący jest.

1

Et tu fili hóminis, sume tibi láterem, et pones eum coram te: et descríbes in eo civitátem Ierúsalem. A ty synu człowieczy weźmi sobie cegłę, a położysz ją przed sobą: i wyrysujesz na niej miasto Jeruzalem.

2

Et ordinábis advérsus eam obsidiónem, et ædificábis munitiónes, et comportábis ággerem, et dabis contra eam castra, et pones aríetes in gyro. I sporządzisz przeciw niemu oblężenie, a zbudujesz baszty, i usypiesz wał, i położysz przeciwko jemu obozy, i postawisz tarany w koło.

3

Et tu sume tibi sartáginem férream, et pones eam in murum férreum inter te et inter civitátem: et obfirmábis fáciem tuam ad eam, et erit in obsidiónem, et circúmdabis eam: signum est dómui Israel. A ty weźmi sobie panew żelazną, i postawisz ją miasto muru żelaznego między tobą a między miastem: a umocnisz twarz twoję przeciw niemu, i będzie oblężone, i obtoczysz je: znak jest domowi Izraelowemu.

4

Et tu dórmies super latus tuum sinístrum, et pones iniquitátes domus Israel super eo, número diérum quibus dórmies super illud: et assúmes iniquitátem eórum. A ty będziesz spał na bok twój lewy, i włożysz nieprawości domu Izraelowego nań, wedle liczby dniów, których spać będziesz na nim, i przyjmiesz nieprawości ich.

5

Ego autem dedi tibi annos iniquitátis eórum, número diérum trecéntos et nonagínta dies: et portábis iniquitátem domus Israel. A ja dałem tobie lata nieprawości ich, wedle liczby dni, trzysta i dziewięćdziesiąt dni: i poniesiesz nieprawość domu Izraelowego.

6

Et cum compléveris hæc, dórmies super latus tuum déxterum secúndo, et assúmes iniquitátem domus Iuda quadragínta diébus: diem pro anno, diem, inquam, pro anno dedi tibi. A dokonawszy tego, będziesz spał na bok twój prawy powtóre, i weźmiesz nieprawość domu Judzkiego czterdzieści dni: dzień za rok, dzień mówię za rok dałem tobie.

7

Et ad obsidiónem Ierúsalem convértes fáciem tuam, et bráchium tuum erit exténtum: et prophetábis advérsus eam. A do oblężenia Jeruzalem obrócisz twarz twoję, a ramię twoje będzie wyciągnione: i będziesz prorokował przeciw jemu.

8

Ecce circúmdedi te vínculis: et non te convértes a látere tuo in latus áliud, donec cómpleas dies obsidiónis tuæ. Otom cię obtoczył powrozami: i nie obrócisz się z boku twego na drugi bok, aż wypełnisz dni oblężenia twego.

9

Et tu sume tibi fruméntum, et hórdeum, et fabam, et lentem, et mílium, et víciam: et mittes ea in vas unum, et fácies tibi panes número diérum, quibus dórmies super latus tuum: trecéntis et nonagínta diébus cómedes illud. A ty nabierz sobie pszenice, i jęczmienia, i bobu, i soczewice, i jagieł, i wyki, i włożysz je w naczynie jedno, i naczynisz sobie chleba według liczby dni, przez które będziesz spał na boku twoim: przez trzysta i dziewięćdziesiąt dni będziesz ji jadł.

10

Cibus autem tuus, quo vescéris, erit in póndere vigínti statéres in die: a témpore usque ad tempus cómedes illud. A strawa twoja, którą jeść będziesz, będzie ważyć dwadzieścia syklów na dzień: od czasu aż do czasu jeść to będziesz.

11

Et aquam in mensúra bibes, sextam partem hin: a témpore usque ad tempus bibes illud. I wody w miarę napijać się będziesz, szóstą część Hinu: od czasu aż do czasu pić to będziesz,

12

Et quasi subcinerícium hordeáceum cómedes illud: et stércore, quod egréditur de hómine, opéries illud in óculis eórum. A jako podpłomyk jęczmienny jeść ji będziesz: a łajnem, które wychodzi z człowieka nakryjesz ji przed ich oczyma.

13

Et dixit Dóminus: Sic cómedent fílii Israel panem suum pollútum inter gentes, ad quas eíciam eos. I rzekł Pan: Tak będą jeść synowie Izraelowi chleb swój nieczysty między narody, do których je wyrzucę.

14

Et dixi: A a a, Dómine Deus, ecce ánima mea non est pollúta: et morticínum, et lacerátum a béstiis non comédi ab infántia mea usque nunc, et non est ingréssa in os meum omnis caro immúnda. I rzekłem: A, a, a, Panie Boże, oto dusza moja nie jest splugawioną, a ścierwu i utarganego od zwierzów nie jadłem z dzieciństwa mego aż dotąd, ani wchodziło do ust moich żadne mięso nieczyste.

15

Et dixit ad me: Ecce dedi tibi fimum boum pro stercóribus humánis: et fácies panem tuum in eo. I rzekł do mnie: Otóż dałem ci gnój wołowy miasto gnoju człowieczego: że uczynisz chleb twój w nim.

16

Et dixit ad me: Fili hóminis, ecce ego cónteram báculum panis in Ierúsalem: et cómedent panem in póndere, et in sollicitúdine: et aquam in mensúra, et in angústia bibent: I rzekł do mnie: Synu człowieczy: Oto ja złamię laskę chleba w Jeruzalem: i będą jeść chleb pod wagą, i w frasunku: a wodę pod miara, i w ucisku pić będą:

17

ut deficiéntibus pane et aqua, córruat unusquísque ad fratrem suum: et contabéscant in iniquitátibus suis. Żeby, gdy nie stanie chleba i wody, upadł każdy na brata swego: i popchnęli w nieprawościach swoich.

1

Et tu fili hóminis, sume tibi gládium acútum, radéntem pilos: et assúmes eum, et duces per caput tuum, et per barbam tuam: et assúmes tibi statéram pónderis, et dívides eos. A ty synu człowieczy weźmi sobie miecz ostry, golący włosy: i weźmiesz ji, i będziesz powłaczał po głowie twojej, i po brodzie twojej: i weźmiesz sobie szale wagi, a rozdzielisz je.

2

Tértiam partem igni combúres in médio civitátis, iuxta completiónem diérum obsidiónis: et assúmes tértiam partem, et concídes gládio in circúitu eius: tértiam vero áliam dispérges in ventum, et gládium nudábo post eos. Trzecią część spalisz ogniem w pośród miasta wedle wypełnienia dni oblężenia: i weźmiesz trzecią część, i zsiekasz mieczem około niego: a drugą trzecią część roztrzęsiesz na wiatr, a miecza dobędę za nimi.

3

Et sumes inde parvum númerum, et ligábis eos in summitáte pállii tui. I weźmiesz z nich małą liczbę, i zawiążesz je w końcu płaszcza twego.

4

Et ex eis rursum tolles, et proícies eos in médio ignis, et combúres eos igni: et ex eo egrediétur ignis in omnem domum Israel. A z tych jeszcze weźmiesz i wrzucisz je w pośród ognia, i spalisz je w ogniu: a z niego wynidzie ogień na wszystek dom Izraelów.

5

Hæc dicit Dóminus Deus: Ista est Ierúsalem, in médio géntium pósui eam, et in circúitu eius terras. To mówi Pan Bóg: To jest Jeruzalem, w pośród narodów położyłem ji, a w około niego ziemie.

6

Et contémpsit iudícia mea, ut plus esset ímpia quam gentes: et præcépta mea ultra quam terræ, quæ in circúitu eius sunt: iudícia enim mea proiecérunt, et in præcéptis meis non ambulavérunt. I wzgardziło sądy moje, że się stało niezbożniejsze niźli narodowie: i przykazanie moje więcej niźli te ziemie, które są około niego. Bo sądy moje porzucili, a w przykazaniu mojem nie chodzili.

7

Idcírco hæc dicit Dóminus Deus: Quia superástis gentes, quæ in circúitu vestro sunt, et in præcéptis meis non ambulástis, et iudícia mea non fecístis, et iuxta iudícia géntium, quæ in circúitu vestro sunt, non estis operáti: Przetoż to mówi Pan Bóg: żeście przewyższyli narody, które są około was, a nie chodziliście w przykazaniach moich, a sądów moich nie zachowaliście, wedle też sądów narodów które są około was, nie czyniliście:

8

ídeo hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad te, et ipse ego fáciam in médio tui iudícia in óculis géntium: Przetoż to mówi Pan Bóg: Oto ja na cię, a ja sam uczynię w pośrodku ciebie sądy przed oczyma narodów.

9

et fáciam in te quod non feci, et quibus simília ultra non fáciam, propter omnes abominatiónes tuas. A uczynię w tobie czegom nie uczynił, i którym rzeczam podobnych czynić nie będę więcej, dla wszech obrzydłości twoich.

10

Ideo patres cómedent fílios in médio tui, et fílii cómedent patres suos: et fáciam in te iudícia, et ventilábo univérsas relíquias tuas in omnem ventum. Przeto ojcowie będą jeść syny w pośrodku ciebie, a synowie będą jeść ojce swe: i będę czynił w tobie sądy, i rozsypę wszystkie ostatki twoje na każdy wiatr.

11

Idcírco vivo ego, dicit Dóminus Deus, nisi pro eo quod sanctum meum violásti in ómnibus offensiónibus tuis, et in cunctis abominatiónibus tuis: ego quoque confríngam, et non parcet óculus meus, et non miserébor. Przeto żywę ja, mówi Pan Bóg: Jeśli nie dla tego, iżeś świątynię moję zgwałciło wszelakiem obrażeniem twojem, i wszelakiemi obrzydłościami twemi: ja też połamię, a nie przepuści oko moje, a nie zlituję się.

12

Tértia pars tui peste moriétur, et fame consumétur in médio tui, et tértia pars tui in gládio cadet in circúitu tuo: tértiam vero partem tuam in omnem ventum dispérgam, et gládium evaginábo post eos. Trzecia część ciebie morem pomrze, i głodem wyginie w pośrodku ciebie: a trzecia część ciebie od miecza polezę około ciebie: a trzecią część twoję na wszelki wiatr rozproszę, a miecza dobędę za nimi.

13

Et complébo furórem meum, et requiéscere fáciam indignatiónem meam in eis, et consolábor: et scient quia ego Dóminus locútus sum in zelo meo, cum implévero indignatiónem meam in eis. I wykonam zapalczywość moję i uspokoję rozgniewanie moję na nie, a ucieszę się: i doznają, że ja Pan mówiłem w rzewniwości mojej, gdy wykonam rozgniewanie moje w nich.

14

Et dabo te in desértum, et in oppróbrium géntibus, quæ in circúitu tuo sunt, in conspéctu omnis prætereúntis. I dam cię na spustoszenie i na hańbę narodom, które są około ciebie przed obliczem każdego mijającego.

15

Et eris oppróbrium, et blasphémia, exémplum et stupor in géntibus, quæ in circúitu tuo sunt, cum fécero in te iudícia in furóre, et in indignatióne, et in increpatiónibus iræ. I będziesz hańbą, i bluźnieniem, przykładem, i zdumieniem między narodami, które są około ciebie, gdy uczynię w tobie sądy w zapalczywości, i w rozgniewaniu, i w fukach gniewliwych.

16

Ego Dóminus locútus sum: Quando mísero sagíttas famis péssimas in eos: quæ erunt mortíferæ, et quas mittam ut dispérdam vos: et famem congregábo super vos, et cónteram in vobis báculum panis. Ja Pan mówiłem: Gdy wypuszczę strzały głodu złe na nie: które będą śmiertelne, a które wypuszczę, abych was wytracił: i głód zbiorę na was, a połamię u was laskę chleba.

17

Et immíttam in vos famem, et béstias péssimas, usque ad interneciónem: et pestiléntia, et sanguis transíbunt per te, et gládium indúcam super te: ego Dóminus locútus sum. I puszczę na was głód, i zwierzęta złe, aż do wytracenia: a powietrze i krew przechodzić będą przez cię, i miecz przywiodę na cię. Ja Pan mówiłem.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

2

Fili hóminis pone fáciem tuam ad montes Israel, et prophetábis ad eos, Synu człowieczy, obróć oblicze twoje ku górom Izraelskim, a prorokować będziesz na nie,

3

et dices: Montes Israel audíte verbum Dómini Dei: Hæc dicit Dóminus Deus móntibus, et cóllibus, rúpibus, et vállibus: Ecce ego indúcam super vos gládium, et dispérdam excélsa vestra, I rzeczesz: Góry Izraelskie słuchajcie słowa Pana Boga: To mów Pan Bóg góram i pagórkom, skałam, i dolinam: Oto ja przywiodę na was miecz, i wytracę wyżyny wasze.

4

et demóliar aras vestras, et confringéntur simulácra vestra: et deíciam interféctos vestros ante idóla vestra. I rozwalę ołtarze wasze, będą połamane bałwany wasze: i porzucę pobite wasze przed bałwany waszemi.

5

Et dabo cadávera filiórum Israel ante fáciem simulacrórum vestrórum: et dispérgam ossa vestra circum aras vestras I dam trupy synów Izraelowych przed bałwany waszemi: a rozrucę kości wasze około ołtarzów waszych,

6

in ómnibus habitatiónibus vestris. Urbes desértæ erunt, et excélsa demoliéntur, et dissipabúntur: et interíbunt aræ vestræ, et confringéntur: et cessábunt idóla vestra, et conteréntur delúbra vestra, et delebúntur ópera vestra. We wszech mieszkaniach waszych. Miasta spustoszone będą, a wyżyny zburzone i rozwalone: i zaginą ołtarze wasze, i połamane będą, i ustaną bałwany wasze, i skruszone będą zbory wasze, i wygładzone będą dzieła wasze.

7

Et cadet interféctus in médio vestri, et sciétis quia ego sum Dóminus. I padnie zabity w pośrodku was: i dowiecie się, żem ja Pan.

8

Et relínquam in vobis eos, qui fúgerint gládium in géntibus, cum dispérsero vos in terris. A pozostawię z was te, którzy ujdą miecza między narody, gdy was rozproszę po ziemiach.

9

Et recordabúntur mei liberáti vestri in géntibus, ad quas captívi ducti sunt: quia contrívi cor eórum fórnicans, et recédens a me, et óculos eórum fornicántes post idóla sua: et displicébunt sibímet super malis quæ fecérunt in univérsis abominatiónibus suis. I wspomnią na mię wyzwoleni waszy, między narodami, do których więźnie są zagnani; żem skruszył serce ich cudzołożące, i odstępujące odemnie: i oczy ich cudzołożące za bałwany swemi: i omierzną sami sobie dla złości, które czynili wszelakiemi brzydkościami swemi.

10

Et scient quia ego Dóminus non frustra locútus sum, ut fácerem eis malum hoc. I doznają, że ja Pan nie próżnom mówił, żem im to złe miał uczynić.

11

Hæc dicit Dóminus Deus: Pércute manum tuam, et allíde pedem tuum, et dic: Heu, ad omnes abominatiónes malórum domus Israel: quia gládio, fame, et peste ruitúri sunt. To mówi Pan Bóg: Uderz rękę twoję, a przytrąć nogę twoję, i mów: Ach na wszystkie obrzydłości złych domu Izraelowego: bo od miecza, od głodu i od moru polegą.

12

Qui longe est, peste moriétur: qui autem prope, gládio córruet: et qui relíctus fúerit et obséssus, fame moriétur: et complébo indignatiónem meam in eis. Kto daleko jest, morem umrze: a kto blizko, od miecza upadnie: a kto pozostanie i oblężon będzie, głodem umrze: i wykonam rozgniewanie moje na nich.

13

Et sciétis quia ego Dóminus, cum fúerint interfécti vestri in médio idolórum vestrórum, in circúitu arárum vestrárum, in omni colle excélso, et in cunctis summitátibus móntium, et subtus omne lignum nemorósum, et subtus univérsam quercum frondósam, locum ubi accendérunt thura redoléntia univérsis idólis suis. A doznacie, żem ja Pan, gdy będą pobici waszy między bałwanami waszemi około ołtarzów waszych, na wszelkim pagórku wysokim, i po wszech wierzchach górnych, i pod każdem drzewem gaistem, i pod wszelkiem dębem gałęzistym, na miejscu, gdzie palili kadzidła wonne wszem bałwanom swym.

14

Et exténdam manum meam super eos: et fáciam terram desolátam et destitútam, a desérto Déblatha, in ómnibus habitatiónibus eórum: et scient quia ego Dóminus. I wyciągnę rękę moję na nie, i uczynię ziemię spustoszoną i opuszczoną od puszczej Deblatha po wszech mieszkaniach ich: a doznają, żem ja Pan.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

2

Et tu fili hóminis, hæc dicit Dóminus Deus terræ Israel: Finis venit, venit finis super quátuor plagas terræ. A ty synu człowieczy, to mówi Pan Bóg Izraelowej: Koniec przyszedł, przyszedł koniec na cztery strony ziemie.

3

Nunc finis super te, et immíttam furórem meum in te: et iudicábo te iuxta vias tuas, et ponam contra te omnes abominatiónes tuas. Teraz koniec na cię, i puszczę zapalczywość moję na cię: i będę cię sądził: według dróg twoich: i położę przeciwko tobie wszystkie obrzydłości twoje.

4

Et non parcet óculus meus super te, et non miserébor: sed vias tuas ponam super te, et abominatiónes tuæ in médio tui erunt: et sciétis quia ego Dóminus. I nie sfolguje oko moje tobie, ani się zlituje ale: drogi twoje włożę na cię, a brzydliwości twoje będą w pośrodku ciebie: i doznacie, żem ja Pan.

5

Hæc dicit Dóminus Deus: Afflíctio una, afflíctio ecce venit. To mówi Pan Bóg: Utrapienie jedno, utrapienie oto idzie:

6

Finis venit, venit finis, evigilávit advérsum te: ecce venit. Koniec przychodzi, przychodzi koniec: ocknął się przeciw tobie: oto przychodzi.

7

Venit contrítio super te, qui hábitas in terra: venit tempus, prope est dies occisiónis, et non glóriæ móntium. Przyszło skruszenie na cię, który mieszkasz w ziemi: przychodzi czas, blizko jest dzień zabijania, a nie sławy gór.

8

Nunc de propínquo effúndam iram meam super te, et complébo furórem meum in te: et iudicábo te iuxta vias tuas, et impónam tibi ómnia scélera tua: Teraz z blizka wyleję gniew mój na cię, i wykonam zapalczywość moję na tobie: a osądzę cię według dróg twoich, i włożę na cię wszystkie złości twoje.

9

et non parcet óculus meus, nec miserébor: sed vias tuas impónam tibi, et abominatiónes tuæ in médio tui erunt: et sciétis quia ego sum Dóminus percútiens. A nie sfolguje oko moje, ani się zlituje: ale drogi twoje włożę na cię, i obrzydłości twe w pośrodku ciebie będą: a doznacie, żem ja Pan, który biję.

10

Ecce dies, ecce venit: egréssa est contrítio, flóruit virga, germinávit supérbia: Oto dzień, oto przyszedł: wyszło skruszenie, zakwitnęła laska, spłodziła pycha.

11

iníquitas surréxit in virga impietátis: non ex eis, et non ex pópulo, neque ex sónitu eórum: et non erit réquies in eis. Nieprawość urosła w laskę niezbożności: nie z nich i nie z ludu: ani z głosu ich, i nie będzie odpoczynku między nimi.

12

Venit tempus, appropinquávit dies: qui emit, non lætétur: et qui vendit, non lúgeat: quia ira super omnem pópulum eius. Przyszedł czas, przybliżył się dzień: kto kupuje, niech się nie raduje: a kto przedaje, niech nie żałuje: bo gniew na wszystek lud jego.

13

Quia qui vendit, ad id quod véndidit non revertétur, et adhuc in vivéntibus vita eórum: vísio enim ad omnem multitúdinem eius non regrediétur: et vir in iniquitáte vitæ suæ non confortábitur. Bo kto przedaje, nie wróci się do tego co przedał, a jeszcze między żywymi żywot ich: bo widzenie do wszego gminu jego nie wróci się: a mąż w nie prawości żywota swego nie zmocni się.

14

Cánite tuba, præparéntur omnes, et non est qui vadat ad prœ́lium: ira enim mea super univérsum pópulum eius. Trąbcie w trąbę, niech się gotują wszyscy, a niemasz ktoby szedł ku bitwie: bo gniew mój na wszystek lud jego.

15

Gládius foris: et pestis, et fames intrínsecus: qui in agro est, gládio moriétur: et qui in civitáte, pestiléntia et fame devorabúntur. Miecz zewnątrz, a mór i głód wewnątrz: kto jest na polu, od miecza umrze: a którzy w mieście, morem i głodem pożarci będą.

16

Et salvabúntur qui fúgerint ex eis: et erunt in móntibus quasi colúmbæ convállium omnes trépidi, unusquísque in iniquitáte sua. I ujdą, którzy ucieka z nich: a będą na górach jako gołębice dolin wszyscy drżący każdy w nieprawości swej.

17

Omnes manus dissolvéntur, et ómnia génua fluent aquis. Wszystkie ręce zemdleją, i wszystkie kolana pocieką wodą.

18

Et accíngent se cilíciis, et opériet eos formído: et in omni fácie confúsio, et in univérsis capítibus eórum calvítium. I przepaszą się włosiennicami, a okryje je lękanie, na każdej też twarzy wstyd, a na wszech głowach ich łysina.

19

Argéntum eórum foras proiciétur, et aurum eórum in sterquilínium erit. Argéntum eórum, et aurum eórum non valébit liberáre eos in die furóris Dómini: ánimam suam non saturábunt, et ventres eórum non implebúntur: quia scándalum iniquitátis eórum factum est. Srebro ich precz wyrzucać będą, a złoto ich gnojem będzie. Srebro ich i złoto nie będzie mogło wybawić w dzień zapalczywości Pańskiej. Dusze swej nie nasycą, i brzuchy ich nie będą napełnione: bo obrażenie nieprawości ich stało się.

20

Et ornaméntum monílium suórum in supérbiam posuérunt, et imágines abominatiónum suárum, et simulacrórum fecérunt ex eo: propter hoc dedi eis illud in immundítiam: I ozdobę klejnotów swoich na pychę obrócili, i wyobrażenia obrzydłości swych i bałwanów z niego poczynili: dla tego dałem ją im ku nieczystości.

21

et dabo illud in manus alienórum ad diripiéndum, et ímpiis terræ in prædam, et contaminábunt illud. I dam ją w ręce obcych na rozchwycenie, i niezbożnikom ziemskim na korzyść i splugawią ją.

22

Et avértam fáciem meam ab eis, et violábunt arcánum meum: et introíbunt in illud emissárii, et contaminábunt illud. I odwrócę oblicze moje od nich, i zgwałcą tajemnicę moje, i wnidą do niego łupieżnicy i splugawią ją.

23

Fac conclusiónem: quóniam terra plena est iudício sánguinum, et cívitas plena iniquitáte. Uczyń zamknienie: ponieważ ziemia pełna jest sądu krwie, a miasto pełne nieprawości.

24

Et addúcam péssimos de géntibus, et possidébunt domos eórum: et quiéscere fáciam supérbiam poténtium, et possidébunt sanctuária eórum. I przywiodę nagorsze z pogan, i posiędą domy ich, a uciszę pychę możnych, i posiędą świątnice ich.

25

Angústia superveniénte, requírent pacem, et non erit. Gdy ucisk nadejdzie, będą szukać pokoju, a nie będzie.

26

Conturbátio super conturbatiónem véniet, et audítus super audítum: et quærent visiónem de prophéta, et lex períbit a sacerdóte, et consílium a senióribus. Trwoga na trwogę przydzie, a słuch na słuch: i będą szukać widzenia u proroka, a zakon zginie od kapłana, a rada od starców.

27

Rex lugébit, et princeps induétur mœróre, et manus pópuli terræ conturbabúntur. Secúndum viam eórum fáciam eis, et secúndum iudícia eórum iudicábo eos: et scient quia ego Dóminus. Król będzie w żałobie, a książę oblecze się w smętek: i ręce ludu ziemskiego strwożą się. Według drogi ich uczynię im, a według sądów ich osądzę je: a wiedzieć będą, żem ja Pan.

1

Et factum est in anno sexto, in sexto mense, in quinta mensis: ego sedébam in domo mea, et senes Iuda sedébant coram me, et cécidit ibi super me manus Dómini Dei. I stało się roku szóstego, w szóstym miesiącu dnia piątego, jam siedział w domu moim, a starszy Judzcy siedzieli przedemną: I padła tam na mię ręka Pana Boga.

2

Et vidi: et ecce similitúdo quasi aspéctus ignis: ab aspéctu lumbórum eius, et deórsum, ignis: et a lumbis eius, et sursum, quasi aspéctus splendóris, ut vísio eléctri. I ujrzałem, ano podobieństwo jako widzenie ognia, od widzenia biódr jego, i niżej ogień, a od biódr jego i wyżej jako widzenie jasności, jako pozór mosiądzu.

3

Et emíssa similitúdo manus apprehéndit me in cincínno cápitis mei: et elevávit me spíritus inter terram, et cælum: et addúxit me in Ierúsalem in visióne Dei, iuxta óstium intérius, quod respiciébat ad aquilónem, ubi erat statútum idólum zeli ad provocándam æmulatiónem. I spuszczone podobieństwo ręki uchwyciło mię za kędzierze głowy mojej: i podniósł mię duch między ziemię, a niebo, i przywiódł mię do Jeruzalem w widzeniu Bożem podle bramy wnętrznej patrzącej ku północy, gdzie był postawion bałwan rzewliwości ku pobudzeniu zawiści.

4

Et ecce ibi glória Dei Israel, secúndum visiónem, quam víderam in campo. A oto tam chwała Boga Izraelowego, według widzenia, którem widział na polu.

5

Et dixit ad me: Fili hóminis, leva óculos tuos ad viam aquilónis. Et levávi óculos meos ad viam aquilónis: et ecce ab aquilóne portæ altáris idólum zeli in ipso intróitu. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, podnieś oczy twe na drogę północną: i podniosłem oczy moje na drogę północną, a oto z północy bramy ołtarzowej bałwan rzewliwości w samem weszciu.

6

Et dixit ad me: Fili hóminis, putásne, vides tu quid isti fáciunt, abominatiónes magnas, quas domus Israel facit hic, ut procul recédam a sanctuário meo? et adhuc convérsus vidébis abominatiónes maióres. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, mnimaszli, że widzisz ty co ci czynią, obrzydłości wielkie, które tu działa dom Izraelski, abych daleko odstąpił od świątnice mojej? a jeszcze obróciwszy się ujrzysz obrzydliwości więtsze.

7

Et introdúxit me ad óstium átrii: et vidi, et ecce forámen unum in paríete. I wwiódł mię do drzwi sieni: i ujrzałem ano dziura jedna w ścienie.

8

Et dixit ad me: Fili hóminis, fode paríetem. Et cum fodíssem paríetem, appáruit óstium unum. I rzekł do mnie: Synu człowieczy przekopaj ścianę. A gdym przekopał ścianę, ukazały się drzwi jedne.

9

Et dixit ad me: Ingrédere, et vide abominatiónes péssimas, quas isti fáciunt hic. I rzekł do mnie: Wnidź, a obacz obrzydłości barzo złe, które tu ci działają.

10

Et ingréssus vidi, et ecce omnis similitúdo reptílium, et animálium, abominátio, et univérsa idóla domus Israel depícta erant in paríete in circúitu per totum. I wszedłszy ujrzałem ano wszelkie podobieństwo płazów i zwierzów obrzydliwość, i wszelakie bałwany domu Izraelskiego wymalowane były na ścienie w około wszędy.

11

Et septuagínta viri de senióribus domus Israel, et Iezonías fílius Saphan stabat in médio eórum stántium ante pictúras: et unusquísque habébat thuríbulum in manu sua: et vapor nébulæ de thure consurgébat. A siedmdziesiąt mężów z starszych domu Izraelowego, i Jezoniasz syn Saphan stał na pośrodku onych stojących przed malowaniem, a każdy miał kadzielnicę w ręku swoich: a kurzawa obłoczna z kadzidła wstępowała.

12

Et dixit ad me: Certe vides fili hóminis quæ senióres domus Israel fáciunt in ténebris, unusquísque in abscóndito cubículi sui: dicunt enim: Non videt Dóminus nos, derelíquit Dóminus terram. I rzekł do mnie: Iście widzisz synu człowieczy, co starszy domu Izraelowego dziełają w ciemności, każdy w skrytości komory swej? bo mówią: Nie widzi nas Pan: opuścił Pan ziemię.

13

Et dixit ad me: Adhuc convérsus vidébis abominatiónes maióres, quas isti fáciunt. I rzekł do mnie: Jeszcze się obróciwszy ujrzysz obrzydliwości więtsze, które ci działają.

14

Et introdúxit me per óstium portæ domus Dómini, quod respiciébat ad aquilónem: et ecce ibi mulíeres sedébant plangéntes Adónidem. I wiódł mię przez drzwi bramy domu Pańskiego, które patrzyły ku północy: a oto tam niewiasty siedziały płacząc Adonida.

15

Et dixit ad me: Certe vidísti, fili hóminis: adhuc convérsus vidébis abominatiónes maióres his. I rzekł do mnie: Iście widziałeś synu człowieczy? Jeszcze obróciwszy się ujrzysz obrzydliwości większe niźli te.

16

Et introdúxit me in átrium domus Dómini intérius: et ecce in óstio templi Dómini, inter vestíbulum et altáre, quasi vigínti quinque viri dorsa habéntes contra templum Dómini, et fácies ad oriéntem: et adorábant ad ortum solis. I wwiódł mię do sieni domu Pańskiego wnętrznej: a oto u drzwi domu Pańskiego między przysionkiem a ołtarzem, jakmiarz dwadzieścia i pięć mężów tyły mające ku kościołowie Pańskiemu, a twarzy na wschód: a kłaniali się na wschód słońca.

17

Et dixit ad me: Certe vidísti fili hóminis: numquid leve est hoc dómui Iuda, ut fácerent abominatiónes istas, quas fecérunt hic: quia repléntes terram iniquitáte, convérsi sunt ad irritándum me? et ecce ápplicant ramum ad nares suas. I rzekł do mnie: Iście widziałeś synu człowieczy: izali to lekka jest domowi Judzkiemu czynić obrzydłości te, które tu czynią? bo napełniwszy ziemię nieprawości, obrócili się ku drażnieniu mnie: a oto przykładają gałązkę do nosa swego.

18

Ergo et ego fáciam in furóre: non parcet óculus meus, nec miserébor: et cum clamáverint ad aures meas voce magna, non exáudiam eos. Przetoż i ja będę czynił w zapale żywości: nie sfolguje oko moje, ani się zmiłuje: a gdy będą wołać do uszu moich głosem wielkim, nie wysłucham ich.

1

Et clamávit in áuribus meis voce magna, dicens: Appropinquavérunt visitatiónes urbis, et unusquísque vas interfectiónis habet in manu sua. I wołał do uszu moich głosem wielkim, mówiąc: Przybliżyły się nawiedzenia miasta, a każdy ma naczynie zabijania w ręce swej.

2

Et ecce sex viri veniébant de via portæ superióris, quæ réspicit ad aquilónem, et uniuscuiúsque vas intéritus in manu eius: vir quoque unus in médio eórum vestítus erat líneis, et atramentárium scriptóris ad renes eius: et ingréssi sunt, et stetérunt iuxta altáre ǽreum. A oto sześć mężów przyszli z drogi bramy wyższej, która patrzy ku północy: a każdego naczynie zginienia w ręce swej: jeden też mąż w pośrodku ich obleczon był w płócienne szaty, a kałamarz pisarski na biodrach jego. I weszli i stanęli podłe ołtarza miedzianego:

3

Et glória Dómini Israel assúmpta est de cherub, quæ erat super eum ad limen domus: et vocávit virum, qui indútus erat líneis, et atramentárium scriptóris habébat in lumbis suis. A chwała Pana Izraelowego wzięta jest z Cherub która była na nim do progu domu: i zawołał męża który był obleczony w płócienne szaty, a miał kałamarz pisarski na biodrach swych.

4

Et dixit Dóminus ad eum: Transi per médiam civitátem in médio Ierúsalem: et signa thau super frontes virórum geméntium, et doléntium super cunctis abominatiónibus, quæ fiunt in médio eius. I rzekł Pan do niego: Przejdzi przez pośrodek miasta w pół Jeruzalem: a naznacz Thau na czołach mężów wzdychających, i żałujących nad wszystkiemi obrzydłościami, które się dzieją w pośrodku jego.

5

Et illis dixit, audiénte me: Transíte per civitátem sequéntes eum, et percútite: non parcat óculus vester, neque misereámini. A onym rzekł, gdym ja słyszał: Idźcie po mieście za nim a zabijajcie: niech nie folguje oko wasze, ani się zmiłujcie.

6

Senem, adolescéntulum et vírginem, párvulum et mulíeres interfícite usque ad interneciónem: omnem autem, super quem vidéritis thau, ne occidátis, et a sanctuário meo incípite. Cœpérunt ergo a viris senióribus, qui erant ante fáciem domus. Starego, młodzieniaszka, i pannę, maluczkiego i niewiasty zabijcie aż do szczętu: a każdego, na którym ujrzycie Thau, nie zabijajcie: a od Świątynie mojej pocznicie.

7

Et dixit ad eos: Contamináte domum, et impléte átria interféctis: egredímini. Et egréssi sunt, et percutiébant eos, qui erant in civitáte. A tak poczęli od mężów starszych, którzy byli przed domem Bożym. I rzekł do nich: splugawcie dom, a napełnicie sieni zabitemi: wynidźcież i wyszli, i zabijali te, którzy byli w mieście.

8

Et cæde compléta, remánsi ego, ruíque super fáciem meam, et clamans aio: Heu, heu, heu Dómine Deus: ergóne dispérdes omnes relíquias Israel, effúndens furórem tuum super Ierúsalem? A gdy się zabijanie skończyło, zostałem ja: i upadłem na oblicze moje, i wołając rzekłem: Ach, ach, ach, Panie Boże: a więc wytracisz wszystek ostatek Izraela, wylewając zapalczywość twoję na Jeruzalem.

9

Et dixit ad me: Iníquitas domus Israel, et Iuda, magna est nimis valde, et repléta est terra sanguínibus, et cívitas repléta est aversióne: dixérunt enim: Derelíquit Dóminus terram, et Dóminus non videt. I rzekł do mnie: Nieprawość domu Izraelskiego i Judzkiego wielka jest barzo wielce: i ziemia się krwie napełniła: i miasto pełne jest odwrócenia: bo mówili: Opuścił Pan ziemię i Pan nie widzi.

10

Igitur et meus non parcet óculus, neque miserébor: viam eórum super caput eórum reddam. Przeto też oko moje nie sfolguje, ani się zmiłuje: drogę ich na głowę ich oddam.

11

Et ecce vir, qui erat indútus líneis, qui habébat atramentárium in dorso suo, respóndit verbum, dicens: Feci sicut præcepísti mihi. A oto mąż, który był obleczony w płócienne szaty, który miał kałamarz na grzbiecie swoim, odpowiedział słowo, rzekąc: uczyniłem jakoś mi rozkazał.

1

Et vidi: et ecce in firmaménto, quod erat super caput chérubim, quasi lapis sapphírus, quasi spécies similitúdinis sólii, appáruit super ea. I widziałem, a oto na utwierdzeniu, które było nad głową Cherubim, jako kamień Saphir, jako kształt podobieństwa stolice, ukazało się nad nimi.

2

Et dixit ad virum, qui indútus erat líneis, et ait: Ingrédere in médio rotárum, quæ sunt subtus chérubim, et imple manum tuam prunis ignis, quæ sunt inter chérubim, et effúnde super civitátem. Ingressúsque est in conspéctu meo. I rzekł do męża, który obleczony był w płócienne szaty, i rzekł: Wnidź w pośrodek kół, które są pod Cherubim, a napełni rękę twoją węgla ognistego, które jest między Cherubim, a wysyp na miasto. I wszedł przed oczyma memi.

3

Chérubim autem stabant a dextris domus cum ingrederétur vir, et nubes implévit átrium intérius. A Cherubim stali po prawicy domu, gdy mąż wchodził: a obłok napełnił sień wnętrzną.

4

Et eleváta est glória Dómini désuper Cherub ad limen domus: et repléta est domus nube, et átrium replétum est splendóre glóriæ Dómini. I podniosła się chwała Pańska od wierzchu Cheruba do progu domu: i napełnił się dom obłokiem, a sień napełniła się światłości chwały Pańskiej.

5

Et sónitus alárum chérubim audiebátur usque ad átrium extérius, quasi vox Dei omnipoténtis loquéntis. A szum skrzydeł Cherubim słyszan był aż do sieni zewnętrznej, jako głos Boga wszechmogącego mówiącego.

6

Cumque præcepísset viro, qui indútus erat líneis, dicens: Sume ignem de médio rotárum, quæ sunt inter chérubim: ingréssus ille stetit iuxta rotam. A gdy rozkazał mężowi, który obleczony był w płócienne szaty, mówiąc: Weźmi ognia z pośrodku kół, które są między Cherubami: wszedszy on stanął podle koła.

7

Et exténdit cherub manum de médio chérubim ad ignem, qui erat inter chérubim: et sumpsit, et dedit in manus eius, qui indútus erat líneis: qui accípiens egréssus est. I ściągnął Cherub rękę z pośrodku Cherubim do ognia, który był między Cherubim, i wziął, i dał w rękę tego, który był obleczon w płócienne szaty: który wziąwszy wyszedł.

8

Et appáruit in chérubim similitúdo manus hóminis subtus pennas eórum. I ukazało się w Cherubim podobieństwo ręki człowieczej pod skrzydłami ich.

9

Et vidi: et ecce quátuor rotæ iuxta chérubim: rota una iuxta cherub unum, et rota ália iuxta cherub unum: spécies autem rotárum erat quasi vísio lápidis chrysólithi: I widziałem oto czterzy koła podle Cherubim: koło jedno podle Cheruba jednego, a koło drugie podle Cheruba jednego: a kształt kół było jako widzenie kamienia Chrisolita.

10

et aspéctus eárum similitúdo una quátuor, quasi sit rota in médio rotæ. A widzenie ich podobieństwo jedno czterzech: jakoby było koło w pośrodku koła.

11

Cumque ambulárent, in quátuor partes gradiebántur, et non revertebántur ambulántes: sed ad locum, ad quem ire declinábat quæ prima erat, sequebántur et céteræ, nec convertebántur. A gdy chodziły, na czterzy części chodziły, a nie nawracały się gdy chodziły: ale na miejsce, na które skłaniało się iść, które pierwsze było, szły i drugie, a nie obracały się.

12

Et omne corpus eárum, et colla, et manus, et pennæ, et círculi plena erant óculis, in circúitu quátuor rotárum. A wszystko ciało ich, i szyje, i ręce, i skrzydła, i koła, pełne były oczu w około czterzech kół.

13

Et rotas istas vocávit volúbiles, audiénte me. A te koła nazwał potoczyste, gdym ja słyszał.

14

Quátuor autem fácies habébat unum: fácies una, fácies cherub: et fácies secúnda, fácies hóminis: et in tértio fácies leónis: et in quarto fácies áquilæ. A cztery oblicza miało jedno, oblicze jedno oblicze Cheruba: a oblicze wtóre oblicze człowiecze: a w trzecim oblicze lwie, a czwarte oblicze orłowe.

15

Et eleváta sunt chérubim: ipsum est ánimal, quod víderam iuxta flúvium Chobar. I podnieśli się Cherubim: To jest zwierzę, którem widział nad rzeką Chobar.

16

Cumque ambulárent chérubim, ibant páriter et rotæ iuxta ea: et cum elevárent chérubim alas suas ut exaltaréntur de terra, non residébant rotæ, sed et ipsæ iuxta erant. A gdy chodziły Cherubim, szły wespół przy nich i koła: A gdy podnosili Cherubowie skrzydła swe, aby się wywyższyli od ziemie: nie zostawały koła: ale i one podle były.

17

Stántibus illis stabant, et cum elevátis elevabántur: spíritus enim vitæ erat in eis. Gdy oni stali, stały: a z podniesionemi podnosiły się: bo duch żywota był w nich.

18

Et egréssa est glória Dómini a límine templi, et stetit super chérubim. I wyszła chwała Pańska od progu kościoła: a stała nad Cherubim.

19

Et elevántia chérubim alas suas, exaltáta sunt a terra coram me: et illis egrediéntibus, rotæ quoque subsecútæ sunt: et stetit in intróitu portæ domus Dómini orientális, et glória Dei Israel erat super ea. A podniósszy Cherubim skrzydła swe, wznieśli się od ziemie przedemną: a gdy oni wychodzili, koła też szły za nimi: i stanął w weszciu bramy wschodniej domu Pańskiego: a chwała Boga Izraelowego była nad nimi.

20

Ipsum est ánimal, quod vidi subter Deum Israel iuxta flúvium Chobar: et intelléxi quia chérubim essent. Toć jest zwierzę, którem widział pod Bogiem Izraelowym nad rzeką Chobar: i zrozumiałem, że Cherubim byli.

21

Quátuor vultus uni, et quátuor alæ uni: et similitúdo manus hóminis sub alis eórum. Czterzy twarzy u jednego, i czterzy skrzydła u jednego: a podobieństwo ręki człowieczej pod skrzydły ich.

22

Et similitúdo vúltuum eórum, ipsi vultus quos víderam iuxta flúvium Chobar, et intúitus eórum, et ímpetus singulórum ante fáciem suam íngredi. I podobieństwo twarzy ich, one twarzy, którem widział nad rzeką Chobar: a widzenia ich, i pochop każdego przed twarzą swą chodzić.

1

Et elevávit me spíritus, et introdúxit me ad portam domus Dómini orientálem, quæ réspicit ad solis ortum: et ecce in intróitu portæ vigínti quinque viri: et vidi in médio eórum Iezoníam fílium Azur, et Pheltíam fílium Banaíæ, príncipes pópuli. I podniósł mię duch, a wwiódł mię do bramy domu Pańskiego wschodniej, która patrzy na wschód słońca: a oto w weszciu bramy dwadzieścia i pięć mężów: i ujrzałem w pośrodku ich Jezoniasza syna Azur, i Pheltiasza syna Banajasza, książęta ludu.

2

Dixítque ad me: Fili hóminis, hi sunt viri, qui cógitant iniquitátem, et tractant consílium péssimum in urbe ista, I rzekł do mnie: Synu człowieczy, ci są mężowie, którzy myślą nieprawość, a radzą złą radę w mieście tem,

3

dicéntes: Nonne dudum ædificátæ sunt domus? hæc est lebes, nos autem carnes. Mówiąc: Izaż niedawno zbudowane są domy? Toć jest kocieł, a myśmy mięso.

4

Idcírco vaticináre de eis, vaticináre fili hóminis. Przeto prorokuj o nich, prorokuj synu człowieczy.

5

Et írruit in me spíritus Dómini, et dixit ad me: Lóquere: Hæc dicit Dóminus: Sic locúti estis domus Israel, et cogitatiónes cordis vestri ego novi. I napadł na mię duch Pański, i rzekł do mnie: Mów: To mówi Pan: Takeście rzekli domie Izraelów, a myśli serca waszego ja znam.

6

Plúrimos occidístis in urbe hac, et impléstis vias eius interféctis. Barzo wieleście pobili w mieście tem, i napełniliście ulice jego pobitemi.

7

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Interfécti vestri, quos posuístis in médio eius, hi sunt carnes, et hæc est lebes: et edúcam vos de médio eius. Przetoż to mówi Pan Bóg: Pobici waszy, którycheście nakładli w pośrodek jego, ci są mięsem, a to jest kotłem, i wywiodę was z pośrodku jego.

8

Gládium metuístis, et gládium indúcam super vos, ait Dóminus Deus. Mieczaście się bali, a miecz przywiodę na was, mówi Pan Bóg.

9

Et eíciam vos de médio eius, dabóque vos in manu hóstium, et fáciam in vobis iudícia. I wypędzę was z pośrodku jego, a dam was w rękę nieprzyjaciół, i uczynię z wami sądy.

10

Gládio cadétis: in fínibus Israel iudicábo vos, et sciétis quia ego Dóminus. Od miecza polężecie: na granicach Izraelowych osądzę was: a wiedzieć będziecie, żem ja Pan.

11

Hæc non erit vobis in lebétem, et vos non éritis in médio eius in carnes: in fínibus Israel iudicábo vos. Ono wam nie będzie kotłem, a wy nie będziecie w pośrodku jego mięsem: na granicach Izraelskich osądzę was.

12

Et sciétis quia ego Dóminus: quia in præcéptis meis non ambulástis, et iudícia mea non fecístis, sed iuxta iudícia géntium, quæ in circúitu vestro sunt, estis operáti. I wiedzieć będziecie, żem ja Pan: iżeście w przykazaniach moich nie chodzili, a sądóweście moich nie czynili: ale według sądów poganów, którzy około was są, czyniliście.

13

Et factum est cum prophetárem, Pheltías fílius Banaíæ mórtuus est: et cécidi in fáciem meam clamans voce magna, et dixi: Heu, heu, heu Dómine Deus: consummatiónem tu facis reliquiárum Israel? I stało się, gdym prorokował, że Pheltiasz syn Banajaszów umarł: i padłem na oblicze swe, wołając wielkim głosem, i rzekłem: Ach, ach, ach Panie Boże, dokonanie czynisz ostatków Izraela?

14

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

15

Fili hóminis, fratres tui, fratres tui, viri propínqui tui, et omnis domus Israel, univérsi, quibus dixérunt habitatóres Ierúsalem: Longe recédite a Dómino: nobis data est terra in possessiónem. Synu człowieczy, bracia twoi, bracia twoi, mężowie powinowaci twoi, i wszystek dom Izraelski, wszytcy, do których mówili obywatele Jerozolimscy. Oddalcie się od Pana, nam dana jest ziemia, abyśmy ją posiedli.

16

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Quia longe feci eos in géntibus, et quia dispérsi eos in terris: ero eis in sanctificatiónem módicam in terris, ad quas venérunt. Przeto to mówi Pan Bóg: iżem ja oddalił między narody, a iżem je rozproszył po ziemiach, będą im świątnicą małą w ziemiach, do których zaszli.

17

Proptérea lóquere: Hæc dicit Dóminus Deus: Congregábo vos de pópulis, et adunábo de terris, in quibus dispérsi estis, dabóque vobis humum Israel. Przeto mów: To mówi Pan Bóg: Zbiorę was z narodów, i skupię z ziem, po którycheście rozproszeni, a dam wam ziemię Izraelowę.

18

Et ingrediéntur illuc, et áuferent omnes offensiónes, cunctásque abominatiónes eius de illa. I wnidą tam, i zniosą wszystkie urazy, i wszystkie obrzydłości jej z niej.

19

Et dabo eis cor unum, et spíritum novum tríbuam in viscéribus eórum: et áuferam cor lapídeum de carne eórum, et dabo eis cor cárneum: I dam im serce jedno, i ducha nowego dam do wnętrzności ich, i odejmę serce kamienne z ciała ich, i dam im serce mięsiste.

20

ut in præcéptis meis ámbulent, et iudícia mea custódiant, faciántque ea: et sint mihi in pópulum, et ego sim eis in Deum. Żeby chodzili w przykazaniach moich a strzegli sądów moich, i czynili je: aby mi byli ludem, a ja im był Bogiem.

21

Quorum cor post offendícula et abominatiónes suas ámbulat, horum viam in cápite suo ponam, dicit Dóminus Deus. Których serce za urazami i za obrzydłościami swemi chodzi, tych drogę położę na głowę ich, mówi Pan Bóg.

22

Et elevavérunt chérubim alas suas, et rotæ cum eis: et glória Dei Israel erat super ea. I podnieśli Cherubim skrzydła swe, i koła z nimi: a chwała Boga Izraelowego była nad nimi.

23

Et ascéndit glória Dómini de médio civitátis, stetítque super montem, qui est ad oriéntem urbis. I wstąpiła chwała Pańska z pośrodku miasta, i stanęła na górze, która jest na wschód miasta.

24

Et spíritus levávit me, adduxítque in Chaldǽam ad transmigratiónem, in visióne in spíritu Dei: et subláta est a me vísio, quam víderam. A duch podniósł mię, i przywiódł mię do Chaldejskiej ziemie do zaprowadzenia w widzeniu, w duchu Bożym: i odjęte było odemnie widzenie, którem widział.

25

Et locútus sum ad transmigratiónem ómnia verba Dómini, quæ osténderat mihi. A mówiłem do zaprowadzenia wszystkie słowa Pańskie, które mi był okazał.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie. mówiąc:

2

Fili hóminis, in médio domus exasperántis tu hábitas: qui óculos habent ad vidéndum, et non vident: et aures ad audiéndum, et non áudiunt: quia domus exásperans est. Synu człowieczy w pośrodku domu drażniącego ty mieszkasz: którzy oczy mają do widzenia, a nie widzą: i uszy do słuchania, a nie słyszą: bo dom drażniący jest.

3

Tu ergo fili hóminis, fac tibi vasa transmigratiónis, et transmigrábis per diem coram eis: transmigrábis autem de loco tuo ad locum álterum in conspéctu eórum, si forte aspíciant: quia domus exásperans est. A tak ty synu człowieczy, uczyń sobie naczynia zaprowadzenia, a przeprowadzisz się we dnie przed nimi: a przeprowadzisz się z miejsca twego na inne miejsce przed ich oczyma: jeśli snać obaczą, że dom drażniący jest.

4

Et éfferes foras vasa tua quasi vasa transmigrántis per diem in conspéctu eórum: tu autem egrediéris véspere coram eis, sicut egréditur migrans. I wyniesiesz precz naczynia twoje, jako naczynia prowadzącego się we dnie przed ich oczyma: a ty wynidziesz wieczór przed nimi, jako wychodzi ten co się prowadzi.

5

Ante óculos eórum pérfode tibi paríetem, et egrediéris per eum. Przed oczyma ich przekopaj sobie ścianę, a wynidziesz przez nie.

6

In conspéctu eórum in húmeris portáberis, in calígine efferéris: fáciem tuam velábis, et non vidébis terram: quia porténtum dedi te dómui Israel. Przed oczyma ich na ramionach wyniesion będziesz, z mierzkiem wyniesion będziesz: twarz swoję zakryjesz, a na ziemię patrzeć nie będziesz: bo dziwem dałem cię domowi Izraelowemu.

7

Feci ergo sicut præcéperat mihi Dóminus: vasa mea prótuli quasi vasa transmigrántis per diem, et véspere perfódi mihi paríetem manu: et in calígine egréssus sum, in húmeris portátus in conspéctu eórum. Uczyniłem tedy, jako mi był Pan rozkazał: naczynia moje wyniosłem jako naczynia prowadzącego się we dnie: a wieczór przebiłem sobie ścianę ręką: i wyszedłem zmierzkiem, na ramionach niesiony przed ich oczyma.

8

Et factus est sermo Dómini mane ad me, dicens: I stała się mowa Pańska rano do mnie, mówiąc:

9

Fili hóminis, numquid non dixérunt ad te domus Israel, domus exásperans: Quid tu facis? Synu człowieczy, izali nie mówili do ciebie dom Izraelski, dom drażniący: Co ty czynisz?

10

Dic ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Super ducem onus istud, qui est in Ierúsalem, et super omnem domum Israel, quæ est in médio eórum. Mów do nich: To mówi Pan Bóg: To brzemię na książę które jest w Jeruzalem, i na wszystek dom Izraelów, który jest w pośrodku ich.

11

Dic: Ego porténtum vestrum: quómodo feci, sic fiet illis: in transmigratiónem, et in captivitátem ibunt. Mów: Jam dziw wasz: jakom uczynił, tak się im stanie, w zaprowadzenie i w niewolą pójdą.

12

Et dux, qui est in médio eórum, in húmeris portábitur, in calígine egrediétur: paríetem perfódient, ut edúcant eum: fácies eius operiétur, ut non vídeat óculo terram. A książę, które jest w pośrodku ich, na ramionach poniosą: zmierzkiem wynidzie: ścianę przebiją, aby go wynieśli: oblicze jego zakryte będzie, aby okiem nie widział ziemie.

13

Et exténdam rete meum super eum, et capiétur in sagéna mea: et addúcam eum in Babylónem, in terram Chaldæórum: et ipsam non vidébit, ibíque moriétur. I zastawię nań sieć moję, i pojman będzie niewodem moim: i przywiodę go do Babilonu do ziemie Chaldejskiej: i tej nie ujrzy, i tam umrze.

14

Et omnes, qui circa eum sunt, præsídium eius, et ágmina eius, dispérgam in omnem ventum: et gládium evaginábo post eos. A wszystkie, którzy są około niego, pomoc Jego, i ufy jego rozproszę na wszelaki wiatr, i miecza dobędę za nimi.

15

Et scient quia ego Dóminus, quando dispérsero illos in géntibus, et disseminávero eos in terris. I wiedzieć będą, żem ja Pan, gdy je rozproszę między narody, i rozsieję je po ziemiach.

16

Et relínquam ex eis viros paucos a gládio, et fame, et pestiléntia: ut enárrent ómnia scélera eórum in géntibus, ad quas ingrediéntur: et scient quia ego Dóminus. I zostawię z nich trochę mężów od miecza, od głodu, i moru: aby opowiadali wszystkie złości ich między narody, do których wnidą: i wiedzieć będą, żem ja Pan.

17

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

18

Fili hóminis, panem tuum in conturbatióne cómede: sed et aquam tuam in festinatióne et mœróre bibe. Synu człowieczy, chleb twój w zatrwożeniu jedz, ale i wodę twoję z kwapieniem i z frasunkiem pij.

19

Et dices ad pópulum terræ: Hæc dicit Dóminus Deus ad eos, qui hábitant in Ierúsalem, in terra Israel: Panem suum in sollicitúdine cómedent, et aquam suam in desolatióne bibent: ut desolétur terra a multitúdine sua, propter iniquitátem ómnium qui hábitant in ea. I rzeczesz do ludu ziemie: To mówi Pan Bóg do tych, którzy mieszkają w Jeruzalem w ziemi Izraelskiej: Chleb swój w kłopocie jeść będą, a wodę swą w pustoszeniu pić będą: że spustoszeje ziemia od mnóstwa swego, dla nieprawości wszech mieszkających w niej.

20

Et civitátes, quæ nunc habitántur, desolátæ erunt, terráque desérta: et sciétis quia ego Dóminus. Miasta też, w których teraz mieszkają, spustoszone będą, a ziemia pusta: i wiedzieć będziecie, żem ja Pan.

21

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

22

Fili hóminis, quod est provérbium istud vobis in terra Israel, dicéntium: In longum differéntur dies, et períbit omnis vísio? Synu człowieczy, co to za przypowieść u was w Ziemi Izraelowej? mówiących: W długą pójdą dni, a zginie wszelakie widzenie.

23

Ideo dic ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Quiéscere fáciam provérbium istud, neque vulgo dicétur ultra in Israel: et lóquere ad eos quod appropinquáverint dies, et sermo omnis visiónis. Przeto mów do nich: To mówi Pan Bóg: Uczynię, że ustanie ta przypowieść, ani pospolicie mówić będą więcej w Izraelu, i mów do nich, że się przybliżyły dni, i mowa każdego widzenia.

24

Non enim erit ultra omnis vísio cassa, neque divinátio ambígua in médio filiórum Israel. Bo nie będzie więcej żadnego widzenia próżnego, ani proroctwa wątpliwego w pośrodku synów Izrael.

25

Quia ego Dóminus loquar, et quodcúmque locútus fúero verbum, fiet, et non prolongábitur ámplius: sed in diébus vestris domus exásperans loquar verbum, et fáciam illud, dicit Dóminus Deus. Bo ja Pan mówić będę: a którekolwiek słowo wyrzekę, stanie się, i nieodwlecze się dalej: ale za dni waszych, domie drażniący mówić będę słowo, i uczynię je, mówi Pan Bóg.

26

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

27

Fili hóminis, ecce domus Israel dicéntium: Vísio, quam hic videt, in dies multos: et in témpora longa iste prophétat. Synu człowieczy, oto dom Izraelów mówiących: Widzenie, które ten widzi, na wiele dni i na czasy długie ten prorokuje.

28

Proptérea dic ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Non prolongábitur ultra omnis sermo meus: verbum, quod locútus fúero, complébitur, dicit Dóminus Deus. Przeto mów do nich: To mówi Pan Bóg: Nie przewlecze się dalej wszelka mowa moja, słowo, które wymówię, wypełni się, mówi Pan Bóg.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis, vaticináre ad prophétas Israel, qui prophétant: et dices prophetántibus de corde suo: Audíte verbum Dómini. Synu człowieczy, prorokuj do proroków Izraelskich, którzy prorokują: i rzeczesz prorokującym z serca swego: Słuchajcie słowa Pańskiego.

3

Hæc dicit Dóminus Deus: Væ prophétis insipiéntibus, qui sequúntur spíritum suum, et nihil vident. To mówi Pan Bóg: Biada prorokom głupim, którzy idą za duchem swoim, a nic nie widzą.

4

Quasi vulpes in desértis, prophétæ tui Israel erant. Jako liszki na puszczy, prorocy twoi Izraelu byli:

5

Non ascendístis ex advérso, neque opposuístis murum pro domo Israel, ut starétis in prœ́lio in die Dómini. Nie wstępowaliście na przeciw, aniście zastawili muru dla domu Izraelowego, abyście stali w bitwie w dzień Pański.

6

Vident vana, et divínant mendácium, dicéntes: Ait Dóminus: cum Dóminus non míserit eos: et perseveravérunt confirmáre sermónem. Widzą próżności, a prorokują kłamstwo, mówiąc: Mówi Pan: gdyż ich Pan nie posłał: i nie przestali twierdzić mowy.

7

Numquid non visiónem cassam vidístis, et divinatiónem mendácem locúti estis, et dícitis: Ait Dóminus: cum ego non sim locútus? Azaście nie widzenie próżne widzieli, a proroctwo kłamliwe mówili? I mówicie: Mówi Pan, gdyżem ja nie mówił.

8

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Quia locúti estis vana, et vidístis mendácium: ídeo ecce ego ad vos, dicit Dóminus Deus. Przełóż to mówi Pan Bóg: Ponieważeście mówili próżności, a widzieliście kłamstwo: przeto oto ja na was mówi Pan Bóg:

9

Et erit manus mea super prophétas, qui vident vana, et divínant mendácium: in consílio pópuli mei non erunt, et in scriptúra domus Israel non scribéntur, nec in terram Israel ingrediéntur: et sciétis quia ego Dóminus Deus: I będzie ręka moja na proroki, którzy widzą próżności, a prorokują kłamstwo: w razie ludu mego nie będą, a do pisma domu Izraelowego nie będą wpisani, ani do ziemie Izraelskiej wnijdą: a wiedzieć będziecie, żem ja Pan Bóg:

10

eo quod decéperint pópulum meum, dicéntes: Pax, et non est pax: et ipse ædificábat paríetem, illi autem liniébant eum luto absque páleis. Przeto, że zwiedli lud mój, mówiąc: Pokój, a niemasz pokoju: a ten budował ścianę, a ci polepiali ją gliną bez plew.

11

Dic ad eos, qui líniunt absque temperatúra, quod casúrus sit: erit enim imber inúndans, et dabo lápides prægrándes désuper irruéntes, et ventum procéllæ dissipántem. Mów do tych, którzy polepiają bez przysady, że upadnie: bo będzie deszcz zalewający, i dam kamienie wielkie z wierzchu padające, i wiatr wichru rozwalający.

12

Síquidem ecce cécidit páries: numquid non dicétur vobis: Ubi est litúra quam linístis? Bo oto upadła ściana, iżali wam nie rzeką: Gdzież lepienie, któreście lepili?

13

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Et erúmpere fáciam spíritum tempestátum in indignatióne mea, et imber inúndans in furóre meo erit: et lápides grandes in ira in consumptiónem. Przetoż to mówi Pan Bóg: i uczynię, że wywrze wiatr burzej w zagniewaniu mojem, i deszcz zalewający będzie w zapalczywości mojej: a kamienie wielkie w gniewie na zniszczenie.

14

Et déstruam paríetem, quem linístis absque temperaménto: et adæquábo eum terræ, et revelábitur fundaméntum eius: et cadet, et consumétur in médio eius: et sciétis quia ego sum Dóminus. I obalę ścianę, którąście lepili bez przysady: i zrównam ją z ziemią, i odkryje się fundament jej: i upadnie, i zepsuje się w pośrodku jej: a wiedzieć będziecie, żem ja Pan.

15

Et complébo indignatiónem meam in paríete, et in his, qui líniunt eum absque temperaménto: dicámque vobis: Non est páries, et non sunt qui líniunt eum. I wykonam rozgniewanie moje nad ścianą, i nad tymi, którzy ją lepią bez przysady, a rzekę wam: Nie masz ściany, i niemasz, którzy ją lepią.

16

Prophétæ Israel, qui prophétant ad Ierúsalem, et vident ei visiónem pacis: et non est pax, ait Dóminus Deus. Prorocy Izraelscy, którzy prorokują do Jeruzalem, i widzą, mu widzenie pokoju: ano niemasz pokoju, mówi Pan Bóg.

17

Et tu fili hóminis, pone fáciem tuam contra fílias pópuli tui, quæ prophétant de corde suo: et vaticináre super eas, A ty synu człowieczy postaw oblicze twoje przeciw córkam ludu twego, które prorokują z serca swego: a prorokuj na nie,

18

et dic: Hæc dicit Dóminus Deus: Væ quæ cónsuunt pulvíllos sub omni cúbito manus, et fáciunt cervicália sub cápite univérsæ ætátis ad capiéndas ánimas: et cum cáperent ánimas pópuli mei, vivificábant ánimas eórum. I mów: To mówi Pan Bóg: Biada, które szyją wezgłówka pod wszelki łokieć ręki, a czynią poduszki pod głowy każdego wieku na ułowienie dusz: a gdy łowiły dusze ludu mego, ożywiały dusze ich.

19

Et violábant me ad pópulum meum propter pugíllum hórdei, et fragmen panis, ut interfícerent ánimas, quæ non moriúntur, et vivificárent ánimas, quæ non vivunt, mentiéntes pópulo meo credénti mendáciis. I gwałciły mię u ludu mojego dla garści jęczmienia, dla sztuki chleba, aby zabijały dusze, które nie umierają, a ożywiały dusze, które nie żywią, kłamając ludowi niemu wierzącemu kłamstwam.

20

Propter hoc hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad pulvíllos vestros, quibus vos cápitis ánimas volántes: et dirúmpam eos de bráchiis vestris, et dimíttam ánimas, quas vos cápitis, ánimas ad volándum. Przetoż to mówi Pan Bóg: Oto ja do wezgłówek waszych, któremi wy łowicie dusze latające: i rozedrę je z ramion waszych, a wypuszczę dusze, które wy łowicie dusze ku lataniu.

21

Et dirúmpam cervicália vestra, et liberábo pópulum meum de manu vestra, neque erunt ultra in mánibus vestris ad prædándum: et sciétis quia ego Dóminus. I rozedrę poduszki wasze, a wyswobodzę lud mój z ręki waszej, ani będą więcej w rękach waszych na łup, a wiedzieć będziecie, żem ja Pan.

22

Pro eo quod mœrére fecístis cor iusti mendáciter, quem ego non contristávi: et confortástis manus ímpii, ut non reverterétur a via sua mala, et víveret: Za to, żeście zasmucały serce sprawiedliwego kłamliwe, któregom ja nie zasmucił: a zmacniałyście ręce niezbożnego, aby się nie nawrócił od drogi swej złej, a żył:

23

proptérea vana non vidébitis, et divinatiónes non divinábitis ámplius, et éruam pópulum meum de manu vestra: et sciétis quia ego Dóminus. Przeto próżności nie ujrzycie, i proroctwa prorokować nie będziecie: i wyrwę lud mój z ręki waszej: a będziecie wiedziały, żem ja Pan.

1

Et venérunt ad me viri seniórum Israel, et sedérunt coram me. I przyszli do mnie mężowie z starszych Izraelskich, i siedzieli przecieraną.

2

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

3

Fili hóminis, viri isti posuérunt immundítias suas in córdibus suis, et scándalum iniquitátis suæ statuérunt contra fáciem suam: numquid interrogátus respondébo eis? Synu człowieczy, ci mężowie położyli nieczystości swe w sercach swych, a obrazę nieprawości swej postawili przed obliczem swojem: izali spytany mam im odpowiadać?

4

Propter hoc lóquere eis, et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Homo homo de domo Israel, qui posúerit immundítias suas in corde suo, et scándalum iniquitátis suæ statúerit contra fáciem suam, et vénerit ad prophétam intérrogans per eum me: ego Dóminus respondébo ei in multitúdine immunditiárum suárum: Przeto mów im, i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Człowiek człowiek z domu Izraelowego, któryby położył nieczystości swe w sercu swojem, a urazę nieprawości swej postawiłby przed obliczem swojem, a przyszedłby do proroka, pytając mię przezeń, ja Pan odpowiem mu w mnóstwie nieczystości jego:

5

ut capiátur domus Israel in corde suo, quo recessérunt a me in cunctis idólis suis. Aby był pojman dom Izraelów w sercu ich, którym odstąpili odemnie w wszystkich bałwanach swoich.

6

Proptérea dic ad domum Israel: Hæc dicit Dóminus Deus: Convertímini, et recédite ab idólis vestris, et ab univérsis contaminatiónibus vestris avértite fácies vestras. Przeto mów do domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Nawróćcie się, a odstąpcie od bałwanów waszych: i ode wszech plugactw waszych: odwróćcie twarzy wasze.

7

Quia homo homo de domo Israel, et de prosélytis quicúmque ádvena fúerit in Israel, si alienátus fúerit a me, et posúerit idóla sua in corde suo, et scándalum iniquitátis suæ statúerit contra fáciem suam, et vénerit ad prophétam ut intérroget per eum me: ego Dóminus respondébo ei per me. Bo człowiek, człowiek z domu Izraelowego, i z nowo nawróconych ktokolwiek jest przychodnim u Izraela, jeśli się odłączy odemnie, a położy bałwany swe w sercu swojem i obrazę nieprawości swej postawi przed obliczem swojem, a przydzie do proroka, aby mię przezeń zapytał: Ja Pan odpowiem mu przez mię.

8

Et ponam fáciem meam super hóminem illum, et fáciam eum in exémplum et in provérbium, et dispérdam eum de médio pópuli mei: et sciétis quia ego Dóminus. I położę obliczę moje na człowieka onego, i dam go na przykład, i na przypowieść, i wygubię go z pośrodku ludu mego: a wiedzieć będziecie, żem ja Pan.

9

Et prophéta cum erráverit, et locútus fúerit verbum: ego Dóminus decépi prophétam illum: et exténdam manum meam super illum, et delébo eum de médio pópuli mei Israel. I prorok, gdyby zbłądził, a powiedział słowo: ja Pan zwiodłem proroka onego: i wyciągnę rękę moję nań, i wygładzę go z pośrodku ludu mego Izraelskiego.

10

Et portábunt iniquitátem suam: iuxta iniquitátem interrogántis, sic iníquitas prophétæ erit: I poniosą nieprawość swoję: według nieprawości pytającego, tak nieprawość proroka będzie:

11

ut non erret ultra domus Israel a me, neque polluátur in univérsis prævaricatiónibus suis: sed sint mihi in pópulum, et ego sim eis in Deum, ait Dóminus exercítuum. Aby więcej dom Izraelów nie błądził odemnie, ani się mazał wszemi występkami swemi: ale aby mi był ludem, a ja im był Bogiem, mówi Pan zastępów.

12

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

13

Fili hóminis, terra cum peccáverit mihi, ut prævaricétur præváricans, exténdam manum meam super eam, et cónteram virgam panis eius, et immíttam in eam famem, et interfíciam de ea hóminem et iuméntum. Synu człowieczy, ziemia gdy zgrzeszy przeciwko mnie, że występując występuje, wyciągnę rękę moję po nię, i złamię laskę chleba jej, i wpuszczę na nię głód i wybije z niej człowieka i bydlę.

14

Et si fúerint tres viri isti in médio eius, Noe, Dániel, et Iob: ipsi iustítia sua liberábunt ánimas suas, ait Dóminus exercítuum. A jeśli będą ci trzej mężowie w pośrodku jej, Noe, Daniel i Job, ci sprawiedliwością swą wybawią dusze swe, mówi Pan zastępów.

15

Quod si et béstias péssimas indúxero super terram ut vastem eam, et fúerit ínvia, eo quod non sit pertránsiens propter béstias: Jeśli też zły zwierz przywiodę na ziemię, żebych ją spustoszył, i byłaby bezdrożna, dla tego, że niemasz przechodzącego dla zwierzów:

16

tres viri isti si fúerint in ea, vivo ego, dicit Dóminus Deus, quia nec fílios, nec fílias liberábunt: sed ipsi soli liberabúntur, terra autem desolábitur. Ci trzej mężowie, jeśli będą w niej, żywę ja, mówi Pan Bóg, że ani synów, ani córek nie wybawią: ale oni sami wybawieni będą, lecz ziemia będzie spustoszona.

17

Vel si gládium indúxero super terram illam, et díxero gládio: Transi per terram: et interfécero de ea hóminem, et iuméntum: Abo jeśli miecz przywiodę na one ziemię i rzeknę mieczowi: Przejdzi po ziemi: i wytracę z niej człowieka i bydlę:

18

et tres viri isti fúerint in médio eius: vivo ego, dicit Dóminus Deus, non liberábunt fílios, neque fílias, sed ipsi soli liberabúntur. A trzej mężowie ci byliby w pośrodku jej: żywę ja, mówi Pan Bóg, nie wybawią synów ani córek: ale oni sami wybawieni będą.

19

Si autem et pestiléntiam immísero super terram illam, et effúdero indignatiónem meam super eam in sánguine, ut áuferam ex ea hóminem et iuméntum: Jeśli też puszczę mór na one ziemię, a wyleję rozgniewanie moje na nie we krwi, że wygubię z niej człowieka i bydlę:

20

et Noe, et Dániel, et Iob fúerint in médio eius: vivo ego, dicit Dóminus Deus, quia fílium, et fíliam non liberábunt, sed ipsi iustítia sua liberábunt ánimas suas. A Noe, i Daniel, i Job, byliby w pośrodku jej: żywę ja, mówi Pan Bóg, że syna i córki nie wybawią: ale sami sprawiedliwością swą wybawią dusze swe.

21

Quóniam hæc dicit Dóminus Deus: Quod etsi quátuor iudícia mea péssima, gládium, et famem, ac béstias malas, et pestiléntiam immísero in Ierúsalem, ut interfíciam de ea hóminem, et pecus: Bo to mówi Pan Bóg: Że choć cztery sądy moje nagorsze, miecz, i głód, i złe zwierzę, i mór puszczę na Jeruzalem, abych pozabijał z niego człowieka i bydlę:

22

tamen relinquétur in ea salvátio educéntium fílios, et fílias: ecce ipsi ingrediéntur ad vos, et vidébitis viam eórum, et adinventiónes eórum, et consolabímini super malo, quod indúxi in Ierúsalem in ómnibus, quæ importávi super eam. Wszakże zostanie w nim wybawienie wywodzących syny i córki: oto oni przyda do was, o oglądacie drogę ich, i wynalazki ich, a pocieszeni będziecie w złem, którem przywiódł na Jeruzalem, we wszystkiem, com przywiódł na nie.

23

Et consolabúntur vos, cum vidéritis viam eórum, et adinventiónes eórum: et cognoscétis quod non frustra fécerim ómnia, quæ feci in ea, ait Dóminus Deus. I pocieszą was, gdy ujrzycie drogę ich, i wynalazki ich: a poznacie, żem nie próżno czynił wszystko com uczynił w nim, mówi Pan Bóg.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

2

Fili hóminis, quid fiet de ligno vitis, ex ómnibus lignis némorum, quæ sunt inter ligna silvárum? Synu człowieczy, co będzie z drzewa winnego ze wszystkich drzew gajowych które są między drzewy leśnemi?

3

Numquid tollétur de ea lignum ut fiat opus, aut fabricábitur de ea paxíllus, ut depéndeat in eo quodcúmque vas? Izali wezmą z niego drewno, aby było dzieło, abo ucieszą z niego kołek, aby na nim wisiało którekolwiek naczynie?

4

Ecce igni datum est in escam: utrámque partem eius consúmpsit ignis, et medíetas eius redácta est in favíllam: numquid útile erit ad opus? Oto ogniowi dane jest na strawę, oboje część jego strawił ogień, a środek jego obrócił się w perz: a za się zgodzi, na robienie?

5

Etiam cum esset íntegrum, non erat aptum ad opus: quanto magis cum illud ignis devoráverit, et combússerit, nihil ex eo fiet óperis? Gdy jeszcze całe było, nie zgodziło się na robienie, jakoż daleko więcej gdy je ogień pożarł i spalił, nie będzie z niego żadne dzieło?

6

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Quómodo lignum vitis inter ligna silvárum, quod dedi igni ad devorándum, sic tradam habitatóres Ierúsalem. Przetoż to mówi Pan Bóg: Jako drzewo winne między drzewy leśnemi, którem dał ogniowi na pożarcie, tak podani obywatele Jeruzalem.

7

Et ponam fáciem meam in eos: de igne egrediéntur, et ignis consúmet eos: et sciétis quia ego Dóminus, cum posúero fáciem meam in eos, I postawię oblicze moje na nie: z ognia wynidą, a ogień je pożrze: i poznacie, żem ja Pan, gdy postawię oblicze moje na nie.

8

et dédero terram ínviam, et desolátam: eo quod prævaricatóres extíterint, dicit Dóminus Deus. I uczynię ziemię bezdrożną i spustoszoną, przeto iż przestępcami byli, mówi Pan Bóg.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis notas fac Ierúsalem abominatiónes suas, Synu człowieczy oznajmi Jeruzalem obrzydłości jego:

3

et dices: Hæc dicit Dóminus Deus Ierúsalem: Radix tua et generátio tua de terra Chánaan: pater tuus Amorrhǽus, et mater tua Cethǽa. I rzeczesz: To mówi Pan Bóg Jeruzalem: korzeń twój i narodzenie twoje z ziemie Chanaańskiej: Ociec twój Amorrhejczyk, a matka twoja Cethejka.

4

Et quando nata es in die ortus tui non est præcísus umbilícus tuus, et aqua non es lota in salútem, nec sale salíta, nec involúta pannis. A gdyś się urodziła, w dzień narodzenia twego nie urzniono pępka twego, i wodą cię nie zmyto na zdrowie, ani cię solą solono, ani w pieluchy powito.

5

Non pepércit super te óculus, ut fáceret tibi unum de his, misértus tui: sed proiécta es super fáciem terræ in abiectióne ánimæ tuæ, in die qua nata es. Nie sfolgowałoć oko, abyć uczyniło jedno z tych ulitowawszy się ciebie: ale cię porzucono na ziemię, w odrzuceniu dusze twojej, w dzień, któregoś się urodziła.

6

Tránsiens autem per te, vidi te conculcári in sánguine tuo: et dixi tibi cum esses in sánguine tuo: Vive: dixi, inquam, tibi: In sánguine tuo vive. A idąc mimo cię ujrzałem, że cię deptano we krwi twojej: i rzekłem ci, gdyś była we krwi twojej: Żyw: rzekłem (mówię) tobie: We krwi twojej żyw.

7

Multiplicátam quasi germen agri dedi te: et multiplicáta es, et grandis effécta, et ingréssa es, et pervenísti ad mundum mulíebrem: úbera tua intumuérunt, et pilus tuus germinávit: et eras nuda, et confusióne plena. Rozmnożoną jako urodzaj polny uczyniłem cię, i rozmnożyłaś się i urosłaś, i chodziłaś, i przyszłaś do ochędostwa białogłowskiego: piersi twe urosły, i włos twój porósł, a byłaś naga, i sromoty pełna.

8

Et transívi per te, et vidi te: et ecce tempus tuum, tempus amántium: et expándi amíctum meum super te, et opérui ignomíniam tuam. Et iurávi tibi, et ingréssus sum pactum tecum, ait Dóminus Deus: et facta es mihi. I szedłem mimo cię, i ujrzałem cię: ano, czas twój czas miłujących: i rozciągnąłem odzienie moje na cię, i nakryłem sromotę twoję. I przysiągłem ci, i wszedłem w przymierze z tobą: mówi Pan Bóg, i zostałaś moją.

9

Et lavi te aqua, et emundávi sánguinem tuum ex te, et unxi te óleo. I omyłem cię wodą, i ochędożyłem krew twoję z ciebie, i pomazałem cię olejkiem.

10

Et vestívi te discolóribus, et calceávi te iánthino: et cinxi te bysso, et índui te subtílibus. I ubrałem cię w różnej farby szaty, i obułem cię w modre obuwie: i opasałem cię bisiorem, i przyodziałem cię subtelnem odzieniem:

11

Et ornávi te ornaménto, et dedi armíllas in mánibus tuis, et torquem circa collum tuum. I przybrałem cię ochędostwem, i dałem manelle na ręce twoje, a łańcuch około szyje twojej.

12

Et dedi ináurem super os tuum, et círculos áuribus tuis, et corónam decóris in cápite tuo. I dałem nausznicę nad usta twoje, a kolca na uszy twoje, i wieniec ozdobny na głowę twoję.

13

Et ornáta es auro, et argénto, et vestíta es bysso, et polýmito, et multicolóribus: símilam, et mel, et óleum comedísti: et decóra facta es veheménter nimis, et profecísti in regnum. I ozdobiłaś się złotem i srebrem, a oblokłaś się w bisior i w szatę wzorzystą i w rozmaite farby: jadłaś zemłę, i miód, i oliwę, i stałaś się piękną barzo wielce, i postąpiłaś do królestwa.

14

Et egréssum est nomen tuum in gentes propter spéciem tuam: quia perfécta eras in decóre meo, quem posúeram super te, dicit Dóminus Deus. I wyszło imię twoje między narody, dla piękności twej: boś była doskonała w ozdobności mojej, którąm był włożył na cię, mówi Pan Bóg.

15

Et habens fidúciam in pulchritúdine tua, fornicáta es in nómine tuo: et exposuísti fornicatiónem tuam omni transeúnti, ut eius fíeres. A ufając piękności twojej, cudzołożyłaś na imię twoje, i wystawiłaś wszeteczeństwo swoje każdemu mijającemu, abyś jego była.

16

Et sumens de vestiméntis tuis, fecísti tibi excélsa hinc inde consúta: et fornicáta es super eis sicut non est factum, neque futúrum est. A nabrawszy szat twoich, uczyniłaś sobie wyżyny z tego i z owego zszyte: i cudzołożyłaś na nich, jako nie było, ani będzie.

17

Et tulísti vasa decóris tui de auro meo atque argénto meo, quæ dedi tibi: et fecísti tibi imágines masculínas, et fornicáta es in eis. I nabrałaś naczynia ozdoby twej ze złota mego, i ze srebra mego, którem ci dał: i naczyniłaś sobie obrazów męzkich, i cudzołożyłaś z nimi.

18

Et sumpsísti vestiménta tua multicolória, et operuísti illas: et óleum meum, et thymiáma meum posuísti coram eis. I wzięłaś szaty swoje rozlicznych maści, a przykrywałeś je: i olejek mój, a kadzenie moje kładłaś przed nie.

19

Et panem meum, quem dedi tibi, símilam, et óleum, et mel, quibus enutrívi te, posuísti in conspéctu eórum in odórem suavitátis, et factum est, ait Dóminus Deus. I chleb mój, którym ci dał, i żemłę, i oliwę, i miód, którymem się wychował: postawiłaś przed oczyam ich na zapach wonności: i stało się, mówi Pan Bóg.

20

Et tulísti fílios tuos, et fílias tuas, quas generásti mihi: et immolásti eis ad devorándum. Numquid parva est fornicátio tua? I wzięłaś syny twoje i córki twoje, którycheś mi narodziła: i ofiarowałaś im na pożarcie. A więc małe jest wszeteczeństwo twoje?

21

Immolásti fílios meos, et dedísti, illos cónsecrans, eis. Ofiarowałaś syny moje, i dałaś im poświęcając je.

22

Et post omnes abominatiónes tuas, et fornicatiónes, non es recordáta diérum adolescéntiæ tuæ, quando eras nuda et confusióne plena, conculcáta in sánguine tuo. A po wszystkich obrzydłościach swoich, i wszeteczeństwach, nie pamiętałaś na dni młodości twej, gdyś była nagą a sromoty pełną, zmazaną w krwi twojej.

23

Et áccidit post omnem malítiam tuam (væ, væ tibi, ait Dóminus Deus), I stało się po wszystkiej złości twojej (biada, biada, tobie, mówi Pan Bóg).

24

et ædificásti tibi lupánar, et fecísti tibi prostíbulum in cunctis platéis. I zbudowałaś sobie dom nierządny, i uczyniłaś sobie zły dom na wszystkich ulicach.

25

Ad omne caput viæ ædificásti signum prostitutiónis tuæ, et abominábilem fecísti decórem tuum: et divisísti pedes tuos omni transeúnti, et multiplicásti fornicatiónes tuas. Na każdym rogu drogi zbudowałaś znak wszeteczeństwa twego: i uczyniłaś obrzydłą piękność twoję: i rozkładałaś nogi twoje każdemu mimo idącemu, i namnożyłaś wszeteczeństw twoich.

26

Et fornicáta es cum fíliis Ægýpti, vicínis tuis, magnárum cárnium: et multiplicásti fornicatiónem tuam ad irritándum me. I cudzołożyłaś z synmi Egiptskimi sąsiady twemi wielkich ciał: i namnożyłaś wszeteczeństwa twego, abyś mię draźniła.

27

Ecce ego exténdam manum meam super te, et áuferam iustificatiónem tuam: et dabo te in ánimas odiéntium te filiárum Palæstinárum, quæ erubéscunt in via tua sceleráta. Oto ja ściągnę rękę moję na cię, i odejmę usprawiedliwienie twoje: i dam cię na duszę nienawidzących cię córek Palestyńskich, które się wstydzą drogi twej złośliwej.

28

Et fornicáta es in fíliis Assyriórum, eo quod necdum fúeris expléta: et postquam fornicáta es, nec sic es satiáta. Cudzołożyłaś też z syny Assyryjskiemi, przeto żeś jeszcze nie była syta: a na cudzołożywszy się, i takeś się nie nasyciła.

29

Et multiplicásti fornicatiónem tuam in terra Chánaan cum Chaldǽis: et nec sic satiáta es. I namnożyłaś wszeteczeństwa twego w ziemi Chanaańskiej z Chaldejczyki: i ani tak nie nasyciłaś się.

30

In quo mundábo cor tuum, ait Dóminus Deus, cum fácias ómnia hæc ópera mulíeris meretrícis et procácis? Czemże oczyścię serce twoje, mówi Pan Bóg: gdy czynisz wszystkie te uczynki niewiasty nierządnej i wszetecznej?

31

Quia fabricásti lupánar tuum in cápite omnis viæ, et excélsum tuum fecísti in omni platéa: nec facta es quasi méretrix fastídio augens prétium, Gdyżeś budowała dom nierządny twój na początku każdej drogi, a wyżynę twoję stawiłaś na wszelkiej ulicy: a nie stałaś się jako wszetecznica dla uprzykrzenia podnosząca zapłatę.

32

sed quasi múlier adúltera, quæ super virum suum indúcit aliénos. Ale jako niewiasta cudzołożąca, która nad męża swego nawodzi obce.

33

Omnibus meretrícibus dantur mercédes: tu autem dedísti mercédes cunctis amatóribus tuis, et dona donábas eis, ut intrárent ad te úndique ad fornicándum tecum. Wszystkim wszetecznicam dawają zapłaty: a tyś dawała zapłaty wszem gamratom swym, i daryś im dawała, żeby wchodzili do ciebie zewsząd na wszeteczeństwa z tobą.

34

Factúmque est in te contra consuetúdinem mulíerum in fornicatiónibus tuis, et post te non erit fornicátio: in eo enim quod dedísti mercédes, et mercédes non accepísti, factum est in te contrárium. I działo się z tobą przeciwko zwyczajowi niewiast w twoich wszeteczeństwach, i po tobie nie będzie wszeteczeństwa. Bo w tem, żeś dawała zapłatę, a zapłatyś nie brała, działa się w tobie rzecz przeciwna.

35

Proptérea méretrix audi verbum Dómini. Przeto, wszetecznico, słuchaj słowa Pańskiego.

36

Hæc dicit Dóminus Deus: Quia effúsum est æs tuum, et reveláta est ignomínia tua in fornicatiónibus tuis super amatóres tuos, et super idóla abominatiónum tuárum, in sánguine filiórum tuórum, quos dedísti eis: To mówi Pan Bóg: Ponieważ wysypane są pieniądze twoje, i odkryła się sromota twoja w twoich wszeteczeństwach ku miłośnikom twoim, i ku bałwanom obrzydliwości twych, we krwi synów twoich, któreś im dała:

37

ecce ego congregábo omnes amatóres tuos, quibus commísta es, et omnes, quos dilexísti, cum univérsis, quos óderas: et congregábo eos super te úndique, et nudábo ignomíniam tuam coram eis, et vidébunt omnem turpitúdinem tuam. Oto ja zgromadzę wszystkie miłośniki twoje z ktorymiś się złączała, i wszystkie, któreś miłowała ze wszemi którycheś nienawidziała: i zgromadzę je na cię zewsząd, a odkryję sromotę twoję przed nimi, i oglądają wszystkę szkaradość twoję.

38

Et iudicábo te iudíciis adulterárum, et effundéntium sánguinem: et dabo te in sánguinem furóris et zeli. I będę cię sądził sądami cudzołożnic i rozlewających krew: i dam cię na krew zapalczywości i rzewniwości.

39

Et dabo te in manus eórum, et déstruent lupánar tuum: et demoliéntur prostíbulum tuum: et denudábunt te vestiméntis tuis, et áuferent vasa decóris tui: et derelínquent te nudam, plenámque ignomínia: I dam cię w ręce ich, i zepsują dom nierządny twój: i zburzą, zły dom twój: i obnażą cię z szat twoich, i pobiorą naczynia ozdoby twojej: a zostawią cię nagą i zelżywości pełną.

40

et addúcent super te multitúdinem, et lapidábunt te lapídibus, et trucidábunt te gládiis suis. I przywiodą na cię gmin, i ukamionują cię kamieniem, i zamordują cię mieczami swemi.

41

Et combúrent domos tuas igni, et fácient in te iudícia in óculis mulíerum plurimárum: et désines fornicári, et mercédes ultra non dabis. I spalą domy twe ogniem, a uczynią na cię sądy przed oczyma niewiast mnogich: i przestaniesz wszeteczeństwa płodzić, i zapłaty więcej dawać nie będziesz.

42

Et requiéscet indignátio mea in te: et auferétur zelus meus a te, et quiéscam, nec iráscar ámplius. I przestanie rozgniewanie moje na cię, i odstąpi rzewniwość moja od ciebie, i przestanę, i nie będę się dalej gniewał.

43

Eo quod non fúeris recordáta diérum adolescéntiæ tuæ, et provocásti me in ómnibus his: quaprópter et ego vias tuas in cápite tuo dedi, ait Dóminus Deus, et non feci iuxta scélera tua in ómnibus abominatiónibus tuis. Dla tego, żeś nie pamiętała na dni młodości twojej, a drażniłaś mię tem wszystkiem: przetoż i ja drogi twoje dałem na głowę twoję, mówi Pan Bóg: a nie uczyniłem według złości twoich we wszech obrzydłościach twoich.

44

Ecce omnis, qui dicit vulgo provérbium, in te assúmet illud, dicens: Sicut mater, ita et fília eius. Oto wszelki, kto przypowieść pospolicie mówi, na cię ją obróci, mówiąc: Jako matka, tak i córka jej.

45

Fília matris tuæ es tu, quæ proiécit virum suum, et fílios suos: et soror sorórum tuárum es tu, quæ proiecérunt viros suos, et fílios suos: mater vestra Cethǽa, et pater vester Amorrhǽus. Córka matki twej jesteś ty, która porzuciła męża swego i syny swe: i siostrą sióstr twych jesteś ty, które porzuciły męże swe i syny swe: matka wasza Cethejka, a ociec wasz Amorrhejczyk.

46

Et soror tua maior, Samaría, ipsa et fíliæ eius, quæ hábitant ad sinístram tuam: soror autem tua minor te, quæ hábitat a dextris tuis, Sódoma, et fíliæ eius. A siostra twoja starsza Samaria, ona i córki jej które mieszkają po lewicy twojej: a siostra twoja mniejsza niż ty, która mieszka po prawicy twojej Sodoma i córki jej.

47

Sed nec in viis eárum ambulásti, neque secúndum scélera eárum fecísti pauxíllum minus: pene sceleratióra fecísti illis in ómnibus viis tuis. Lecz ani drogami ich nie chodziłaś, aniś według złości ich czyniła, a troszkę mniej: niemal gorsześ rzeczy czyniła niźli one, we wszech drogach twoich.

48

Vivo ego, dicit Dóminus Deus, quia non fecit Sódoma soror tua ipsa, et fíliæ eius, sicut fecísti tu, et fíliæ tuæ. Żywę ja, mówi Pan Bóg, że nie czyniła Sodoma siostra twoja, ona i córki jej, jakoś ty czyniła i córki twoje.

49

Ecce hæc fuit iníquitas Sódomæ soróris tuæ, supérbia, satúritas panis et abundántia, et ótium ipsíus et filiárum eius: et manum egéno et páuperi non porrigébant. Oto ta była nieprawość Sodomy siostry twej, pycha, sytość chleba, a dostatek, i próżnowanie jej, i córek jej: a ręki niedostatecznemu i ubogiemu nie podawały.

50

Et elevátæ sunt, et fecérunt abominatiónes coram me: et ábstuli eas sicut vidísti. I podniosły się, i czyniły obrzydłości przedemną: i zdjąłem je jakoś widziała.

51

Et Samaría dimídium peccatórum tuórum non peccávit: sed vicísti eas sceléribus tuis, et iustificásti soróres tuas in ómnibus abominatiónibus tuis, quas operáta es. A Samaria połowicę grzechów twoich nie zgrzeszyła: aleś je zwyciężyła złościami twemi, i usprawiedliwiłaś siostry twe wszemi obrzydłościami twemi, któreś czyniła.

52

Ergo et tu porta confusiónem tuam, quæ vicísti soróres tuas peccátis tuis, scelerátius agens ab eis: iustificátæ sunt enim a te: ergo et tu confúndere, et porta ignomíniam tuam, quæ iustificásti soróres tuas. A tak i ty ponieś sromotę twoję, którąś przeszła siostry twoje z grzechami twemi, złośliwiej czyniąc niźli one: bo są usprawiedliwione od ciebie: przetoż i ty zawstydź się, a nieś sromotę twoję, którąś usprawiedliwiła siostry twe.

53

Et convértam restítuens eas conversióne Sodomórum cum filiábus suis, et conversióne Samaríæ et filiárum eius: et convértam reversiónem tuam in médio eárum, I nawrócę przywróciwszy je nawróceniem Sodomy z córkami jej, i nawróceniem Samariej i córek jej: i nawrócę obrócenie twoje w pośrodku ich.

54

ut portes ignomíniam tuam, et confundáris in ómnibus, quæ fecísti consólans eas. Abyś niosła sromotę swoję, i wstydziła się we wszem coś czyniła, ciesząc je.

55

Et soror tua Sódoma, et fíliæ eius reverténtur ad antiquitátem suam: et Samaría, et fíliæ eius reverténtur ad antiquitátem suam: et tu et fíliæ tuæ revertémini ad antiquitátem vestram. I siostra twoja Sodoma i córki jej wrócą się do dawności swej: i Samaria i córki jej wrócą się do dawności swojej: i ty i córki twoje wrócicie się do dawności swej.

56

Non fuit autem Sódoma soror tua audíta in ore tuo, in die supérbiæ tuæ, Lecz nie była Sodoma siostra twoja słyszana w uściech twoich w dzień pychy twojej,

57

ántequam revelarétur malítia tua: sicut hoc témpore in oppróbrium filiárum Sýriæ, et cunctárum in circúitu tuo filiárum Palæstinárum, quæ ámbiunt te per gyrum. Pierwej niż odkryto złość twoję: jako tego czasu na urąganie córek Syryjskich, i wszystkich w okolicy twojej córek Palestyńskich, które cię okrążają w koło.

58

Scelus tuum, et ignomíniam tuam tu portásti, ait Dóminus Deus. Niecnotę twoję i sromotę twoję tyś nosiła, mówi Pan Bóg.

59

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Et fáciam tibi sicut despexísti iuraméntum, ut írritum fáceres pactum: Bo to mówi Pan Bóg: I uczynię tobie jakoś wzgardziła przysięgą, abyś zgwałciła przymierze:

60

et recordábor ego pacti mei tecum in diébus adolescéntiæ tuæ, et suscitábo tibi pactum sempitérnum. I wspomnię ja na przymierze moję z tobą, we dni młodości twojej: i wzbudzęć przymierze wieczne.

61

Et recordáberis viárum tuárum, et confundéris, cum recéperis soróres tuas te maióres cum minóribus tuis: et dabo eas tibi in fílias, sed non ex pacto tuo. I wspomnisz na drogi twoje, i zasromasz się: gdy weźmiesz siostry twoje starsze ciebie, z młodszemi twemi, a dam ci je za córki, ale nie z przymierza twego.

62

Et suscitábo ego pactum meum tecum: et scies quia ego Dóminus: I wzbudzę ja przymierze moję z tobą: a będziesz wiedziała, żem ja Pan:

63

ut recordéris, et confundáris, et non sit tibi ultra aperíre os præ confusióne tua, cum placátus tibi fúero in ómnibus, quæ fecísti, ait Dóminus Deus. Abyś wspomniała i wstydziła się, i nie mogła byś dalej otworzyć ust dla sromoty twej: gdy będę ubłagany tobie za wszystko coś czyniła, mówi Pan Bóg.

1

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis propóne ænígma, et narra parábolam ad domum Israel, Synu człowieczy zadaj gadkę, a powiedz przypowieść do domu Izrael.

3

et dices: Hæc dicit Dóminus Deus: Aquila grandis magnárum alárum, longo membrórum ductu, plena plumis, et varietáte, venit ad Líbanum, et tulit medúllam cedri. I rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Orzeł wielki z wielkiemi skrzydłami, z długim powłokiem członków, pełen pierza i pstrocin, przyleciał na Liban, i wziął drżeń Cedru.

4

Summitátem fróndium eius avúlsit: et transportávit eam in terram Chánaan, in urbe negotiatórum pósuit illam. Wierzch gałęzi jego ułamał: i przeniósł ji do ziemie Chananejskiej, w mieście kupieckiem położył ji.

5

Et tulit de sémine terræ, et pósuit illud in terra pro sémine, ut firmáret radícem super aquas multas: in superfície pósuit illud. I wziął nasienia ziemie, i włożył je w ziemię za nasienie, aby umocnił korzenie nad wodami wielkiemi: na wierzchu położył je.

6

Cumque germinásset, crevit in víneam latiórem, húmili statúra, respiciéntibus ramis eius ad eam: et radíces eius sub illa erant: facta est ergo vínea, et fructificávit in pálmites, et emísit propágines. A gdy się puściło, urosło w winnicę szeroką niskiego wzrostu, a gałęzie jej patrzyły na nie: a korzenie jej pod nią były. Stała się tedy winnica, i wyrosła w gałęzie, i wypuściła latorośli.

7

Et facta est áquila áltera grandis, magnis alis, multísque plumis: et ecce vínea ista quasi mittens radíces suas ad eam, pálmites suos exténdit ad illam, ut irrigáret eam de aréolis gérminis sui. I był drugi orzeł wielki, a wielkiemi skrzydłamy, i z wielą pierza: a oto winnica ta jakoby puściła korzenie swe kniemu, latorośli swe ściągnęła do niego, aby ją polewał z brózd płodu swego.

8

In terra bona super aquas multas plantáta est, ut fáciat frondes, et portet fructum, ut sit in víneam grandem. Na ziemi dobrej nad wodami wielkiemi nasadzona jest: aby czyniła gałęzie, i rodziła owoc, aby była winnicą wielką.

9

Dic: Hæc dicit Dóminus Deus: Ergóne prosperábitur? nonne radíces eius evéllet, et fructus eius distrínget, et siccábit omnes pálmites gérminis eius, et aréscet: et non in bráchio grandi, neque in pópulo multo, ut evélleret eam radícitus? Mów: To mówi Pan Bóg: A więc się jej powiedzie? izali korzenia jej nie wyrwie, a owocu jej nie oberwie, i po suszy wszystkie latorośli urodzaju jej, i uschnie: a nie ramieniem wielkiem, ani ludem obfitym, aby ją wytargał z korzeniem?

10

Ecce plantáta est: ergóne prosperábitur? nonne, cum tetígerit eam ventus urens, siccábitur, et in áreis gérminis sui aréscet? Oto jest wsadzona: a więc się jej powiedzie? izali skoro się jej dotknie wiatr palący nie uschnie, i na brózdach wschodzenia swego uschnie?

11

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

12

Dic ad domum exasperántem: Nescítis quid ista signíficent? Dic: Ecce venit rex Babylónis in Ierúsalem, et assúmet regem et príncipes eius, et addúcet eos ad semetípsum in Babylónem. Mów do domu drażniącego: Nie wiecie co się to znaczy? Mów: Oto idzie król Babiloński do Jeruzalem: i weźmie króla i książęta jego, i zawiedzie je do siebie do Babilonu.

13

Et tollet de sémine regni, feriétque cum eo fœdus: et ab eo accípiet iusiurándum: sed et fortes terræ tollet, I weźmie z nasienia królestwa, i postanowi z niem przymierze: i weźmie od niego przysięgę; lecz i mocne ziemie zabierze,

14

ut sit regnum húmile, et non elevétur, sed custódiat pactum eius, et servet illud. Aby było królestwo niskie, i nie podnosiło się, ale żeby strzegło przymierza jego, i zachowało je.

15

Qui recédens ab eo misit núntios ad Ægýptum, ut daret sibi equos, et pópulum multum. Numquid prosperábitur, vel consequétur salútem, qui fecit hæc? et qui dissólvit pactum, numquid effúgiet? Który odstąpiwszy od niego, posłał posły do Egiptu, aby mu dał koni, i ludu wiele. A więc się mu powiedzie, abo dojdzie wybawienia który to uczynił? a kto zrzuca przymierze izali ujdzie?

16

Vivo ego, dicit Dóminus Deus: quóniam in loco regis, qui constítuit eum regem, cuius fecit írritum iuraméntum, et solvit pactum, quod habébat cum eo, in médio Babylónis moriétur. Żywę ja, mówi Pan Bóg, że na miejscu króla, który go królem uczynił, którego złamał przysięgę, i zrzucił przymierze, które miał z nim, w pośrodku Babilonu umrze.

17

Et non in exércitu grandi, neque in pópulo multo, fáciet contra eum Phárao prœ́lium: in iactu ággeris, et in exstructióne vallórum, ut interfíciat ánimas multas. A nie z wielkiem wojskiem, ani z wielkim ludem zwiedzie z nim Pharao bitwę: w usypaniu groble, i w zbudowaniu wałów, aby pobił wiele dusz.

18

Spréverat enim iuraméntum, ut sólveret fœdus, et ecce dedit manum suam: et cum ómnia hæc fécerit, non effúgiet. Bo wzgardził był przysięgę, aby zrzucił przymierze, a oto dał rękę swoję: a gdy to wszystko uczyni, nie wybiega się.

19

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Vivo ego, quóniam iuraméntum, quod sprevit, et fœdus, quod prævaricátus est, ponam in caput eius. Przetoż to mówi Pan Bóg: Żywę ja, że przysięgę, którą wzgardził, i przymierze, które przestąpił, włożę na głowę jego.

20

Et expándam super eum rete meum, et comprehendétur in sagéna mea: et addúcam eum in Babylónem, et iudicábo eum ibi in prævaricatióne, qua despéxit me. I zarzucę nań sieć moję, i pojman będzie niewodem moim. I przywiodę go do Babilonu, a tam go sądzić będę z przestępstwa, którem mię wzgardził.

21

Et omnes prófugi eius, cum univérso ágmine suo, gládio cadent: resídui autem in omnem ventum dispergéntur: et sciétis quia ego Dóminus locútus sum. A wszyscy zbiegowie jego, ze wszemi hufami jego od miecza polega: a pozostali na każdy wiatr rozproszeni będą: i poznacie, że ja Pan mówiłem.

22

Hæc dicit Dóminus Deus: Et sumam ego de medúlla cedri sublímis, et ponam: de vértice ramórum eius ténerum distríngam, et plantábo super montem excélsum et eminéntem. To mówi Pan Bóg: I wezmę ja ze rdzenia Cedru wysokiego, i położę: z wierzchu gałązek jego młodą ułamię, i wsadzę na górze wysokiej i wyniesionej.

23

In monte sublími Israel plantábo illud, et erúmpet in germen, et fáciet fructum, et erit in cedrum magnam: et habitábunt sub ea omnes vólucres, et univérsum volátile sub umbra fróndium eius nidificábit. Na górze wysokiej Izraelskiej wszczepię ją, i wyniknie w gałązki, a uczyni owoc, i będzie cedrem wielkim: i będą mieszkać pod nim wszystko ptastwo, i wszelkie co lata pod cieniem gałęzi jego gnieździć się będzie.

24

Et scient ómnia ligna regiónis, quia ego Dóminus humiliávi lignum sublíme, et exaltávi lignum húmile: et siccávi lignum víride, et frondére feci lignum áridum. Ego Dóminus locútus sum, et feci. I wiedzieć będą wszystkie drzewa, pola, że ja Pan zniżyłem drzewo wysokie, a wywyższyłem drzewo niskie: i ususzyłem drzewo zielone, a drzewo suche uczyniłem, że puściło gałęzie. Ja Pan rzekłem, i uczynił.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Quid est quod inter vos parábolam vértitis in provérbium istud in terra Israel, dicéntes: Patres comedérunt uvam acérbam, et dentes filiórum obstupéscunt? Co jest, że między sobą podobieństwo w tę przypowieść obracacie w ziemi Izraelskiej, mówiąc: Ojcowie zjedli jagodę winną niedojrzałą: a zęby synów drętwieją?

3

Vivo ego, dicit Dóminus Deus, si erit ultra vobis parábola hæc in provérbium in Israel. Żywę ja, mówi Pan Bóg, jeśli wam będzie dalej to podobieństwo za przysłowie w Izraelu.

4

Ecce omnes ánimæ meæ sunt: ut ánima patris, ita et ánima fílii mea est: ánima, quæ peccáverit, ipsa moriétur. Oto wszystkie dusze, moje są: jako dusza ojcowa, tak i dusza synowa moja jest: dusza, która zgrzeszyła, ta umrze.

5

Et vir si fúerit iustus, et fécerit iudícium, et iustítiam, A mąż będzieli sprawiedliwy, a czynić będzie sąd i sprawiedliwość,

6

in móntibus non coméderit, et óculos suos non leváverit ad idóla domus Israel: et uxórem próximi sui non violáverit, et ad mulíerem menstruátam non accésserit: Na górach jeść nie będzie, a oczu swych nie podniesie do bałwanów domu Izraelowego: i żony bliźniego swego, nie zgwałci, a do niewiasty miesięcznej nie przystąpi:

7

et hóminem non contristáverit, pignus debitóri reddíderit, per vim nihil rapúerit: panem suum esuriénti déderit, et nudum operúerit vestiménto: I człowieka nie zasmuci, zastawę dłużnikowi wróci, gwałtem nic nie weźmie: chleba swego głodnemu da, a nagiego przykryje odzieniem:

8

ad usúram non commodáverit, et ámplius non accéperit: ab iniquitáte avérterit manum suam, et iudícium verum fécerit inter virum et virum: Na lichwę nie pożyczy, i przydatku nie weźmie: od nieprawości odwróci rękę swoję, a sąd prawdziwy uczyni między mężem a mężem:

9

in præcéptis meis ambuláverit, et iudícia mea custodíerit ut fáciat veritátem: hic iustus est, vita vivet, ait Dóminus Deus. W przykazaniach moich chodzić, a sądów moich strzedz będzie, aby czynił prawdę: ten sprawiedliwy jest: żywotem żyć, będzie, mówi Pan Bóg.

10

Quod si genúerit fílium latrónem, effundéntem sánguinem, et fécerit unum de istis: A jeśli urodzi syna łotra, wylewającego krew, a uczyni jedno z tych:

11

et hæc quidem ómnia non faciéntem, sed in móntibus comedéntem, et uxórem próximi sui polluéntem: A tych wszystkich rzeczy nie czyniącego, ale na górach jadającego, i żonę bliźniego swego plugawiącego.

12

egénum et páuperem contristántem, rapiéntem rapínas, pignus non reddéntem, et ad idóla levántem óculos suos, abominatiónem faciéntem: Niedostatecznego i ubogiego zasmucającego, wydzierającego drapież, zastawy niewracającego, a do bałwanów oczy swe podnoszącego, obrzydłość czyniącego:

13

ad usúram dantem, et ámplius accipiéntem: numquid vivet? non vivet: cum univérsa hæc detestánda fécerit, morte moriétur: sanguis eius in ipso erit. Na lichwę dającego, i przydatek biorącego: izali żyć będzie? nie będzie żyć. Ponieważ te wszystkie rzeczy brzydliwe czynił: śmiercią umrze, krew jego na nim będzie.

14

Quod si genúerit fílium, qui videns ómnia peccáta patris sui, quæ fecit, timúerit, et non fécerit símile eis: A jeśliby zpłodził syna, który widząc wszystkie grzechy ojca swego, które czynił, bałby się, i nie czyniłby nic im podobnego:

15

super montes non coméderit, et óculos suos non leváverit ad idóla domus Israel, et uxórem próximi sui non violáverit: Na górach by nie jadał, a oczu by swych nie podnosił do bałwanów domu Izraelowego, i żony bliźniego swego nie gwałciłby:

16

et virum non contristáverit, pignus non retinúerit, et rapínam non rapúerit: panem suum esuriénti déderit, et nudum operúerit vestiménto: I męża by nie zasmucił, zastawy by nie zadzierżał, i nie wydzierałby drapieży, chleba swego dawałby łaknącemu, a nagiego przyodziałby odzieniem:

17

a páuperis iniúria avérterit manum suam, usúram et superabundántiam non accéperit, iudícia mea fécerit, in præcéptis meis ambuláverit: hic non moriétur in iniquitáte patris sui, sed vita vivet. Od krzywdy ubogiego odwróciłby ręką swą lichwy i przydatku nie brałby, czyniłby sądy moje, chodziłby w przykazaniach moich: ten nie umrze w nieprawości ojca swego, ale żywotem żyć będzie.

18

Pater eius, quia calumniátus est, et vim fecit fratri, et malum operátus est in médio pópuli sui, ecce mórtuus est in iniquitáte sua. Ociec jego, iż potwarzał, i gwałt czynił bratu, i źle czynił w pośrodku ludu swego, oto umarł w nieprawości swojej.

19

Et dícitis: Quare non portávit fílius iniquitátem patris? Vidélicet, quia fílius iudícium, et iustítiam operátus est, ómnia præcépta mea custodívit, et fecit illa, vivet vita. I mówicie: Czemu nie poniósł syn nieprawości ojcowej? Dla tego, iż syn czynił sąd i sprawiedliwość, wszystkiego przykazania mojego strzegł i czynił je, żywotem żyć będzie.

20

Anima, quæ peccáverit, ipsa moriétur: fílius non portábit iniquitátem patris, et pater non portábit iniquitátem fílii: iustítia iusti super eum erit, et impíetas ímpii erit super eum. Dusza, która zgrzeszy, ta umrze: Syn nie poniesie nieprawości ojcowej, i ociec nie poniesie nieprawości synowej: sprawiedliwość sprawiedliwego na nim będzie, a niezbożność niezbożnego na nim będzie.

21

Si autem ímpius égerit pœniténtiam ab ómnibus peccátis suis, quæ operátus est, et custodíerit ómnia præcépta mea, et fécerit iudícium et iustítiam: vita vivet, et non moriétur. Lecz jeśli niezbożny będzie pokutował ze wszech grzechów swoich, które czynił, a będzie strzegł wszech przykazań moich, a będzie czynił sąd i sprawiedliwość: żywotem żyć będzie, a nie umrze.

22

Omnium iniquitátum eius, quas operátus est, non recordábor: in iustítia sua, quam operátus est, vivet. Wszystkich nieprawości jego, które czynił, pamiętać nie będę: w sprawiedliwości swej którą, czynił, żyć będzie.

23

Numquid voluntátis meæ est mors ímpii, dicit Dóminus Deus, et non ut convertátur a viis suis, et vivat? Izali z wolej mojej jest śmierć niezbożnego, mówi Pan Bóg, a nie aby się nawrócił od dróg swoich, a żył?

24

Si autem avérterit se iustus a iustítia sua, et fécerit iniquitátem secúndum omnes abominatiónes, quas operári solet ímpius, numquid vivet? omnes iustítiæ eius, quas fécerat, non recordabúntur: in prævaricatióne, qua prævaricátus est, et in peccáto suo, quod peccávit, in ipsis moriétur. A jeśli się odwróci sprawiedliwy od sprawiedliwości swej, a czynić będzie nieprawość, według wszystkich obrzydłości, które niezbożny zwykł czynić, izali żyć będzie? wszystkie sprawiedliwości jego, które czynił nie będą wspomnione: w przestępstwie, którem przestępował, i w grzechu swym, który grzeszył, w nich umrze:

25

Et dixístis: Non est æqua via Dómini. Audíte ergo domus Israel: numquid via mea non est æqua, et non magis viæ vestræ pravæ sunt? I rzekliście: Nie jest prosta droga Pańska. Słuchajcież tedy domie Izraelów: Izali droga moja nie jest prosta, a nie raczej drogi wasze krzywe są?

26

Cum enim avérterit se iustus a iustítia sua, et fécerit iniquitátem, moriétur in eis: in iniustítia, quam operátus est, moriétur. Bo gdy się odwróci sprawiedliwy od sprawiedliwości swej, a będzie czynił nieprawość, umrze w nich: w niesprawiedliwości, którą czynił umrze.

27

Et cum avérterit se ímpius ab impietáte sua, quam operátus est, et fécerit iudícium et iustítiam: ipse ánimam suam vivificábit. A gdy się odwróci niezbożny od niezbożności swej, którą czynił, a będzie czynił sąd i sprawiedliwość: ten duszę swą ożywi.

28

Consíderans enim, et avértens se ab ómnibus iniquitátibus suis, quas operátus est, vita vivet, et non moriétur. Bo uważywszy i odwróciwszy się od wszech nieprawości swych, które czynił, żywotem żyć będzie, a nie umrze.

29

Et dicunt fílii Israel: Non est æqua via Dómini. Numquid viæ meæ non sunt æquæ, domus Israel, et non magis viæ vestræ pravæ? I mówią synowie Izraelowi: Nie jest prosta droga Pańska. Izali drogi moje nie są proste, domie Izraelów? a nie raczej drogi wasze krzywe?

30

Idcírco unumquémque iuxta vias suas iudicábo domus Israel, ait Dóminus Deus. Convertímini, et ágite pœniténtiam ab ómnibus iniquitátibus vestris: et non erit vobis in ruínam iníquitas. Przeto każdego według drogi jego sądzić będę, domie Izraelów, mówi Pan Bóg: Nawróćcie się, a czyńcie pokutę ze wszech nieprawości waszych: a nie będzie wam nieprawość na upad.

31

Proícite a vobis omnes prævaricatiónes vestras, in quibus prævaricáti estis, et fácite vobis cor novum, et spíritum novum: et quare moriémini, domus Israel? Odrzućcie od siebie wszystkie przestępstwa wasze, któremiście przestępowali, a uczyńcie sobie serce nowe i ducha nowego: czemu macie umrzeć domie Izraelów?

32

Quia nolo mortem moriéntis, dicit Dóminus Deus, revertímini, et vívite. Bo nie chcę śmierci umierającego, mówi Pan Bóg, nawróćcie się, a żyjcie.

1

Et tu assúme planctum super príncipes Israel, A ty weźmi żałosny płacz nad książęty Izrael.

2

et dices: Quare mater tua leǽna inter leónes cubávit, in médio leunculórum enutrívit cátulos suos? I rzeczesz: Czemu matka twoja lwica między lwy legała, w pośrodku lwiąt wychowała szczenięta swoje.

3

Et edúxit unum de leúnculis suis, et leo factus est: et dídicit cápere prædam, hominémque comédere. I wypuściła jednego ze lwiąt swoich i stał się lwem: i nauczył się chwytać obłowu i człowieka jeść.

4

Et audiérunt de eo gentes, et non absque vulnéribus suis cepérunt eum: et adduxérunt eum in caténis in terram Ægýpti. I usłyszeli o nim narodowie, a nie bez ran swoich pojmali go: i przywiedli go w łańcuchach do ziemie Egiptskiej.

5

Quæ cum vidísset quóniam infirmáta est, et périit exspectátio eius: tulit unum de leúnculis suis, leónem constítuit eum. Która obaczywszy, iż zaniemogła, a zginęła nadzieja jej: wzięła jednego ze lwiąt swoich, lwem go uczyniła.

6

Qui incedébat inter leónes, et factus est leo: et dídicit prædam cápere, et hómines devoráre: Który chodził między lwami, i stał się lwem, i nauczył się łapać obłowu, i ludzie pożerać.

7

dídicit víduas fácere, et civitátes eárum in desértum addúcere: et desoláta est terra, et plenitúdo eius a voce rugítus illíus. Nauczył się wdowy czynić, a miasta ich w pustynie obracać: i spustoszona jest ziemia i napełnienie jej od głosu ryku jego.

8

Et convenérunt advérsus eum gentes úndique de provínciis, et expandérunt super eum rete suum, in vulnéribus eárum captus est. I zeszli się przeciw jemu narodowie zewsząd z krain, i zarzucili nań sieć swoję, w ranach ich pojmany jest.

9

Et misérunt eum in cáveam, in caténis adduxérunt eum ad regem Babylónis: miserúntque eum in cárcerem, ne audirétur vox eius ultra super montes Israel. I wsadzili go w klatkę, w łańcuchach przywiedli go do króla Babilońskiego, i wpuścili go do ciemnice, aby nie było słyszeć więcej głosu jego na górach Izraelskich.

10

Mater tua quasi vínea in sánguine tuo super aquam plantáta est: fructus eius, et frondes eius crevérunt ex aquis multis. Matka twoja jako winnica we krwi twojej przy wodzie nasadzona: owoce jej, i gałęzie jej urosły od wód mnogich.

11

Et factæ sunt ei virgæ sólidæ in sceptra dominántium, et exaltáta est statúra eius inter frondes: et vidit altitúdinem suam in multitúdine pálmitum suórum. I były u niej laski mocne na sceptry panujących, i podniósł się wzrost jej między gałęziami, i obaczyła wysokość swą w mnóstwie latorośli swych.

12

Et evúlsa est in ira, in terrámque proiécta, et ventus urens siccávit fructum eius: marcuérunt, et arefáctæ sunt virgæ róboris eius: ignis comédit eam. I wyrwana jest w gniewie, i na ziemię porzucona, a wiatr palący wysuszył owoc jego: powiędły i posoliły rózgi mocy jego: ogień ją pożarł.

13

Et nunc transplantáta est in desértum, in terra ínvia et sitiénti. A teraz przesadzona jest na puszczą w ziemi bezzdrożnej i pragnącej.

14

Et egréssus est ignis de virga ramórum eius, qui fructum eius comédit: et non fuit in ea virga fortis, sceptrum dominántium. Planctus est, et erit in planctum. I wyszedł ogień z rózgi gałęzi jej, który owoc jej pożarł, nie było na niej rózgi mocnej, ani sceptru panujących. Żałosny płacz jest i będzie żałosnym płaczem.

1

Et factum est in anno séptimo, in quinto, in décima mensis, venérunt viri de senióribus Israel ut interrogárent Dóminum, et sedérunt coram me. I stało się roku siódmego, w piątym miesiącu dziesiątego dnia miesiąca: przyszli mężowie z starszych Izraelskich, aby pytali Pana, i siedli przedemną.

2

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc.

3

Fili hóminis lóquere senióribus Israel, et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Numquid ad interrogándum me vos venístis? vivo ego quia non respondébo vobis, ait Dóminus Deus. Synu człowieczy mów starszym Izraelskim, i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg. Izaliście wy pytać się mnie przyszli? Żywę ja, że wam nie odpowiem, mówi Pan Bóg.

4

Si iúdicas eos, si iúdicas fili hóminis, abominatiónes patrum eórum osténde eis. Jeśli je sądzisz, jeśli sądzisz synu człowieczy, obrzydłości ojców ich ukaż im.

5

Et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: In die, qua elégi Israel, et levávi manum meam pro stirpe domus Iacob, et appárui eis in terra Ægýpti, et levávi manum meam pro eis, dicens: Ego Dóminus Deus vester: I rzeczesz do nich: to mówi Pan Bóg: dnia któregom wybrał Izraela, i podniosłem rękę móję za nasieniem domu Jakóbowego, i ukazałem się im w ziemi Egiptskiej, i podniosłem rękę moję za nimi, mówiąc: Ja Pan Bóg wasz.

6

in die illa levávi manum meam pro eis, ut edúcerem eos de terra Ægýpti, in terram, quam províderam eis, fluéntem lacte et melle, quæ est egrégia inter omnes terras. Onego dnia podniosłem rękę moję za nimi, abych je wywiódł z ziemie Egiptskiej, do ziemie, którąm im był upatrzył, opływającą mlekiem i miodem: która jest przednia między wszystkiemi ziemiami.

7

Et dixi ad eos: Unusquísque offensiónes oculórum suórum abíciat, et in idólis Ægýpti nolíte póllui: ego Dóminus Deus vester. I mówiłem do nich: każdy obrażenia oczu swoich niech odrzuci, a bałwanami Egiptskiemi nie mażcie się: Jam Pan Bóg wasz.

8

Et irritavérunt me, noluerúntque me audíre: unusquísque abominatiónes oculórum suórum non proiécit, nec idóla Ægýpti reliquérunt. Et dixi ut effúnderem indignatiónem meam super eos, et implérem iram meam in eis, in médio terræ Ægýpti. I rozdrażnili mię, i nie chcieli mię słuchać: żaden obrzydłości oczu swych nie porzucił, ani bałwanów Egiptskich nie opuścili: i rzekłem, żem miał wydać rozgniewanie moje na nie, i wypełnić gniew mój nad nimi, w pośrodku ziemie Egiptskiej.

9

Et feci propter nomen meum, ut non violarétur coram géntibus, in quarum médio erant, et inter quas appárui eis ut edúcerem eos de terra Ægýpti. I uczyniłem dla imienia mego, aby nie było zgwałcono przed narody, w których pośrodku byli, i między któremi ukazałem się im, abych je wywiódł z ziemie Egiptskiej.

10

Eiéci ergo eos de terra Ægýpti, et edúxi eos in desértum. A tak wyrwałem je z ziemie Egiptskiej, i wywiodłem je na puszczą.

11

Et dedi eis præcépta mea, et iudícia mea osténdi eis, quæ fáciens homo vivet in eis. I dałem im przykazania moje, i sądy moje pokazałem im, które czyniąc człowiek będzie żył w nich.

12

Insuper et sábbata mea dedi eis, ut essent signum inter me et eos: et scirent quia ego Dóminus sanctíficans eos. Nadto i Szabbaty moje dałem im, aby były znakiem między mną a między nimi: a iżby wiedzieli, iż ja Pan poświęcający je.

13

Et irritavérunt me domus Israel in desérto, in præcéptis meis non ambulavérunt, et iudícia mea proiecérunt, quæ fáciens homo vivet in eis: et sábbata mea violavérunt veheménter: dixi ergo ut effúnderem furórem meum super eos in desérto, et consúmerem eos. I drażnili mię dom Izraelów na puszczy, w przykazaniach moich nie chodzili, i sądy moje porzucili, które czyniąc człowiek żyć będzie w nich: szabbaty też moje gwałcili barzo: rzekłem tedy, żem miał wylać zapalczywość moję na nie na puszczy, i zniszczyć je.

14

Et feci propter nomen meum, ne violarétur coram géntibus, de quibus eiéci eos in conspéctu eárum. I uczyniłem dla imienia mego, aby nie było gwałcono przez pogany, z którychem je wywiódł przed ich oczyma.

15

Ego ígitur levávi manum meam super eos in desérto, ne indúcerem eos in terram, quam dedi eis, fluéntem lacte et melle, præcípuam terrárum ómnium: A tak ja podniosłem rękę moję na nie na puszczy, żebych ich nie wprowadził do ziemie, którąm im dał opływającą mlekiem i miodem, naprzedniejszą ze wszystkich ziem:

16

quia iudícia mea proiecérunt, et in præcéptis meis non ambulavérunt, et sábbata mea violavérunt: post idóla enim cor eórum gradiebátur. Ponieważ sądy moje porzucili, a w przykazaniach moich nie chodzili, i Soboty moje gwałcili: bo za bałwany serce ich chodziło.

17

Et pepércit óculus meus super eos, ut non interfícerem eos: nec consúmpsi eos in desérto. I sfolgowało im oko moje, żem ich nie pobił, anim ich wytracił na puszczy.

18

Dixi autem ad fílios eórum in solitúdine: In præcéptis patrum vestrórum nolíte incédere, nec iudícia eórum custodiátis, nec in idólis eórum polluámini. Alem mówił do synów ich na puszczy: W przykazaniach ojców waszych nie chodźcie, ani sądów ich nie strzeżcie, ani się bałwany ich plugawcie.

19

Ego Dóminus Deus vester: in præcéptis meis ambuláte, iudícia mea custodíte, et fácite ea: Jam Pan Bóg wasz: w przykazaniach moich chodźcie, sądów moich strzeżcie i czyńcie je.

20

et sábbata mea sanctificáte, ut sint signum inter me et vos, et sciátis quia ego sum Dóminus Deus vester. I Soboty moje święćcie, aby były znakiem między mną a miedzy wami, i abyście wiedzieli, żem ja Pan Bóg wasz.

21

Et exacerbavérunt me fílii, in præcéptis meis non ambulavérunt: et iudícia mea non custodiérunt ut fácerent ea: quæ cum fécerit homo, vivet in eis: et sábbata mea violavérunt: et comminátus sum ut effúnderem furórem meum super eos, et implérem iram meam in eis in desérto. I rozdrażnili mię synowie: w przykazaniach moich nie chodzili, i sądów moich nie strzegli, żeby je czynili: które gdy uczyni człowiek będzie żył w nich: i Soboty moje zgwałcili, i groziłem, żem miał wylać zapalczywość moje na nie, i wykonać gniew mój nad nimi na puszczy.

22

Avérti autem manum meam, et feci propter nomen meum, ut non violarétur coram géntibus, de quibus eiéci eos in óculis eárum. Alem pohamował rękę moję i uczyniłem dla imienia mego, aby nie było zgwałcone przed narody, z którychem je wywiódł przed ich oczyma.

23

Iterum levávi manum meam in eos in solitúdine, ut dispérgerem illos in natiónes, et ventilárem in terras: Zaś podniosłem rękę moję na nie na puszczy, żem je miał rozproszyć między narody, i rozwiać po ziemiach.

24

eo quod iudícia mea non fecíssent, et præcépta mea reprobássent, et sábbata mea violássent, et post idóla patrum suórum fuíssent óculi eórum. Dla tego, że sądów moich nie czynili, a przykazania moje wzgardzili, i Soboty moje zgwałcili, a za bałwany ojców swych były oczy ich,

25

Ergo et ego dedi eis præcépta non bona, et iudícia, in quibus non vivent. Przetoż i ja dałem im przykazania nie dobre, i sądy, w których by nie żyli.

26

Et póllui eos in munéribus suis cum offérrent omne, quod áperit vulvam, propter delícta sua: et scient quia ego Dóminus. i splugawiłem je w darach ich, gdy ofiarowali wszelkie otwarzające żywot dla grzechów ich: a poznają, żem ja Pan.

27

Quam ob rem lóquere ad domum Israel, fili hóminis: et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Adhuc et in hoc blasphemavérunt me patres vestri, cum sprevíssent me contemnéntes: Przeto mów do domu Izraelowego, synu człowieczy: i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Jeszcze i w tym bluźnili mię ojcowie waszy, gdy mię wzgardzając wzgardzili:

28

et induxíssem eos in terram, super quam levávi manum meam ut darem eis: vidérunt omnem collem excélsum, et omne lignum nemorósum, et immolavérunt ibi víctimas suas: et dedérunt ibi irritatiónem oblatiónis suæ, et posuérunt ibi odórem suavitátis suæ, et libavérunt libatiónes suas. I wprowadziłem je do ziemie, o którąm podniósł rękę moję, żem ją im dać miał: ujrzeli wszelki pagórek wysoki i wszelakie drzewo gaiste, i ofiarowali tam ofiary swe: i dali tam drażnienie ofiary swej, i położyli tam zapach wonności swej, i ofiarowali mokre ofiary swoje.

29

Et dixi ad eos: Quid est excélsum, ad quod vos ingredímini? et vocátum est nomen eius Excélsum usque ad hanc diem. I mówiłem do nich: Cóż jest wyżyna, do której wy wchodzicie?

30

Proptérea dic ad domum Israel: Hæc dicit Dóminus Deus: Certe in via patrum vestrórum vos polluímini, et post offendícula eórum vos fornicámini: I nazwano imię jej wyżyna aż do dnia tego. Przeto mów do domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg. Zaiste drogą ojców waszych wy się plugawicie, a za urazami ich wy cudzołożycie.

31

et in oblatióne donórum vestrórum, cum tradúcitis fílios vestros per ignem, vos polluímini in ómnibus idólis vestris usque hódie: et ego respondébo vobis, domus Israel? Vivo ego, dicit Dóminus Deus, quia non respondébo vobis. I w ofiarowaniu darów waszych, gdy przewodzicie syny wasze przez ogień, wy mażecie się wszemi bałwany waszemi aż do dzisiejszego dnia: a ja wam odpowiadać mam domie Izraelski? Żywę ja, mówi Pan Bóg, że wam nie odpowiem.

32

Neque cogitátio mentis vestræ fiet, dicéntium: Erimus sicut gentes, et sicut cognatiónes terræ, ut colámus ligna, et lápides. I ani się stanie myśl serca waszego, gdy mówicie: Będziemy jako narodowie, i jako pokolenia ziemskie, że będziem chwalić drzewo i kamienie.

33

Vivo ego, dicit Dóminus Deus, quóniam in manu forti, et in bráchio exténto, et in furóre effúso regnábo super vos. Żywę ja, mówi Pan Bóg, że ręką mocną i ramieniem wyciągnionem, a w zapalczywości wylanej będę królował nad wami.

34

Et edúcam vos de pópulis, et congregábo vos de terris, in quibus dispérsi estis: in manu válida, et in bráchio exténto, et in furóre effúso regnábo super vos. I wywiodę was z narodów: i zgromadzę was z ziem, do którycheście rozproszeni: w ręce dużej i w ramieniu wyciągnionem i w zapalczywości wylanej będę królował nad wami.

35

Et addúcam vos in desértum populórum, et iudicábor vobíscum ibi fácie ad fáciem. I przywiodę was do puszczy narodów, a będę się tam sądził z wami obliczem w oblicze.

36

Sicut iudício conténdi advérsum patres vestros in desérto terræ Ægýpti, sic iudicábo vos, dicit Dóminus Deus. Jakom się sądem rozpierał przeciw ojcom waszym na puszczy ziemi Egiptskiej, tak was sądzić będę, mówi Pan Bóg.

37

Et subíciam vos sceptro meo, et indúcam vos in vínculis fœ́deris. I podbiję was pod sceptr mój, a przywiodę was w okowach przymierza.

38

Et éligam de vobis transgressóres et ímpios, et de terra incolátus eórum edúcam eos, et in terram Israel non ingrediéntur: et sciétis quia ego Dóminus. I wybiorę z was przestępcę i niezbożne, aż ziemie mieszkania ich wywiodę je, a do ziemie Izrael nie wnidą: a doznacie, żem ja Pan.

39

Et vos domus Israel, hæc dicit Dóminus Deus: Sínguli post idóla vestra ambuláte, et servíte eis. Quod si et in hoc non audiéritis me, et nomen meum sanctum polluéritis ultra in munéribus vestris, et in idólis vestris: A wy domie Izraelów, to mówi Pan Bóg: Każdy za bałwanami swemi idźcie, i służcie im. A jeśli i w tem nie usłuchacie mię, a imię moje święte plugawić dalej będziecie przez dary wasze, i przez bałwany wasze:

40

in monte sancto meo, in monte excélso Israel, ait Dóminus Deus, ibi sérviet mihi omnis domus Israel: omnes, inquam, in terra, in qua placébunt mihi: et ibi quæram primítias vestras, et inítium decimárum vestrárum, in ómnibus sanctificatiónibus vestris. Na górze świętej mojej, na górze wysokiej Izraelskiej, mówi Pan Bóg tam mi służyć będzie wszystek dom Izraelów: wszyscy mówię w ziemi, w której mi się podobać będą, i tam się pytać będę o pierwiastkach waszych, i o początku dziesięcin waszych, we wszech świątościach waszych.

41

In odórem suavitátis suscípiam vos, cum edúxero vos de pópulis, et congregávero vos de terris, in quas dispérsi estis, et sanctificábor in vobis in óculis natiónum. Za wonią wdzięczną przyjmę was, gdy was wywiodę z narodów, i zgromadzę was z ziem, do którycheście byli rozprószeni, i poświęcon będę wami przed oczyma narodów.

42

Et sciétis quia ego Dóminus, cum indúxero vos ad terram Israel, in terram, pro qua levávi manum meam ut darem eam pátribus vestris. A poznacie, żem ja Pan, gdy was wwiodę do ziemie Izrael, do ziemie, o której podniosłem rękę moję, żem ją dać miał ojcom waszym.

43

Et recordabímini ibi viárum vestrárum, et ómnium scélerum vestrórum, quibus pollúti estis in eis: et displicébitis vobis in conspéctu vestro, in ómnibus malítiis vestris, quas fecístis. I wspomniecie tam na drogi wasze, i na wszystkie złości wasze, któremiście się zmazali: i omierzniecie sobie przed obliczem waszem, dla wszech złości waszych, którecheście czynili:

44

Et sciétis quia ego Dóminus, cum benefécero vobis propter nomen meum, et non secúndum vias vestras malas, neque secúndum scélera vestra péssima domus Israel, ait Dóminus Deus. A poznacie, żem ja Pan, gdy wam dobrze uczynię dla imienia mego, a nie według waszych dróg złościwych, ani według sprośnych grzechów waszych, domie Izraelów, mówi Pan Bóg.

45

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

46

Fili hóminis, pone fáciem tuam contra viam austri, et stilla ad áfricum, et prophéta ad saltum agri meridiáni. Synu człowieczy, postaw oblicze twoje na drogę Południa, a krop ku Afrykowi, i prorokuj ku lasu pola południowego.

47

Et dices sáltui meridiáno: Audi verbum Dómini: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego succéndam in te ignem, et combúram in te omne lignum víride, et omne lignum áridum: non exstinguétur flamma succensiónis: et comburétur in ea omnis fácies ab austro usque ad aquilónem. I rzeczesz lasowi południowemu: Słuchaj słowa Pańskiego: To mówi Pan Bóg: Oto ja zapalę w tobie ogień, i spalę w tobie wszelkie drzewo zielone, i wszelkią drzewo suche: nie będzie ugaszon płomień zapalenia, i zgore w nim wszelkie oblicze od południa aż do północy.

48

Et vidébit univérsa caro, quia ego Dóminus succéndi eam, nec exstinguétur. I ujrzy wszelkie ciało, że ja Pan zapaliłem ji, a nie będzie ugaszon.

49

Et dixi: A a a, Dómine Deus: ipsi dicunt de me: Numquid non per parábolas lóquitur iste? I rzekłem: Aa, a Panie Boże: Oni mówią o mnie: Aza nie w przypowieściach ten mówi?

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

2

Fili hóminis pone fáciem tuam ad Ierúsalem, et stilla ad sanctuária, et prophéta contra humum Israel. Synu człowieczy, postaw oblicze twoje ku Jeruzalem, a krop na świątynie, i prorokuj przeciwko ziemi Izraelskiej.

3

Et dices terræ Israel: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad te, et eíciam gládium meum de vagína sua, et occídam in te iustum et ímpium. I rzeczesz ziemi Izraelskiej: To mówi Pan Bóg: Owo ja do ciebie, i dobędę miecza mego z poszew jego, i zabiję w tobie sprawiedliwego i niezbożnego.

4

Pro eo autem quod occídi in te iustum, et ímpium, idcírco egrediétur gládius meus de vagína sua ad omnem carnem, ab austro usque ad aquilónem: A dla tego, żem zabił w tobie sprawiedliwego i niezbożnego, przeto wynidzie miecz mój z poszew swoich na wszelkie ciało od południa aż do północy.

5

ut sciat omnis caro quia ego Dóminus, edúxi gládium meum de vagína sua irrevocábilem. Aby wiedziało wszelkie ciało, że ja Pan dobyłem miecza mego z poszew jego, który nie może być wrócon.

6

Et tu fili hóminis, ingemísce in contritióne lumbórum, et in amaritudínibus ingemísce coram eis. A ty synu człowieczy wzdychaj w skruszeniu biódr, i w gorzkościach wzdychaj przed nimi.

7

Cumque díxerint ad te: Quare tu gemis? dices: Pro audítu: quia venit, et tabéscet omne cor, et dissolvéntur univérsæ manus, et infirmábitur omnis spíritus, et per cuncta génua fluent aquæ: ecce venit, et fiet, ait Dóminus Deus. A gdy rzeką do ciebie: Dla czego ty wzdychasz? rzeczesz: Dla słuchu: bo idzie, a struchleje każde serce, i osłabieją wszelkie ręce, i omdleje każdy duch: i po wszystkich kolanach pocieką wody: Oto idzie, i stanie się, mówi Pan Bóg.

8

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

9

Fili hóminis prophéta, et dices: Hæc dicit Dóminus Deus: Lóquere: Gládius, gládius exacútus est, et limátus. Synu człowieczy prorokuj, i rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Mów: Miecz, miecz naostrzon jest i wypolerowan.

10

Ut cædat víctimas, exacútus est: ut spléndeat, limátus est: qui moves sceptrum fílii mei, succidísti omne lignum. Aby siekł ofiary wyostrzon jest: aby się lśkniał, wypolerowan jest: który ruszasz sceptr syna mego, wysiekłeś wszelkie drzewo.

11

Et dedi eum ad levigándum, ut teneátur manu: iste exacútus est gládius, et iste limátus est, ut sit in manu interficiéntis. A dałem ji wypolerować, aby był ręką trzymany: ten miecz wyostrzon, i ten jest wypolerowan, aby był w ręce zabijającego.

12

Clama et úlula fili hóminis, quia hic factus est in pópulo meo, hic in cunctis dúcibus Israel, qui fúgerant: gládio tráditi sunt cum pópulo meo, idcírco plaude super femur, Wołaj i wyj synu człowieczy, bo ten uczynion jest na lud mój ten na wszystkie książęta Izraelskie, którzy byli uciekli: pod miecz dani są z ludem moim, przeto bij się po biedrze.

13

quia probátus est: et hoc, cum sceptrum subvérterit, et non erit, dicit Dóminus Deus. Bo doświadczon jest, i to, gdy sceptr wywróci, i nie będzie, mówi Pan Bóg.

14

Tu ergo fili hóminis prophéta, et pércute manu ad manum: et duplicétur gládius, ac triplicétur gládius interfectórum: hic est gládius occisiónis magnæ, qui obstupéscere eos facit, Ty tedy synu człowieczy prorokuj, a bij ręką w rękę, a niech będzie dwoisty miecz, i niech troisty będzie miecz zabitych: toć jest miecz pobicia wielkiego, który je czyni zdumiałe.

15

et corde tabéscere, et multíplicat ruínas. In ómnibus portis eórum dedi conturbatiónem gládii acúti, et limáti ad fulgéndum, amícti ad cædem. I struchlałe na sercu, i rozmnaża upadki. We wszech bramach ich dałem trwogę miecza ostrego, i wypolerowanego dla błyskania, pokrytego na zabijanie.

16

Exacúere, vade ad déxteram sive ad sinístram, quocúmque faciéi tuæ est appetítus. Zaostrz się, idź na prawą lub na lewą stronę, gdziekolwiek jest chuć oblicza twego.

17

Quin et ego plaudam manu ad manum, et implébo indignatiónem meam: ego Dóminus locútus sum. Aleć i ja będę klaskał ręką w rękę, i wypełnię rozgniewanie moje, ja Pan mówiłem.

18

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

19

Et tu fili hóminis pone tibi duas vias, ut véniat gládius regis Babylónis: de terra una egrediéntur ambæ: et manu cápiet coniectúram, in cápite viæ civitátis coníciet. A ty synu człowieczy połóż sobie dwie drodze, aby przyszedł miecz króla Babilońskiego: z ziemie jednej wynidą obiedwie: i z ręki się dorozumiewać będzie: na początku drogi miejskiej dorozumiewać się będzie.

20

Viam pones ut véniat gládius ad Rabbath filiórum Ammon, et ad Iudam in Ierúsalem munitíssimam. Drogę położysz, aby przyszedł miecz do Rabbatha synów Ammon, i do Judy do Jeruzalem naobronniejszego.

21

Stetit enim rex Babylónis in bívio, in cápite duárum viárum, divinatiónem quærens, commíscens sagíttas: interrogávit idóla, exta consúluit. Bo stanął król Babiloński na rozstaniu, na początku dwu dróg, wróżki szukając, mieszając strzały: pytał się bałwanów, radził się trzew.

22

Ad déxteram eius facta est divinátio super Ierúsalem, ut ponat aríetes, ut apériat os in cæde, ut élevet vocem in ululátu, ut ponat aríetes contra portas, ut compórtet ággerem, ut ædíficet munitiónes. Po prawicy jego była wieszczba na Jeruzalem, aby stawiał tarany, aby otworzył usta na bicie, aby podniósł głos w okrzyku, aby stawiał tarany przeciw bramam, aby usypał groblą, aby zbudował baszty.

23

Erítque quasi cónsulens frustra oráculum in óculis eórum, et sabbatórum ótium ímitans: ipse autem recordábitur iniquitátis ad capiéndum. I będzie jako radzący się próżno odpowiedzi bogów przed ich oczyma, u próżnowania Sobotniego naśladujący: ale on wspomni na nieprawość ku pojmaniu.

24

Idcírco hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod recordáti estis iniquitátis vestræ, et revelástis prævaricatiónes vestras, et apparuérunt peccáta vestra in ómnibus cogitatiónibus vestris: pro eo, inquam, quod recordáti estis, manu capiémini. Przetoż to mówi Pan Bóg: Dla tego, żeście wspomnieli na nieprawość wasze, i odkryliście przestępstwa wasze, i pokazały się grzechy wasze we wszech myślach waszych: dla tego, mówię, żeście wspomnieli ręką pojmani będziecie.

25

Tu autem profáne, ímpie dux Israel, cuius venit dies in témpore iniquitátis præfiníta: I ty przeklęty, niezbożny wodzu Izraelski, którego dzień przyszedł czasu nieprawości zamierzony.

26

hæc dicit Dóminus Deus: Aufer cídarim, tolle corónam: nonne hæc est, quæ húmilem sublevávit, et sublímem humiliávit? To mówi Pan Bóg: Odejmi czapkę, weźmi koronę: izali nie ta jest, która zniżonego wywyższyła, a wywyższonego zniżyła?

27

Iniquitátem, iniquitátem, iniquitátem ponam eam: et hoc non factum est, donec veníret cuius est iudícium, et tradam ei. Nieprawością, nieprawością, nieprawością położę ją: a oto się nie stało aż przyszedł, którego jest sąd, i dam mu.

28

Et tu fili hóminis prophéta, et dic: Hæc dicit Dóminus Deus ad fílios Ammon, et ad oppróbrium eórum: et dices: Mucro, mucro evagináte ad occidéndum: limáte ut interfícias, et fúlgeas, A ty synu człowieczy prorokuj, a mów: To mówi Pan Bóg do synów Ammon, i do zelżenia ich, i rzeczesz: Mieczu, mieczu wynidź z poszew na zabijanie, wypoleruj się abyś zabijał a błyskał się.

29

cum tibi videréntur vana, et divinaréntur mendácia: ut daréris super colla vulneratórum impiórum, quorum venit dies in témpore iniquitátis præfiníta. Gdy tobie upatrowano próżności, i prorokowano kłamstwa, abyś był dany na szyję poranionych niezbożników, których przyszedł dzień czasu nieprawości zamierzony.

30

Revértere ad vagínam tuam, in loco, in quo creátus es: in terra nativitátis tuæ iudicábo te, Wróć się do poszew twoich, na miejscu, na któremeś stworzony, w ziemi narodzenia twego sądzić cię będę.

31

et effúndam super te indignatiónem meam: in igne furóris mei sufflábo in te, dabóque te in manus hóminum insipiéntium, et fabricántium intéritum. I wyleję na cię rozgniewanie moje: w ogniu zapalczywości mojej dmuchnę na cię, i dam cię w ręce ludzi głupich, i robiących zginienie.

32

Igni eris cibus, sanguis tuus erit in médio terræ, oblivióni tradéris: quia ego Dóminus locútus sum. Ogniowi będziesz potrawą, krew twoja będzie w pośrodku ziemie, zapomną cię, bo ja Pan mówiłem.

1

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, rzekąc:

2

Et tu fili hóminis, nonne iúdicas, nonne iúdicas civitátem sánguinum? A ty synu człowieczy izali nie sądzisz, izali nie sądzisz miasta krwawego? i okażesz im wszystkie obrzydłości jego,

3

Et osténdes ei omnes abominatiónes suas, et dices: Hæc dicit Dóminus Deus: Cívitas effúndens sánguinem in médio sui, ut véniat tempus eius: et quæ fecit idóla contra semetípsam, ut polluerétur. I rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Miasto przelewające krew w pośrodku siebie, aby przyszedł czas jego, i które czyniło bałwany przeciw samemu sobie, żeby splugawione było.

4

In sánguine tuo, qui a te effúsus est, deliquísti: et in idólis tuis, quæ fecísti, pollúta es: et appropinquáre fecísti dies tuos, et adduxísti tempus annórum tuórum: proptérea dedi te oppróbrium géntibus, et irrisiónem univérsis terris. We krwi twej, która od ciebie jest wylana, zgrzeszyłoś: a bałwany twemi, któreś czyniło umazałoś się: i przybliżyłoś dni twoich, i przywiodłoś czas lat twoich: dla tegom cię dał zelżeniem narodom, i naśmiewiskiem wszem ziemiam.

5

Quæ iuxta sunt, et quæ procul a te, triumphábunt de te: sórdida, nóbilis, grandis intéritu. Które blizko są i które daleko od ciebie tryumfować będą z ciebie: smrodliwe, sławne, wielkie w zatraceniu.

6

Ecce príncipes Israel sínguli in bráchio suo fuérunt in te, ad effundéndum sánguinem. Oto książęta Izraelskie każde w ramieniu swem było w tobie na wylewanie krwie.

7

Patrem, et matrem contuméliis affecérunt, in te ádvenam calumniáti sunt in médio tui, pupíllum et víduam contristavérunt apud te. Ojca i matkę sromocili w tobie, przychodnia potwarzali w pośrodku ciebie, sierotę i wdowę zasmucili u ciebie:

8

Sanctuária mea sprevísti, et sábbata mea polluísti. Świątyniami moimi gardziłoś, a Soboty moje splugawiłoś.

9

Viri detractóres fuérunt in te ad effundéndum sánguinem, et super montes comedérunt in te, scelus operáti sunt in médio tui. Mężowie obmowcy byli w tobie na wylewanie larwie, i na górach jadali w tobie, niecnotę płodzili w pośrodku ciebie.

10

Verecundióra patris discooperuérunt in te: immundítiam menstruátæ humiliavérunt in te: Sromotę ojcowską odkrywali w tobie, sprosność miesiącznice poniżali w tobie.

11

et unusquísque in uxórem próximi sui operátus est abominatiónem, et socer nurum suam pólluit nefárie, frater sorórem suam fíliam patris sui oppréssit in te. I każdy z żoną bliźniego swego czynił obrzydłość, i świekier niewiastkę swoję mazał niecnotliwie, brat siostrę swoją, córkę ojca swego gwałcił w tobie.

12

Múnera accepérunt apud te ad effundéndum sánguinem: usúram, et superabundántiam accepísti, et aváre próximos tuos calumniabáris: meíque oblíta es, ait Dóminus Deus. Podarki brali w tobie na wylewanie krwie: lichwę i naddatek brałoś, i łakomie potwarzałoś bliźnie twoje: a mnieś zapomniało, mówi Pan Bóg.

13

Ecce complósi manus meas super avarítiam tuam, quam fecísti, et super sánguinem, qui effúsus est in médio tui. Otożem klasnął rękoma swemi na łakomstwo twoje, któreś czyniło, i na krew, która rozlana jest w pośrodku ciebie.

14

Numquid sustinébit cor tuum, aut prævalébunt manus tuæ in diébus, quos ego fáciam tibi? ego Dóminus locútus sum, et fáciam. Izali wytrzyma serce twoje, abo przemogą ręce twoje w dni, które ja uczynię tobie: ja Pan mówiłem i uczynię.

15

Et dispérgam te in natiónes, et ventilábo te in terras, et defícere fáciam immundítiam tuam a te. I rozproszę cię między narody, i rozwieję cię po ziemiach, i uczynię, że ustanie nieczystota twoja od ciebie.

16

Et possidébo te in conspéctu géntium: et scies quia ego Dóminus. I posiędę cię przed oczyma narodów, a poznasz, żem ja Pan.

17

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, rzekąc:

18

Fili hóminis, versa est mihi domus Israel in scóriam: omnes isti æs, et stannum, et ferrum, et plumbum in médio fornácis: scória argénti facti sunt. Synu człowieczy, obrócił mi się dom Izraelski w zużelicę: wszyscy ci miedź, i cyna, i żelazo, i ołów w pośrodku pieca: zużelicą z srebra stali się.

19

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Eo quod versi estis omnes in scóriam, proptérea ecce ego congregábo vos in médio Ierúsalem, Przetoż to mówi Pan Bóg: Dla tego, żeście się wszyscy obrócili w zużelice, przeto oto ja zgromadzę was w pośrodku Jeruzalem.

20

congregatióne argénti, et æris, et stanni, et ferri, et plumbi, in médio fornácis: ut succéndam in ea ignem ad conflándum: sic congregábo in furóre meo, et in ira mea, et requiéscam: et conflábo vos. Zgromadzeniem srebra, i miedzi, i cyny, i żelaza, i ołowiu do środku pieca: abych w nim ogień zapalił dla zlania, tak zgromadzę z zapalczywości mojej, i w gniewie moim, i uciszę się: i zleję was.

21

Et congregábo vos, et succéndam vos in igne furóris mei, et conflabímini in médio eius. I zgromadzę was, i podpalę was ogniem zapalczywości mojej, i zlani będziecie w pośrodku jego.

22

Ut conflátur argéntum in médio fornácis, sic éritis in médio eius: et sciétis quia ego Dóminus, cum effúderim indignatiónem meam super vos. Jako się zlewa srebro w pośrodku pieca, tak będziecie w pośrodku jego: a poznacie, żem ja Pan, gdy wyleję rozgniewanie moje na was.

23

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

24

Fili hóminis, dic ei: Tu es terra immúnda, et non complúta in die furóris. Synu człowieczy, mów do niej: Tyś jest ziemia nieczysta, a dżdżem nie pokropiona w dzień zapalczywości.

25

Coniurátio prophetárum in médio eius, sicut leo rúgiens, rapiénsque prædam, ánimas devoravérunt, opes et prétium accepérunt, víduas eius multiplicavérunt in médio illíus. Sprzysiężenie proroków w pośrodku jej jako lew ryczący, i chwytający obłów, dusze pożerali, bogactwa i drogie rzeczy zabierali, wdów jej namnożyli w pośrodku jej.

26

Sacerdótes eius contempsérunt legem meam, et polluérunt sanctuária mea: inter sanctum et profánum non habuérunt distántiam: et inter pollútum et mundum non intellexérunt: et a sábbatis meis avertérunt óculos suos, et coinquinábar in médio eórum. Kapłani jej wzgardzili zakon mój, i splugawili Świątynie moje: między świętą rzeczą a nie świętą nie mieli różności: a między plugawym a czystym nie rozumieli: a od Sobót moich odwracali oczy swoje, i byłem splugawiony w pośrodku ich.

27

Príncipes eius in médio illíus quasi lupi rapiéntes prædam ad effundéndum sánguinem, et ad perdéndas ánimas, et aváre ad sectánda lucra. Książęta jej w pośrodku niej, jako wilcy łapający obłów na wylewanie krwie, i na tracenie dusz, a na szukanie zysków łakomie.

28

Prophétæ autem eius liniébant eos absque temperaménto, vidéntes vana, et divinántes eis mendácium, dicéntes: Hæc dicit Dóminus Deus, cum Dóminus non sit locútus. A prorocy je polepiali je bez przysady upatrując próżności, a prorokując im kłamstwa, mówiąc: To mówi Pan Bóg, gdyż Pan nie mówił.

29

Pópuli terræ calumniabántur calúmniam, et rapiébant violénter: egénum, et páuperem affligébant, et ádvenam opprimébant calúmnia absque iudício. Lud ziemski potwarzali po twarzą, i łupili gwałtownie: niedostatecznego i ubogiego trapili, i przychodnia tłumili potwarzą bez sądu.

30

Et quæsívi de eis virum, qui interpóneret sepem, et staret oppósitus contra me pro terra, ne dissipárem eam: et non invéni. I szukałem z nich męża, któryby zastawił płot, i stanął zastawiony przeciwko mnie za ziemią, abych jej nie rozproszył: a nie znalazłem.

31

Et effúdi super eos indignatiónem meam, in igne iræ meæ consúmpsi eos: viam eórum in caput eórum réddidi, ait Dóminus Deus. I wylałem na nie rozgniewanie moje, ogniem gniewu mego stawiłem je: drogę ich oddałem na głowę ich, mówi Pan Bóg.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:

2

Fili hóminis, duæ mulíeres fíliæ matris uníus fuérunt: Synu człowieczy, były dwie niewieście córki jednej matki,

3

et fornicátæ sunt in Ægýpto, in adolescéntia sua fornicátæ sunt: ibi subácta sunt úbera eárum, et fractæ sunt mammæ pubertátis eárum. I dopuścili się nierządu w Egiptcie, w młodości swej nierządu się dopuściły: tam zgniecione są piersi ich, i zstarte są cycki młodości ich.

4

Nómina autem eárum, Oólla maior, et Oóliba soror eius minor: et hábui eas, et peperérunt fílios et fílias. Porro eárum nómina Samaría Oólla, et Ierúsalem Oóliba. A imiona ich Oolla starsza, a Ooliba siostra jej młodsza, i miałem je, i urodziły syny i córki. Lecz imiona ich, Samaria Oolla, a Jeruzalem Ooliba.

5

Fornicáta est ígitur super me Oólla, et insanívit in amatóres suos, in Assýrios propinquántes, A tak cudzołożyła Oolla przy mnie, i szalała ku miłośnikom swoim, ku Assyryjczykom przybliżającym się.

6

vestítos hyacíntho, príncipes et magistrátus, iúvenes cupídinis, univérsos équites, ascensóres equórum. Obleczonym w hiacynth, książętom, i urzędnikom, młodzieńcom pożądliwości, wszystkim jezdnym, którzy wsiadają na konie.

7

Et dedit fornicatiónes suas super eos eléctos, fílios Assyriórum univérsos: et in ómnibus, in quos insanívit, in immundítiis eórum pollúta est. I dała wszeteczeństwa swoje ku nim, wybrane syny Assyryjskie wszystkie, i ku wszystkim, ku którym szalała, w nieczystościach ich umazała się.

8

Insuper et fornicatiónes suas, quas habúerat in Ægýpto, non relíquit: nam et illi dormiérunt cum ea in adolescéntia eius, et illi confregérunt úbera pubertátis eius, et effudérunt fornicatiónem suam super eam. Nadto i wszeteczeństw swoich, które miała w Egiptcie, nie opuściła: bo i oni sypiali z nią w młodości jej, oni też zstarli cycki młodości jej i wylali wszeteczeństwo swe na nie.

9

Proptérea trádidi eam in manus amatórum suórum, in manus filiórum Assur, super quorum insanívit libídine. Przetożem ją wydał w ręce miłośników jej, w ręce synów Assur, na których wszeteczeństwo szalała.

10

Ipsi discooperuérunt ignomíniam eius, fílios et fílias eius tulérunt, et ipsam occidérunt gládio: et factæ sunt famósæ mulíeres, et iudícia perpetravérunt in ea. Oni odkryli sromotę jej, syny i córki jej pobrali, a same mieczem zabili: i stały się niewiastami złej sławy: i sądy czynili o niej.

11

Quod cum vidísset soror eius Oóliba, plus quam illa insanívit libídine: et fornicatiónem suam super fornicatiónem soróris suæ. Co gdy ujrzała siostra jej Ooliba, jeszcze więcej niż ona szalała nierządem: i wszeteczeństwo swe nad wszeteczeństwo siostry swej,

12

Ad fílios Assyriórum prǽbuit impudénter, dúcibus et magistrátibus ad se veniéntibus, indútis veste vária, equítibus qui vectabántur equis, et adolescéntibus forma cunctis egrégia. Ku synom Assur nie wstydliwie podawała książętom i urzędnikom do niej przychodzącym, ubranym w rozmaite szaty, ku jezdnym, którzy jeździli na koniach, i młodzieńcom wszystkim pięknej urody.

13

Et vidi quod pollúta esset via una ambárum. I ujrzałem, że się zmazała droga jedna obudwu,

14

Et auxit fornicatiónes suas: cumque vidísset viros depíctos in paríete, imágines Chaldæórum expréssas colóribus, I przyczyniła do wszeteczeństw swoich: i gdy ujrzała męże na ścianie malowane, obrazy Chaldejczyków farbami wyrażone,

15

et accínctos bálteis renes, et tiáras tinctas in capítibus eórum, formam ducum ómnium, similitúdinem filiórum Babylónis, terrǽque Chaldæórum, in qua orti sunt, I rycerskim pasem na biodrach przepasane, i czapki farbowane na głowiech ich, osoby książęce wszystkich, podobieństwo synów Babilońskich, i ziemie Chaldejskiej, w której się rodzili,

16

insanívit super eos concupiscéntia oculórum suórum, et misit núntios ad eos in Chaldǽam. Szalała ku nim pożądliwością oczu swych, i posyłała do nich posły do Chaldejskiej ziemie.

17

Cumque veníssent ad eam fílii Babylónis ad cubíle mammárum, polluérunt eam stupris suis: et pollúta est ab eis, et saturáta est ánima eius ab illis. A gdy weszli do niej synowie Babilońscy do komory piersi, zmazali ją wszeteczeństwy swemi, i splugawiona jest od nich, i nasyciła się dusza jej od nich.

18

Denudávit quoque fornicatiónes suas, et discoopéruit ignomíniam suam: et recéssit ánima mea ab ea, sicut recésserat ánima mea a soróre eius. Odkryła też wszeteczeństwa swe, i obnażyła sromotę swą: i odstąpiła dusza moja od niej, jako była odstąpiła dusza moja od siostry jej.

19

Multiplicávit enim fornicatiónes suas, recórdans dies adolescéntiæ suæ, quibus fornicáta est in terra Ægýpti. Rozmnożyła też wszeteczeństwa swe wspominając dni młodości swej, których nierządu patrzała w ziemi Egiptskiej.

20

Et insanívit libídine super concúbitum eórum, quorum carnes sunt ut carnes asinórum, et sicut fluxus equórum fluxus eórum. I szalała pożądliwością ku leżeniu z nimi, których ciała są jako ciała osłowe: a jako cieczenie końskie cieczenie ich.

21

Et visitásti scelus adolescéntiæ tuæ, quando subácta sunt in Ægýpto úbera tua, et confráctæ sunt mammæ pubertátis tuæ. I nawiedziłaś złość młodości swej, gdy zgniecione są w Egiptcie piersi twoje, i starte cycki młodości twojej.

22

Proptérea Oóliba, hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego suscitábo omnes amatóres tuos contra te, de quibus satiáta est ánima tua: et congregábo eos advérsum te in circúitu: Przetoż Oolibo, to mówi Pan Bóg: Oto ja pobudzę wszystkie miłośniki twoje na cię, których się nasyciła dusza twoja: i zgromadzę je w okolicy,

23

fílios Babylónis, et univérsos Chaldǽos, nóbiles, tyrannósque, et príncipes, omnes fílios Assyriórum, iúvenes forma egrégia, duces et magistrátus univérsos, príncipes príncipum, et nominátos ascensóres equórum: Syny Babilońskie i wszystkie Chaldejczyki, szlachtę, i tyrany, i książęta, wszystkie syny Assyryjskie, młodzieńce urodziwe, rotmistrze, i urzędniki wszystkie, książęta książąt, i sławne wsiadacze na konie.

24

et vénient super te instrúcti curru et rota, multitúdo populórum: loríca, et clýpeo, et gálea armabúntur contra te úndique: et dabo coram eis iudícium, et iudicábunt te iudíciis suis. I przydą na cię gotowi z wozy, i z kołami, mnóstwo narodów: pancerzem, i tarczą, i przyłbicą uzbroją się na cię zewsząd: i dam przed nie sąd, a będą cię sądzić sądami swemi.

25

Et ponam zelum meum in te, quem exércent tecum in furóre: nasum tuum, et aures tuas præcídent: et quæ remánserint, gládio cóncident: ipsi fílios tuos, et fílias tuas cápient, et novíssimum tuum devorábitur igni. I dam rzewniwość moję na cię, którą czynią z tobą w zapalczywości: nos twój i uszy twoje obrzeżą, a co zostanie, mieczem rozsiekają: oni syny twoje, i córki twoje pojmają, a ostatek twój ogniem pożarty będzie.

26

Et denudábunt te vestiméntis tuis, et tollent vasa glóriæ tuæ. I obnażą cię z szat twoich, a pobiorą naczynia chwały twej.

27

Et requiéscere fáciam scelus tuum de te, et fornicatiónem tuam de terra Ægýpti: nec levábis óculos tuos ad eos, et Ægýpti non recordáberis ámplius. I uczynię, że ustanie niecnota twoja od ciebie, i wszeteczeństwo twoje od ziemie Egiptskiej: ani podniesiesz oczu twych do nich, ani będziesz więcej Egiptu wspominać.

28

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego tradam te in manus eórum, quos odísti, in manus, de quibus satiáta est ánima tua. Bo to mówi Pan Bóg: Oto ja dam cię w ręce tych, których nienawidzisz: w ręce których była syta dusza twoja.

29

Et agent tecum in ódio, et tollent omnes labóres tuos, et dimíttent te nudam et ignomínia plenam: et revelábitur ignomínia fornicatiónum tuárum, scelus tuum, et fornicatiónes tuæ. A będę z tobą czynić w nienawiści, i zabiorą wszystkie prace twoje, a zostawią cię nagą, i zelżywością pełną, i odkryje się sromota wszeteczeństw twoich, niecnota twoja, i nierządy twoje.

30

Fecérunt hæc tibi, quia fornicáta es post gentes, inter quas pollúta es in idólis eárum. Uczynili to tobie, żeś nierząd płodziła z pogany, między któremiś się pomazała bałwany ich.

31

In via soróris tuæ ambulásti, et dabo cálicem eius in manu tua. Drogą siostry twojej chodziłaś, i dam kielich jej w rękę twoję.

32

Hæc dicit Dóminus Deus: Cálicem soróris tuæ bibes profúndum et latum: eris in derísum, et in subsannatiónem, quæ est capacíssima. To mówi Pan Bóg: Kielich siostry twej pić będziesz głęboki, i szeroki, będziesz na pośmiewisko i na natrząsanie, które nawięcej bierze w się.

33

Ebrietáte, et dolóre repléberis: cálice mœróris et tristítiæ, cálice soróris tuæ Samaríæ. Pijaństwem i boleścią napełniona będziesz, kielichem żałości i smętku, kielichem siostry twej Samariej:

34

Et bibes illum, et epotábis usque ad fæces: et fragménta eius devorábis, et úbera tua lacerábis: quia ego locútus sum, ait Dóminus Deus. I będziesz ji piła, a wypijesz ji aż do drożdży, i skorupy jego pożrzesz: i piersi swoje podrzesz: bo ja mówiłem, mówi Pan Bóg.

35

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Quia oblíta es mei, et proiecísti me post corpus tuum, tu quoque porta scelus tuum, et fornicatiónes tuas. Przeto tak mówi Pan Bóg: ponieważeś mię zapomniała, a zarzuciłaś mię za ciało twoje: ty też ponieś złość twoję i cudzołoztwa twoje.

36

Et ait Dóminus ad me, dicens: Fili hóminis, numquid iúdicas Oóllam et Oólibam, et annúntias eis scélera eárum? I rzekł Pando mnie mówiąc: Synu człowieczy, będzieszli sądzić Oollę i Oolibę, i oznajmisz im niecnoty ich?

37

Quia adulterátæ sunt, et sanguis in mánibus eárum, et cum idólis suis fornicátæ sunt: ínsuper et fílios suos, quos genuérunt mihi, obtulérunt eis ad devorándum. Bo cudzołożyły, a krew w ręku ich, i z bałwany swemi cudzołożyły: nadto i syny swe, których mi narodziły ofiarowały im na pożarcie.

38

Sed et hoc fecérunt mihi: polluérunt sanctuárium meum in die illa, et sábbata mea profanavérunt. Ale i to mi uczyniły: Splugawiły świątnicę moję onego dnia, i Soboty moje zgwałciły.

39

Cumque immolárent fílios suos idólis suis, et ingrederéntur sanctuárium meum in die illa ut pollúerent illud, étiam hæc fecérunt in médio domus meæ. A ofiarowawszy syny swe bałwanom swym, i wszedszy do świątnicę mojej onego dnia, aby ją zmazały: też to czyniły w pośrodku domu mego.

40

Misérunt ad viros veniéntes de longe, ad quos núntium míserant: ítaque ecce venérunt: quibus te lavísti, et circumlinísti stíbio óculos tuos, et ornáta es mundo mulíebri. Posłały do mężów przychodzących z daleka, do których poselstwo były wyprawiły, a tak oto przyszli, którymeś się umyła, i omalowałaś borwiczką oczy swe, i ochędożyłaś się ochędostwem białogłowskim.

41

Sedísti in lecto pulchérrimo, et mensa ornáta est ante te: thymiáma meum, et unguéntum meum posuísti super eam. Usiadłaś na łożu barzo pięknem, a stół przygotowań był przed tobą: kadzenie moje i olejek mój położyłaś na nim.

42

Et vox multitúdinis exsultántis erat in ea: et in viris, qui de multitúdine hóminum adducebántur, et veniébant de desérto, posuérunt armíllas in mánibus eórum, et corónas speciósas in capítibus eórum. A głos mnóstwa wykrzykającego był przy nim: i przy mężach których z mnóstwa ludzi przywodzono, a przychodzili z puszczy, kładli manelle na ręce ich, i wieńce nadobne na głowy ich.

43

Et dixi ei, quæ attríta est in adultériis: Nunc fornicábitur in fornicatióne sua étiam hæc. I mówiłem onej, która wytarta jest w cudzołoztwiech: Teraz będzie rozpustę płodziła w wszeteczeństwie swojem też i ta.

44

Et ingréssi sunt ad eam quasi ad mulíerem meretrícem: sic ingrediebántur ad Oóllam, et Oólibam, mulíeres nefárias. I weszli do niej, jako do niewiasty nierządnej: tak wchodzili do Oollej i do Ooliby niewiast niecnotliwych.

45

Viri ergo iusti sunt: hi iudicábunt eas iudício adulterárum, et iudício effundéntium sánguinem: quia adúlteræ sunt, et sanguis in mánibus eárum. A tak mężowie sprawiedliwi są: ci je osądzą sądem cudzołożnic, i sądem wylewających krew: bo są cudzołożnice, a krew w ręku ich.

46

Hæc enim dicit Dóminus Deus: Adduc ad eas multitúdinem, et trade eas in tumúltum, et in rapínam: Bo to mówi Pan Bóg: Przywiedź do nich gromadę, a wydaj je na rozruch, i na szarpaninę.

47

et lapidéntur lapídibus populórum, et confodiántur gládiis eórum: fílios, et fílias eárum interfícient, et domos eárum igne succéndent. A niech będą ukamienowane kamieńmi narodów, a niech będą przebite mieczmi ich: Syny i córki ich pobiją, a domy ich ogniem spalą.

48

Et áuferam scelus de terra, et discent omnes mulíeres ne fáciant secúndum scelus eárum. I zniosą niecnotę z ziemie: a nauczą się wszystkie niewiasty aby nie czyniły podług niecnoty ich.

49

Et dabunt scelus vestrum super vos, et peccáta idolórum vestrórum portábitis: et sciétis quia ego Dóminus Deus. I dadzą niecnotę wasze na was, a grzech i bałwanów waszych poniesiecie. A wiedzieć będziecie, żem ja Pan Bóg.

1

Et factum est verbum Dómini ad me in anno nono, in mense décimo, décima die mensis, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie roku dziewiątego, w dziesiątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, mówiąc:

2

Fili hóminis scribe tibi nomen diéi huius, in qua confirmátus est rex Babylónis advérsum Ierúsalem hódie. Synu człowieczy, napisz sobie imię dnia tego, w którym potwierdzony jest król Babiloński przeciwko Jeruzalem dzisia.

3

Et dices per provérbium ad domum irritatrícem parábolam, et loquéris ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Pone ollam: pone, inquam, et mitte in eam aquam. A rzeczesz przez przypowieść do domu drażniącego przypowieść, i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Postaw garniec: postaw, mówię, a wlej weń wody.

4

Cóngere frusta eius in eam, omnem partem bonam, femur et armum, elécta et óssibus plena. Pozbieraj sztuki jego do niego, każdą sztukę dobrą, udziec i mostek, wybornej kości pełne.

5

Pinguíssimum pecus assúme, compóne quoque strues óssium sub ea: efférbuit cóctio eius, et discócta sunt ossa illíus in médio eius. Co natłustsze bydlę weźmi, ułóż też stosy kości pod nim: wykipiała warzą jego, i rozewrzały kości jego w pośrodku jego.

6

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Væ civitáti sánguinum, ollæ, cuius rubígo in ea est, et rubígo eius non exívit de ea: per partes et per partes suas éice eam: non cécidit super eam sors. Przetoż to mówi Pan Bóg: Biada miastu krwawemu, garncowi, którego rdza jego jest w nim, a rdza jego nie wyszła z niego: po sztukach, a po sztukach swoich wypróżni go: nie padł nań los.

7

Sanguis enim eius in médio eius est, super limpidíssimam petram effúdit illum: non effúdit illum super terram, ut possit operíri púlvere. Bo krew jego jest w pośrodku jego, na przezroczystą skałę wylał ją: nie wylał jej na ziemię, żeby mogła być zakryta prochem.

8

Ut superindúcerem indignatiónem meam, et vindícta ulcíscerer: dedi sánguinem eius super petram limpidíssimam, ne operirétur. Abych przywiódł zagniewanie moje, a pomstą się pomścił: dałem krew jej na przeźrzoczystą skałę, żeby nie była zakryta.

9

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Væ civitáti sánguinum, cuius ego grandem fáciam pyram. Przetoż to mówi Pan Bóg: Biada miastu krwi, którego ja uczynię wielki stos na ogień.

10

Cóngere ossa, quæ igne succéndam: consuméntur carnes, et coquétur univérsa composítio, et ossa tabéscent. Zgromadź kości, które ogniem podpalę, rozewrę mięso, i uwre wszystka przyprawa, a kości się zeschną.

11

Pone quoque eam super prunas vácuam, ut incaléscat, et liquefíat æs eius: et conflétur in médio eius inquinaméntum eius, et consumátur rubígo eius. Wstaw go też na węgle próżny, że się rozpali, i rozpuści miedź jego: a rozpłynie się w nim nieczystość jego, i strawi się rdza jego.

12

Multo labóre sudátum est, et non exívit de ea nímia rubígo eius, neque per ignem. Z wielką pracą pocono się, a nie wyszła z niego zbytnia rdza jego, ani przez ogień.

13

Immundítia tua exsecrábilis: quia mundáre te vólui, et non es mundáta a sórdibus tuis: sed nec mundáberis prius, donec quiéscere fáciam indignatiónem meam in te. Nieczystość twoja obrzydła: bom cię chciał oczyścić, a nie jesteś oczyściona od plugastw twoich, ale ani oczyściona będziesz pierwej, aż uspokoję rozgniewanie moje na tobie.

14

Ego Dóminus locútus sum: Véniet, et fáciam: non tránseam, nec parcam, nec placábor: iuxta vias tuas, et iuxta adinventiónes tuas iudicábo te, dicit Dóminus. Ja Pan mówiłem: Przydzie, a uczynię: nie minę, ani sfolguję, ani się dam uprosić: według dróg twoich, i według wynalazek twoich sądzić cię będę, mówi Pan.

15

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

16

Fili hóminis, ecce ego tollo a te desiderábile oculórum tuórum in plaga: et non planges, neque plorábis, neque fluent lácrymæ tuæ. Synu człowieczy, oto ja biorę od ciebie kochanie oczu twoich plagą: a nie będziesz żałował ani płakał, ani pocieką łzy twoje.

17

Ingemísce tacens, mortuórum luctum non fácies: coróna tua circumligáta sit tibi, et calceaménta tua erunt in pédibus tuis, nec amíctu ora velábis, nec cibos lugéntium cómedes. Wzdychaj milcząc: żałoby umarłych nie uczynisz: wieniec twój niech cię obwiąże: i boty twe będą na nogach twoich, ani odzieniem ust zasłaniaj, ani potraw żałujących nie jedz.

18

Locútus sum ergo ad pópulum mane, et mórtua est uxor mea véspere: fecíque mane sicut præcéperat mihi. A tak mówiłem do ludu poranu, i umarła żona moja w wieczór: i uczyniłem rano jako mi rozkazał.

19

Et dixit ad me pópulus: Quare non índicas nobis quid ista signíficent, quæ tu facis? I mówił do mnie lud: Czemu nam nie powiesz co te rzeczy znaczą, które ty czynisz?

20

Et dixi ad eos: Sermo Dómini factus est ad me, dicens: I rzekłem do nich: Mowa Pańska stała się do mnie, mówiąc:

21

Lóquere dómui Israel: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego pólluam sanctuárium meum, supérbiam impérii vestri, et desiderábile oculórum vestrórum, et super quo pavet ánima vestra: fílii vestri, et fíliæ vestræ, quas reliquístis, gládio cadent. Mów domowi Izraelowemu: To mówi Pan Bóg: Oto ja splugawię Świątynię moję, pychę panowania waszego, i kochanie oczu waszych, i o co cię lęka dusza wasza: synowie waszy i córki wasze, któreście zostawili, od miecza polega.

22

Et faciétis sicut feci: ora amíctu non velábitis, et cibos lugéntium non comedétis. A uczynicie jakom uczynił: ust odzieniem nie nakryjecie, i potraw żałujących jeść nie będziecie.

23

Corónas habébitis in capítibus vestris, et calceaménta in pédibus: non plangétis, neque flébitis, sed tabescétis in iniquitátibus vestris, et unusquísque gemet ad fratrem suum. Wieńce będziecie mieć na głowach waszych, i boty na nogach: nie będziecie żałować ani płakać, ale będziecie schnąć w nieprawościach waszych, a każdy będzie wzdychał ku bratu swemu.

24

Erítque Ezéchiel vobis in porténtum: iuxta ómnia, quæ fecit, faciétis cum vénerit istud: et sciétis quia ego Dóminus Deus. I będzie wam Ezechiel dziwem: wedle wszystkiego, co uczynił, czynić będziecie, gdy to przyjdzie: a poznacie, żem ja Pan Bóg.

25

Et tu fili hóminis, ecce in die, qua tollam ab eis fortitúdinem eórum, et gáudium dignitátis, et desidérium oculórum eórum, super quo requiéscunt ánimæ eórum, fílios, et fílias eórum: A ty synu człowieczy, oto w dzień, którego wezmę od nich moc ich, i wesele powagi, i pożądanie oczu ich, na którym odpoczywają dusze ich, syny, i córki ich.

26

in die illa, cum vénerit fúgiens ad te, ut annúntiet tibi: Onego dnia, gdy przyjdzie do ciebie uciekający, aby oznajmił tobie:

27

in die, inquam, illa aperiétur os tuum cum eo, qui fugit: et loquéris, et non silébis ultra: erísque eis in porténtum, et sciétis quia ego Dóminus. Onego dnia, mówię, otworzą się usta twoje z tym, który uciekł: i będziesz mówić, i nie będziesz dalej milczeć: i będziesz im dziwem a wiedzieć będziecie, żem ja Pan.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis, pone fáciem tuam contra fílios Ammon, et prophetábis de eis. Synu człowieczy, postaw oblicze twoje przeciw synom Ammon, i będziesz prorokował o nich.

3

Et dices fíliis Ammon: Audíte verbum Dómini Dei: Hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod dixísti: Euge, euge super sanctuárium meum, quia pollútum est: et super terram Israel, quóniam desoláta est: et super domum Iuda, quóniam ducti sunt in captivitátem: I rzeczesz synom Ammon: Słuchajcie słowa Pana Boga: To mówi Pan Bóg: Dla tego, żeś mówił, Hej, hej, nad świątynią moją, że splugawiona jest, i nad ziemią Izraelską, że spustoszona, i nad domem Judzkim, że zaprowadzeni są w niewolę.

4

idcírco ego tradam te fíliis orientálibus in hereditátem: et collocábunt caulas suas in te, et ponent in te tentória sua: ipsi cómedent fruges tuas, et ipsi bibent lac tuum. Przeto ja ciebie dam synom wschodnim w dziedzictwo, i postawią chlewy swoje w tobie, i rozbiją w tobie namioty swoje: oni jeść będą zboże twoje, i oni pić będą mleko twoje.

5

Dabóque Rabbath in habitáculum camelórum, et fílios Ammon in cubíle pécorum: et sciétis quia ego Dóminus. I uczynię Rabbath mieszkaniem wielbłądów, a syny Ammon chlewem bydła: a poznacie, żem ja Pan.

6

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod plausísti manu et percussísti pede, et gavísa es ex toto afféctu super terram Israel: Bo to mówi Pan Bóg: Dla tego, żeś klaskał ręką, i biłeś nogą, i radowałeś się ze wszystkiej chęci nad ziemią Izraelską:

7

idcírco ecce ego exténdam manum meam super te, et tradam te in direptiónem géntium, et interfíciam te de pópulis, et perdam de terris, et cónteram: et scies quia ego Dóminus. Przeto oto ja wyciągnę rękę moję na cię, a dam cię na rozchwycenie narodów, a wytnę cię z ludzi, i wytracę cię z ziem, i zetrę: a poznasz, żem ja Pan.

8

Hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod dixérunt Moab et Seir: Ecce sicut omnes gentes, domus Iuda: To mówi Pan Bóg: Za to, że mówili Moab i Seir: Oto jako wszyscy narodowie, dom Judzki.

9

idcírco ecce ego apériam húmerum Moab de civitátibus, de civitátibus, inquam, eius, et de fínibus eius, ínclytas terræ Bethiésimoth, et Beélmeon, et Cariáthaim, Przeto oto ja otworzę ramię Moabowe od miast, od miast mówię jego, i od granic jego znamienite ziemie Bethiesimoth, i Belmeon, i Kariathaim,

10

fíliis oriéntis cum fíliis Ammon, et dabo eam in hereditátem: ut non sit ultra memória filiórum Ammon in géntibus. Synom wschodnim z synami Ammon, i dam ją za dziedzictwo: żeby nie było więcej pamiątki synów Ammon między narody.

11

Et in Moab fáciam iudícia: et scient quia ego Dóminus. Z Moabem też uczynię sądy, i poznają, żem ja Pan.

12

Hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod fecit Idumǽa ultiónem ut se vindicáret de fíliis Iuda, peccavítque delínquens, et vindíctam expetívit de eis: To mówi Pan Bóg: Za to, że Idumea uczyniła pomstę, aby się pomściła nad synmi Judzkimi, i występując zgrzeszyła, i pomsty żądała nad nimi.

13

idcírco hæc dicit Dóminus Deus: Exténdam manum meam super Idumǽam, et áuferam de ea hóminem et iuméntum, et fáciam eam desértam ab austro: et qui sunt in Dedan, gládio cadent. Przetoż to mówi Pan Bóg: Wyciągnę rękę moję nad Idumea, a zniosę z niej człowieka i bydlę, i uczynię ja pustą od południa, a którzy są w Dedan, od miecza

14

Et dabo ultiónem meam super Idumǽam per manum pópuli mei Israel: et fácient in Edom iuxta iram meam, et furórem meum: et scient vindíctam meam, dicit Dóminus Deus. I uczynię pomstę moję nad Idumea ręką ludu mego Izraelskiego: i uczynią w Edom według gniewu mego i zapalczywości mojej, i poznają pomstę moją mówi Pan Bóg.

15

Hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod fecérunt Palæstíni vindíctam, et ulti se sunt toto ánimo, interficiéntes, et impléntes inimicítias véteres: To mówi Pan Bóg: Za to że czynili pomstę Palestynowie, i mścili się wszystkim umysłem, zabijając, i napełniając nieprzyjaźni stare:

16

proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego exténdam manum meam super Palæstínos, et interfíciam interfectóres, et perdam relíquias marítimæ regiónis: Przeto to mówi Pan Bóg: oto ja wyciągnę rękę moję na Palestyny, a pobiję zabijacze, i wytracę ostatek krainy pomorskiej:

17

faciámque in eis ultiónes magnas, árguens in furóre: et scient quia ego Dóminus, cum dédero vindíctam meam super eos. I uczynię nad nim pomsty wielkie, karząc w zapalczywości: a poznają, żem ja Pan, gdy uczynię pomstę moję nad nimi.

1

Et factum est in undécimo anno, prima mensis, factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stało się jedenastego roku, pierwszego dnia miesiąca, stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis, pro eo quod dixit Tyrus de Ierúsalem: Euge, confráctæ sunt portæ populórum, convérsa est ad me: implébor, desérta est. Synu człowieczy, za to, że mówił Tyr o Jeruzalem: Hej połamano bramy narodów: obróciła się do mnie: napełnię się, spustoszona jest.

3

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego super te Tyre, et ascéndere fáciam ad te gentes multas, sicut ascéndit mare flúctuans. Przetoż to mówi Pan Bóg: Owo ja na cię Tyrze, i przywiodę na cię narody wielkie, jako się wzdyma morze igrające.

4

Et dissipábunt muros Tyri, et déstruent turres eius: et radam púlverem eius de ea, et dabo eam in limpidíssimam petram. I rozwalą mury Tyrskie i pokażą wieże jego: i wyskrobię proch jego z niego, i uczynię ji jako naprzeźroczystszą skałę.

5

Siccátio sagenárum erit in médio maris, quia ego locútus sum, ait Dóminus Deus: et erit in direptiónem géntibus. Suszenie niewodów będzie w pośród morza, bom ja rzekł, mówi Pan Bóg: i będzie na rozchwycenie narodów.

6

Fíliæ quoque eius, quæ sunt in agro, gládio interficiéntur: et scient quia ego Dóminus. Córki też jego, które są po polu, mieczem pobite będą: a poznają, żem ja Pan.

7

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego addúcam ad Tyrum Nabuchodónosor regem Babylónis ab aquilóne, regem regum, cum equis, et cúrribus, et equítibus, et cœtu, populóque magno. Bo to mówi Pan Bóg: Oto ja przywiodę na Tyr Nabuchodonozora króla Babilońskiego od północy, króla królów, z końmi, i z wozami, i z jezdnymi, z zgrają, i z ludem wielkim.

8

Fílias tuas, quæ sunt in agro, gládio interfíciet: et circúmdabit te munitiónibus, et comportábit ággerem in gyro, et elevábit contra te clýpeum. Córki twoje, które są po polu, mieczem pobiję: i obtoczy cię basztami, i usypie groblą w około: a podniesie na cię tarcz,

9

Et víneas, et aríetes temperábit in muros tuos, et turres tuas déstruet in armatúra sua. I tarany postawi przeciw murom, a wieże twoje zburzy orężem swoim.

10

Inundatióne equórum eius opériet te pulvis eórum: a sónitu équitum, et rotárum, et cúrruum movebúntur muri tui, cum ingréssus fúerit portas tuas quasi per intróitum urbis dissipátæ. Od gwałtu koni jego okryje cię proch ich: od tętu jezdnych, i kół, i wozów poruszą się mury twoje, gdy wnidzie bramami twemi jako przez węszcie do miasta zburzonego.

11

Ungulis equórum suórum conculcábit omnes platéas tuas: pópulum tuum gládio cædet, et státuæ tuæ nóbiles in terram córruent. Kopytami koni swych zdepce wszystkie ulice twoje: twój lud mieczem siec będzie, a słupy twoje zacne na ziemie upadną.

12

Vastábunt opes tuas, dirípient negotiatiónes tuas: et déstruent muros tuos, et domos tuas præcláras subvértent: et lápides tuos, et ligna tua, et púlverem tuum in médio aquárum ponent. Spustoszą majętności twoje, rozchwycą kupiectwa twoje: i rozwalą mury twoje, a domy twe okazałe wywrócą: i kamienie twoje, i drzewo twoje, i proch twój w pośrodek wody wrzucą.

13

Et quiéscere fáciam multitúdinem canticórum tuórum: et sónitus citharárum tuárum non audiétur ámplius. I uczynię, że ustanie mnóstwo pieśni twoich, a głos cytr twoich nie będzie więcej słyszan.

14

Et dabo te in limpidíssimam petram, siccátio sagenárum eris, nec ædificáberis ultra: quia ego locútus sum, ait Dóminus Deus. I postawię cię na przezroczystszą skałą, suszeniem niewodów będziesz: ani cię zbudują więcej, bom ja rzekł, mówi Pan Bóg.

15

Hæc dicit Dóminus Deus Tyro: Numquid non a sónitu ruínæ tuæ, et gémitu interfectórum tuórum, cum occísi fúerint in médio tui, commovebúntur ínsulæ? To mówi Pan Bóg Tyrowi: Izali od głosu walenia twego, i od wzdychania pobitych twoich, gdy będą zabijani w pośrodku ciebie, nie zachwieją się wyspy?

16

Et descéndent de sédibus suis omnes príncipes maris: et áuferent exúvias suas, et vestiménta sua vária abícient, et induéntur stupóre: in terra sedébunt, et attóniti super repentíno casu tuo admirabúntur. I zstąpią z stolic swych wszystkie książęta morskie, i zwloką odzienie swoje, a rozmaitych farb szaty swoje odrzucą, a obloką się zdumieniem: na ziemi usiędą, a zdumiawszy się z nagłego upadku twego dziwować się będą.

17

Et assuméntes super te laméntum, dicent tibi: Quómodo perísti, quæ hábitas in mari, urbs ínclyta, quæ fuísti fortis in mari cum habitatóribus tuis, quos formidábant univérsi? A wziąwszy o tobie narzekanie rzekną tobie: Jakoś zginęło, które mieszkasz na morzu, miasto znamienite, któreś było mocne na morzu z obywatelami swemi, których się bali wszyscy?

18

Nunc stupébunt naves in die pavóris tui: et turbabúntur ínsulæ in mari, eo quod nullus egrediátur ex te. Teraz zdumieją się okręty w dzień strachu twego, a zatrwożą się wyspy na morzu, przeto, iż żaden nie wychodzi z ciebie.

19

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Cum dédero te urbem desolátam sicut civitátes, quæ non habitántur: et addúxero super te abýssum, et operúerint te aquæ multæ: Bo to mówi Pan Bóg: Gdy cię uczynię miastem spustoszonem, jako miasta, w których nie mieszkają: a przywiodę na cię przepaść, i okryją cię wody mnogie:

20

et detráxero te cum his, qui descéndunt in lacum ad pópulum sempitérnum, et collocávero te in terra novíssima sicut solitúdines véteres cum his, qui deducúntur in lacum, ut non habitéris: porro cum dédero glóriam in terra vivéntium, A ściągnę cię z temi, którzy zstępują do dołu, do ludu wiecznego, a położę cię w ziemi spodniej, jako pustynie dawne, z temi którzy bywają sprowadzeni do dołu, aby w tobie nie mieszkano: lecz gdy okażę chwałę w ziemi żywiących,

21

in níhilum rédigam te, et non eris, et requisíta non inveniéris ultra in sempitérnum, dicit Dóminus Deus. W niwecz cię obrócę, i nie będzie cię, a gdy cię szukać będą, nie najdą cię więcej na wieki, mówi Pan Bóg.

1

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Tu ergo fili hóminis, assúme super Tyrum laméntum: A tak ty synu człowieczy weźmł nad Tyrem narzekanie.

3

et dices Tyro, quæ hábitat in intróitu maris, negotiatióni populórum ad ínsulas multas: Hæc dicit Dóminus Deus: O Tyre, tu dixísti: Perfécti decóris ego sum, I rzeczesz: Tyrowi, który mieszka na weszciu morskiem, kupiectwu narodów do Wysp mnogich: To mówi Pan Bóg: O Tyrze, tyś mówił: Jam jest doskonałej piękności,

4

et in corde maris sita. Finítimi tui, qui te ædificavérunt, implevérunt decórem tuum: A w sercu morza położony. Pograniczni twoi, którzy cię zbudowali, wykonali piękność twoję:

5

abiétibus de Sanir exstruxérunt te cum ómnibus tabulátis maris: cedrum de Líbano tulérunt ut fácerent tibi malum. Jodłami z Sanir zbudowali cię ze wszystkim narzędem z drzewa na morze: cedrowe drzewo z Libanu wzięli, aby tobie maszt uczynili.

6

Quercus de Basan dolavérunt in remos tuos, et transtra tua fecérunt tibi ex ébore índico, et prætoríola de ínsulis Itáliæ. Dęby z Basan ciosali na wiosła twoje: okrętowych ławek naczynili tobie z słoniowej kości Indyjskiej, a komory z wysep Włoskich.

7

Byssus vária de Ægýpto texta est tibi in velum ut ponerétur in malo: hyacínthus, et púrpura de ínsulis Elísa facta sunt operiméntum tuum. Bisior rozmaity z Egiptu tkano tobie na żagle, aby były na maszcie zawieszone: hiacynt, i szarłat, z wysep Elisa były przykryciem twojem.

8

Habitatóres Sidónis et Arádii fuérunt rémiges tui: sapiéntes tui, Tyre, facti sunt gubernatóres tui. Obywatele Sidonu, i Aradczycy byli żeglarzami twemi: mędrcy twoi Tyrze byli sternikami twemi.

9

Senes Gíblii et prudéntes eius habuérunt nautas ad ministérium váriæ supelléctilis tuæ: omnes naves maris, et nautæ eárum fuérunt in pópulo negotiatiónis tuæ. Starszy Gybliscy, i mędrcy jego mieli żeglarze na posługę rozlicznego naczynia twego: wszystkie okręty morskie, i żeglarze ich byli między ludem kupiectwa twego.

10

Persæ, et Lýdii, et Líbyes erant in exércitu tuo viri bellatóres tui: clýpeum, et gáleam suspendérunt in te pro ornátu tuo. Persowie, i Lidyanie, i Libianie byli w wojsku twojem mężowie waleczni twoi: tarcz i przyłbicę wieszali w tobie dla ozdoby twojej.

11

Fílii Arádii cum exércitu tuo erant super muros tuos in circúitu: sed et Pigmǽi, qui erant in túrribus tuis, pháretras suas suspendérunt in muris tuis per gyrum: ipsi complevérunt pulchritúdinem tuam. Synowie Aradczycy z wojskiem twojem byli na murzech twoich w około: lecz i Pigmeowie, którzy byli na wieżach twoich, sajdaki swoje rozwieszali na murzech twoich w około: oni wykonali piękność twoję.

12

Carthaginénses negotiatóres tui, a multitúdine cunctárum divitiárum, argénto, ferro, stanno, plumbóque replevérunt núndinas tuas. Karthagińczycy kupcy twoi, mnóstwem wszelakiego bogactwa, srebrem, żelazem, cyną, i ołowem napełnili jarmarki twoje.

13

Grǽcia, Thubal, et Mosoch, ipsi institóres tui: mancípia, et vasa ǽrea advexérunt pópulo tuo. Grecka ziemia, Thubal i Mosoch, oni kupcy twoi: niewolniki, i naczynia miedziane przywieźli ludowi twemu.

14

De domo Thogórma, equos, et équites, et mulos adduxérunt ad forum tuum. Z domu Thogorma, konie, i jezdne, i muły przywodzili na targ twój.

15

Fílii Dedan negotiatóres tui: ínsulæ multæ, negotiátio manus tuæ: dentes ebúrneos, et hebéninos commutavérunt in prétio tuo. Synowie Dedan kupcy twoi: wyspy rozmaite kupiectwo ręki twojej: zęby słoniowe, i hetmanowe zamieniały w kupiectwie.

16

Syrus negotiátor tuus propter multitúdinem óperum tuórum: gemmam, et púrpuram, et scutuláta, et byssum, et séricum, et chodchod proposuérunt in mercátu tuo. Siryanin kupiec twój dla mnóstwa robót twoich, kamienie drogie, i szarłat, i sztuki wzorzyste, i bisior, i jedwab, i chodchod wykładali na targu twoim.

17

Iuda et terra Israel ipsi institóres tui in fruménto primo: bálsamum, et mel, et óleum, et resínam proposuérunt in núndinis tuis. Juda, i ziemia Izrael, oni kupcy twoi, pszenicę przedniejsza, balsam, i miód, i oliwę, i resinę wykładali na jarmarkach twoich.

18

Damascénus negotiátor tuus in multitúdine óperum tuórum, in multitúdine diversárum opum, in vino pingui, in lanis colóris óptimi. Damasceńczyk kupiec twój w mnóstwie robót twoich, w mnóstwie rozmaitych bogactw, w winie gęstem, w wełnach nalepszej farby.

19

Dan, et Grǽcia, et Mosel in núndinis tuis proposuérunt ferrum fabrefáctum: stacte, et cálamus in negotiatióne tua. Dan, i Grecka ziemia, i Mosel na jarmarkach twoich wykładali żelazo robione: staktę, i cynamon na kupowanie twoje.

20

Dedan institóres tui in tapétibus ad sedéndum. Dedan kupcy twoi z kobiercami na siadanie.

21

Arábia, et univérsi príncipes Cedar, ipsi negotiatóres manus tuæ: cum agnis, et ariétibus, et hædis, venérunt ad te negotiatóres tui. Arabska ziemia, i wszystkie książęta Cedar, ci kupcami ręki twojej: z jagnięty, i z barany, i z koźlęty przychodzili do ciebie kupcy twoi.

22

Venditóres Saba et Réema, ipsi negotiatóres tui: cum univérsis primis aromátibus, et lápide pretióso, et auro, quod proposuérunt in mercátu tuo. Przedawacze Saba, i Reema, oni kupcami twemi: ze wszelakim przedniejszym korzeniem, i z drogim kamieniem, i ze złotem, które wykładali na targu twoim.

23

Haran, et Chene, et Eden negotiatóres tui: Saba, Assur, et Chelmad venditóres tui. Haran, i Chene, i Eden kupcy twoi: Saba, Assur, i Chelmad przedawacze twoi.

24

Ipsi negotiatóres tui multifáriam involúcris hyacínthi, et polymitórum, gazarúmque pretiosárum, quæ obvolútæ, et astríctæ erant fúnibus: cedros quoque habébant in negotiatiónibus tuis. Ci kupcy twoi byli rozmaicie płaszczów hiacyntowych, i wzorzystych, i rzeczy drogich, które były obwinione, i związane powrozmi: Cedry też miewali w kupiach twoich.

25

Naves maris, príncipes tui in negotiatióne tua: et repléta es, et glorificáta nimis in corde maris. Okręty morskie, książęta twoi w kupiectwie twojem i napełniłaś się i uwielbiła barzo w sercu morza.

26

In aquis multis adduxérunt te rémiges tui: ventus auster contrívit te in corde maris. Na wielkie wody zaprowadzili cię żeglarze twoi: wiatr od południa zstarł cię w sercu morza.

27

Divítiæ tuæ, et thesáuri tui, et múltiplex instruméntum tuum: nautæ tui, et gubernatóres tui, qui tenébant supelléctilem tuam, et pópulo tuo prǽerant: viri quoque bellatóres tui, qui erant in te, cum univérsa multitúdine tua, quæ est in médio tui, cadent in corde maris in die ruínæ tuæ. Bogactwa twe i skarby twoje, i rozmaite naczynie twoje, żeglarze twoi i rotmanowie twoi, którzy trzymali sprzęty twoje, i byli przełożeni nad ludem twoim: mężowie też waleczni twoi, którzy byli w tobie, ze wszystkim gminem twoim, który jest w pośród ciebie: polega w sercu morza w dzień upadku twego.

28

A sónitu clamóris gubernatórum tuórum conturbabúntur classes: Od głosu wołania żeglarzów twoich zatrwożą się okręty:

29

et descéndent de návibus suis omnes, qui tenébant remum: nautæ et univérsi gubernatóres maris in terra stabunt: I wystąpią z okrętów swych wszyscy, którzy trzymali wiosło: żeglarze, i wszyscy rotmanowie morscy na ziemi staną.

30

et eiulábunt super te voce magna, et clamábunt amáre: et superiácient púlverem capítibus suis, et cínere conspergéntur. I będą narzekać nad tobą głosem wielkim, i będą wołać gorzko: i nasypią prochu na owy swe, a popiołem się posypią.

31

Et radent super te calvítium, et accingéntur cilíciis: et plorábunt te in amaritúdine ánimæ, plorátu amaríssimo. I ogolą łysiny dla ciebie, a opasza się włosiennicami: i będą cię płakać w gorzkości dusze płaczem barzo gorzkim.

32

Et assúment super te carmen lúgubre, et plangent te: Quæ est ut Tyrus, quæ obmútuit in médio maris? I wezmą nad tobą pieśń żałobną, i będą cię żałośnie płakać: która jest jako Tyr, który umilkł w pośrodku morza?

33

Quæ in éxitu negotiatiónum tuárum de mari implésti pópulos multos: in multitúdine divitiárum tuárum, et populórum tuórum ditásti reges terræ. Który wychodzeniem towarów twoich z morza, napełniałeś narodów wiele: mnóstwem bogactw twoich, i ludzi twoich zbogacałeś króle ziemskie.

34

Nunc contríta es a mari, in profúndis aquárum opes tuæ, et omnis multitúdo tua, quæ erat in médio tui, cecidérunt. Teraz zstarteś z morza: w głębokości wód bogactwa twoje, i wszystko mnóstwo twoje, które było w pośrodku ciebie, upadło.

35

Univérsi habitatóres insulárum obstupuérunt super te: et reges eárum omnes tempestáte percúlsi mutavérunt vultus. Wszyscy obywatele wysep zdumieli się nad tobą, a królowie ich wszyscy nawałnościa porażeni zmienili twarze.

36

Negotiatóres populórum sibilavérunt super te: ad níhilum dedúcta es, et non eris usque in perpétuum. Kupcy narodów świstali nad tobą: w niwecześ obrócony, a nie będzie cię aż na wieki.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis, dic príncipi Tyri: Hæc dicit Dóminus Deus: Eo quod elevátum est cor tuum, et dixísti: Deus ego sum, et in cáthedra Dei sedi in corde maris: cum sis homo, et non Deus, et dedísti cor tuum quasi cor Dei. Synu człowieczy, mów książęciu Tyrskiemu: To mówi Pan Bóg: Za to, że się podniosło serce twoje, i rzekłeś: Bogiem ja, a na stolicy Bożej siadłem w sercu morza: gdyżeś człowiekiem a nie Bogiem, a czyniłeś serce swe jako serce Boże.

3

Ecce sapiéntior es tu Daniéle: omne secrétum non est abscónditum a te. Otoś ty mędrszy nad Daniela: żadna tajemnica nie jest zakryta od ciebie.

4

In sapiéntia et prudéntia tua fecísti tibi fortitúdinem: et acquisísti aurum, et argéntum in thesáuris tuis. Mądrością i roztropnością twoją sprawiłeś sobie moc: i nabyłeś złota i srebra do skarbów twoich.

5

In multitúdine sapiéntiæ tuæ, et in negotiatióne tua multiplicásti tibi fortitúdinem, et elevátum est cor tuum in róbore tuo. Mnóstwem mądrości twej i kupiectwem twem, namnożyłeś sobie mocy: i podniosło się serce twoje w mocy twojej.

6

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Eo quod elevátum est cor tuum quasi cor Dei: Przeto to mówi Pan Bóg: Przeto że się podniosło serce twe jako serce Boże:

7

idcírco ecce ego addúcam super te aliénos, robustíssimos géntium: et nudábunt gládios suos super pulchritúdinem sapiéntiæ tuæ, et pólluent decórem tuum. Przeto oto ja przywiodę na cię obce namocniejsze z narodów: i dobędą mieczów swych na piękność mądrości twej, i splugawią piękność twoję.

8

Interfícient, et détrahent te: et moriéris in intéritu occisórum in corde maris. Zabiją i ściągną cię: i umrzesz śmiercią zabitych w sercu morza.

9

Numquid dicens loquéris: Deus ego sum, coram interficiéntibus te: cum sis homo, et non Deus, in manu occidéntium te? Izali rzekąc rzeczesz: Bogiem ja, przed temi, którzy cię zabijać będą, gdyżeś człowiek a nie Bóg, w ręku zabijających cię?

10

Morte incircumcisórum moriéris in manu alienórum: quia ego locútus sum, ait Dóminus Deus. Śmiercią nieobrzezanych umrzesz od ręki obcych: bom ja rzekł, mówi Pan Bóg.

11

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: Fili hóminis leva planctum super regem Tyri: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc: Synu człowieczy, podnieś płacz nad królem Tyrskim:

12

et dices ei: Hæc dicit Dóminus Deus: Tu signáculum similitúdinis, plenus sapiéntia, et perféctus decóre, I rzeczesz mu: To mówi Pan Bóg: Tyś pieczęć podobieństwa, pełen mądrości, i doskonałej piękności.

13

in delíciis paradísi Dei fuísti: omnis lapis pretiósus operiméntum tuum: sárdius, topázius, et iaspis, chrysólithus, et onyx, et berýllus, sapphírus, et carbúnculus, et smarágdus: aurum opus decóris tui: et forámina tua in die, qua cónditus es, præparáta sunt. Byłeś w rozkoszach raju Bożego: wszelaki kamień drogi przykrycie twoje: Sardius, Topazyus, i Jaspis, Chrysolit, i Onix, i Berillus, Szaphir, i Karbunkulus, i Smaragd: złoto dzieło ozdoby twojej: i dziury twoje w dzień, któregoś stworzon, są zgotowane.

14

Tu cherub exténtus, et prótegens, et pósui te in monte sancto Dei, in médio lápidum ignitórum ambulásti. Tyś Cherub rozciągniony i nakrywający, a postawiłem cię na górze świętej Bożej, w pośrodku kamieni ognistych chodziłeś.

15

Perféctus in viis tuis a die conditiónis tuæ, donec invénta est iníquitas in te. Doskonały w drogach twoich odednia stworzenia twego, aż się nalazła nieprawość w tobie.

16

In multitúdine negotiatiónis tuæ repléta sunt interióra tua iniquitáte, et peccásti: et eiéci te de monte Dei, et pérdidi te o cherub prótegens, de médio lápidum ignitórum. Dla mnóstwa kupiectwa twego napełniły się wnętrzności twe nieprawością, i zgrzeszyłeś: i zrzuciłem cię z góry Bożej, i wytraciłem cię o Cherubie nakrywający w pośrodku kamieni ognistych.

17

Et elevátum est cor tuum in decóre tuo: perdidísti sapiéntiam tuam in decóre tuo, in terram proiéci te: ante fáciem regum dedi te ut cérnerent te. I podniosło się serce twe w piękności twej, straciłeś mądrość twoję w piękności twej, na ziemię porzuciłem cię: dałem się przed oblicze królów, żeby cię oglądali.

18

In multitúdine iniquitátum tuárum, et iniquitáte negotiatiónis tuæ polluísti sanctificatiónem tuam: prodúcam ergo ignem de médio tui, qui cómedat te, et dabo te in cínerem super terram, in conspéctu ómnium vidéntium te. W mnóstwie nieprawości twych, i w nieprawości kupiectwa twego splugawiłeś poświęcenie twoje: a tak wywiodę ogień z pośrodku ciebie, który cię pożrze: i obrócę cię w popiół na ziemi przed oczyma wszech widzących cię.

19

Omnes, qui víderint te in géntibus, obstupéscent super te: níhili factus es, et non eris in perpétuum. Wszyscy, którzy cię ujrzą między narody, zdumieją się nad tobą: w niwecześ obrócony, a nie będzie cię na wieki.

20

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

21

Fili hóminis pone fáciem tuam contra Sidónem, et prophetábis de ea: Synu człowieczy, postaw oblicze twoje przeciw Sydonowi, a będziesz prorokował o nim,

22

et dices: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad te Sidon, et glorificábor in médio tui: et scient quia ego Dóminus, cum fécero in ea iudícia, et sanctificátus fúero in ea. I rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Oto ja na cię Sydonie, i wsławię się w pośród ciebie: a poznają, żem ja Pan, gdy uczynię z nim sądy, a poświęcon, będę w nim.

23

Et immíttam ei pestiléntiam, et sánguinem in platéis eius: et córruent interfécti in médio eius gládio per circúitum: et scient quia ego Dóminus. I puszczę nań mór, i krew na ulice jego: i będą padać zabici w pośrodku jego mieczem w około: a poznają, żem ja Pan.

24

Et non erit ultra dómui Israel offendículum amaritúdinis, et spina dolórem ínferens úndique per circúitum eórum, qui adversántur eis: et scient quia ego Dóminus Deus. I nie będzie więcej domowi Izraelskiemu obrażeniem gorzkiem, i cierniem, boleść przynoszącym zewsząd około tych, którzy się im przeciwiają: a poznają, żem ja Pan Bóg.

25

Hæc dicit Dóminus Deus: Quando congregávero domum Israel de pópulis, in quibus dispérsi sunt, sanctificábor in eis coram géntibus: et habitábunt in terra sua, quam dedi servo meo Iacob. To mówi Pan Bóg: Gdy zgromadzę dom Izraelów z narodów, do których się rozprószyli, poświęcon będę w nich przed narodami, i będą mieszkać w ziemi swej którąm dał słudze memu Jakóbowi.

26

Et habitábunt in ea secúri: et ædificábunt domos, et plantábunt víneas, et habitábunt confidénter, cum fécero iudícia in ómnibus, qui adversántur eis per circúitum: et scient quia ego Dóminus Deus eórum. I będą mieszkać w niej bezpieczni: i będą, budować domy i sadzić winnice, a będą mieszkać bezpiecznie, gdy uczynię sądy ze wszemi, którzy się im sprzeciwiają w około: a poznają, żem ja Pan Bóg ich.

1

In anno décimo, décimo mense, undécima die mensis, factum est verbum Dómini ad me, dicens: Roku dziesiątego, w dziesiątym miesiącu, jednastego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis pone fáciem tuam contra Pharaónem regem Ægýpti, et prophetábis de eo, et de Ægýpto univérsa. Synu człowieczy postaw oblicze twoje przeciw Pharaonowi królowi Egiptskiemu, a będziesz prorokował o nim, i o wszystkim Egiptcie.

3

Lóquere, et dices: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad te, Phárao rex Ægýpti, draco magne, qui cubas in médio flúminum tuórum, et dicis: Meus est flúvius, et ego feci memetípsum. Mów, a rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Owo ja na cię Pharaonie królu Egiptski, smoku wielki, który leżysz w pośrodku rzek twoich, a mówisz: Moja jest rzeka, a jam uczynił sam siebie.

4

Et ponam frenum in maxíllis tuis, et agglutinábo pisces flúminum tuórum squamis tuis: et éxtraham te de médio flúminum tuórum, et univérsi pisces tui squamis tuis adhærébunt. I włożę wędzidło na czeluści twoje: I przylepię ryby rzek twoich do łusk twoich, i wywlokę cię z pośrodku rzek twych, a wszystkie ryby twoje przylną do łusk twoich.

5

Et proíciam te in desértum, et omnes pisces flúminis tui: super fáciem terræ cades, non colligéris, neque congregáberis: béstiis terræ, et volatílibus cæli dedi te ad devorándum. A wyrzucę cię na puszczą, i wszystkie ryby rzeki twojej: na ziemię padniesz, nie będą cię zbierać ani gromadząc: zwierzowi ziemnemu i ptastwu powietrznemu dałem cię ku pożarciu.

6

Et scient omnes habitatóres Ægýpti quia ego Dóminus: pro eo quod fuísti báculus arundíneus dómui Israel. I poznają wszyscy obywatele Egiptscy, żem ja Pan: Przeto żeś był laską trzcinianą domowi Izraelskiemu.

7

Quando apprehendérunt te manu, et confráctus es, et lacerásti omnem húmerum eórum: et inniténtibus eis super te comminútus es, et dissolvísti omnes renes eórum. Gdy cię ręką uchwycili, i złamałeś się, i zraniłeś wszystko ramię ich: a gdy się wspierali na tobie, skruszyłeś je, i osłabiłeś wszystkie nerki ich.

8

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego addúcam super te gládium, et interfíciam de te hóminem, et iuméntum. Przeto to mówi Pan Bóg: Oto ja przywiodę na cię miecz, i wybiję z ciebie człowieka i bydlę.

9

Et erit terra Ægýpti in desértum, et in solitúdinem: et scient quia ego Dóminus, pro eo quod díxeris: Flúvius meus est, et ego feci eum. I będzie ziemia Egiptska pustynią, i spustoszeniem: a poznają, żem ja Pan: za to żeś mówił: Moja jest rzeka, i jam ją uczynił.

10

Idcírco ecce ego ad te, et ad flúmina tua: dabóque terram Ægýpti in solitúdines, gládio dissipátam, a turre Syénes usque ad términos Æthiópiæ. Przeto owo ja na cię, i na rzeki twoje: i obrócę ziemie Egiptską w pustynię spustoszoną, mieczem zburzoną, od wieże Syenes, aż do granic Murzyńskich.

11

Non pertransíbit eam pes hóminis, neque pes iuménti gradiétur in ea: et non habitábitur quadragínta annis. Nie przejdzie po niej noga człowiecza, ani noga bydlęca będzie chodziła po niej: ani będą w niej mieszkać przez czterdzieści lat.

12

Dabóque terram Ægýpti desértam in médio terrárum desertárum, et civitátes eius in médio úrbium subversárum, et erunt desolátæ quadragínta annis: et dispérgam Ægýptios in natiónes, et ventilábo eos in terras. I dam ziemię Egiptską pustą w pośrodku ziem pustych, a miasta jej w pośrodku miast zburzonych, i będą puste czterdzieści lat: a Egiptyany rozproszę między narody, i rozwieję po ziemiach.

13

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Post finem quadragínta annórum congregábo Ægýptum de pópulis, in quibus dispérsi fúerant. Bo to mówi Pan Bóg: Gdy się skończy czterdzieści lat, zgromadzę Egipt z narodów, do których byli rozproszeni.

14

Et redúcam captivitátem Ægýpti, et collocábo eos in terra Phathúres, in terra nativitátis suæ: et erunt ibi in regnum húmile: I nawrócę pojmanie Egiptskie, i posadzę je w ziemi Phathures, w ziemi narodzenia ich: i będą tam królestwem podłem:

15

inter cétera regna erit humíllima, et non elevábitur ultra super natiónes, et immínuam eos ne ímperent géntibus. Miedzy innemi królestwy będzie napodlejszem, a nie podniesie się więcej, nad narody: i umniejszę ich, aby nie panowali nad narody.

16

Neque erunt ultra dómui Israel in confidéntia, docéntes iniquitátem, ut fúgiant, et sequántur eos: et scient quia ego Dóminus Deus. A nie będą więcej domowi Izraelowemu ufnością, nauczając nieprawości, aby uciekli, a szli za nim: i poznają, żem ja Pan Bóg.

17

Et factum est in vigésimo et séptimo anno, in primo, in una mensis: factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się dwudziestego i siódmego roku, w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia miesiąca: stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

18

Fili hóminis, Nabuchodónosor rex Babylónis servíre fecit exércitum suum servitúte magna advérsum Tyrum: omne caput decalvátum, et omnis húmerus depilátus est: et merces non est réddita ei, neque exercítui eius de Tyro pro servitúte, qua servívit mihi advérsus eam. Synu człowieczy, Nabuchodonozor król Babiloński zniewolił wojsko swe niewolą wielką przeciw Tyrowi: każda głowa obłysiała, z każdych plec włos spadł: a zapłaty mu nie dano, ani wojsku jego z Tyra za służbę, którą mi służył przeciw jemu.

19

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego dabo Nabuchodónosor regem Babylónis in terra Ægýpti: et accípiet multitúdinem eius, et deprædábitur manúbias eius, et dirípiet spólia eius: et erit merces exercítui illíus, Przeto to mówi Pan Bóg: Oto ja dam Nabuchodonozora króla Babilońskiego do ziemie Egiptskiej: i weźmie mnóstwo jej, i złupi korzyść jej, i rozchwyci łupy jej: i będzie zaplata wojsku jego.

20

et óperi, quo servívit advérsus eam: dedi ei terram Ægýpti, pro eo quod laboráverit mihi, ait Dóminus Deus. I robocie, którą służył przeciw jemu: dałem mu ziemie Egiptska, za to, że mi robił, mówi Pan Bóg.

21

In die illo pullulábit cornu dómui Israel, et tibi dabo apértum os in médio eórum, et scient quia ego Dóminus. Onego dnia wyroście róg domowi Izraelowemu, a tobie dam usta otworzone w pośrodku ich. a poznają żem ja Pan.

1

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis prophéta, et dic: Hæc dicit Dóminus Deus: Ululáte, væ, væ diéi: Synu człowieczy, prorokuj, a mów: To mówi Pan Bóg: Wyjcie, biada, biada, dniowi:

3

quia iuxta est dies, et appropínquat dies Dómini: dies nubis, tempus géntium erit. Bo blizko jest dzień, i przybliża się dzień Pański, dzień obłoku, czas narodów będzie.

4

Et véniet gládius in Ægýptum: et erit pavor in Æthiópia, cum cecíderint vulneráti in Ægýpto, et abláta fúerit multitúdo illíus, et destrúcta fundaménta eius. I przydzie miecz do Egiptu, i będzie strach w Etyopskiej ziemi, gdy polęgą zranieni w Egiptcie, i wzięte będzie mnóstwo jego, i skażone fundamenty jego.

5

Æthiópia, et Líbya, et Lydi, et omne réliquum vulgus, et Chub, et fílii terræ fœ́deris, cum eis gládio cadent. Etyopska ziemia, i Libia, i Lydyanie, i wszystek ostatek pospólstwa, i Chub, i synowie ziemie przymierza, z nimi od miecza polega.

6

Hæc dicit Dóminus Deus: Et córruent fulciéntes Ægýptum, et destruétur supérbia impérii eius: a turre Syénes gládio cadent in ea, ait Dóminus Deus exercítuum. To mówi Pan Bóg: i upadną podpierający Egipt, i będzie skażona pycha panowania jego: od wieże Syenes i mieczem polęgą w nim, mówi Pan Bóg zastępów.

7

Et dissipabúntur in médio terrárum desolatárum, et urbes eius in médio civitátum desertárum erunt. I będą rozprószeni z pośrodku ziem spustoszonych, miasta jego między miasty spustoszonemi będą.

8

Et scient quia ego Dóminus, cum dédero ignem in Ægýpto, et attríti fúerint omnes auxiliatóres eius. I poznają, żem ja Pan: gdy dam ogień w Egiptcie, i starci będą wszyscy pomocnicy jego.

9

In die illa egrediéntur núntii a fácie mea in triéribus ad conteréndam Æthiópiæ confidéntiam: et erit pavor in eis in die Ægýpti, quia absque dúbio véniet. Onego dnia wynidą posłowie od oblicza mego na galerach, na zstarcie dufności Etyopskiej ziemie: i będzie strach u nich w dzień Egiptski: bo bez wątpienia przydzie.

10

Hæc dicit Dóminus Deus: Cessáre fáciam multitúdinem Ægýpti in manu Nabuchodónosor regis Babylónis. To mówi Pan Bóg: Wyniszczę lud Egiptski ręką Nabuchodonozora króla Babilońskiego.

11

Ipse et pópulus eius cum eo, fortíssimi géntium adducéntur ad disperdéndam terram: et evaginábunt gládios suos super Ægýptum, et implébunt terram interféctis. On i lud jego z nim, namocniejszy z narodów będą przywiedzieni na wytracenie ziemie: i dobędą mieczów swych na Egipt, a napełnią ziemię pobitymi.

12

Et fáciam álveos flúminum áridos, et tradam terram in manus pessimórum: et dissipábo terram, et plenitúdinem eius manu alienórum, ego Dóminus locútus sum. I uczynię łożyska rzek wyschłe, i podam ziemię w ręce złośliwych: i spustoszę ziemię, i napełnienie jej ręką cudzych, ja Pan mówiłem.

13

Hæc dicit Dóminus Deus: Et dispérdam simulácra, et cessáre fáciam idóla de Memphis: et dux de terra Ægýpti non erit ámplius, et dabo terrórem in terra Ægýpti. To mówi Pan Bóg: I wygubię wyobrażenia, a wytracę bałwany z Memphis: a książę z ziemie Egiptskiej nie będzie więcej: i dam strach na ziemię Egiptską.

14

Et dispérdam terram Phathúres, et dabo ignem in Taphnis, et fáciam iudícia in Alexandría. I zagubię ziemie Phatures, I dam ogień na Thaphnis i uczynię sądy, w Alexandriej.

15

Et effúndam indignatiónem meam super Pelúsium robur Ægýpti, et interfíciam multitúdinem Alexandríæ, I wyleję rozgniewanie moje na Pelusium siłę Egiptu, i wybiję mnóstwo Alexandryjskie.

16

et dabo ignem in Ægýpto: quasi partúriens dolébit Pelúsium, et Alexandría erit dissipáta, et in Memphis angústiæ quotidiánæ. I dam ogień na Egipt: jako rodząca boleć będzie Pelusium, i Alexandrya będzie rozwalona, a w Memphis uciski na każdy dzień.

17

Iúvenes Heliopóleos et Bubásti gládio cadent, et ipsæ captívæ ducéntur. Młodzieńcy Heliopolea i Bubasty, od miecza polega, a same w niewolę zawiodą.

18

Et in Taphnis nigréscet dies, cum contrívero ibi sceptra Ægýpti, et defécerit in ea supérbia poténtiæ eius: ipsam nubes opériet, fíliæ autem eius in captivitátem ducéntur. A w Taphnis zaćmi się dzień, gdy tam łamać będę sceptra Egiptskie, a ustanie w nim pycha mocy jego: obłok ji przykryje, a córki jego w niewolą będą zawiedzione.

19

Et iudícia fáciam in Ægýpto: et scient quia ego Dóminus. A uczynię sądy w Egiptcie, a poznają, żem ja Pan.

20

Et factum est in undécimo anno, in primo mense, in séptima mensis: factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się jedenastego roku, w pierwszym miesiącu, siódmego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

21

Fili hóminis bráchium Pharaónis regis Ægýpti confrégi, et ecce non est obvolútum ut restituerétur ei sánitas, ut ligarétur pannis, et fasciarétur lintéolis, ut recépto róbore posset tenére gládium. Synu człowieczy, ramię Pharaona króla Egiptskiego złamałem: a oto niezawinione go, aby mu zdrowie przywrócono, aby je związano chustami, i ściągniono bindami, aby zaś wziąwszy moc mógłby trzymać miecz.

22

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad Pharaónem regem Ægýpti, et commínuam bráchium eius forte, sed confráctum: et deíciam gládium de manu eius: Przeto to mówi Pan Bóg: Owo ja do Pharaona króla Egiptskiego i skruszę ramię jego mocne, ale złamane: i wytrącę miecz z ręki jego:

23

et dispérgam Ægýptum in géntibus, et ventilábo eos in terris. I rozprószę Egipt między narody, a rozwieję je po ziemiach.

24

Et confortábo bráchia regis Babylónis, dabóque gládium meum in manu eius: et confríngam bráchia Pharaónis, et gement gemítibus interfécti coram fácie eius. I zmocnię ramiona króla Babilońskiego, i dam miecz mój w rękę jego: i złamię ramię Pharaonowe, i stękać będą stękaniem zabici przed oczyma jego.

25

Et confortábo bráchia regis Babylónis, et bráchia Pharaónis cóncident: et scient quia ego Dóminus, cum dédero gládium meum in manu regis Babylónis, et exténderit eum super terram Ægýpti. A zmocnię ramiona króla Babilońskiego, a ramiona Pharaonowe upadną, i poznają, żem ja Pan, gdy dam miecz mój w rękę króla Babilońskiego, i wyciągnie ji na ziemię Egiptską.

26

Et dispérgam Ægýptum in natiónes, et ventilábo eos in terras: et scient quia ego Dóminus. I rozproszę Egipt między narody, a rozwieję je po ziemiach: i poznają, żem ja Pan.

1

Et factum est in anno undécimo, tértio mense, una mensis, factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się roku jedenastego, w trzecim miesiącu, pierwszego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis dic Pharaóni regi Ægýpti et pópulo eius: Cui símilis factus es in magnitúdine tua? Synu człowieczy, rzecz Pharaonowi królowi Egiptskiemu i ludowi jego: Komuś się stał podobnym w wielkości twojej?

3

Ecce Assur quasi cedrus in Líbano, pulcher ramis, et fróndibus nemorósus, excelsúsque altitúdine, et inter condénsas frondes elevátum est cacúmen eius. Oto Assur jako Cedr na Libanie, piękny w gałęzi i oganisty, i wysokiego wzrostu, a między gęstym gałęziem podniósł się wierzch jego:

4

Aquæ nutriérunt illum, abýssus exaltávit illum: flúmina eius manábant in circúitu radícum eius, et rivos suos emísit ad univérsa ligna regiónis. Wody go wychowały, głębokość go wywyższyła, rzeki jej płynęły około korzenia jego, i strumienie swe puściła do wszech drzew polnych.

5

Proptérea eleváta est altitúdo eius super ómnia ligna regiónis: et multiplicáta sunt arbústa eius, et eleváti sunt rami eius præ aquis multis. Dla tego się wyniosła wysokość jego nad wszystkie drzewa polne: i rozmnożyły się wszystkie gałązki jego, i podniosły się gałęzi jego dla wielkich wód.

6

Cumque extendísset umbram suam, in ramis eius fecérunt nidos ómnia volatília cæli, et sub fróndibus eius genuérunt omnes béstiæ sáltuum, et sub umbráculo illíus habitábat cœtus géntium plurimárum. A gdy rozciągnął cień swój, na gałęziu jego poczyniło gniazda wszelkie ptastwo powietrzne, a pod gałęziem jego rodziły wszystkie bestye leśne, a pod cieniem, jego mieszkała zgraja barzo wielu narodów.

7

Erátque pulchérrimus in magnitúdine sua, et in dilatatióne arbustórum suórum: erat enim radix illíus iuxta aquas multas. I był barzo piękny w wielkości swej, i w rozszerzeniu gałązek swych: bo korzeń jego był przy wodach obfitych.

8

Cedri non fuérunt altióres illo in paradíso Dei: abiétes non adæquavérunt summitátem eius, et plátani non fuérunt æquæ fróndibus illíus: omne lignum paradísi Dei non est assimilátum illi, et pulchritúdini eius. Cedry nie były wyższe nadeń w raju Bożym, jodły nie zrównały z wysokością jego, a Jawory nie były równe gałęziom jego: żadne drzewo raju Bożego nie jest do niego przypodobane, i do piękności jego.

9

Quóniam speciósum feci eum, et multis condensísque fróndibus: et æmuláta sunt eum ómnia ligna voluptátis, quæ erant in paradíso Dei. Bom go ozdobnym uczynił, i z wielą i gęstych gałęzi: i zajrzały mu wszystkie drzewa rozkoszne, które były w raju Bożym.

10

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod sublimátus est in altitúdine, et dedit summitátem suam viréntem atque condénsam, et elevátum est cor eius in altitúdine sua: Przeto to mówi Pan Bóg: Za to, że się wywyższył wysokością, a postawił wierzch swój zielony i gęsty, i podniosło się serce jego wysokością swą:

11

trádidi eum in manu fortíssimi géntium, fáciens fáciet ei: iuxta impietátem eius eiéci eum. Dałem go w rękę namocniejszego między narody, czyniąc uczyni mu: według niezbożności jego wyrzuciłem go.

12

Et succídent eum aliéni, et crudelíssimi natiónum, et proícient eum super montes: et in cunctis convállibus córruent rami eius, et confringéntur arbústa eius in univérsis rúpibus terræ: et recédent de umbráculo eius omnes pópuli terræ, et relínquent eum. I wysieką go cudzy, a naokrutniejszy z narodów: i porzucą go na górach, i na wszech dolinach opadnie gałęzie jego, i połamią się latorośli jego na wszech skałach ziemie: i odstąpią z cienia jego wszyscy ludzie ziemscy, i opuszczą go.

13

In ruína eius habitavérunt ómnia volatília cæli, et in ramis eius fuérunt univérsæ béstiæ regiónis. Na obaleniu jego mieszkało wszelkie ptastwo powietrzne, a na gałęziu jego był wszystek zwierz polny.

14

Quam ob rem non elevabúntur in altitúdine sua ómnia ligna aquárum, nec ponent sublimitátem suam inter nemorósa atque frondósa, nec stabunt in sublimitáte sua ómnia, quæ irrigántur aquis: quia omnes tráditi sunt in mortem ad terram últimam, in médio filiórum hóminum, ad eos, qui descéndunt in lacum. Przeto nie wyniosą się wysokością swoją wszystkie drzewa wodne, a nie wystawią wysokości swej między oganistym i gałęzistym, i nie będą stać z wysokością swą wszystkie, które się odwilżają wodami: bo wszyscy podani są na śmierć do ziemie ostatniej, w pośrodku synów człowieczych, do tych, którzy zstępują od dołu.

15

Hæc dicit Dóminus Deus: In die quando descéndit ad ínferos, indúxi luctum, opérui eum abýsso: et prohíbui flúmina eius, et coércui aquas multas: contristátus est super eum Líbanus, et ómnia ligna agri concússa sunt. To mówi Pan Bóg: W dzień, którego zstąpił do piekła, przywiodłem żałobę, okryłem go głębokością: i zahamowałem rzeki jego, a powściągnąłem wody wielkie: zasmucił się nad nim Liban, i wszystkie drzewa polne zachwiały się.

16

A sónitu ruínæ eius commóvi gentes, cum dedúcerem eum ad inférnum cum his, qui descendébant in lacum: et consoláta sunt in terra ínfima ómnia ligna voluptátis egrégia atque præclára in Líbano, univérsa quæ irrigabántur aquis. Głosem obalenia jego strwożyłem narody, gdym go dowiódł do piekła, z temi, którzy zstępowali do dołu: i pocieszone są na ziemi spodniej wszystkie drzewa rozkoszy, wyborne, i osobliwe na Libanie, wszystkie, które się odwilżały wodą.

17

Nam et ipsi cum eo descéndent in inférnum ad interféctos gládio: et bráchium uniuscuiúsque sedébit sub umbráculo eius in médio natiónum. Bo i oni z nim zstąpią do piekła, do pobitych mieczem: i ramię każdego będzie siedziało pod cieniem jego, w pośrodku narodów.

18

Cui assimilátus es o ínclyte atque sublímis inter ligna voluptátis? Ecce dedúctus es cum lignis voluptátis ad terram últimam: in médio incircumcisórum dórmies, cum eis, qui interfécti sunt gládio: ipse est Phárao, et omnis multitúdo eius, dicit Dóminus Deus. Do kogożeś był przyrównany, o zacny, a wysoki między drzewy rozkosznemi? Otoś dowiedziony jest z drzewy rozkosznemi do ziemie ostatniej: w pośrodku nieobrzezańców spać będziesz, z temi, które pobito mieczem: ten ci jest Pharao, i wszystka zgraja jego, mówi Pan Bóg.

1

Et factum est, duodécimo anno, in mense duodécimo, in una mensis, factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się dwunastego roku, w miesiącu dwunastym, pierwszego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis assúme laméntum super Pharaónem regem Ægýpti, et dices ad eum: Leóni géntium assimilátus es, et dracóni, qui est in mari: et ventilábas cornu in flumínibus tuis, et conturbábas aquas pédibus tuis, et conculcábas flúmina eárum. Synu człowieczy, weź lament nad Pharaonem królem Egiptskim, i rzeczesz do niego: Lwowi narodów przyrównany jesteś, i smokowi, który jest w morzu: a miotałeś rogiem w rzekach twoich, i mąciłeś wody nogami swemi, a deptałeś rzeki ich.

3

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Expándam super te rete meum in multitúdine populórum multórum, et éxtraham te in sagéna mea. Przeto to mówi Pan: Zarzucę na cię sieć moję w mnóstwie narodów mnogich, i wyciągnę cię niewodem moim.

4

Et proíciam te in terram, super fáciem agri abíciam te: et habitáre fáciam super te ómnia volatília cæli, et saturábo de te béstias univérsæ terræ. I wyrzucę cię na ziemię na oblicze pola, porzucę cię, i każę mieszkać na tobie wszemu ptastwu powietrznemu, a nakarmię tobą zwierz wszystkiej ziemie.

5

Et dabo carnes tuas super montes, et implébo colles tuos sánie tua. I położę mięso twoje na górach, a napełnię pagórki twe ropą twoją.

6

Et irrigábo terram fœtóre sánguinis tui super montes, et valles implebúntur ex te. I namoczę ziemię smrodem krwie twojej po górach, a doliny napełnią się tobą.

7

Et opériam, cum exstínctus fúeris, cælum, et nigréscere fáciam stellas eius: solem nube tegam, et luna non dabit lumen suum. A gdy zgaśniesz, zakryję niebo, i ciemne uczynię gwiazdy jego: słońce obłokiem zakryję, a księżyc nie da światła swego.

8

Omnia luminária cæli mœrére fáciam super te: et dabo ténebras super terram tuam, dicit Dóminus Deus, cum cecíderint vulneráti tui in médio terræ, ait Dóminus Deus. Wszystkie światła niebieskie smutnemi poczynię nad tobą: i dam ciemność na ziemię twoję, mówi Pan Bóg, gdy polęgą zranieni twoi w pośród ziemie, mówi Pan Bóg.

9

Et irritábo cor populórum multórum, cum indúxero contritiónem tuam in géntibus super terras, quas nescis. A rozdrażnię serce narodów mnogich, gdy przywiodę skruszenie twoje między narody na ziemię, o których nie wiesz.

10

Et stupéscere fáciam super te pópulos multos: et reges eórum horróre nímio formidábunt super te, cum voláre cœ́perit gládius meus super fácies eórum: et obstupéscent repénte sínguli pro ánima sua in die ruínæ tuæ. I uczynię, że się zdumieją nad tobą narodowie mnodzy, i królowie ich strachem wielkim będą się lękać nad tobą, gdy pocznie latać miecz mój po twarzach ich: i zdumieją się nagle każdy o duszę swą w dzień upadku twego.

11

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Gládius regis Babylónis véniet tibi, Bo to mówi Pan Bóg: Miecz króla Babilońskiego przydzie na cię.

12

in gládiis fórtium deíciam multitúdinem tuam: inexpugnábiles omnes gentes hæ: et vastábunt supérbiam Ægýpti, et dissipábitur multitúdo eius. Mieczami mocarzów obalę zgraję twoję: nie zwyciężone to wszystko narody: i zburzą pychę Egiptską i rozproszy się zgraja jego.

13

Et perdam ómnia iuménta eius, quæ erant super aquas plúrimas: et non conturbábit eas pes hóminis ultra, neque úngula iumentórum turbábit eas. I wygubię wszystko bydło jego, które było nad wodami wielkiemi: a nie będzie ich więcej mącić noga człowiecza, ani kopyta bydlęce nie będą ich mącić.

14

Tunc puríssimas reddam aquas eórum, et flúmina eórum quasi óleum addúcam, ait Dóminus Deus: Tedy czyściuchne uczynię wody ich, a rzeki ich jako oliwę przywiodę, mówi Pan Bóg.

15

cum dédero terram Ægýpti desolátam: deserétur autem terra a plenitúdine sua, quando percússero omnes habitatóres eius: et scient quia ego Dóminus. Gdy uczynię ziemię Egiptską spustoszoną: a pusta będzie ziemia od pełności jej, gdy wybije wszystkie obywatele jej: a poznają, żem ja Pan.

16

Planctus est, et plangent eum: fíliæ géntium plangent eum: super Ægýptum et super multitúdinem eius plangent eum, ait Dóminus Deus. Płacz jest, i płakać go będą: córki narodów płakać go będą: nad Egiptem i nad zgrajami jego, będą go płakać, mówi Pan Bóg:

17

Et factum est in duodécimo anno, in quintadécima mensis: factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się dwunastego roku, piętnastego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

18

Fili hóminis cane lúgubre super multitúdinem Ægýpti: et détrahe eam ipsam, et fílias géntium robustárum, ad terram últimam, cum his, qui descéndunt in lacum. Synu człowieczy, śpiewaj żałobnie, nad zgrają Egiptską, a zściągni ją same, i córki narodów dużych do ziemie ostatniej, z temi, którzy zstępują do dołu.

19

Quo púlchrior es? descénde, et dormi cum incircumcísis. Czymeś piękniejszy? znidź a śpi z nieobrzezanemi.

20

In médio interfectórum gládio cadent: gládius datus est, attraxérunt eam, et omnes pópulos eius. W pośrodku zabitych mieczem polęgą: miecz dany jest, przyciągnęli się, i wszystkie ludzie jej.

21

Loquéntur ei potentíssimi robustórum de médio inférni, qui cum auxiliatóribus eius descendérunt, et dormiérunt incircumcísi interfécti gládio. Mówić do niego będą między mocarzami namocniejszy z pośrodku piekła, którzy z pomocniki jego zstąpili, i zasnęli nieobrzezańcy, mieczem pobici.

22

Ibi Assur, et omnis multitúdo eius: in circúitu illíus sepúlcra eius: omnes interfécti, et qui cecidérunt gládio. Tam Assur i wszystka zgraja jego: około niego groby jego: wszyscy pozabijani i którzy polegli od miecza.

23

Quorum data sunt sepúlcra in novíssimis laci, et facta est multitúdo eius per gyrum sepúlcri eius: univérsi interfécti, cadentésque gládio, qui déderant quondam formídinem in terra vivéntium. Których groby są położone na ostatku dołu: a była zgraja jego około grobu jego: wszyscy pozabijani, i polegli od miecza, którzy niegdy puszczali strach na ziemi żywiących.

24

Ibi Ælam, et omnis multitúdo eius per gyrum sepúlcri sui: omnes hi interfécti, ruentésque gládio, qui descendérunt incircumcísi ad terram últimam: qui posuérunt terrórem suum in terra vivéntium, et portavérunt ignomíniam suam cum his, qui descéndunt in lacum. Tam Aelam i wszystka zgraja jego około grobu jego. Ci wszyscy pozabijani i padający od miecza: którzy zstąpili nie obrzezani do ziemie ostatniej, którzy dawali strach swój na ziemi żywiących: i ponieśli sromotę swą z temi, którzy zstępują do dołu.

25

In médio interfectórum posuérunt cubíle eius in univérsis pópulis eius: in circúitu eius sepúlcrum illíus: omnes hi incircumcísi, interfectíque gládio: dedérunt enim terrórem suum in terra vivéntium, et portavérunt ignomíniam suam cum his, qui descéndunt in lacum: in médio interfectórum pósiti sunt. W pośrodku pobitych postawili łoże jego na wszystek lud jego: około niego grób jego: ci wszyscy nie obrzezani i pozabijani mieczem. Bo puszczali strach swój na ziemi żywiących, i ponieśli sromotę swą z temi, którzy zstępują do dołu: w pośrodku zabitych położeni są.

26

Ibi Mosoch, et Thubal, et omnis multitúdo eius: in circúitu eius sepúlcra illíus: omnes hi incircumcísi, interfectíque et cadéntes gládio: quia dedérunt formídinem suam in terra vivéntium. Tam Mosoch i Thubal, i wszystka zgraja jego: około niego groby jego. Ci wszyscy nieobrzezańcy i pozabijani i upadli mieczem: bo puszczali strach swój na ziemi żywiących.

27

Et non dórmient cum fórtibus, cadentibúsque, et incircumcísis, qui descendérunt ad inférnum cum armis suis, et posuérunt gládios suos sub capítibus suis, et fuérunt iniquitátes eórum in óssibus eórum: quia terror fórtium facti sunt in terra vivéntium. A nie będą spać z mocarzami, i z upadłemi, i z nieobrzezańcy, którzy zstąpili do piekła z orężem swym, i położyli miecze swe pod głowami swemi, i były nieprawości ich na kościach ich: bo strachem mocarzów byli na ziemi żywiących,

28

Et tu ergo in médio incircumcisórum conteréris, et dórmies cum interféctis gládio. A tak i ty w pośrodku nieobrzezańców zstart będziesz, i zaśniesz z pobitemi mieczem.

29

Ibi Idumǽa, et reges eius, et omnes duces eius, qui dati sunt cum exércitu suo cum interféctis gládio: et qui cum incircumcísis dormiérunt, et cum his, qui descéndunt in lacum. Tam Idumea, i królowie jej, i wszystkie książęta jej, którzy dani są z wojskiem swem z pobitemi mieczem, i którzy z nieobrzezanymi zasnęli, i z temi, którzy zstępują do dołu.

30

Ibi príncipes aquilónis omnes, et univérsi venatóres: qui dedúcti sunt cum interféctis, pavéntes, et in sua fortitúdine confúsi: qui dormiérunt incircumcísi cum interféctis gládio, et portavérunt confusiónem suam cum his, qui descéndunt in lacum. Tam książęta północne wszystkie, i wszyscy łowcy, którzy zawiedzieni są z pobitemi lękający się, i od męztwa swego zawstydzeni: którzy zasnęli nie obrzezani z zabitemi mieczem, i ponieśli sromotę swą z temi którzy zstępują do dołu.

31

Vidit eos Phárao, et consolátus est super univérsa multitúdine sua, quæ interfécta est gládio: Phárao, et omnis exércitus eius, ait Dóminus Deus. Widział je Pharao, a ucieszył się ze wszystkiej zgraje swej: która jest mieczem pobita, Pharao i wszystkie wojsko jego, mówi Pan Bóg.

32

Quia dedi terrórem meum in terra vivéntium, et dormívit in médio incircumcisórum cum interféctis gládio: Phárao, et omnis multitúdo eius, ait Dóminus Deus. Bo dałem strach mój na ziemi żywiących, i zasnął w pośrodku nieobrzezańców, z pobitemi mieczem: Pharao i wszystka zgraja jego, mówi Pan Bóg.

1

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis lóquere ad fílios pópuli tui, et dices ad eos: Terra, cum indúxero super eam gládium, et túlerit pópulus terræ virum unum de novíssimis suis, et constitúerit eum super se speculatórem: Synu człowieczy mów do synów ludu twego, i rzeczesz do nich: Ziemia, gdy przywiodę na nią miecz, a lud ziemie weźmie męża jakiego z granic swoich, i postawi go stróżem nad sobą:

3

et ille víderit gládium veniéntem super terram, et cecínerit búccina, et annuntiáverit pópulo: A onby ujrzał miecz przychodzący na ziemię, a zatrąbiłby w trąbę, i dałby znać ludowi.

4

áudiens autem, quisquis ille est, sónitum búccinæ, et non se observáverit, venerítque gládius, et túlerit eum: sanguis ipsíus super caput eius erit. I usłyszawszy, ktokolwiek on jest, głos trąby, a nie strzegłby się, a przyszedłby miecz i wziąłby go: krew jego na głowie nie będzie.

5

Sonum búccinæ audívit, et non se observávit: sanguis eius in ipso erit: si autem se custodíerit, ánimam suam salvábit. Głos trąby słyszał, a nie strzegł się: krew jego na nim będzie: lecz jeśli się przestrzegł, duszę swą zbawi.

6

Quod si speculátor víderit gládium veniéntem, et non insonúerit búccina, et pópulus se non custodíerit, venerítque gládius, et túlerit de eis ánimam: ille quidem in iniquitáte sua captus est, sánguinem autem eius de manu speculatóris requíram. Ale jeśli stróż ujrzy miecz przychodzący, a nie zatrąbi w trąbę: a lud się nie podstrzeże, i przydzie miecz, a weźmie duszę z nich, onci w nieprawości swej pojman jest, ale krwie jego z ręku stróżowej szukać będę.

7

Et tu fili hóminis, speculatórem dedi te dómui Israel: áudiens ergo ex ore meo sermónem, annuntiábis eis ex me. A ty synu człowieczy, dałem cię stróżem domowi Izraelowemu: a tak gdy usłyszysz z ust moich mowę, opowiesz im odemnie.

8

Si me dicénte ad ímpium: Impie, morte moriéris: non fúeris locútus ut se custódiat ímpius a via sua: ipse ímpius in iniquitáte sua moriétur, sánguinem autem eius de manu tua requíram. Jeśli gdy ja rzekę do niezbożnika: Niezbożniku, śmiercią umrzesz: nie będziesz mówił, aby się strzegł niezbożnik drogi swojej: on niezbożny w nieprawości swej umrze, ale krwie jego z ręki twej szukać będę.

9

Si autem annuntiánte te ad ímpium ut a viis suis convertátur, non fúerit convérsus a via sua: ipse in iniquitáte sua moriétur: porro tu ánimam tuam liberásti. Lecz jeśli, gdy ty opowiesz niezbożnikowi, aby się od dróg swoich nawrócił, nie nawróciłby się od drogi swojej: on w nieprawości swej umrze: a tyś wyzwolił duszę swoję.

10

Tu ergo fili hóminis dic ad domum Israel: Sic locúti estis, dicéntes: Iniquitátes nostræ, et peccáta nostra super nos sunt, et in ipsis nos tabéscimus: quómodo ergo vívere potérimus? A tak ty synu człowieczy mów do domu Izraelowego: Takeście rzekli, mówiąc: Nieprawości nasze, i grzechy nasze, są na nas, a od nich my schniemy: jakoż tedy żyć będziemy mogli?

11

Dic ad eos: Vivo ego, dicit Dóminus Deus: nolo mortem ímpii, sed ut convertátur ímpius a via sua, et vivat. Convertímini, convertímini a viis vestris péssimis: et quare moriémini domus Israel? Rzecz do nich: Żywę ja mówi Pan Bóg: nie chcę śmierci niezbożnego, ale żeby się nawrócił niezbożny od drogi swej, a żył.

12

Tu ítaque fili hóminis dic ad fílios pópuli tui: Iustítia iusti non liberábit eum in quacúmque die peccáverit: et impíetas ímpii non nocébit ei, in quacúmque die convérsus fúerit ab impietáte sua: et iustus non póterit vívere in iustítia sua, in quacúmque die peccáverit. Nawróćcie się, nawróćcie się od dróg waszych barzo złych: a przecz macie umrzeć, domie Izraelów? Ty tedy synu człowieczy mów do synów ludu twego: Sprawiedliwość sprawiedliwego nie wyzwoli go, w którykolwiek dzień zgrzeszy: a niezbożność niezbożnego nie zaszkodzi mu, któregokolwiek dnia nawróci się od niezbożności swej: I sprawiedliwy nie będzie mógł żyć w sprawiedliwości swej, któregokolwiek dnia zgrzeszy.

13

Etiámsi díxero iusto quod vita vivat, et confísus in iustítia sua fécerit iniquitátem: omnes iustítiæ eius oblivióni tradéntur, et in iniquitáte sua, quam operátus est, in ipsa moriétur. Chociabym rzekł sprawiedliwemu, że żywotem żyć będzie, a ufając sprawiedliwości swej uczyniłby nieprawość: wszystkie sprawiedliwości jego zapomnione będą, a w nieprawości swej, którą czynił, w onej umrze.

14

Si autem díxero ímpio: Morte moriéris: et égerit pœniténtiam a peccáto suo, fecerítque iudícium et iustítiam, Lecz jeśli rzekę niezbożnemu: Śmiercią umrzesz: a będzie pokutę czynił z grzechu swego,

15

et pignus restitúerit ille ímpius, rapinámque reddíderit, in mandátis vitæ ambuláverit, nec fécerit quidquam iniústum: vita vivet, et non moriétur. A będzie czynił sąd i sprawiedliwość, i wróci zastawę on niezbożnik, i łupież odda, w przykazaniach żywota chodzić będzie, ani czynić nic niesprawiedliwego: żywotem żyć będzie, a nie umrze.

16

Omnia peccáta eius, quæ peccávit, non imputabúntur ei: iudícium, et iustítiam fecit, vita vivet. Wszystkie grzechy jego, któremi grzeszył, nie będą mu poczytane: sąd i sprawiedliwość czynił, żywotem żyć będzie.

17

Et dixérunt fílii pópuli tui: Non est æqui pónderis via Dómini, et ipsórum via iniústa est. I rzekli synowie ludu twego. Nie jest równej wagi droga Pańska, a samych droga jest niesprawiedliwa.

18

Cum enim recésserit iustus a iustítia sua, fecerítque iniquitátes, moriétur in eis. Bo gdy odstąpi sprawiedliwy od sprawiedliwości swej, a czynić będzie nieprawości, umrze w nich.

19

Et cum recésserit ímpius ab impietáte sua, fecerítque iudícium, et iustítiam, vivet in eis. A gdy odstąpi niezbożny od niezbożności swej, a czynić będzie sąd i sprawiedliwość, żyć będzie w nich.

20

Et dícitis: Non est recta via Dómini. Unumquémque iuxta vias suas iudicábo de vobis, domus Israel. A mówicie: Nie jest prawa droga Pańska, Każdego z was według drogi jego sądzić będę, domie Izraelów.

21

Et factum est in duodécimo anno, in décimo mense, in quinta mensis transmigratiónis nostræ, venit ad me qui fúgerat de Ierúsalem, dicens: Vastáta est cívitas. I stało się dwunastego roku, w dziesiątym miesiącu, piątego dnia miesiąca przeprowadzenia naszego, przyszedł do mnie, który był uciekł z Jeruzalem, mówiąc: Zburzone jest miasto.

22

Manus autem Dómini facta fúerat ad me véspere, ántequam veníret qui fúgerat: aperuítque os meum donec veníret ad me mane, et apérto ore meo non sílui ámplius. A ręka Pańska stała się była nademną w wieczór, niż był przyszedł który był uciekł: i otworzył usta moje aż przyszedł, do mnie rano, a otworzywszy usta moje nie milczałem dalej.

23

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc.

24

Fili hóminis, qui hábitant in ruinósis his super humum Israel, loquéntes aiunt: Unus erat Abraham, et hereditáte possédit terram: nos autem multi sumus, nobis data est terra in possessiónem. Synu człowieczy, którzy mieszkają w tych rozwalinach na ziemi Izraelskiej, mówiąc: Jeden był Abraham, a dziedzictwem posiadł ziemię: a nas jest wiele, nam dana jest ziemia za dziedzictwo.

25

Idcírco dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Qui in sánguine coméditis, et óculos vestros levátis ad immundítias vestras, et sánguinem fúnditis: numquid terram hereditáte possidébitis? Przeto rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: którzy ze krwią jadacie, a oczy wasze podnosicie do plugastw waszych, i krew wylewacie: izali ziemię dziedzictwem posiądziecie?

26

Stetístis in gládiis vestris, fecístis abominatiónes, et unusquísque uxórem próximi sui pólluit: et terram hereditáte possidébitis? Stanęliście na miejscach waszych, czyniliście obrzydłości, i każdy żonę bliźniego swego mazał: a mielibyście dziedzictwem posieść ziemie?

27

Hæc dices ad eos: Sic dicit Dóminus Deus: Vivo ego, quia qui in ruinósis hábitant, gládio cadent: et qui in agro est, béstiis tradétur ad devorándum: qui autem in præsídiis, et spelúncis sunt, peste moriéntur. To rzeczesz do nich: Tak mówi Pan Bóg: żywę ja, że co na rozwalinach mieszkają, od miecza polęgą: a kto na polu jest, zwierzom dań będzie na pożarcie: lecz którzy są na zamkach, i w jaskiniach, morem pomrą.

28

Et dabo terram in solitúdinem, et in desértum, et defíciet supérba fortitúdo eius: et desolabúntur montes Israel, eo quod nullus sit qui per eos tránseat. I dam ziemię na pustki i spustoszenia i ustanie pyszna moc jej: i spustoszeją góry Izraelskie, dla tego niemasz żadnego ktoby po nich przechodził.

29

Et scient quia ego Dóminus, cum dédero terram eórum desolátam et desértam, propter univérsas abominatiónes suas, quas operáti sunt. A poznają, żem ja Pan, gdy uczynię ziemię ich spustoszoną, i pustą dla wszech obrzydłości ich, które czynili.

30

Et tu fili hóminis: fílii pópuli tui, qui loquúntur de te iuxta muros et in óstiis domórum, et dicunt unus ad álterum, vir ad próximum suum, loquéntes: Veníte, et audiámus quis sit sermo egrédiens a Dómino. A ty synu człowieczy: Synowie ludu twego, którzy mówią o tobie podle murów i we drzwiach domowych, i mówią jeden do drugiego, mąż do blizkiego swego rzekąc: Pódźcie a posłuchajmy co za mowa jest wychodząca od Pana.

31

Et véniunt ad te, quasi si ingrediátur pópulus, et sedent coram te pópulus meus: et áudiunt sermónes tuos, et non fáciunt eos: quia in cánticum oris sui vertunt illos, et avarítiam suam séquitur cor eórum. I przychodzą do ciebie, jako gdyby przychodził lud: a siedzą przed tobą lud mój: i słuchają mów twoich, a nie czynią ich: w pieśń ust swoich obracają je, a za łakomstwem swem serce ich chodzi.

32

Et es eis quasi carmen músicum, quod suávi dulcíque sono cánitur: et áudiunt verba tua, et non fáciunt ea. A jesteś im jako pieśń muzycka, którą wdzięcznym a pięknym głosem śpiewają: i słuchają słów twoich, a nie czynią ich.

33

Et cum vénerit quod prædíctum est (ecce enim venit) tunc scient quod prophétes fúerit inter eos. A gdy przyjdzie co opowiedziano (bo oto przychodzi) tedy doznają że prorok był między nimi.

1

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis prophéta de pastóribus Israel: prophéta, et dices pastóribus: Hæc dicit Dóminus Deus: Væ pastóribus Israel, qui pascébant semetípsos: nonne greges a pastóribus pascúntur? Synu człowieczy, prorokuj o pasterzach Izraelskich: prorokuj, a rzeczesz pasterzom: To mówi Pan Bóg: Biada pasterzom Izraelskim, którzy paśli samych siebie: izali trzód nie pasą pasterzowie?

3

Lac comedebátis, et lanis operiebámini, et quod crassum erat occidebátis: gregem autem meum non pascebátis. Mlekoście jadali, a wełnąście się przyodziali: a co tłustego było, zabijaliście: a trzody mojej nie paśliście.

4

Quod infírmum fuit non consolidástis, et quod ægrótum non sanástis, quod confráctum est non alligástis, et quod abiéctum est non reduxístis, et quod períerat non quæsístis: sed cum austeritáte imperabátis eis, et cum poténtia. Co niemocnego było nie posilaliście, a co chorego nie leczyliście, co połamanego było nie powiązaliście, a co się oderwało nie przywiedliście, a co było zginęło nie szukaliście: aleście z surowością rozkazowali im, i z mocą.

5

Et dispérsæ sunt oves meæ, eo quod non esset pastor: et factæ sunt in devoratiónem ómnium bestiárum agri, et dispérsæ sunt. I rozprószyły się owce moje dla tego, że nie było pasterza: i stały się na pożarcie wszech zwierzów polnych, i rozpierzchnęły się.

6

Erravérunt greges mei in cunctis móntibus, et in univérso colle excélso: et super omnem fáciem terræ dispérsi sunt greges mei, et non erat qui requíreret: non erat, inquam, qui requíreret. Błądziły trzody moje po wszystkich górach, i po każdym pagórku wysokim, i po wszem obliczu ziemie rozproszyły się trzody moje, a nie był ktoby szukał, nie było mówię ktoby szukał.

7

Proptérea pastóres audíte verbum Dómini. Przeto Pasterzowie słuchajcie słowa Pańskiego:

8

Vivo ego, dicit Dóminus Deus, quia pro eo quod facti sunt greges mei in rapínam, et oves meæ in devoratiónem ómnium bestiárum agri, eo quod non esset pastor: neque enim quæsiérunt pastóres mei gregem meum, sed pascébant pastóres semetípsos, et greges meos non pascébant: Żywę ja, mówi Pan Bóg, za to, że trzody moje stały się łupieztwem, i owce moje stały się na pożarcie wszech zwierzów polnych, że nie było pasterza (bo nie szukali pasterzowie moi trzody mojej): ale pasterzowie samych siebie paśli, a trzód moich nie paśli:

9

proptérea pastóres audíte verbum Dómini: Przeto pasterzowie słuchajcie słowa Pańskiego:

10

Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ipse super pastóres: requíram gregem meum de manu eórum, et cessáre fáciam eos, ut ultra non pascant gregem, nec pascant ámplius pastóres semetípsos: et liberábo gregem meum de ore eórum, et non erit ultra eis in escam. To mówi Pan Bóg: Oto ja sam na pasterze, będę szukał trzody mojej z rąk ich: i uczynię, że przestaną, aby więcej nie paśli trzody, i aby nie paśli więcej pasterzowie samych siebie: a wyzwolę trzodę moję z gęby ich: i nie będzie im dalej strawą.

11

Quia hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ipse requíram oves meas, et visitábo eas. Bo to mówi Pan Bóg: Oto ja sam będę szukał owiec moich, i nawiedzę je.

12

Sicut vísitat pastor gregem suum, in die quando fúerit in médio óvium suárum dissipatárum, sic visitábo oves meas, et liberábo eas de ómnibus locis, in quibus dispérsæ fúerant in die nubis et calíginis. Jako nawiedza pasterz trzodę swoję w dzień, gdy bywa w pośrodku owiec swoich rozproszonych: tak nawiedzę owce moje, i wybawię je ze wszech miejsc, do których były rozproszone w dzień obłoku i chmury,

13

Et edúcam eas de pópulis, et congregábo eas de terris, et indúcam eas in terram suam: et pascam eas in móntibus Israel, in rivis, et in cunctis sédibus terræ. I wywiodę je z narodów, i zgromadzę je z ziem, i przywiodę je do ziemie ich: i będę je pasł po górach Izraelskich, nad strumieniami, i na wszech mieszkaniach ziemie.

14

In páscuis ubérrimis pascam eas, et in móntibus excélsis Israel erunt páscua eárum: ibi requiéscent in herbis viréntibus, et in páscuis pínguibus pascéntur super montes Israel. Na pastwiskach naobfitszych paść je będę, a po górach wysokich Izraelskich będą pastwiska ich: tam będą odpoczywać w trawach zielonych, a na pastwiskach tłustych paść się będą po górach Izraelskich.

15

Ego pascam oves meas, et ego eas accubáre fáciam, dicit Dóminus Deus. Ja będę pasł owce moje: a ja im dam leżeć, mówi Pan Bóg.

16

Quod períerat requíram, et quod abiéctum erat redúcam, et quod confráctum fúerat alligábo, et quod infírmum fúerat consolidábo, et quod pingue et forte custódiam: et pascam illas in iudício. Co było zginęło szukać będę, i co się było oderwało, przywiodę, co było połamano pozwięzuje, co było chore zmocnię, a co tłuste i mocne strzedz będę: a będę je pasł w sądzie.

17

Vos autem greges mei, hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego iúdico inter pecus et pecus, aríetum et hircórum. A wy trzody moje, to mówi Pan Bóg: Oto ja rozsądzam między bydlęciem a bydlęciem, a Baranów i kozłów.

18

Nonne satis vobis erat páscua bona depásci? ínsuper et relíquias pascuárum vestrárum conculcástis pédibus vestris: et cum puríssimam aquam biberétis, réliquam pédibus vestris turbabátis. Aza wam nie dosyć było paść się na dobrej paszy? żeście jeszcze i ostatki pasze waszej podeptali nogami swemi: a gdyście czystą wodę pili, ostatekeście nogami swemi mącili.

19

Et oves meæ his, quæ conculcáta pédibus vestris fúerant, pascebántur: et quæ pedes vestri turbáverant, hæc bibébant. A owce moje tem co było podeptano nogami waszemi, tem się pasły: a co nogi wasze pomąciły, to pijały,

20

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus ad vos: Ecce ego ipse iúdico inter pecus pingue, et maciléntum: Przeto to mówi Pan Bóg do was: Oto ja sam sądzę między bydlęciem tłustem a chudem.

21

pro eo quod latéribus et húmeris impingebátis, et córnibus vestris ventilabátis ómnia infírma pécora, donec dispergeréntur foras: Za to, żeście boki i plecami trącali, a rogami waszemi rzucaliście wszystkie niemocne bydlęta, aż się precz rozpierzchnęły:

22

salvábo gregem meum, et non erit ultra in rapínam, et iudicábo inter pecus et pecus. Wybawię trzodę moje, i nie będzie dalej łupieztwem: a rozsądzę między bydlęciem a bydlęciem.

23

Et suscitábo super eas pastórem unum, qui pascat eas, servum meum David: ipse pascet eas, et ipse erit eis in pastórem. I WZBUDZĘ NAD NIMI PASTERZA JEDNEGO, który je będzie pasł, sługę mego Dawida: on je paść będzie, i on im będzie pasterzem.

24

Ego autem Dóminus ero eis in Deum, et servus meus David princeps in médio eórum: ego Dóminus locútus sum. A ja Pan będę im Bogiem, a sługa mój Dawid ksiażęciem w pośrodku ich: Ja Pan mówiłem:

25

Et fáciam cum eis pactum pacis, et cessáre fáciam béstias péssimas de terra: et qui hábitant in desérto, secúri dórmient in sáltibus. I uczynię z nimi przymierze pokoju, i uczynię że ustaną bestye złe z ziemie: a ci którzy mieszkają na puszczej, bezpiecznie będą spać w lesiech.

26

Et ponam eos in circúitu collis mei benedictiónem: et dedúcam imbrem in témpore suo: plúviæ benedictiónis erunt. I postawię je około pagórku mego błogosławieństwem: i spuszczać będę deszcze czasu swego: deszcze błogosławieństwa będą.

27

Et dabit lignum agri fructum suum, et terra dabit germen suum, et erunt in terra sua absque timóre: et scient quia ego Dóminus, cum contrívero caténas iugi eórum, et erúero eos de manu imperántium sibi. I da drzewo polne owoc swój, a ziemia wydawać, będzie urodzaj swój, i będą w ziemi swej bez bojaźni: a poznają, żem ja Pan, gdy połamię łańcuchy jarzma ich, a wyrwę je z ręki rozkazujących im.

28

Et non erunt ultra in rapínam in géntibus, neque béstiæ terræ devorábunt eos: sed habitábunt confidénter absque ullo terróre. I nie będą więcej łupieztwem narodów, ani pożrą ich bestye ziemie: ale będą mieszkać bezpiecznie bez żadnego strachu.

29

Et suscitábo eis germen nominátum: et non erunt ultra imminúti fame in terra, neque portábunt ultra oppróbrium géntium. I wzbudzę im płód mianowany, a nie będą więcej umniejszeni głodem w ziemi, ani poniosą więcej sromoty narodów.

30

Et scient quia ego Dóminus Deus eórum cum eis, et ipsi pópulus meus domus Israel, ait Dóminus Deus. I poznają, żem ja Pan Bóg ich z nimi, a oni lud mój dom Izraelów: mówi Pan Bóg.

31

Vos autem greges mei, greges páscuæ meæ hómines estis: et ego Dóminus Deus vester, dicit Dóminus Deus. A wy trzody moje, trzody pastwiska mego, ludzie jesteście: a ja Pan Bóg wasz, który mówi Pan Bóg.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis pone fáciem tuam advérsum montem Seir, et prophetábis de eo, et dices illi: Synu człowieczy postaw oblicze swe przeciw górze Seir, i będziesz prorokował o niej, i rzeczesz jej:

3

Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad te mons Seir, et exténdam manum meam super te, et dabo te desolátum atque desértum. To mówi Pan Bóg: Oto ja do ciebie góro Seir, a wyciągnę rękę moję na cię, i uczynię cię spustoszoną i pustą.

4

Urbes tuas demóliar, et tu desértus eris: et scies quia ego Dóminus. Miasta twoje zburzę, a ty pustą będziesz: a poznasz, żem ja Pan.

5

Eo quod fúeris inimícus sempitérnus, et conclúseris fílios Israel in manus gládii in témpore afflictiónis eórum, in témpore iniquitátis extrémæ. Dla tego, żeś była nieprzyjacielem wiecznym, i zawarłaś syny Izraelowe w rękach miecza czasu ich utrapienia, czasu nieprawości ostatecznej.

6

Proptérea vivo ego, dicit Dóminus Deus: quóniam sánguini tradam te, et sanguis te persequétur: et cum sánguinem óderis, sanguis persequétur te. Przeto żywę ja, mówi Pan Bóg: że cię podam krwi, a krew cię gonić będzie: a gdy krwie nienawidzisz, krew cię gonić będzie.

7

Et dabo montem Seir desolátum atque desértum: et áuferam de eo eúntem, et redeúntem. I uczynię górę Seir spustoszoną i pustą, i zniosę z niej idącego i wracającego się.

8

Et implébo montes eius occisórum suórum: in cóllibus tuis, et in vállibus tuis atque in torréntibus, interfécti gládio cadent. I napełnię góry jej pobitemi jej: na pagórkach twoich, i na dolinach twoich, i na potokach pobici mieczem polęgą.

9

In solitúdines sempitérnas tradam te, et civitátes tuæ non habitabúntur: et sciétis quia ego Dóminus Deus. Na pustki wieczne dam cię, a w mieściech twoich mieszkać nie będą: a poznacie, żem ja Pan Bóg.

10

Eo quod díxeris: Duæ gentes, et duæ terræ meæ erunt, et hereditáte possidébo eas: cum Dóminus esset ibi: Dlatego żeś rzekła: Dwa narody, i dwie ziemie moje będą, i dziedzictwem je posiędę: gdyż tam był Pan:

11

proptérea vivo ego, dicit Dóminus Deus, quia fáciam iuxta iram tuam, et secúndum zelum tuum, quem fecísti ódio habens eos: et notus effíciar per eos, cum te iudicávero. Przetoż żywę ja, mówi Pan Bóg: że uczynię według gniewu mego, i według zawiści twej, którąś czyniła nienawidząc ich: a będę znajomy przez nie, gdy cię sądzić będę.

12

Et scies quia ego Dóminus audívi univérsa oppróbria tua, quæ locútus es de móntibus Israel, dicens: Desérti, nobis ad devorándum dati sunt. A poznasz, że ja Pan słyszałem wszystkie hańby twoje, któreś mówiła o górach Izraelskich, rzekąc: Spustoszały, nam na pożarcie dane są.

13

Et insurrexístis super me ore vestro, et derogástis advérsum me verba vestra: ego audívi. I powstaliście na mię usty swemi, i uwłaczaliście przeciw mnie słowy swemi: jam słyszał.

14

Hæc dicit Dóminus Deus: Lætánte univérsa terra, in solitúdinem te rédigam. To mówi Pan Bóg: Z weselem wszystkiej ziemie w pustynią cię obrócę.

15

Sícuti gavísus es super hereditátem domus Israel, eo quod fúerit dissipáta, sic fáciam tibi: dissipátus eris mons Seir, et Idumǽa omnis: et scient quia ego Dóminus. Jakoś się weseliła nad dziedzictwem domu Izraelowego, że było rozproszone, tak uczynię tobie: spustoszoną będziesz góro Seir i wszystka Idumea: a poznają, żem ja Pan.

1

Tu autem fili hóminis prophéta super montes Israel, et dices: Montes Israel audíte verbum Dómini. A ty synu człowieczy, prorokuj na góry Izraelskie, a rzeczesz: Góry Izraelskie słuchajcie słowa Pańskiego:

2

Hæc dicit Dóminus Deus: Eo quod díxerit inimícus de vobis: Euge, altitúdines sempitérnæ in hereditátem datæ sunt nobis: To mówi Pan Bóg: Przeto, że rzekł nieprzyjaciel o was: Hej, wysokości wieczne dostały się nam w dziedzictwo:

3

proptérea vaticináre, et dic: Hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod desoláti estis, et conculcáti per circúitum, et facti in hereditátem réliquis géntibus, et ascendístis super lábium linguæ, et oppróbrium pópuli: Przeto prorokuj, a mów: To mówi Pan Bóg? Dla tego żeście spustoszone i podeptane w około, i stałyście się dziedzictwem innym narodom, i przyszłyście na wargę języka, i hańbę ludu:

4

proptérea montes Israel audíte verbum Dómini Dei: Hæc dicit Dóminus Deus móntibus, et cóllibus, torréntibus vallibúsque, et desértis, pariétinis et úrbibus derelíctis, quæ depopulátæ sunt, et subsannátæ a réliquis géntibus per circúitum. Przeto góry Izraelskie, słuchajcie słowa Pana Boga: To mówi Pan Bóg górom, i pagórkom, potokom, i dolinom, i puszczom, obalinom, i miastom opuszczonym, które zburzone są, i wyśmiane od innych narodów okolicznych.

5

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Quóniam in igne zeli mei locútus sum de réliquis géntibus, et de Idumǽa univérsa, quæ dedérunt terram meam sibi in hereditátem cum gáudio, et toto corde, et ex ánimo: et eiecérunt eam ut vastárent: Przeto to mówi Pan Bóg: że w ogniu rzewniwości mojej mówiłem o innych narodziech, i o wszystkiej Idumeiej, którzy dali ziemię moję sobie za dziedzictwo z weselem, i ze wszego serca, i z umysłu: i wyrzucili ją, aby spustoszyli.

6

idcírco vaticináre super humum Israel, et dices móntibus, et cóllibus, iugis, et vállibus: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego in zelo meo, et in furóre meo locútus sum, eo quod confusiónem géntium sustinuéritis. Przeto prorokuj na ziemię Izraelską, i rzeczesz górom, i pagórkom, wierzchom gór, i dolinom: To mówi Pan Bóg: Oto ja w rzewniwości mojej, i w zapalczywości mojej mówiłem, dla tego zelżenie narodów nosiliście.

7

Idcírco hæc dicit Dóminus Deus: Ego levávi manum meam, ut gentes, quæ in circúitu vestro sunt, ipsæ confusiónem suam portent. Przeto tak mówi Pan Bóg: Jam podniósł rękę, aby narodowie, którzy około was są, same swą sromotę nosiły.

8

Vos autem montes Israel ramos vestros germinétis, et fructum vestrum afferátis pópulo meo Israel: prope enim est ut véniat: A wy góry Izraelskie gałązki swe wypuszczajcie, a owoc wasz przynoście ludowi memu Izraelskiemu. Bo blizko jest żeby przyszedł:

9

quia ecce ego ad vos, et convértar ad vos, et arabímini, et accipiétis seméntem. Bo oto ja do was, a nawrócę się do was, i będą was orać i przyjmiecie siew.

10

Et multiplicábo in vobis hómines, omnémque domum Israel: et habitabúntur civitátes, et ruinósa instaurabúntur. I rozmnożę w was ludzie, i wszystek dom Izraelski: i będą mieszkać w mieściech, a miejsca obalone naprawione będą.

11

Et replébo vos homínibus, et iuméntis: et multiplicabúntur, et crescent: et habitáre vos fáciam sicut a princípio, bonísque donábo maióribus, quam habuístis ab inítio: et sciétis quia ego Dóminus. I napełnię was ludźmi i bydłem, i rozmnożą się i urostą: i osadzę was jako z pośrodku, i obdarzę więtszemi dobrami, niźliście mieli z pięrwu: a poznacie, żem ja Pan.

12

Et addúcam super vos hómines pópulum meum Israel, et hereditáte possidébunt te: et eris eis in hereditátem, et non addes ultra ut absque eis sis. I przywiodę na was ludzie, lud mój Izraelski, i dziedzictwem was posiędą: i będziesz im dziedzictwem, i nie przydasz więcej być bez nich.

13

Hæc dicit Dóminus Deus: Pro eo quod dicunt de vobis: Devorátrix hóminum es, et suffócans gentem tuam: To mówi Pan Bóg: za to że mówią o was: Pożeraczką ludzi jesteś i dawiącą naród swój:

14

proptérea hómines non cómedes ámplius, et gentem tuam non necábis ultra, ait Dóminus Deus. Przeto nie będziesz więcej jeść ludzi, i narodu swego nie będziesz dalej zabijać, mówi Pan Bóg:

15

Nec audítam fáciam in te ámplius confusiónem géntium, et oppróbrium populórum nequáquam portábis, et gentem tuam non amíttes ámplius, ait Dóminus Deus. A nie dam w tobie więcej słyszeć sromoty od narodów, i hańby od ludzi nie poniesiesz, i narodu twego więcej nie utracisz, mówi Pan Bóg.

16

Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:

17

Fili hóminis domus Israel habitavérunt in humo sua, et polluérunt eam in viis suis, et in stúdiis suis, iuxta immundítiam menstruátæ facta est via eórum coram me. Synu człowieczy, dom Izraelów mieszkali w ziemi swej, i zmazali ją drogami swemi, i sprawami swemi: wedle nieczystoty miesięcznice była droga ich przedemną.

18

Et effúdi indignatiónem meam super eos pro sánguine, quem fudérunt super terram, et in idólis suis polluérunt eam. I wylałem rozgniewanie moje na nie, dla krwie, którą rozlewali po ziemi, i bałwanami swemi zmazali ją.

19

Et dispérsi eos in gentes, et ventiláti sunt in terras: iuxta vias eórum, et adinventiónes eórum iudicávi eos. I rozprószyłem je między narody, a rozwiani są po ziemiach: według dróg ich, i wynalazek ich osądziłem je.

20

Et ingréssi sunt ad gentes, ad quas introiérunt, et polluérunt nomen sanctum meum, cum dicerétur de eis: Pópulus Dómini iste est, et de terra eius egréssi sunt. I weszli do narodów, do których weszli, i zmazali imię święte moje, gdy mówiono o nich: Lud to Pański jest, a z ziemie jego wyszli.

21

Et pepérci nómini sancto meo, quod pollúerat domus Israel in géntibus, ad quas ingréssi sunt. I sfolgowałem imieniu świętemu memu, które był zmazał dom Izraelów między narody, do których weszli.

22

Idcírco dices dómui Israel: Hæc dicit Dóminus Deus: Non propter vos ego fáciam, domus Israel, sed propter nomen sanctum meum, quod polluístis in géntibus, ad quas intrástis. Przeto powiesz domowi Izraelowemu. To mówi Pan Bóg: Nie dla was ja uczynię, domie Izraelów, ale dla imienia mego świętego, któreście zmazali między narody, do którycheście weszli:

23

Et sanctificábo nomen meum magnum, quod pollútum est inter gentes, quod polluístis in médio eárum: ut sciant gentes quia ego Dóminus, ait Dóminus exercítuum, cum sanctificátus fúero in vobis coram eis. I poświęcę imię moje wielkie, które zmazane jest między narody, któreście zmazali w pośrodku ich: aby poznali narodowie, żem ja Pan, mówi Pan zastępów, gdy się poświęcę wami przed nimi.

24

Tollam quippe vos de géntibus, et congregábo vos de univérsis terris, et addúcam vos in terram vestram. Bo zabiorę was z narodów, i zgromadzę was ze wszystkich ziem, i przywiodę was do ziemie waszej.

25

Et effúndam super vos aquam mundam, et mundabímini ab ómnibus inquinaméntis vestris, et ab univérsis idólis vestris mundábo vos. I wyleję na was wodę czystą, i będziecie oczyścieni od wszech nieczystot waszych, i od wszech bałwanów waszych oczyścię was.

26

Et dabo vobis cor novum, et spíritum novum ponam in médio vestri: et áuferam cor lapídeum de carne vestra, et dabo vobis cor cárneum. I dam wam serce nowe, i ducha nowego położę w pośród was, a wyjmę serce kamienne, z ciała waszego, i dam wam serce mięsne.

27

Et spíritum meum ponam in médio vestri: et fáciam ut in præcéptis meis ambulétis, et iudícia mea custodiátis et operémini. A ducha mego położę w pośrodku was: a uczynię, żebyście w przykazaniach moich chodzili, i sądów moich strzegli, i czynili.

28

Et habitábitis in terra, quam dedi pátribus vestris: et éritis mihi in pópulum, et ego ero vobis in Deum. I będziecie mieszkać w ziemi, którąm dał ojcom waszym, i będziecie mi ludem, a ja wam będę Bogiem.

29

Et salvábo vos ex univérsis inquinaméntis vestris: et vocábo fruméntum, et multiplicábo illud, et non impónam vobis famem. I zbawię was wszech nieczystot waszych: a przyzowę zboża, i rozmnożę je, a nie włożę na was głodu.

30

Et multiplicábo fructum ligni, et genímina agri, ut non portétis ultra oppróbrium famis in géntibus. I rozmnożę owoc drzew, i urodzaje polne, żebyście nie nosili więcej hańby głodu między narody.

31

Et recordabímini viárum vestrárum pessimárum, studiorúmque non bonórum: et displicébunt vobis iniquitátes vestræ, et scélera vestra. I wspomniecie na drogi wasze złośliwe, i na sprawy nie dobre: i omierzną wam nieprawości wasze, i niecnoty wasze.

32

Non propter vos ego fáciam, ait Dóminus Deus, notum sit vobis: confundímini, et erubéscite super viis vestris, domus Israel. Nie dla was ja uczynię, mówi Pan Bóg, niech wam wiadomo będzie: wstydajcie się a sromajcie się za drogi wasze, domie Izraelów.

33

Hæc dicit Dóminus Deus: In die, qua mundávero vos ex ómnibus iniquitátibus vestris, et inhabitári fécero urbes, et instaurávero ruinósa, To mówi Pan Bóg: W dzień, którego was oczyścię ze wszech nieprawości waszych, a uczynię, że będą mieszkać w mieściech, i znowu zbuduję rozwaliny,

34

et terra desérta fúerit excúlta, quæ quondam erat desoláta in óculis omnis viatóris, A ziemia spustoszała będzie sprawiona, która była pierwej spustoszona przed oczyma każdego podróżnego,

35

dicent: Terra illa incúlta facta est ut hortus voluptátis: et civitátes desértæ, et destitútæ atque suffóssæ, munítæ sedérunt. Rzekną: Ziemia ona niesprawna, stała się jako ogród rozkoszny: a miasta puste opuszczone, i wywrócone, usiadły obronne.

36

Et scient gentes quæcúmque derelíctæ fúerint in circúitu vestro, quia ego Dóminus ædificávi dissipáta, plantavíque incúlta, ego Dóminus locútus sim, et fécerim. I poznają narodowie, którzykolwiek zostaną około was, że ja Pan zbudowałem rozwalone, i nasadziłem niesprawione, ja Pan mówiłem i uczyniłem.

37

Hæc dicit Dóminus Deus: Adhuc in hoc invénient me domus Israel, ut fáciam eis: multiplicábo eos sicut gregem hóminum, To mówi Pan Bóg: Jeszcze w tem najdą mię dom Izraelów, że im uczynię: Rozmnożę je jako trzodę ludzi,

38

ut gregem sanctum, ut gregem Ierúsalem in solemnitátibus eius: sic erunt civitátes desértæ, plenæ grégibus hóminum: et scient quia ego Dóminus. Jako trzodę świętą, jako trzodę Jeruzalem, na święta uroczyste jego: Tak będą miasta spustoszone, napełnione trzodami ludzi: a poznają, żem ja Pan.

1

Facta est super me manus Dómini, et edúxit me in spíritu Dómini: et dimísit me in médio campi qui erat plenus óssibus: Stała się nademną ręka Pańska, i wyprowadził mię w duchu Pańskim: i postawił mię w pośród pola, które było pełne kości.

2

et circumdúxit me per ea in gyro: erant autem multa valde super fáciem campi, siccáque veheménter. I obwiódł mię po nich w około, a było ich barzo wiele po polu, i barzo suchych.

3

Et dixit ad me: Fili hóminis, putásne vivent ossa ista? Et dixi: Dómine Deus, tu nosti. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, mniemasz, że żyć będą te kości? I rzekłem: Panie Boże, ty wiesz.

4

Et dixit ad me: Vaticináre de óssibus istis, et dices eis: Ossa árida audíte verbum Dómini. I rzekł do mnie: Prorokuj o tych kościach: i rzeczesz im: Kości suche słuchajcie słowa Pańskiego.

5

Hæc dicit Dóminus Deus óssibus his: Ecce ego intromíttam in vos spíritum, et vivétis. To mówi Pan Bóg tym kościom: Oto ja wpuszczę w was ducha, i żyć będziecie.

6

Et dabo super vos nervos, et succréscere fáciam super vos carnes, et superexténdam in vobis cutem: et dabo vobis spíritum, et vivétis, et sciétis quia ego Dóminus. I dam na was żyły, i uczynię, że poroście na was mięso, a powlokę was skórą, i dam wam ducha, i żyć będziecie, a poznacie, żem ja Pan.

7

Et prophetávi sicut præcéperat mihi: factus est autem sónitus, prophetánte me, et ecce commótio: et accessérunt ossa ad ossa, unumquódque ad iunctúram suam. I prorokowałem jako mi był rozkazał: i stał się szum, gdym ja prorokował, a oto poruszenie, i przystąpiły kości do kości, każda do stawu swego.

8

Et vidi, et ecce super ea nervi, et carnes ascendérunt: et exténta est in eis cutis désuper, et spíritum non habébant. I ujrzałem, a ono po nich żyły, i ciało wstąpiło: i rozciągnęła się na nich skóra po wierzchu, a ducha nie miały.

9

Et dixit ad me: Vaticináre ad spíritum, vaticináre fili hóminis, et dices ad spíritum: Hæc dicit Dóminus Deus: A quátuor ventis veni spíritus, et insúffla super interféctos istos, et revivíscant. I rzekł do mnie: Prorokuj do ducha, prorokuj synu człowieczy, a rzeczesz do ducha: To mówi Pan Bóg: Od czterzech wiatrów przyjdzi duchu, a natchnij te pobite, a niech ożyją.

10

Et prophetávi sicut præcéperat mihi: et ingréssus est in ea spíritus, et vixérunt: steterúntque super pedes suos, exércitus grandis nimis valde. I prorokowałem jako mi był rozkazał: i przyszedł w nie duch, a ożyły: i stanęły na nogach swych, wojsko wielkie barzo wielce.

11

Et dixit ad me: Fili hóminis, ossa hæc univérsa, domus Israel est: ipsi dicunt: Aruérunt ossa nostra, et périit spes nostra, et abscíssi sumus. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, kości te wszystkie sąć dom Izraelski: oni mówią: Wyschły kości nasze, i zginęła nadzieja nasza, i jesteśmy odcięci.

12

Proptérea vaticináre, et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego apériam túmulos vestros, et edúcam vos de sepúlcris vestris pópulus meus: et indúcam vos in terram Israel. Przeto prorokuj, a mów do nich: To mówi Pan Bóg: Oto ja otworzę groby wasze, a wywiodę was z grobów waszych, ludu mój: i wwiodę was do ziemie Izraelskiej.

13

Et sciétis quia ego Dóminus, cum aperúero sepúlcra vestra, et edúxero vos de túmulis vestris pópule meus: A poznacie, żem ja Pan, gdy otworzę groby wasze, i wywiodę was z grobów waszych, ludu mój.

14

et dédero spíritum meum in vobis, et vixéritis, et requiéscere vos fáciam super humum vestram: et sciétis quia ego Dóminus locútus sum, et feci, ait Dóminus Deus. I gdy dam ducha mego w was, i gdy ożywiecie, i gdy wam dam odpoczynąć w ziemi waszej: a doznacie, że ja Pan mówiłem, i uczyniłem, mówi Pan Bóg.

15

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

16

Et tu fili hóminis sume tibi lignum unum, et scribe super illud: Iudæ, et filiórum Israel sociórum eius: et tolle lignum álterum, et scribe super illud: Ioseph ligno Ephraim, et cunctæ dómui Israel sociorúmque eius. A ty synu człowieczy, weźmi sobie drewno jedno, a napisz na niem: Judy, i synów Izraelowych towarzyszów jego: i weźmi drewno drugie, a napisz na niem: Józefowi drzewu Ephraimowemu, i wszystkiemu domowi Izraelowemu, i towaszyszów jego.

17

Et adiúnge illa unum ad álterum tibi in lignum unum: et erunt in uniónem in manu tua. I złóż je, jedno do drugiego sobie w jedno drewno: i będą na zjednoczenie w ręce twojej.

18

Cum autem díxerint ad te fílii pópuli tui, loquéntes: Nonne índicas nobis quid in his tibi velis? A gdy rzeką do ciebie synowie ludu twego, mówiąc: Izali nam nie oznajmisz co przez to znaczysz?

19

loquéris ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego assúmam lignum Ioseph, quod est in manu Ephraim, et tribus Israel, quæ sunt ei adiúnctæ, et dabo eas páriter cum ligno Iuda, et fáciam eas in lignum unum: et erunt unum in manu eius. Będziesz mówił do nich: To mówi Pan Bóg: Oto ja wezmę drewno Józefowe, które jest w ręce Ephraim, i pokolenia Izraelowe, które z nim są złączone, i dam je wespół z drewnem Judy, i uczynię je drewnem jednem: i będą jedno w ręce jego.

20

Erunt autem ligna, super quæ scrípseris in manu tua, in óculis eórum. A będą drewna, na których napiszesz w ręce twej przed ich oczyma.

21

Et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego assúmam fílios Israel de médio natiónum, ad quas abiérunt: et congregábo eos úndique, et addúcam eos ad humum suam. I rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Oto ja wezmę syny Izraelowe z pośrodku narodów, do których zaszli: i zgromadzę je zewsząd, a przywiodę je do ziemie ich,

22

Et fáciam eos in gentem unam in terra in móntibus Israel, et rex unus erit ómnibus ímperans: et non erunt ultra duæ gentes, nec dividéntur ámplius in duo regna. I uczynię je narodem jednym w ziemi na górach Izraelskich, i król jeden będzie wszystkim rozkazujący: a nie będą dalej dwa narodowie, ani się więcej dzielić będą na dwoje królestwo.

23

Neque polluéntur ultra in idólis suis, et abominatiónibus suis, et cunctis iniquitátibus suis: et salvos eos fáciam de univérsis sédibus, in quibus peccavérunt, et emundábo eos: et erunt mihi pópulus, et ego ero eis Deus. Ani się więcej mazać będą bałwany swemi, i obrzydłościami swemi, i wszemi nieprawościami swemi: i wybawię je ze wszech mieszkań, na których grzeszyli, i oczyścię je: i będą mi ludem, a ja im będę Bogiem.

24

Et servus meus David rex super eos, et pastor unus erit ómnium eórum: in iudíciis meis ambulábunt, et mandáta mea custódient, et fácient ea. A sługa mój Dawid królem nad nimi, i pasterz jeden będzie ich wszystkich: w sądziech moich chodzić będą, i przykazania mego przestrzegać, i czynić je będą.

25

Et habitábunt super terram, quam dedi servo meo Iacob, in qua habitavérunt patres vestri: et habitábunt super eam ipsi, et fílii eórum, et fílii filiórum eórum, usque in sempitérnum: et David servus meus princeps eórum in perpétuum. I będą mieszkać na ziemi, którąm dał słudze memu Jakóbowi, w której mieszkali ojcowie waszy: i będą na niej mieszkać sami i synowie ich, i synowie synów ich, aż na wieki: a Dawid sługa mój książęciem ich na wieki.

26

Et percútiam illis fœdus pacis: pactum sempitérnum erit eis: et fundábo eos, et multiplicábo, et dabo sanctificatiónem meam in médio eórum in perpétuum. I uczynię z nimi przymierze pokoju, przymierze wieczne będzie im: i ugruntuję je, i rozmnożę, i dam świątynię moję w pośrodku ich na wieki.

27

Et erit tabernáculum meum in eis: et ero eis Deus, et ipsi erunt mihi pópulus. I będzie przybytek mój między nimi, a będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.

28

Et scient gentes quia ego Dóminus sanctificátor Israel, cum fúerit sanctificátio mea in médio eórum in perpétuum. I poznają narodowie, żem ja Pan poświęcający Izraela, gdy będzie świątynia moja w pośrodku ich na wieki.

1

Et factus est sermo Dómini ad me, dicens: I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:

2

Fili hóminis pone fáciem tuam contra Gog, terram Magog, príncipem cápitis Mosoch et Thubal: et vaticináre de eo, Synu człowieczy, postaw oblicze swe przeciw Gog, ziemi Magog, książęciu głowy Mosoch i Thubal: a prorokuj o nim,

3

et dices ad eum: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego ad te Gog príncipem cápitis Mosoch et Thubal. I rzeczesz do niego: To mówi Pan Bóg: Oto ja do ciebie Gog, ksiażęcia głowy Mosoch i Thubal,

4

Et circúmagam te, et ponam frenum in maxíllis tuis: et edúcam te, et omnem exércitum tuum, equos et équites vestítos lorícis univérsos, multitúdinem magnam, hastam et clýpeum arripiéntium et gládium. I będę cię obracał, i włożę wędzidło na czeluści twoje: i wywiodę cię, i wszystko wojsko twoje, konie, i jezdne ubrane w pancerze wszystkie, mnóstwo wielkie porywających kopiją, i tarcz, i miecze.

5

Persæ, Æthíopes, et Líbyes cum eis, omnes scutáti et galeáti. Persowie, Ethyopianie, i Libianie z nimi, wszyscy z tarczami i w przyłbicach,

6

Gomer et univérsa ágmina eius, domus Thogórma, látera aquilónis, et totum robur eius, populíque multi tecum. Gomer, i wszystkie ufy jego, dom Thogormy, strony północne, i wszystka siła jego, i narodowie mnodzy z tobą.

7

Prǽpara, et ínstrue te, et omnem multitúdinem tuam, quæ coacerváta est ad te: et esto eis in præcéptum. Spraw się, a zgotuj się, i wszystko mnóstwo twoje, które się zgromadziło do ciebie, a bądź im za przykazanie.

8

Post dies multos visitáberis: in novíssimo annórum vénies ad terram, quæ revérsa est a gládio, et congregáta est de pópulis multis ad montes Israel, qui fuérunt desérti iúgiter: hæc de pópulis edúcta est, et habitábunt in ea confidénter univérsi. Po długim czasie nawiedzon będziesz: w ostateczne lata wnidziesz do ziemie, która się wróciła od miecza, a zebrana jest z ludzi mnogich na góry Izraelskie, które były puste ustawicznie: ta z narodów jest wywiedzona i będą mieszkać w niej bezpiecznie wszyscy.

9

Ascéndens autem quasi tempéstas vénies, et quasi nubes, ut opérias terram tu, et ómnia ágmina tua, et pópuli multi tecum. A wstępując jako burza przyjdziesz, i jako obłok, abyś zasłonił ziemię ty i wszystkie ufy twoje, i narodów wiele z tobą.

10

Hæc dicit Dóminus Deus: In die illa, ascéndent sermónes super cor tuum, et cogitábis cogitatiónem péssimam: Oto mówi Pan Bóg: Onego dnia wstąpią mowy na serce twoje, i umyślisz myśl barzo zła.

11

et dices: Ascéndam ad terram absque muro: véniam ad quiescéntes, habitantésque secúre: hi omnes hábitant sine muro, vectes, et portæ non sunt eis: I rzeczesz: Wtargnę do ziemie bez muru, przyjdę na spokojne a mieszkające bezpiecznie: Ci wszyscy mieszkają bez muru, a zawór i broni nie mają.

12

ut dirípias spólia, et invádas prædam: ut ínferas manum tuam super eos, qui desérti fúerant, et póstea restitúti, et super pópulum, qui est congregátus ex géntibus, qui possidére cœpit, et esse habitátor umbilíci terræ. Abyś zdzierał lupy, i przypadał na korzyści: abyś ściągnął rękę twoję na te, którzy spustoszeni byli, a potem przywróceni, i na lud który jest zebrany z narodów, który począł posiadać i być obywatelem środku ziemie.

13

Saba, et Dedan, et negotiatóres Tharsis, et omnes leónes eius dicent tibi: Numquid ad suménda spólia tu venis? ecce ad diripiéndam prædam congregásti multitúdinem tuam, ut tollas argéntum, et aurum, et áuferas supelléctilem, atque substántiam, et dirípias manúbias infinítas. Saba i Dedan, i kupcy Tharsis, i wszyscy lwi jej rzeką tobie: Izali na branie łupów ty idziesz? oto na rozchwytanie korzyści zebrałeś mnóstwo twoje, abyś zabrał srebro i złoto, i wyniósł statek i majętność, ażebyś złupił łupy niezliczone,

14

Proptérea vaticináre fili hóminis, et dices ad Gog: Hæc dicit Dóminus Deus: Numquid non in die illo, cum habitáverit pópulus meus Israel confidénter, scies? Przeto prorokuj synu człowieczy: a mów do Gog: To mówi Pan Bóg: Aza nie onego dnia, gdy będzie mieszkał lud mój Izraelski bezpiecznie, wiedzieć będziesz?

15

Et vénies de loco tuo a latéribus aquilónis, tu et pópuli multi tecum, ascensóres equórum univérsi, cœtus magnus, et exércitus véhemens. I przyjdziesz z miejsca twego, z stron północnych, ty i narodów wiele z tobą wsiadający na konie wszyscy, lud wielki, i wojsko gwałtowne.

16

Et ascéndes super pópulum meum Israel quasi nubes, ut opérias terram. In novíssimis diébus eris, et addúcam te super terram meam: ut sciant gentes me, cum sanctificátus fúero in te in óculis eórum, o Gog. I przyciągniesz na lud mój Izraelski jako obłok, abyś pokrył ziemię. W ostateczne dni będziesz, i przywiodę cię do ziemie mojej: żeby mię poznali narodowie, gdy będę poświęcon w tobie przed oczyma ich, o Gog.

17

Hæc dicit Dóminus Deus: Tu ergo ille es, de quo locútus sum in diébus antíquis in manu servórum meórum prophetárum Israel, qui prophetavérunt in diébus illórum témporum, ut addúcerem te super eos. To mówi Pan Bóg: Tyś tedy jest on, o którymem mówił czasów dawnych w ręce sług moich proroków Izraelskich, którzy prorokowali we dni onych czasów, żem cię miał przywieść na nie.

18

Et erit in die illa, in die advéntus Gog super terram Israel, ait Dóminus Deus, ascéndet indignátio mea in furóre meo. I będzie w on dzień, w dzień przyszcia Gog na ziemię Izraelską, mówi Pan Bóg? wstąpi rozgniewanie moje w zapalczywości mojej.

19

Et in zelo meo, in igne iræ meæ locútus sum. Quia in die illa erit commótio magna super terram Israel: A w rzewniwości mojej, w ogniu gniewu mego mówiłem. Bo dnia onego będzie wielki rozruch w ziemi Izraelskiej.

20

et commovebúntur a fácie mea pisces maris, et vólucres cæli, et béstiæ agri, et omne réptile, quod movétur super humum, cunctíque hómines, qui sunt super fáciem terræ: et subverténtur montes, et cadent sepes, et omnis murus córruet in terram. I poruszą się od oblicza mego ryby morskie, i ptastwo powietrzne, i zwierz polny, i wszelki płaz, który się rusza po ziemi, i wszyscy ludzie, którzy są na obliczu ziemi, i poprzewracają się góry, i poupadają płoty, i każdy mur na ziemię upadnie.

21

Et convocábo advérsus eum in cunctis móntibus meis gládium, ait Dóminus Deus: gládius uniuscuiúsque in fratrem suum dirigétur. I zwołani przeciwko niemu ze wszystkich gór moich miecz, mówi Pan Bóg: miecz każdego obróci się na brata jego.

22

Et iudicábo eum peste, et sánguine, et imbre veheménti, et lapídibus imménsis: ignem, et sulphur pluam super eum, et super exércitum eius, et super pópulos multos, qui sunt cum eo. A osądzę go morem, i krwią, i deszczem gwałtownym, i kamieniem wielkim: ogniem i siarka dżdżyć będę nań i na wojsko jego, i na narodów wiele, które są z nim.

23

Et magnificábor, et sanctificábor, et notus ero in óculis multárum géntium: et scient quia ego Dóminus. I uwielmożę się, i poświęcę się: a znajomy będę przed oczyma wiela narodów, i poznają, żem ja Pan.

1

Tu autem fili hóminis vaticináre advérsum Gog, et dices: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce ego super te Gog príncipem cápitis Mosoch et Thubal: A ty synu człowieczy prorokuj przeciw Gog, i rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Owo ja do ciebie Gog, książęcia głowy Mosoch i Thubal.

2

et circúmagam te, et edúcam te, et ascéndere te fáciam de latéribus aquilónis: et addúcam te super montes Israel. I obracać się będę, i wywiodę cię, i uczynię, że wyciągniesz z stron północnych, a przywiodę cię na góry Izraelskie.

3

Et percútiam arcum tuum in manu sinístra tua, et sagíttas tuas de manu déxtera tua deíciam. I wytracę łuk twój w lewej ręce twojej, i strzały twoje z prawej ręki twej wyrzucę.

4

Super montes Israel cades tu, et ómnia ágmina tua, et pópuli tui, qui sunt tecum: feris, ávibus, omníque volátili, et béstiis terræ dedi te ad devorándum. Na górach Izraelskich upadniesz ty i wszystkie ufy twoje, i lud twój, który jest z tobą: zwierzom, ptakom i wszem latającym, i zwierzowi ziemskiemu dałem cię na pożarcie.

5

Super fáciem agri cades: quia ego locútus sum, ait Dóminus Deus. Na obliczu pola upadniesz: bom ja rzekł, mówi Pan Bóg.

6

Et immíttam ignem in Magog, et in his, qui hábitant in ínsulis confidénter: et scient quia ego Dóminus. I puszczę ogień na Magog, i na te, którzy mieszkają na wyspach bezpiecznie: a poznają, żem ja Pan.

7

Et nomen sanctum meum notum fáciam in médio pópuli mei Israel, et non pólluam nomen sanctum meum ámplius: et scient gentes quia ego Dóminus sanctus Israel. A imię święte moje oznajmię w pośrodku ludu mego Izraelskiego, a nie zmazę więcej imienia mego świętego: i poznają narodowie, żem ja Pan święty Izraelski.

8

Ecce venit, et factum est, ait Dóminus Deus: hæc est dies, de qua locútus sum. Oto przyszedł, i stało się, mówi Pan Bóg: Tenci jest dzień, o którymem mówił.

9

Et egrediéntur habitatóres de civitátibus Israel, et succéndent et combúrent arma, clýpeum, et hastas, arcum, et sagíttas, et báculos mánuum, et contos: et succéndent ea igni septem annis. I będą wychodzić obywatele z miast Izraelskich, i palić będą, spalą oręża, tarcz, i drzewca, łuk, i strzały, i kije ręczne, i włócznie: będą je palić ogniem siedm lat.

10

Et non portábunt ligna de regiónibus, neque succídent de sáltibus: quóniam arma succéndent igni, et deprædabúntur eos, quibus prædæ fúerant, et dirípient vastatóres suos, ait Dóminus Deus. A nie będą nosić drew z pola, ani rąbać z lasów: bo oręże palić będą ogniem, a złupią te, którym były łupem: I rozchwycą rozchwytacze swe, mówi Pan Bóg.

11

Et erit in die illa: dabo Gog locum nominátum sepúlcrum in Israel: vallem viatórum ad oriéntem maris, quæ obstupéscere fáciet prætereúntes: et sepélient ibi Gog, et omnem multitúdinem eius, et vocábitur vallis multitúdinis Gog. I będzie onego dnia: dam Gog miejsce mianowane za grób w Izraelu: dolinę podróżnych na wschód morza, która uczyni, że się zdumieją i mijający: a pogrzebą tam Gog i wszystkie zgraje jego, i będzie nazwana doliną mnóstwa Gog.

12

Et sepélient eos domus Israel, ut mundent terram septem ménsibus. A pogrzebą je dom Izraelów, aby oczyścili ziemie, przez siedm miesięcy.

13

Sepéliet autem eum omnis pópulus terræ: et erit eis nomináta dies, in qua glorificátus sum, ait Dóminus Deus. A pogrzebie go wszystek lud ziemie, i będzie im sławny dzień, któregom się wsławił, mówi Pan Bóg.

14

Et viros iúgiter constítuent lustrántes terram, qui sepéliant, et requírant eos, qui remánserant super fáciem terræ, ut emúndent eam: post menses autem septem quǽrere incípient. I męże ustawicznie postanawiać będą, przeglądające ziemię, którzyby grzebli i szukali tych, którzy byli pozostali na obliczu ziemie, aby ją oczyścili: a po siedmi miesiącach szukać poczną.

15

Et circuíbunt peragrántes terram: cumque víderint os hóminis, státuent iuxta illud títulum, donec sepéliant illud pollinctóres in valle multitúdinis Gog. I obejdą przechodzący po ziemi: a ujrzawszy kość człowieczą postawią podle niej słup aż ją pogrzebą grabarze w dolinie mnóstwa Gog.

16

Nomen autem civitátis Amona, et mundábunt terram. A imię miasta Ammona, i oczyścią ziemię.

17

Tu ergo fili hóminis, hæc dicit Dóminus Deus: Dic omni vólucri, et univérsis ávibus, cunctísque béstiis agri: Conveníte, properáte, concúrrite úndique ad víctimam meam, quam ego ímmolo vobis, víctimam grandem super montes Israel: ut comedátis carnem, et bibátis sánguinem. A tak ty synu człowieczy, to mówi Pan Bóg: Mów wszemu latającemu, i wszystkim ptakom, i wszemu zwierzowi polnemu: Zejdźcie się, spieszcie się, zbieżcie się zewsząd na rzeź moję, którą ja wam rzężę, rzeź wielką na górach Izraelskich: żebyście jedli mięso, a krew pili.

18

Carnes fórtium comedétis, et sánguinem príncipum terræ bibétis: aríetum, et agnórum, et hircórum, taurorúmque, et altílium, et pínguium ómnium. Mięso mocarzów jeść będziecie, a krew książąt ziemskich pić będziecie: baranów, i jagniąt, i kozłów, i byków, i karmnych, i wszech tłustych.

19

Et comedétis ádipem in saturitátem, et bibétis sánguinem in ebrietátem, de víctima, quam ego immolábo vobis: I najecie się tłustości do sytości, a pić będziecie krew do upicia, z rzezi, której ja narzeżę wara:

20

et saturabímini super mensam meam de equo, et équite forti, et de univérsis viris bellatóribus, ait Dóminus Deus. I nasycicie się u stołu mojego koni, i jezdnych mocnych, i wszech mężów walecznych, mówi Pan Bóg.

21

Et ponam glóriam meam in géntibus: et vidébunt omnes gentes iudícium meum, quod fécerim, et manum meam, quam posúerim super eos. I położę sławę moję między narody: i ujrzą wszyscy narodowie sąd mój, którym uczynił, i rękę moję, którąm na nie włożył.

22

Et scient domus Israel quia ego Dóminus Deus eórum, a die illa et deínceps. A poznają domy Izraelów, żem ja Pan Bóg ich odednia onego, i na potem.

23

Et scient gentes quóniam in iniquitáte sua capta sit domus Israel, eo quod derelíquerint me, et abscónderim fáciem meam ab eis: et tradíderim eos in manus hóstium, et cecíderint in gládio univérsi. I poznają narodowie, że w nieprawości swej był pojman dom Izraelów, dla tego że mię opuścili: i zakryłem oblicze moje od nich: i podałem je w ręce nieprzyjaciół, i wszyscy polegli od miecza.

24

Iuxta immundítiam eórum, et scelus feci eis, et abscóndi fáciem meam ab illis. Według nieczystoty ich, a złości uczyniłem im, i zakryłem oblicze moje od nich.

25

Proptérea hæc dicit Dóminus Deus: Nunc redúcam captivitátem Iacob, et miserébor omnis domus Israel, et assúmam zelum pro nómine sancto meo. Przeto to mówi Pan Bóg: Teraz przywrócę pojmanie Jakóbowe, i zmiłuję się nad wszystkim domem Izraelowym: i wezmę rzewniwość dla imienia mego świętego.

26

Et portábunt confusiónem suam, et omnem prævaricatiónem, qua prævaricáti sunt in me, cum habitáverint in terra sua confidénter, néminem formidántes: I poniosą sromotę swą, i wszelaki występek, którym występowali przeciwko mnie, gdy mieszkać będą w ziemi swej bezpiecznie, nikogo się nie bojąc:

27

et redúxero eos de pópulis, et congregávero de terris inimicórum suórum, et sanctificátus fúero in eis, in óculis géntium plurimárum. A gdy je wrócę z narodów, a zgromadzę je z ziem nieprzyjaciół ich, a poświęcon będę w nich przed oczyma wielu narodów:

28

Et scient quia ego Dóminus Deus eórum, eo quod transtúlerim eos in natiónes, et congregáverim eos super terram suam, et non derelíquerim quemquam ex eis ibi. I poznają, żem ja Pan Bóg ich, przeto żem je przeniósł do narodów: i zebrał je do ziemie ich, a nie zostawiłem tam żadnego z nich.

29

Et non abscóndam ultra fáciem meam ab eis, eo quod effúderim spíritum meum super omnem domum Israel, ait Dóminus Deus. I nie zakryję więcej oblicza mego od nich, dla tego, żem wylał ducha mego na wszystek dom Izraelów, mówi Pan Bóg.

1

In vigésimo quinto anno transmigratiónis nostræ, in exórdio anni, décima mensis, quartodécimo anno postquam percússa est cívitas: in ipsa hac die, facta est super me manus Dómini, et addúxit me illuc. Dwudziestego i piątego roku zaprowadzenia naszego, na początku roku, dziesiątego dnia miesiąca, czternastego roku potem jako zburzone jest miasto: tegoż samego dnia stała się nademną ręka Pańska, i przywiódł mię tam.

2

In visiónibus Dei addúxit me in terram Israel, et dimísit me super montem excélsum nimis: super quem erat quasi ædifícium civitátis vergéntis ad austrum. W widzeniach Boskich przywiódł mię do ziemie Izraelskiej, i zostawił mię na górze barzo wysokiej: na której było jakoby budowanie miasta leżącego ku południu.

3

Et introdúxit me illuc: et ecce vir, cuius erat spécies quasi spécies æris, et funículus líneus in manu eius, et cálamus mensúræ in manu eius: stabat autem in porta. I wwiódł mię tam: a oto mąż, którego kształt był jako kształt miedzi, a sznur lniany w ręce jego, i trzcina miary w ręce jego, a stał w bramie.

4

Et locútus est ad me idem vir: Fili hóminis vide óculis tuis, et áuribus tuis audi, et pone cor tuum in ómnia, quæ ego osténdam tibi: quia ut ostendántur tibi addúctus es huc: annúntia ómnia, quæ tu vides, dómui Israel. I mówił do mnie tenże mąż: Synu człowieczy, patrz oczyma swemi, i uszyma swemi słuchaj, a przyłóż serce swe do wszystkiego co ja ukażę tobie: bo abyć to ukazano, jesteś tu przywiedzion: oznajmi wszystko co ty widzisz domowi Izraelowemu.

5

Et ecce murus forínsecus in circúitu domus úndique: et in manu viri cálamus mensúræ sex cubitórum, et palmo: et mensus est latitúdinem ædifícii cálamo uno, altitúdinem quoque cálamo uno. A oto mur zewnątrz około domu wszędy, a w ręce męża trzcina miary na sześć łokiet i na dłoni: i zmierzył szerokość budowania trzciną jedną, wysokość też trzciną jedną.

6

Et venit ad portam, quæ respiciébat viam orientálem, et ascéndit per gradus eius: et mensus est limen portæ cálamo uno latitúdinem, id est, limen unum cálamo uno in latitúdine. I przyszedł do bramy, która patrzała ku drodze wschodniej, i wstąpił po wschodach jej, i wymierzył próg bramy trzciną jedną szerz, to jest próg jeden trzciną jedną na szerzą.

7

Et thálamum uno cálamo in longum, et uno cálamo in latum: et inter thálamos, quinque cúbitos. I komorę trzciną jedną na dłuż, a trzciną jedną na szerzą: a między komorami pięć łokiet.

8

Et limen portæ, iuxta vestíbulum portæ intrínsecus, cálamo uno. A próg bramy wedle przysionka bramy wewnątrz trzciną jedną.

9

Et mensus est vestíbulum portæ octo cubitórum, et frontem eius duóbus cúbitis: vestíbulum autem portæ erat intrínsecus. I wymierzył przysionek bramy na ośm łokci, a czoło jego na dwa łokcie: a przysionek bramy był wewnątrz.

10

Porro thálami portæ ad viam orientálem, tres hinc et tres inde: mensúra una trium, et mensúra una fróntium ex utráque parte. A komory bramy ku drodze wschodniej trzy ztąd, a trzy z onąd, miara jedna trzech, i miara jedna czół z obu stron.

11

Et mensus est latitúdinem líminis portæ decem cubitórum, et longitúdinem portæ trédecim cubitórum: I wymierzył szerzą progu bramy, dziesiącią łokiet, a dłużą bramy trzynaście łokiet:

12

et márginem ante thálamos, cúbiti uníus: et cúbitus unus finis utrínque: thálami autem sex cubitórum erant hinc et inde. A kraj przed komorami na jeden łokieć a łokieć drugi końca z obu stron: a komory na sześć łokiet były ztąd i z owąd.

13

Et mensus est portam a tecto thálami usque ad tectum eius, latitúdinem vigínti quinque cubitórum: óstium contra óstium. Mierzył też bramę od dachu komory, aż do dachu jej, szerokość na dwadzieścia i pięć łokiet: drzwi przeciw drzwiom.

14

Et fecit frontes per sexagínta cúbitos: et ad frontem átrium portæ úndique per circúitum. I uczynił czoła na sześćdziesiąt łokiet a u czoła sień bramy zewsząd w około.

15

Et ante fáciem portæ, quæ pertingébat usque ad fáciem vestíbuli portæ interióris, quinquagínta cúbitos. A przed obliczem bramy, która przychodziła aż do oblicza przysionka bramy wnętrznej, i pięćdziesiąt łokiet.

16

Et fenéstras oblíquas in thálamis, et in fróntibus eórum, quæ erant intra portam úndique per circúitum: simíliter autem erant et in vestíbulis fenéstræ per gyrum intrínsecus, et ante frontes pictúra palmárum. I okna pochodziste w komorach, i w czołach ich, które były wewnątrz bramy zewsząd w około: takież też były w przysionkach okna w około wewnątrz, a przed czołam malowanie palm.

17

Et edúxit me ad átrium extérius: et ecce gazophylácia, et paviméntum stratum lápide in átrio per circúitum: trigínta gazophylácia in circúitu paviménti. I wywiódł mię do sieni zewnętrznej, a oto skarbnice, i tło położone kamieniem w sieni w około: trzydzieści skarbnic w około tła.

18

Et paviméntum in fronte portárum, secúndum longitúdinem portárum erat inférius. A tło na czele bram według długości bram było na dole.

19

Et mensus est latitúdinem a fácie portæ inferióris usque ad frontem átrii interióris extrínsecus, centum cúbitos ad oriéntem, et ad aquilónem. I wymierzył szerokość od oblicza bramy niższej, aż do czoła sieni wnętrznej z nadworza, sto łokiet na wschód, i na północy.

20

Portam quoque, quæ respiciébat viam aquilónis átrii exterióris, mensus est tam in longitúdine, quam in latitúdine. Bramę też, która patrzyła ku drodze północnej sieni zewnętrznej, wymierzył tak na dłuż jako i na szerz.

21

Et thálamos eius tres hinc, et tres inde: et frontem eius, et vestíbulum eius secúndum mensúram portæ prióris, quinquagínta cubitórum longitúdinem eius, et latitúdinem vigínti quinque cubitórum. I komory jej trzy ztąd, a trzy z onąd: i czoło jej i przysionek jej według miary bramy pierwszej, pięćdziesiąt łokiet dłużą jej, a szerzą dwadzieścia i pięć łokiet

22

Fenéstræ autem eius, et vestíbulum, et sculptúræ secúndum mensúram portæ, quæ respiciébat ad oriéntem: et septem gráduum erat ascénsus eius, et vestíbulum ante eam. A okna jej, i przysionek, i rzezania według miary bramy, która patrzała na wschód: a na siedm stopniów było wstępowanie do niej, a przysionek przed nią.

23

Et porta átrii interióris contra portam aquilónis, et orientálem: et mensus est a porta usque ad portam centum cúbitos. A brama sieni wnętrznej przeciw bramie północnej i wschodniej, i wymierzył od bramy aż do bramy sto łokiet.

24

Et edúxit me ad viam austrálem, et ecce porta, quæ respiciébat ad austrum: et mensus est frontem eius, et vestíbulum eius iuxta mensúras superióres. I wywiódł mię na drogę południową, a oto brama? która patrzyła na południe, zmierzył czoło jej, i przysionek jej, wedle miar wyższych.

25

Et fenéstras eius, et vestíbula in circúitu, sicut fenéstras céteras: quinquagínta cubitórum longitúdine, et latitúdine vigínti quinque cubitórum. I okna jej, i przysionki w około, jako inne okna: pięćdziesiąt łokiet wzdłuż, a wszerz dwadzieścia i pięć łokiet.

26

Et in grádibus septem ascendebátur ad eam: et vestíbulum ante fores eius: et cælátæ palmæ erant, una hinc, et áltera inde, in fronte eius. A siedmią stopniów wstępowano na nie, a przysionek przede drzwiami jej: i palmy wyrzezane były, jedna ztąd, a druga z onąd, na czele jej.

27

Et porta átrii interióris in via austráli: et mensus est a porta usque ad portam in via austráli, centum cúbitos. I brania sieni wnętrznej na drodze południowej, i wymierzył od bramy aż do bramy na drodze południowej sto łokiet:

28

Et introdúxit me in átrium intérius ad portam austrálem: et mensus est portam iuxta mensúras superióres. I wwiódł mię do sieni wnętrznej do bramy południowej, i wymierzył bramę według miar wyższych.

29

Thálamum eius, et frontem eius, et vestíbulum eius eísdem mensúris: et fenéstras eius, et vestíbulum eius in circúitu, quinquagínta cúbitos longitúdinis, et latitúdinis vigínti quinque cúbitos. Komorę jej, i czoło jej, i przysionek jej temiż miarami: i okna, jej, i przysionek jej wokoło pięćdziesiąt łokiet wzdłuż, a wszerz dwadzieścia i pięć łokiet.

30

Et vestíbulum per gyrum longitúdine vigínti quinque cubitórum, et latitúdine quinque cubitórum. A przysionek w około na dłuż dwadzieścia i pięć łokiet, a na szerz pięć łokiet.

31

Et vestíbulum eius ad átrium extérius, et palmas eius in fronte: et octo gradus erant, quibus ascendebátur per eam. A przysionek jej ku sieni zewnętrznej, a palmy jej na czele: i ośm stopniów było, któremi wstępowano po niej.

32

Et introdúxit me in átrium intérius, per viam orientálem: et mensus est portam secúndum mensúras superióres. I wwiódł mię do sieni wnętrznej drogą wschodnią i wymierzył branie wedle miar przerzeczonych.

33

Thálamum eius, et frontem eius, et vestíbulum eius, sicut supra: et fenéstras eius, et vestíbula eius in circúitu, longitúdine quinquagínta cubitórum, et latitúdine vigínti quinque cubitórum. Komorę jej, i czoło jej, i przysionek jej, jako wyżej: i okna jej, i przysionki jej w około na dłużą pięćdziesiąt łokiet, a na szerzą dwadzieścia i pięć łokiet.

34

Et vestíbulum eius, id est átrii exterióris, et palmæ cælátæ in fronte eius, hinc et inde: et in octo grádibus ascénsus eius. A przysionek jej, to jest sieni zewnętrznej: a palmy wyrzezane na czele jej ztąd, i z onąd: a po ósmi stopniach wstępowanie na nie.

35

Et introdúxit me ad portam, quæ respiciébat ad aquilónem: et mensus est secúndum mensúras superióres. I wwiódł mię do bramy, która patrzyła na północy: i wymierzył według miar wyższych.

36

Thálamum eius, et frontem eius, et vestíbulum eius, et fenéstras eius per circúitum, longitúdine quinquagínta cubitórum, et latitúdine vigínti quinque cubitórum. Komorę jej, i czoło jej, i przysionek jej, i okna jej w około, na dłużą pięćdziesiąt łokiet, a na szerzą pięć i dwadzieścia łokiet.

37

Et vestíbulum eius respiciébat ad átrium extérius: et cælatúra palmárum in fronte eius, hinc et inde: et in octo grádibus ascénsus eius. A przysionek jej patrzał ku sieni zewnętrznej: i rycie palm na czele jej ztąd i z owąd: a po ósmi stopniach wstępowanie do niej.

38

Et per síngula gazophylácia óstium in fróntibus portárum: ibi lavábant holocáustum. A przy każdej skarbnicy drzwi na czołach bram: tam omywano całopalenie.

39

Et in vestíbulo portæ, duæ mensæ hinc, et duæ mensæ inde: ut immolétur super eas holocáustum, et pro peccáto et pro delícto. A w przysionku bramy, dwa stoły po jednej, a dwa stoły po drugiej stronie: aby ofiarowano na nich całopalenia, i za grzech, i za występ.

40

Et ad latus extérius, quod ascéndit ad óstium portæ, quæ pergit ad aquilónem, duæ mensæ: et ad latus álterum, ante vestíbulum portæ, duæ mensæ. A przy boku zewnętrznym, który wstępuje do drzwi bramy, która jest ku północy dwa stoły, a przy drugiej stronie przed przysionkiem bramy dwa stoły.

41

Quátuor mensæ hinc, et quátuor mensæ inde: per látera portæ octo mensæ erant, super quas immolábant. Cztery stoły ztąd, a cztery stoły z onąd; po bokach bramy ośm stołów było, na których ofiarowano.

42

Quátuor autem mensæ ad holocáustum de lapídibus quadris exstrúctæ, longitúdine cúbiti uníus et dimídii, et latitúdine cúbiti uníus et dimídii, et altitúdine cúbiti uníus: super quas ponant vasa, in quibus immolátur holocáustum, et víctima. A cztery stoły do całopalenia i z kamienia kwadratowego uczynione: wzdłuż na półtora łokcia, i wszerz na półtora łokcia, a na zwyż łokieć jeden: na którychby kładziono naczynie, którym ofiarują całopalenia i ofiarę.

43

Et lábia eárum palmi uníus, refléxa intrínsecus per circúitum: super mensas autem carnes oblatiónis. A kraje ich na jedne dłoń zakrzywione wewnątrz: a na stolech mięso na ofiarę.

44

Et extra portam interiórem, gazophylácia cantórum in átrio interióri, quod erat in látere portæ respiciéntis ad aquilónem: et fácies eórum contra viam austrálem, una ex látere portæ orientális, quæ respiciébat ad viam aquilónis. A przed bramą wnętrzną komory śpiewaków w sieni wnętrznej, która była w boku bramy patrzącej na północy: a oblicza ich ku drodze południowej, jedna przy boku bramy wschodniej, która patrzyła ku drodze północnej.

45

Et dixit ad me: Hoc est gazophylácium, quod réspicit viam meridiánam, sacerdótum erit, qui éxcubant in custódiis templi. I rzekł do mnie: Ta komora, która patrzy ku drodze południowej, będzie kapłańska, którzy strzegą na strażej kościelnej.

46

Porro gazophylácium, quod réspicit ad viam aquilónis, sacerdótum erit, qui éxcubant ad ministérium altáris: isti sunt fílii Sadoc, qui accédunt de fíliis Levi ad Dóminum ut minístrent ei. A komora, która patrzy ku drodze północnej, będzie dla kapłanów, którzy strzegą służby ołtarzowej. Ci są synowie Sadok, którzy przystępują z synów Lewi do Pana, aby mu służyli.

47

Et mensus est átrium longitúdine centum cubitórum, et latitúdine centum cubitórum per quadrum: et altáre ante fáciem templi. I wymierzył sień na dłużą sto łokiet, i na szerzą sto łokiet, na czterzy granie: i ołtarz przed kościołem.

48

Et introdúxit me in vestíbulum templi: et mensus est vestíbulum quinque cúbitis hinc, et quinque cúbitis inde: et latitúdinem portæ trium cubitórum hinc, et trium cubitórum inde. I wwiódł mię do przysionku kościelnego, a wymierzył przysionek pięć łokci ztąd, a pięć łokci z onąd: a szerokość bramy trzy łokcie ztąd, a trzy łokcie z onąd.

49

Longitúdinem autem vestíbuli vigínti cubitórum, et latitúdinem úndecim cubitórum, et octo grádibus ascendebátur ad eam. Et colúmnæ erant in fróntibus: una hinc, et áltera inde. Długość zaś przysionka dwanaście łokiet, a szerokość jedenaście łokiet: a po ósmi stopniach wstępowano do niej. A słupy były na czołach: jeden ztąd, a drugi z onąd.

1

Et introdúxit me in templum, et mensus est frontes: sex cúbitos latitúdinis hinc, et sex cúbitos latitúdinis inde, latitúdinem tabernáculi. I wwiódł mię do kościoła, i zmierzył czoła, sześć łokiet wszerz ztąd, a sześć łokiet z onąd, szerzą przybytku.

2

Et latitúdo portæ decem cubitórum erat: et látera portæ, quinque cúbitis hinc, et quinque cúbitis inde: et mensus est longitúdinem eius quadragínta cubitórum, et latitúdinem vigínti cubitórum. A szerokość bramy dziesięć łokiet była: a boki bramy, pięć łokiet ztąd, a pięć łokiet z onąd: i wymierzył długości jego czterdzieści łokiet, a szerokości dwadzieścia łokiet.

3

Et introgréssus intrínsecus, mensus est in fronte portæ duos cúbitos: et portam, sex cubitórum: et latitúdinem portæ septem cubitórum. A wszedszy wewnątrz wymierzył na czele bramy dwa łokcia: a bramy na sześć łokiet: a szerokość bramy siedm łokiet.

4

Et mensus est longitúdinem eius vigínti cubitórum, et latitúdinem eius vigínti cubitórum, ante fáciem templi: et dixit ad me: Hoc est sanctum sanctórum. I zmierzył długość jego dwadzieścia łokiet, a szerokości jego dwadzieścia łokiet, przed obliczem kościoła: I rzekł do mnie: To jest święte świętych.

5

Et mensus est paríetem domus sex cubitórum: et latitúdinem láteris quátuor cubitórum úndique per circúitum domus. I wymierzył ścianę domu sześć łokiet: a szerokość boku cztery łokcie zewsząd około domu.

6

Látera autem, latus ad latus, bis trigínta tria: et erant eminéntia, quæ ingrederéntur per paríetem domus, in latéribus per circúitum, ut continérent, et non attíngerent paríetem templi. A boki, bok do boku, dwa kroć trzydzieści i trzy: a były wychodzące, któreby wchodziły przez ścianę domu na bokach, w około, żeby dzierżały, a nie dotykały się ściany kościelnej.

7

Et platéa erat in rotúndum, ascéndens sursum per cóchleam, et in cœnáculum templi deferébat per gyrum: idcírco látius erat templum in superióribus: et sic de inferióribus ascendebátur ad superióra in médium. A plac był w okrąg wstępujący wzgórę kręconym wschodem, a na salę kościelną prowadził w około: przeto szerszy był kościół wzgórę: a tak ze spodku chodzono ku górze na środek.

8

Et vidi in domo altitúdinem per circúitum, fundáta látera ad mensúram cálami sex cubitórum spátio: I widziałem w domu wysokość w około, i założone boki pod miarą trzciny na sześć łokiet,

9

et latitúdinem per paríetem láteris forínsecus quinque cubitórum: et erat intérior domus in latéribus domus. A szerokość ściany pobocznej zewnątrz pięć łokiet: i był wnętrzny dom w bokach domowych.

10

Et inter gazophylácia latitúdinem vigínti cubitórum in circúitu domus úndique, A między skarbnicami szerokości dwadzieścia łokiet około domu zewsząd:

11

et óstium láteris ad oratiónem: óstium unum ad viam aquilónis, et óstium unum ad viam austrálem: et latitúdinem loci ad oratiónem, quinque cubitórum in circúitu. A drzwi boku na modlitwę: drzwi jedne ku drodze północnej, a drzwi jedne ku drodze południowej: a szerokość miejsca na modlitwę pięć łokiet w około.

12

Et ædifícium, quod erat separátum, versúmque ad viam respiciéntem ad mare, latitúdinis septuagínta cubitórum: páries autem ædifícii, quinque cubitórum latitúdinis per circúitum: et longitúdo eius nonagínta cubitórum. A budowanie, które było odłączone i obrócone ku drodze patrzącej ku morzu, wszerz siedmdziesiąt łokiet. A ściana budowania pięć łokiet na szerzą w około: a dłuż jej dziewięćdziesiąt łokiet.

13

Et mensus est domus longitúdinem, centum cubitórum: et quod separátum erat ædifícium, et paríetes eius, longitúdinis centum cubitórum. I zmierzył długość domu, sto łokiet: i budowanie, które było odłączone, i ściany jego wzdłuż sto łokiet.

14

Latitúdo autem ante fáciem domus: et eius, quod erat separátum contra oriéntem, centum cubitórum. A szerokość przed obliczem domu: i onego, które było odłączone na wschód sto łokiet.

15

Et mensus est longitúdinem ædifícii contra fáciem eius, quod erat separátum ad dorsum: éthecas ex utráque parte centum cubitórum: et templum intérius, et vestíbula átrii. I zmierzył długość budowania przeciw onemu, które było odłączone na zadzie: ganki z obu stron na sto łokiet: i kościół wnętrzny i przysionki sieni.

16

Límina, et fenéstras oblíquas, et éthecas in circúitu per tres partes, contra uniuscuiúsque limen, stratúmque ligno per gyrum in circúitu: terra autem usque ad fenéstras, et fenéstræ clausæ super óstia. Progi i okna pochodziste, i ganki w około po trzech stronach przeciwko progu każdego, i położone drzewem w koło, w okrąg: a ziemia aż do okien, a okna zamknione nade drzwiami.

17

Et usque ad domum interiórem, et forínsecus per omnem paríetem in circúitu, intrínsecus et forínsecus, ad mensúram. I aż do domu wnętrznego, i z nadworza po każdej ścienie w około wewnątrz, i zewnątrz, podług miary.

18

Et fabrefácta chérubim et palmæ: et palma inter cherub et cherub, duásque fácies habébat cherub. I uczynione Cheruby i palmy: a palma między Cherubem a Cherubem, a dwoje oblicze miał Cherub.

19

Fáciem hóminis iuxta palmam ex hac parte, et fáciem leónis iuxta palmam ex ália parte: expréssam per omnem domum in circúitu. Oblicze człowiecze podle palmy z tej strony, a oblicze lwie podle palmy z drugiej strony wyrażone po wszystkim domu w około.

20

De terra usque ad superióra portæ, chérubim, et palmæ cælátæ erant in paríete templi. Od ziemie aż do wierzchu drzwi Cherubini, i palmy wyrażone były na ścienie kościelnej.

21

Limen quadrángulum, et fácies sanctuárii, aspéctus contra aspéctum. Próg na cztery granie, a oblicze świątynie, wejrzenie przeciwko wejrzeniu.

22

Altáris lígnei trium cubitórum altitúdo, et longitúdo eius duórum cubitórum: et ánguli eius, et longitúdo eius, et paríetes eius lígnei. Et locútus est ad me: Hæc est mensa coram Dómino. Ołtarza drzewianego wysokość na trzy łokcie: a długość jego na dwa łokcie, a węgły jego, i długość jego, i ściany jego drzewiane. I mówił do mnie: Toć jest stół przed Panem.

23

Et duo óstia erant in templo, et in sanctuário. A dwoje drzwi były w kościele i w światyniej.

24

Et in duóbus óstiis ex utráque parte bina erant ostíola, quæ in se ínvicem plicabántur: bina enim óstia erant ex utráque parte ostiórum. A we dwojgu drzwi z obudwu stron dwoje drzwiczki były, które się społem zwierały: bo dwoje drzwi było z obojej strony wrót.

25

Et cæláta erant in ipsis óstiis templi chérubim, et sculptúræ palmárum, sicut in pariétibus quoque expréssæ erant: quam ob rem et grossióra erant ligna in vestíbuli fronte forínsecus. A były wybite na samych drzwiach kościelnych Cherubim, i rycie palni, jako i na ścianach też były wyrażone. Przeto i mięższe były drzewa na czele przysionka zewnątrz.

26

Super quæ fenéstræ oblíquæ, et similitúdo palmárum hinc atque inde in humérulis vestíbuli, secúndum látera domus, latitudinémque paríetum. Nad któremi okna pochodziste, i podobieństwo palm ztąd i z owąd na filarkach przysionku, według boków domu i szerokości ścian.

1

Et edúxit me in átrium extérius, per viam ducéntem ad aquilónem, et introdúxit me in gazophylácium, quod erat contra separátum ædifícium, et contra ædem vergéntem ad aquilónem. I wywiódł mię do sieni zewnętrznej drogą wiodących ku północy, i wwiódł mię do skarbnice, która była przeciw odłączonemu budowaniu, i przeciw domowi leżącemu ku północy.

2

In fácie longitúdinis, centum cúbitos óstii aquilónis, et latitúdinis quinquagínta cúbitos, Przed obliczem długości, sto łokiet drzwi północnych, a szerokości pięćdziesiąt łokiet.

3

contra vigínti cúbitos átrii interióris, et contra paviméntum stratum lápide átrii exterióris, ubi erat pórticus iuncta portícui tríplici. Przeciwko dwudziestu łokiet sieni wnętrznej, i przeciw tłu położonemu kamieniem sieni zewnętrznej, gdzie był ganek złączony z gankiem trojakim.

4

Et ante gazophylácia deambulátio decem cubitórum latitúdinis, ad interióra respíciens viæ cúbiti uníus. Et óstia eórum ad aquilónem: A przed skarbnicami przechodzenie na dziesiąci łokiet na szerzą, do wnętrzności patrzając drogi na jeden łokieć. A drzwi ich na północy.

5

ubi erant gazophylácia in superióribus humilióra: quia supportábant pórticus, quæ ex illis eminébant de inferióribus, et de médiis ædifícii. Gdzie były skarbnice na wierzchu niższe, bo trzymały na sobie ganki, które z nich wychodziły, ze spodnich i ze średnich budowania.

6

Trístega enim erant, et non habébant colúmnas, sicut erant colúmnæ atriórum: proptérea eminébant de inferióribus, et de médiis a terra cúbitis quinquagínta. Bo były trzy piętra, a nie miały słupów, jako były słupy w sieniach: przetoż wychadzały ze spodnich i ze średnich od ziemie pięćdziesiąt łokiet.

7

Et períbolus extérior secúndum gazophylácia, quæ erant in via átrii exterióris ante gazophylácia: longitúdo eius quinquagínta cubitórum. A ganek w około podle skarbnic, które były na drodze sieni zewnętrznej przed skarbnicami: długość jego pięćdziesiąt łokiet.

8

Quia longitúdo erat gazophylaciórum átrii exterióris, quinquagínta cubitórum: et longitúdo ante fáciem templi, centum cubitórum. Bo długość była skarbnic sieni zewnętrznej pięćdziesiąt łokiet, a długość przed obliczem kościoła, sto łokiet.

9

Et erat subter gazophylácia hæc intróitus ab oriénte, ingrediéntium in ea de átrio exterióri. A pod skarbnice on: było wchodzenie od wschodu słońca, gdy kto chodził do nich z sieni zewnętrznej.

10

In latitúdine períboli átrii, quod erat contra viam orientálem, in fáciem ædifícii separáti, et erant ante ædifícium gazophylácia. Na szerokości ganku okrągłego sieni, która była ku drodze wschodniej, przed budowaniem osobnem, a były przed budowaniem skarbnice.

11

Et via ante fáciem eórum, iuxta similitúdinem gazophylaciórum, quæ erant in via aquilónis: secúndum longitúdinem eórum, sic et latitúdo eórum, et omnis intróitus eórum, et similitúdines, et óstia eórum. A droga przed obliczem ich według podobieństwa skarbnic, które były na drodze północnej: według długości ich, tak i szerokość ich: i wszystko węszcie do nich, i podobieństwa, i drzwi ich.

12

Secúndum óstia gazophylaciórum, quæ erant in via respiciénte ad notum: óstium in cápite viæ, quæ via erat ante vestíbulum separátum per viam orientálem ingrediéntibus. Według drzwi skarbnic, które były na drodze patrzającej ku wiatru z południa: drzwi na początku drogi, która droga była przed przysionkiem odłączonym, wchodzącym drogą wschodnią.

13

Et dixit ad me: Gazophylácia aquilónis, et gazophylácia austri, quæ sunt ante ædifícium separátum, hæc sunt gazophylácia sancta, in quibus vescúntur sacerdótes, qui appropínquant ad Dóminum in sancta sanctórum: ibi ponent sancta sanctórum, et oblatiónem pro peccáto, et pro delícto: locus enim sanctus est. I rzekł do mnie: skarbnice północne, i skarbnic południowe, które są przed budowaniem odłączonymi te są skarbnice święte, w których jadają kapłani, którzy przystępują do Pana do świątynie świętych: tam będą kłaść święte świętych, i ofiarę za grzech, i za występ: bo miejsce święte jest,

14

Cum autem ingréssi fúerint sacerdótes, non egrediéntur de sanctis in átrium extérius: et ibi repónent vestiménta sua, in quibus minístrant, quia sancta sunt: vestientúrque vestiméntis áliis, et sic procédent ad pópulum. A gdy wnidą kapłani, nie wynidą z świątynie do sieni zewnętrznej: a tam schowają szaty swe w których służą, bo święte są: i obloką się w insze szaty, a tak wynidą do ludu.

15

Cumque complésset mensúras domus interióris, edúxit me per viam portæ, quæ respiciébat ad viam orientálem: et mensus est eam úndique per circúitum. A gdy dokonał miar domu wnętrznego, wywiódł mię drogą bramy, która patrzała ku drodze wschodniej, i zmierzył ją zewsząd w około.

16

Mensus est autem contra ventum orientálem cálamo mensúræ, quingéntos cálamos in cálamo mensúræ per circúitum. A zmierzył przeciw wiatru wschodniemu, trzciną pomiary pięćset trzcin, trzciną pomiary w około.

17

Et mensus est contra ventum aquilónis quingéntos cálamos in cálamo mensúræ per gyrum. I zmierzył też przeciw wiatru północnemu pięćset trzcin, trzciną pomiary w około.

18

Et ad ventum austrálem mensus est quingéntos cálamos in cálamo mensúræ per circúitum. I ku wiatru południowemu wymierzył pięćset trzcin, trzciną pomiary w około.

19

Et ad ventum occidentálem mensus est quingéntos cálamos in cálamo mensúræ. A ku wiatru zachodniemu wymierzył pięćset trzcin, trzciną pomiary.

20

Per quátuor ventos mensus est murum eius úndique per circúitum, longitúdinem quingentórum cubitórum, et latitúdinem quingentórum cubitórum, dividéntem inter sanctuárium et vulgi locum. Na cztery wiatry wymierzył mur jej zewsząd w około, długość na pięćset łokiet, i szerokość na pięćset łokiet dzielącą między Świątynią a miejscem ludu pospolitego.

1

Et duxit me ad portam, quæ respiciébat ad viam orientálem. I wiódł mię do bramy, która patrzała na drogę wschodu słońca.

2

Et ecce glória Dei Israel ingrediebátur per viam orientálem: et vox erat ei quasi vox aquárum multárum, et terra splendébat a maiestáte eius. A oto chwała Boga Izraelskiego szła drogą wschodową: a głos miała jako głos wód wielkich, a ziemia się świeciła od majestatu jego.

3

Et vidi visiónem secúndum spéciem, quam víderam quando venit ut dispérderet civitátem: et spécies secúndum aspéctum, quem víderam iuxta flúvium Chobar: et cécidi super fáciem meam. I widziałem widzenie na kształt widzenia, którem widział, gdy był przyszedł, aby zatracił miasto: a kształt wedle widzenia, którem widział u rzeki Chobar: i padłem na oblicze swoje.

4

Et maiéstas Dómini ingréssa est templum per viam portæ, quæ respiciébat ad oriéntem. A majestat Pański wszedł do kościoła drogą bramy, która patrzała na wschód słońca.

5

Et elevávit me spíritus, et introdúxit me in átrium intérius: et ecce repléta erat glória Dómini domus. I podniósł mię duch, i wwiódł mię do sieni wnętrznej: a oto pełen był dom chwały Pańskiej.

6

Et audívi loquéntem ad me de domo: et vir, qui stabat iuxta me, I usłyszałem mówiącego do mnie z domu, a mąż, który stał podle mnie,

7

dixit ad me: Fili hóminis, locus sólii mei, et locus vestigiórum pedum meórum, ubi hábito in médio filiórum Israel in ætérnum: et non pólluent ultra domus Israel nomen sanctum meum, ipsi et reges eórum, in fornicatiónibus suis, et in ruínis regum suórum, et in excélsis. Rzekł do mnie: Synu człowieczy, miejsce stolice mojej, i miejsce stóp nóg moich, gdzie mieszkam w pośrodku synów Izraelowych na wieki: a nie zmazą więcej dom Izraelski imienia mego świętego, sami i królowie ich wszeteczeństwy swemi, i upadlinami królów swych, i wyżynami swemi.

8

Qui fabricáti sunt limen suum iuxta limen meum, et postes suos iuxta postes meos: et murus erat inter me et eos: et polluérunt nomen sanctum meum in abominatiónibus, quas fecérunt: propter quod consúmpsi eos in ira mea. Którzy zbudowali próg swój podle progu mego, i podwoje swe podle podwojów moich: a mur był między mną a nimi: i zmazali imię święte moje obrzydłościami, które czynili: przetom je wyniszczył w gniewie moim.

9

Nunc ergo repéllant procul fornicatiónem suam, et ruínas regum suórum a me: et habitábo in médio eórum semper. A tak teraz niech oddala wszeteczeństwo swe, i upadliny królów swych odemnie: a będę mieszkał w pośrodku ich zawsze.

10

Tu autem fili hóminis osténde dómui Israel templum, et confundántur ab iniquitátibus suis, et metiántur fábricam: A ty synu człowieczy, ukaż domowi Izraelskiemu kościół, a niechaj się wstydzą nieprawości swych, a niech zmierzą budowanie:

11

et erubéscant ex ómnibus, quæ fecérunt: figúram domus, et fábricæ eius éxitus, et intróitus, et omnem descriptiónem eius, et univérsa præcépta eius, cunctúmque órdinem eius, et omnes leges eius osténde eis, et scribes in óculis eórum: ut custódiant omnes descriptiónes eius, et præcépta illíus, et fáciant ea. A niech się zasromają wszego co czynili: Wizerunek domu, i budowania tego wyszcia, i wchodzenia, i wszystko opisanie jego, i wszystkie przykazania jego, i wszystek porządek jego, i wszystkie ustawy jego ukaż im, i napiszesz przed ich oczyma: aby strzegli wszystkiego opisania jego, i przykazania jego, i czynili je.

12

Ista est lex domus in summitáte montis: omnis finis eius in circúitu, sanctum sanctórum est: hæc est ergo lex domus. Ten jest zakon domu na wierzchu góry: Wszystka granica jego w około, jest świątynia świętych: ten tedy jest zakon domu.

13

Istæ autem mensúræ altáris in cúbito veríssimo, qui habébat cúbitum, et palmum: in sinu eius erat cúbitus, et cúbitus in latitúdine, et definítio eius usque ad lábium eius, et in circúitu, palmus unus: hæc quoque erat fossa altáris. A te miary ołtarza łokciem naprawdziwszym, który miał łokieć i dłoń: łona jego był łokieć, i łokieć na szerzą, a granica jego aż do krain jego, i w około, dłoń jedna, to też była wysokość ołtarza.

14

Et de sinu terræ usque ad crepídinem novíssimam duo cúbiti, et latitúdo cúbiti uníus: et a crepídine minóre usque ad crepídinem maiórem quátuor cúbiti, et latitúdo cúbiti uníus. A od łona ziemie aż do kraju naniższego dwa łokcie, a szerokości łokieć jeden: a od kraju mniejszego, aż do kraju więtszego cztery łokcie, a szerz na jeden łokieć.

15

Ipse autem Ariel quátuor cubitórum: et ab Ariel usque ad sursum córnua quátuor. A sam Ariel na cztery łokcie: a od Ariela aż ku górze cztery rogi.

16

Et Ariel duódecim cubitórum in longitúdine per duódecim cúbitos latitúdinis: quadrangulátum æquis latéribus. A Ariel dwanaście łokiet wzdłuż, na dwanaście łokiet wszerz czworograniasty, i na równe granie.

17

Et crepído quatuórdecim cubitórum longitúdinis per quatuórdecim cúbitos latitúdinis in quátuor ángulis eius: et coróna in circúitu eius dimídii cúbiti, et sinus eius uníus cúbiti per circúitum: gradus autem eius versi ad oriéntem. A kraj czternaście łokiet na dłużą, i czternaście na szerzą, na cztery granie jego: a korona około niego na pół łokcia: a łono jego na łokciu w około: a stopnie jego obrócone na wschód słońca.

18

Et dixit ad me: Fili hóminis, hæc dicit Dóminus Deus: Hi sunt ritus altáris, in quacúmque die fúerit fabricátum, ut offerátur super illud holocáustum, et effundátur sanguis. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, to mówi Pan Bóg: Te są ustawy ołtarza, w którykolwiek dzień zbudowany będzie: aby na nim ofiarowano całopalenie, i krew wylewano.

19

Et dabis sacerdótibus et Levítis, qui sunt de sémine Sadoc, qui accédunt ad me, ait Dóminus Deus, ut ófferant mihi vítulum de arménto pro peccáto. I dasz kapłanom i Lewitom, którzy są z nasienia Sadok, którzy przystępują do mnie, mówi Pan Bóg, aby mi ofiarowali cielca z stada za grzech.

20

Et assúmens de sánguine eius, pones super quátuor córnua eius, et super quátuor ángulos crepídinis, et super corónam in circúitu: et mundábis illud, et expiábis. A wziąwszy ze krwie jego, włożysz na cztery rogi jego, i na cztery węgły kraju, i na koronę w około: i oczyścisz ji i poświęcisz.

21

Et tolles vítulum, qui oblátus fúerit pro peccáto: et combúres eum in separáto loco domus, extra sanctuárium. I weźmiesz cielca, który będzie ofiarowan za grzech a spalisz go na miejscu odłączonem domu za świątynią.

22

Et in die secúnda ófferes hircum caprárum immaculátum pro peccáto: et expiábunt altáre sicut expiavérunt in vítulo. A wtórego dnia ofiarujesz kozła kóz niepokalanego za grzech: i oczyścią ołtarz, jako oczyścili cielcem.

23

Cumque compléveris éxpians illud, ófferes vítulum de arménto immaculátum, et aríetem de grege immaculátum. A gdy dokonasz oczyściać jego, ofiarujesz cielca z stada niepokalanego, i barana z trzody niepokalanego.

24

Et ófferes eos in conspéctu Dómini: et mittent sacerdótes super eos sal, et ófferent eos holocáustum Dómino. I ofiarujesz je przed obliczem Pańskiem: i wrzucą kapłani na nie soli, i ofiarują je całopaleniem Panu.

25

Septem diébus fácies hircum pro peccáto quotídie: et vítulum de arménto, et aríetem de pecóribus immaculátos ófferent. Siedm dni uczynisz kozła za grzech na każdy dzień: i cielca z stada, i barana z bydła niepokalane ofiarować będą.

26

Septem diébus expiábunt altáre, et mundábunt illud: et implébunt manum eius. Siedm dni oczyściać będą ołtarz, i ochędożą ji, i napełnią rękę jego.

27

Explétis autem diébus, in die octáva et ultra, fácient sacerdótes super altáre holocáusta vestra, et quæ pro pace ófferunt: et placátus ero vobis, ait Dóminus Deus. A wypełniwszy dni, ósmego dnia i dalej uczynią kapłani na ołtarzu całopalenia wasze, i co za pokój ofiarują: a będę wam miłościw, mówi Pan Bóg.

1

Et convértit me ad viam portæ sanctuárii exterióris, quæ respiciébat ad oriéntem: et erat clausa. I obrócił mię ku drodze bramy świątynie zewnętrznej, która patrzała na wschód słońca, a była zamkniona.

2

Et dixit Dóminus ad me: Porta hæc clausa erit: non aperiétur, et vir non transíbit per eam: quóniam Dóminus Deus Israel ingréssus est per eam: erítque clausa I rzekł Pan do mnie,: Ta brama zamieniona będzie: nie będzie otworzona, i mąż nie wnidzie przez nie: bo Pan Bóg Izraelski wszedł przez nie: i będzie zamkniona książęciu.

3

príncipi. Princeps ipse sedébit in ea, ut cómedat panem coram Dómino: per viam portæ vestíbuli ingrediétur, et per viam eius egrediétur. Książęciu. Książę samo będzie siedzieć w niej, aby jadło chleb przed Panem: drogą bramy przysionka wchodzić będzie, a drogą jej wychodzić.

4

Et addúxit me per viam portæ aquilónis in conspéctu domus: et vidi, et ecce implévit glória Dómini domum Dómini: et cécidi in fáciem meam. I przywiódł mię drogą bramy północnej przed oblicze domu: i ujrzałem ano napełniła chwała Pańska dom Pański: i padłem na oblicze moje.

5

Et dixit ad me Dóminus: Fili hóminis pone cor tuum, et vide óculis tuis, et áuribus tuis audi ómnia, quæ ego loquor ad te de univérsis cæremóniis domus Dómini, et de cunctis légibus eius: et pones cor tuum in viis templi per omnes éxitus sanctuárii. I rzekł do mnie Pan: Synu człowieczy, połóż serce twoje, a patrz oczyma twemi, i uszyma twemi słuchaj wszystkiego co ja mówię do ciebie: o wszystkich ceremoniach domu Pańskiego, i o wszech zakoniech jego: i położysz serce twoje na drogach kościelnych po wszystkich wyjściach świątynie.

6

Et dices ad exasperántem me domum Israel: Hæc dicit Dóminus Deus: Suffíciant vobis ómnia scélera vestra domus Israel: I rzeczesz do drażniącego mnie domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Miejcie dosyć na wszech złościach waszych domie Izraelów:

7

eo quod indúcitis fílios aliénos incircumcísos corde, et incircumcísos carne, ut sint in sanctuário meo, et pólluant domum meam: et offértis panes meos, ádipem et sánguinem, et dissólvitis pactum meum in ómnibus sceléribus vestris. Przeto, że wwodzicie syny obce, nieobrzezane na sercu, i nie obrzezane na ciele, żeby byli w świątynie j mojej, i mazali dom mój: i ofiarujecie chleby moje, tłustość i krew, i łamiecie przymierze moje wszemi złościami waszemi.

8

Et non servástis præcépta sanctuárii mei, et posuístis custódes observatiónum meárum in sanctuário meo vobismetípsis. A nie strzegliście przykazania świątynie mojej: i postawiliście stróże obrzędów moich w świątyni mojej sami sobie.

9

Hæc dicit Dóminus Deus: Omnis alienígena incircumcísus corde, et incircumcísus carne, non ingrediétur sanctuárium meum: omnis fílius aliénus, qui est in médio filiórum Israel. To mówi Pan Bóg: Żaden cudzoziemiec nie obrzezany na sercu, i nie obrzezany na ciele, nie wnijdzie do świątynie mojej: żaden syn obcy, który jest w pośrodku synów Izraelowych.

10

Sed et Levítæ, qui longe recessérunt a me in erróre filiórum Israel, et erravérunt a me post idóla sua, et portavérunt iniquitátem suam, Ale i Lewitowie, którzy daleko odstąpili odemnie w błędzie synów Izraelskich, i zbłądzili odemnie za bałwany swemi, i nieśli nieprawość swoję:

11

erunt in sanctuário meo ædítui, et ianitóres portárum domus, et minístri domus: ipsi mactábunt holocáusta, et víctimas pópuli: et ipsi stabunt in conspéctu eórum, ut minístrent eis. Będą w świątyniej mojej stróżmi i wrótnemi bram domu, i sługami domu: oni będą bić całopalenia, i ofiary ludu: i oni stać będą przed nimi, aby im służyli.

12

Pro eo quod ministravérunt illis in conspéctu idolórum suórum, et facti sunt dómui Israel in offendículum iniquitátis: idcírco levávi manum meam super eos, ait Dóminus Deus, et portábunt iniquitátem suam: Przeto, iż służyli im przed oczyma bałwanów ich, i byli domowi Izraelowemu zgorszeniem nieprawości: przetom podniósł rękę moję na nie, mówi Pan Bóg, i poniosą nieprawość swoję:

13

et non appropinquábunt ad me ut sacerdótio fungántur mihi, neque accédent ad omne sanctuárium meum iuxta sancta sanctórum: sed portábunt confusiónem suam, et scélera sua, quæ fecérunt. A nie przybliżą się do mnie, aby mi sprawowali urząd kapłański: ani przystąpią do żadnej świątnice mojej podle świątynie świętych: ale poniosą sromotę swoję, i złości swe, które czynili.

14

Et dabo eos ianitóres domus in omni ministério eius, et in univérsis, quæ fient in ea. I poczynię je odźwiernemi domu na wszelkiej posłudze jego, i na wszystko co się dziać będzie w nim.

15

Sacerdótes autem et Levítæ, fílii Sadoc, qui custodiérunt cæremónias sanctuárii mei, cum errárent fílii Israel a me, ipsi accédent ad me ut minístrent mihi: et stabunt in conspéctu meo, ut ófferant mihi ádipem et sánguinem, ait Dóminus Deus. Lecz kapłani i Lewitowie synowie Sadok, którzy strzegli obrzędów świątynie mojej, gdy błądzili synowie Izraelowi odemnie, ci przystąpią do mnie, aby mi służyli: i stać będą przed oczyma memi, aby mi ofiarowali tłustość i krew, mówi Pan Bóg.

16

Ipsi ingrediéntur sanctuárium meum, et ipsi accédent ad mensam meam, ut minístrent mihi, et custódiant cæremónias meas. Ci wnidą do świątynie mojej: ci też przystąpią do stołu mego, aby mi służyli, i strzegli obrzędów moich.

17

Cumque ingrediéntur portas átrii interióris, véstibus líneis induéntur: nec ascéndet super eos quidquam láneum, quando minístrant in portis átrii interióris et intrínsecus. A gdy będą wchodzić do bram sieni wnętrznej, obloką szaty lniane: a nie wnidzie na nie nic wełnianego, gdy służą w bramach sieni wnętrznej, i wewnątrz.

18

Vittæ líneæ erunt in capítibus eórum, et feminália línea erunt in lumbis eórum, et non accingéntur in sudóre. Czapki lniane będą na głowach ich, i ubranie płócienne będzie na biodrach ich, a nie będą się opasować w pocie.

19

Cumque egrediéntur átrium extérius ad pópulum, éxuent se vestiméntis suis, in quibus ministráverant, et repónent ea in gazophylácio sanctuárii: et véstient se vestiméntis áliis, et non sanctificábunt pópulum in véstibus suis. A gdy wynidą do sieni zewnętrznej do ludu, zewloką szaty swe, w których służyli, i położą je w skarbnicy świątynie, a obloką się w inne szaty: a nie poświęcą ludu szatami swemi.

20

Caput autem suum non radent, neque comam nútrient: sed tondéntes attóndent cápita sua. Głowy też swej golić nie będą, ani włosów zapuszczać: ale niech strzygąc przystrzygają głów swoich.

21

Et vinum non bibet omnis sacérdos, quando ingressúrus est átrium intérius. I wina niech nie pije żaden kapłan kiedy ma wniść do sieni wnętrznej.

22

Et víduam, et repudiátam non accípient uxóres, sed vírgines de sémine domus Israel: sed et víduam, quæ fúerit vídua a sacerdóte, accípient. I wdowy i porzucone niech nie pojmują za żony: ale panny z nasienia domu Izraelowego: ale i wdowę która będzie wdową po kapłanie, pojmą.

23

Et pópulum meum docébunt quid sit inter sanctum et pollútum, et inter mundum et immúndum osténdent eis. A lud mój uczyć będą co za różność między rzeczą świętą a splugawioną, i między rzeczą czystą a nieczystą, okażą im.

24

Et cum fúerit controvérsia, stabunt in iudíciis meis, et iudicábunt: leges meas, et præcépta mea in ómnibus solemnitátibus meis custódient, et sábbata mea sanctificábunt. A gdy będzie spór, stać będą na sądziech moich, i sądzić będą: praw moich i przykazania mego wewszech świętach uroczystych strzedz będą, i sabbaty moje święcić będą.

25

Et ad mórtuum hóminem non ingrediéntur, ne polluántur, nisi ad patrem et matrem, et fílium et fíliam, et fratrem et sorórem, quæ álterum virum non habúerit: in quibus contaminabúntur. A do umarłego człowieka nie wnidą, aby się nie zmazali: chyba do ojca i do matki, i do syna i do córki: i do brata i do siostry, która drugiego męża nie miała, któremi się mazać będą.

26

Et postquam fúerit emundátus, septem dies numerabúntur ei. A gdy będzie oczyściony, naliczą mu siedm dni.

27

Et in die intróitus sui in sanctuárium ad átrium intérius, ut minístret mihi in sanctuário, ófferet pro peccáto suo, ait Dóminus Deus. A w dzień weszcia swego do świątynie, do sieni wnętrznej, aby mi służył w świątyni, ofiaruje za grzech swój, mówi Pan Bóg.

28

Non erit autem eis heréditas, ego heréditas eórum: et possessiónem non dábitis eis in Israel, ego enim posséssio eórum. A nie będą mieć dziedzictwa, jam dziedzictwo ich: i osiadłości nie dacie im w Izraelu, bom ja osiadłość ich.

29

Víctimam et pro peccáto et pro delícto ipsi cómedent: et omne votum in Israel ipsórum erit. Ofiarę i za grzech, i za występ oni jeść będą: i każdy ślub w Izraelu ich będzie.

30

Et primitíva ómnium primogenitórum, et ómnia libaménta ex ómnibus, quæ offerúntur, sacerdótum erunt: et primitíva cibórum vestrórum dábitis sacerdóti, ut repónat benedictiónem dómui tuæ. I pierwiastki wszech pierworodnych, i wszystkie mokre ofiary ze wszech, które ofiarują, kapłańskie będą: i pierwiastki pokarmów waszych dawać będziecie kapłanowi, aby oddał błogosławieństwo domowi twemu.

31

Omne morticínum, et captum a béstia, de ávibus et de pecóribus, non cómedent sacerdótes. Żadnej zdechliny, ani pojmanego od zwierzów, z ptaków, i z bydła, nie będą jeść kapłani.

1

Cumque cœpéritis terram divídere sortíto, separáte primítias Dómino, sanctificátum de terra, longitúdine vigínti quinque míllia, et latitúdine decem míllia: sanctificátum erit in omni término eius per circúitum. A gdy poczniecie ziemie losem dzielić, oddzielcie pierwiastki Panu poświątne z ziemie, na dłużą pięć i dwadzieścia tysięcy, a na szerzą dziesięć tysięcy: poświątnym to będziecie we wszej granicy jego w około.

2

Et erit ex omni parte sanctificátum quingéntos per quingéntos, quadrifáriam per circúitum, et quinquagínta cúbitis in suburbána eius per gyrum. A będzie z każdej strony poświęcone pięćset a pięćset na cztery strony w około: a pięćdziesiąt łokci na przedmieście jego w około.

3

Et a mensúra ista mensurábis longitúdinem vigínti quinque míllium, et latitúdinem decem míllium, et in ipso erit templum, sanctúmque sanctórum. A od tej miary wymierzysz w zdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy, a w szerz dziesięć tysięcy: a na tem będzie kościół i świątynia świętych.

4

Sanctificátum de terra erit sacerdótibus minístris sanctuárii, qui accédunt ad ministérium Dómini: et erit eis locus in domos, et in sanctuárium sanctitátis. Poświątne z ziemie będzie kapłanom, sługom świątnice, którzy przystępują do służby Pańskiej: i będzie im miejsce na domy, i na świątynią świętości.

5

Vigínti quinque autem míllia longitúdinis, et decem míllia latitúdinis erunt Levítis, qui minístrant dómui: ipsi possidébunt vigínti gazophylácia. A dwadzieścia i pięć tysięcy w zdłuż, a dziesięć tysięcy w szerz będzie dla Lewitów, którzy posługują w domu: ci posiędą dwadzieścia skarbnic.

6

Et possessiónem civitátis dábitis quinque míllia latitúdinis, et longitúdinis vigínti quinque míllia, secúndum separatiónem sanctuárii, omni dómui Israel. A na osiadłość miasta dacie pięć tysięcy w szerz, a w zdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy, podług oddzielenia świątynie, na wszystek dom Izraelski.

7

Príncipi quoque hinc et inde in separatiónem sanctuárii, et in possessiónem civitátis, contra fáciem separatiónis sanctuárii, et contra fáciem possessiónis urbis, a látere maris usque ad mare, et a látere oriéntis usque ad oriéntem: longitúdinis autem iuxta unamquámque partem, a término occidentáli usque ad términum orientálem. Książęciu też ztąd i z owąd na oddzielenie świątynie, i na osiadłość miasta, przed oddzieleniem świątynie, i przed osiadłością miasta od boku morza aż do morza, a od boku wschodniego aż do wschodu słońca: A długość według każdej strony od granice zachodniej, aż do granice wschodniej.

8

De terra erit ei posséssio in Israel, et non depopulabúntur ultra príncipes pópulum meum: sed terram dabunt dómui Israel secúndum tribus eórum. Z ziemie będzie miał osiadłość w Izraelu: i nie będą dalej pustoszyć książęta ludu mego, ale ziemię dadzą domowi Izraelskiemu według pokolenia ich.

9

Hæc dicit Dóminus Deus: Suffíciat vobis príncipes Israel: iniquitátem et rapínas intermíttite, et iudícium et iustítiam fácite, separáte confínia vestra a pópulo meo, ait Dóminus Deus. To mówi Pan Bóg: Dosyć miejcie na tem książęta Izraelskie: nieprawości i łupiestwa zaniechajcie, a sądy i sprawiedliwość czyńcie: oddzielcie granice wasze od ludu mego, mówi Pan Bóg.

10

Statéra iusta, et ephi iustum, et batus iustus erit vobis. Waga sprawiedliwa, i ephi sprawiedliwe, i bat sprawiedliwy będzie u was.

11

Ephi, et batus æquália, et uníus mensúræ erunt: ut cápiat décimam partem cori batus, et décimam partem cori ephi: iuxta mensúram cori erit æqua librátio eórum. Ephi i bat równe i w jedne miarę będą: żeby bat brał dziesiątą część korca, a ephi dziesiątą część korca: według miary korca będzie pomierzanie ich.

12

Siclus autem vigínti óbolos habet: porro vigínti sicli, et vigínti quinque sicli, et quíndecim sicli, mnam fáciunt. A sykiel dwadzieścia pieniędzy ma. A dwadzieścia syklów, i pięć i dwadzieścia syklów, i piętnaście syklów, grzywnę czynią.

13

Et hæ sunt primítiæ, quas tollétis: sextam partem ephi de coro fruménti, et sextam partem ephi de coro hórdei. I te są pierwiastki, które weźmiecie: szóstą część ephy z korca pszenice, i szóstą część ephy z korca jęczmienia.

14

Mensúra quoque ólei, batus ólei, décima pars cori est: et decem bati corum fáciunt, quia decem bati implent corum. Miara też oliwy, bat oliwy, dziesiąta część korca jest: a dziesięć batów korzec czynią: bo dziesięć batów napełniają korzec.

15

Et aríetem unum de grege ducentórum de his, quæ nútriunt Israel, in sacrifícium, et in holocáustum, et in pacífica, ad expiándum pro eis, ait Dóminus Deus. I barana jednego z trzody dwu set z tych, które chowają Izrael na ofiarę i na całopalenie, i na zapokojne dla oczyścienia za nie, mówi Pan Bóg.

16

Omnis pópulus terræ tenébitur primítiis his príncipi in Israel. Wszystek lud ziemski będzie powinien ten podatek książęciu Izraelskiemu.

17

Et super príncipem erunt holocáusta, et sacrifícium, et libámina, in solemnitátibus, et in caléndis, et in sábbatis, et in univérsis solemnitátibus domus Israel: ipse fáciet pro peccáto sacrifícium, et holocáustum, et pacífica, ad expiándum pro domo Israel. A na książęciu będą całopalenia i ofiara, i mokre ofiary, na uroczyste święta, i na soboty, i na wszystkie uroczyste święta domu Izraelowego: on będzie czynił za grzech ofiarę, i całopalenie, i zapokojne ofiary na oczyścienie za dom Izraelski.

18

Hæc dicit Dóminus Deus: In primo mense, una mensis, sumes vítulum de arménto immaculátum, et expiábis sanctuárium. To mówi Pan Bóg: Pierwszego miesiąca, pierwszego dnia miesiąca weźmiesz cielca z stada niepokalanego a oczyścisz świątynią.

19

Et tollet sacérdos de sánguine quod erit pro peccáto: et ponet in póstibus domus, et in quátuor ángulis crepídinis altáris, et in póstibus portæ átrii interióris. A weźmie kapłan ze krwie, która będzie za grzech, i włoży na podwoje domu, i na cztery węgły kraju ołtarza, i na podwoje bramy, i sieni wnętrznej.

20

Et sic fácies in séptima mensis pro unoquóque, qui ignorávit, et erróre decéptus est, et expiábis pro domo. I tak uczynisz siódmego dnia z miejsca za każdego, który nie wiedziała błędem zwiedzion jest: i oczyścisz za dom.

21

In primo mense, quartadécima die mensis, erit vobis Paschæ solémnitas: septem diébus ázyma comedéntur. W pierwszym miesiącu czternastego dnia mieca będziecie mieć uroczyste święto Paschy: siedm dni przaśniki jedzone będą.

22

Et fáciet princeps in die illa, pro se et pro univérso pópulo terræ, vítulum pro peccáto. I uczyni książę dnia onego za się i za wszystek lud ziemski, cielca za grzech.

23

Et in septem diérum solemnitáte fáciet holocáustum Dómino, septem vítulos et septem aríetes immaculátos, quotídie septem diébus: et pro peccáto hircum caprárum quotídie. A w święto siedmiu dni, będzie czynił całopalenie Panu, siedm cielców, i siedm baranów niepokalanych na każdy dzień przez siedm dni: a za grzech kozła kóz na każdy dzień.

24

Et sacrifícium ephi per vítulum, et ephi per aríetem fáciet: et ólei hin per síngula ephi. I ofiarę ephi do cielca, a ephi do barana uczyni, i oliwy hin przy każdym ephi.

25

Séptimo mense, quintadécima die mensis, in solemnitáte fáciet sicut supra dicta sunt per septem dies: tam pro peccáto, quam pro holocáusto, et in sacrifício, et in óleo. Siódmego miesiąca, piętnastego dnia miesiąca, w święto uroczyste, uczyni jako wyżej powiedziano przez siedm dni, tak za grzech, jako za całopalenie, i ofiarę, i oliwę.

1

Hæc dicit Dóminus Deus: Porta átrii interióris, quæ réspicit ad oriéntem, erit clausa sex diébus, in quibus opus fit: die autem sábbati aperiétur, sed et in die calendárum aperiétur. To mówi Pan Bóg: Brama sieni wnętrznej, która patrzy na wschód, będzie zamkniona przez sześć dni w które robią. A w dzień Sobotny będzie otworzona, ale i w dzień pierwszy miesiąca będzie otworzona.

2

Et intrábit princeps per viam vestíbuli portæ déforis, et stabit in límine portæ: et fácient sacerdótes holocáustum eius, et pacífica eius: et adorábit super limen portæ, et egrediétur: porta autem non claudétur usque ad vésperam. I wnidzie książę drogą przysionku bramy z zewnątrz, i stać będzie u progu bramy: a będą czynić kapłani całopalenie jego, i zapokojne ofiary jego: a będzie się modlił na progu bramy, i wnidzie: lecz brama nie będzie zamkniona aż do wieczora.

3

Et adorábit pópulus terræ ad óstium portæ illíus in sábbatis, et in caléndis coram Dómino. I będzie się modlił lud ziemski u drzwi onej bramy w Soboty, i na nowie przed Panem.

4

Holocáustum autem hoc ófferet princeps Dómino: in die sábbati, sex agnos immaculátos, et aríetem immaculátum, A całopalenie to ofiaruje książę Panu: w dzień Sobotny sześć baranków niepokalanych, i barana niepokalanego.

5

et sacrifícium ephi per aríetem: in agnis autem sacrifícium quod déderit manus eius: et ólei hin per síngula ephi. A obiaty ephi do barana, a do baranków obiatę, którą da ręka jego: a oliwy hin do każdego ephi.

6

In die autem calendárum vítulum de arménto immaculátum: et sex agni, et aríetes immaculáti erunt. A na dzień nowego miesiąca cielca z stada niepokalanego: i sześć baranków, i baranów będą niepokalane.

7

Et ephi per vítulum, ephi quoque per aríetem fáciet sacrifícium: de agnis autem sicut invénerit manus eius: et ólei hin per síngula ephi. I ephi do cielca, ephi też do barana uczyni obiaty: a do baranków, jako najdzie ręka jego: a oliwy hin do każdego ephi.

8

Cumque ingressúrus est princeps, per viam vestíbuli portæ ingrediátur, et per eámdem viam éxeat. A gdy ma wnijść książę, drogą przysionku bramy niech wnidzie, i taż drogą niechaj wynidzie.

9

Et cum intrábit pópulus terræ in conspéctu Dómini in solemnitátibus: qui ingréditur per portam aquilónis ut adóret, egrediátur per viam portæ meridiánæ: porro qui ingréditur per viam portæ meridiánæ, egrediátur per viam portæ aquilónis: non revertétur per viam portæ, per quam ingréssus est, sed e regióne illíus egrediétur. Lecz gdy będzie wchodził lud ziemski przed Pana na dni uroczyste: który wnidzie bramą północną, aby się kłaniał, niech wynidzie drogą bramy południowej: a kto wchodzi drogą bramy południowej, niech wynidzie drogą bramy północnej: nie wraca się drogą bramy, którą wszedł, ale przeciwko niej wynidzie.

10

Princeps autem in médio eórum cum ingrediéntibus ingrediétur, et cum egrediéntibus egrediétur. A książę w pośrodku ich z wchodzącemi wnidzie, a z wychodzącemi wynijdzie.

11

Et in núndinis, et in solemnitátibus erit sacrifícium ephi per vítulum, et ephi per aríetem: agnis autem erit sacrifícium sicut invénerit manus eius, et ólei hin per síngula ephi. A w jarmarki, i na uroczyste dni, będzie obiata ephi do cielca, i ephi do barana, a jagnięty będzie ofiara, ile da ręka jego, a oliwy hin do każdego ephi.

12

Cum autem fécerit princeps spontáneum holocáustum, aut pacífica voluntária Dómino: aperiétur ei porta, quæ réspicit ad oriéntem, et fáciet holocáustum suum, et pacífica sua, sicut fíeri solet in die sábbati: et egrediétur, claudetúrque porta postquam exíerit. A gdy czynić będzie książę dobrowolne całopalenie, abo zapokojne dobrowolne Panu: otworzą mu bramę, która patrzy na wschód, i będzie czynił całopalenie swe, i zapokojne swe, jako zwykło bywać w dzień Sobotny: a wynidzie, i zawrą bramę, gdy wynidzie.

13

Et agnum eiúsdem anni immaculátum fáciet holocáustum quotídie Dómino: semper mane fáciet illud. I baranka tego rocznego niepokalanego będzie czynił całopaleniem co dzień Panu: zawsze rano czynić je będzie.

14

Et fáciet sacrifícium super eo cata mane mane sextam partem ephi, et de óleo tértiam partem hin, ut misceátur símilæ: sacrifícium Dómino legítimum, iuge atque perpétuum. I uczyni obiatę nań co poranek, szóstą część ephi, a oliwy trzecią część hin, aby była zmieszana z białą mąką: obiata Panu zakonna ustawiczna i wieczna.

15

Fáciet agnum, et sacrifícium, et óleum cata mane mane: holocáustum sempitérnum. Uczyni baranka, i obiatę, i oliwę co poranek: całopalenie wieczne.

16

Hæc dicit Dóminus Deus: Si déderit princeps donum alícui de fíliis suis: heréditas eius, filiórum suórum erit, possidébunt eam hereditárie. To mówi Pan Bóg: Jeśli da książę dar, któremu z synów swych: dziedzictwo jego będzie z synów jego, posiędą je dziedzicznem prawem.

17

Si autem déderit legátum de hereditáte sua uni servórum suórum, erit illíus usque ad annum remissiónis, et revertétur ad príncipem: heréditas autem eius fíliis eius erit. A jeśli co odkażę z dziedzictwa swego, któremu z sług swoich, będzie jego aż do roku odpustu, i wróci się do książęcia: lecz dziedzictwo jego, synom jego będzie.

18

Et non accípiet princeps de hereditáte pópuli per violéntiam, et de possessióne eórum: sed de possessióne sua hereditátem dabit fíliis suis, ut non dispergátur pópulus meus unusquísque a possessióne sua. A nie weźmie książę z dziedzictwa ludu gwałtem, i z osiadłości ich: ale z osiadłości swej da dziedzictwo synom swym: żeby się nie rozpraszał lud mój każdy od osiadłości swej.

19

Et introdúxit me per ingréssum, qui erat ex látere portæ, in gazophylácia sanctuárii ad sacerdótes, quæ respiciébant ad aquilónem: et erat ibi locus vergens ad occidéntem. I wwiódł mię przez węszcie, które było z boku bramy do skarbnic świątnice do kapłanów, które patrzyły na północy, a było tam miejsce patrzące na zachód.

20

Et dixit ad me: Iste est locus ubi coquent sacerdótes pro peccáto, et pro delícto: ubi coquent sacrifícium, ut non éfferant in átrium extérius, et sanctificétur pópulus. I rzekł do mnie: To jest miejsce, gdzie będą warzyć kapłani za grzech i za występ: gdzie będą warzyć obiatę, aby nie wynosili do sieni zewnętrznej, i aby był poświęcony lud.

21

Et edúxit me in átrium extérius, et circumdúxit me per quátuor ángulos átrii: et ecce atríolum erat in ángulo átrii, atríola síngula per ángulos átrii. I wywiódł mię do sieni zewnętrznej, i obwiódł mię po czterech kątach sieni: a oto sionka była w kącie sieni każdej, sionka w każdym kącie sieni.

22

In quátuor ángulis átrii atríola dispósita, quadragínta cubitórum per longum, et trigínta per latum: mensúræ uníus quátuor erant. We czterech kąciech sieni, sionki rozłożone czterdzieści łokiet w zdłuż, a trzydzieści w szerz, jednej miary cztery były.

23

Et páries per circúitum ámbiens quátuor atríola: et culínæ fabricátæ erant subter pórticus per gyrum. A ściana w około obtaczająca cztery sionki: i kuchnie poczynione były pod gankami w około.

24

Et dixit ad me: Hæc est domus culinárum, in qua coquent minístri domus Dómini víctimas pópuli. I rzekł do mnie: Ten jest dom kuchen, w którym warzyć będą słudzy domu Pańskiego ofiary ludu.

1

Et convértit me ad portam domus, et ecce aquæ egrediebántur subter limen domus ad oriéntem: fácies enim domus respiciébat ad oriéntem: aquæ autem descendébant in latus templi dextrum ad merídiem altáris. I obrócił mię ku drzwiom domu, a oto wody wychodziły z pod proga domu na wschód słońca: bo oblicze domu patrzyło na wschód słońca: a wody schodziły na prawy bok kościoła na południe ołtarza.

2

Et edúxit me per viam portæ aquilónis, et convértit me ad viam foras portam exteriórem, viam quæ respiciébat ad oriéntem: et ecce aquæ redundántes a látere dextro. I wywiódł mię drogą bramy północnej, a obrócił mię ku drodze przed bramą zewnętrzną, na drogę, która patrzyła na wschód słońca, a oto wody wylewające z boku prawego.

3

Cum egrederétur vir ad oriéntem, qui habébat funículum in manu sua, et mensus est mille cúbitos: et tradúxit me per aquam usque ad talos. Gdy wychodził mąż na wschód słońca, który miał sznur w ręce swej, a wymierzył tysiąc łokiet: i przewiódł mię przez wodę aż do kostek.

4

Rursúmque mensus est mille, et tradúxit me per aquam usque ad génua: I zaś wymierzył tysiąc, i przewiódł mię przez wodę aż do kolan.

5

et mensus est mille, et tradúxit me per aquam usque ad renes. Et mensus est mille, torréntem, quem non pótui pertransíre, quóniam intumúerant aquæ profúndi torréntis, qui non potest transvadári. I wymierzył tysiąc, i przewiódł mię przez wodę aż do nerek. I wymierzył tysiąc, potoku, któregom nie mógł przebrnąć: bo się podniosły były wody głębokiego potoku, który nie może być przebrniony.

6

Et dixit ad me: Certe vidísti fili hóminis. Et edúxit me, et convértit ad ripam torréntis. I rzekł do mnie: Zaisteś widział synu człowieczy. I wywiódł mię, i obrócił do brzegu potoku.

7

Cumque me convertíssem, ecce in ripa torréntis ligna multa nimis ex utráque parte. A gdym się obrócił, alić po brzegu potoku drzewa barzo wiele z obudwu stron.

8

Et ait ad me: Aquæ istæ, quæ egrediúntur ad túmulos sábuli orientális, et descéndunt ad plana desérti, intrábunt mare, et exíbunt, et sanabúntur aquæ. I rzekł do mnie: Te wody, które wychodzą do mogił piasku wschodniego, a schodzą na równinę puszczy, wnidą do morza, i wynidą, a będą uzdrowione wody.

9

Et omnis ánima vivens, quæ serpit, quocúmque vénerit torrens, vivet: et erunt pisces multi satis, postquam vénerint illuc aquæ istæ: et sanabúntur, et vivent ómnia, ad quæ vénerit torrens. A wszelka dusza żywiąca, która płaza, gdziekolwiek przydzie potok, będzie żywa: i będzie ryb dosyć wiele: gdy tam przyda te wody, i będzie uzdrowiono, i żyć będzie wszystko, dokąd przydzie potok.

10

Et stabunt super illas piscatóres, ab Engáddi usque ad Engállim siccátio sagenárum erit: plúrimæ spécies erunt píscium eius, sicut pisces maris magni, multitúdinis nímiæ. I będą stać nad nimi rybitwi, od Engaddi aż do Engallim suszenie niewodów będzie: wiela rodzajów będą ryby jego, jako ryby morza wielkiego, mnóstwa zbytniego:

11

In littóribus autem eius, et in palústribus non sanabúntur, quia in salínas dabúntur. Lecz na brzegach jego i na błotach nie będą uzdrowione, bo się w solne zupy obrócą.

12

Et super torréntem oriétur in ripis eius ex utráque parte omne lignum pomíferum: non défluet fólium ex eo, et non defíciet fructus eius: per síngulos menses áfferet primitíva, quia aquæ eius de sanctuário egrediéntur: et erunt fructus eius in cibum, et fólia eius ad medicínam. A nad potokiem wyroście na brzegach jego z obudwu stron wszelkie drzewo owoc rodzące: nie opadnie list z niego, i nie ustanie owoc jego: na każdy miesiąc przyniesie nowy owoc, bo wody jego z świątnice wynidą: i będzie owoc jego na pokarm, a liście jego na lekarstwa.

13

Hæc dicit Dóminus Deus: Hic est términus, in quo possidébitis terram in duódecim tríbubus Israel: quia Ioseph dúplicem funículum habet. To mówi Pan Bóg: Ta jest granica, w której: posiędziecie ziemię dwojenaście pokolenie Izraelowej: bo Józef dwojaki sznur ma.

14

Possidébitis autem eam sínguli æque ut frater suus, super quam levávi manum meam ut darem pátribus vestris: et cadet terra hæc vobis in possessiónem. A posiędziecie ją każdy równie jako i brat jego: nad którą podniosłem rękę moję, żebym dał ojcom waszym: i dostanie się wam ta ziemia w osiadłość.

15

Hic est autem términus terræ: ad plagam septentrionálem, a mari magno via Héthalon, veniéntibus Sedáda, A ta jest granica ziemie: ku stronie północnej od morza wielkiego drogą Hethalon, idącym do Sedada,

16

Emath, Bérotha, Sabárim, quæ est inter términum Damásci et confínium Emath, domus Tichon, quæ est iuxta términum Auran. Emath, Berotha, Sabarim, które jest między granicą Damaszku a między granicą Emath, dom Thychon, który jest podle granice Auran.

17

Et erit términus a mari usque ad átrium Enon, términus Damásci: et ab aquilóne ad aquilónem, términus Emath plaga septentrionális. I będzie granica od morza aż do sieni Enon, granicą Damaszku, i od północy do północy: granica Emath strona północna.

18

Porro plaga orientális de médio Auran, et de médio Damásci, et de médio Gálaad, et de médio terræ Israel, Iordánis distérminans ad mare orientále, metiémini étiam plagam orientálem. A strona wschodnia z pośród Auran, i z pośród Damaszku, i z pośród Galaad, i z pośród ziemie Izraelskiej, Jordan rozgraniczający do morza wschodniego, będziecie też mierzyć stronę wschodnią.

19

Plaga autem austrális meridiána, a Thamar usque ad Aquas contradictiónis Cades: et torrens usque ad mare magnum: et hæc est plaga ad merídiem austrális. A strona południowa na południe od Thamara aż do wód przeciwieństwa Kades: a potok aż do morza wielkiego: a to jest strona południowa na południe:

20

Et plaga maris, mare magnum a confínio per diréctum, donec vénias Emath: hæc est plaga maris. A strona morza, morze wielkie od granice na prost, aż przydziesz do Emath: ta jest strona morza.

21

Et dividétis terram istam vobis per tribus Israel: I podzielicie sobie tę ziemię według pokoleń Izraelowych:

22

et mittétis eam in hereditátem vobis, et ádvenis, qui accésserint ad vos, qui genúerint fílios in médio vestrum: et erunt vobis sicut indígenæ inter fílios Israel: vobíscum dívident possessiónem in médio tríbuum Israel. I weźmiecie ją w dziedzictwo sobie, i przychodniom, którzy przystaną do was, którzy spłodzą syny w pośrodku was: a będą wam jako tu rodzicy między synmi Izraelowemi: z wami będą się dzielić osiadłością w pośrodku pokoleni Izraelowych.

23

In tribu autem quacúmque fúerit ádvena, ibi dábitis possessiónem illi, ait Dóminus Deus. A przy którem kolwiek pokoleniu przychodzień będzie, tam mu dacie osiadłość, mówi Pan Bóg.

1

Et hæc nómina tríbuum a fínibus aquilónis iuxta viam Héthalon pergéntibus Emath, átrium Enan términus Damásci ad aquilónem, iuxta viam Emath. Et erit ei plaga orientális mare, Dan una. I te Imiona pokoleń od granic północnych podle drogi Hethalon idącym do Emath, sień Enan granica Damaszku ku północy podle drogi Emath. I będzie mu strona wschodnia morze, Danowi jedna.

2

Et super términum Dan, a plaga orientáli usque ad plagam maris, Aser una. A przy granicy Danowej, od strony wschodniej aż do strony morza, Asserowi jedna.

3

Et super términum Aser, a plaga orientáli usque ad plagam maris, Néphthali una. A przy granicy Asserowej, od strony wschodniej aż do strony morza, Nephtalemu jedna.

4

Et super términum Néphthali, a plaga orientáli usque ad plagam maris, Manásse una. A przy granicy Nephtali, od strony wschodniej aż do strony morza, Manassemu jedna.

5

Et super términum Manásse, a plaga orientáli usque ad plagam maris, Ephraim una. A przy granicy Manasse, od strony wschodniej aż do strony morza, Ephraimowi jedna:

6

Et super términum Ephraim, a plaga orientáli usque ad plagam maris, Ruben una. A przy granicy Ephraimowej, od strony wschodniej aż do strony morza, Rubenowi jedna.

7

Et super términum Ruben, a plaga orientáli usque ad plagam maris, Iuda una. A przy granicy Rubenowej, od strony wschodniej aż do strony morza, Judzie jedna.

8

Et super términum Iuda, a plaga orientáli usque ad plagam maris, erunt primítiæ, quas separábitis, vigínti quinque míllibus latitúdinis et longitúdinis, sícuti síngulæ partes a plaga orientáli usque ad plagam maris: et erit sanctuárium in médio eius. A przy granicy Judy, od strony wschodniej aż do strony morza, będą pierwociny, które odłączycie, pięć i dwadzieścia tysięcy na szerzą i na dłużą, jako każda część od strony wschodniej aż do strony morza: a będzie świątynia w pośrodku jej.

9

Primítiæ, quas separábitis Dómino: longitúdo vigínti quinque míllibus, et latitúdo decem míllibus. Pierwociny, które odłączycie Panu, wzdłuż na dwadzieścia i pięć tysięcy, a wszerz na dziesięć tysięcy.

10

Hæ autem erunt primítiæ sanctuárii sacerdótum: ad aquilónem longitúdinis vigínti quinque míllia, et ad mare latitúdinis decem míllia, sed et ad oriéntem latitúdinis decem míllia, et ad merídiem longitúdinis vigínti quinque míllia: et erit sanctuárium Dómini in médio eius. A te będą pierwociny świątynie kapłanów: na północy w zdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy, a ku morzu w szerz dziesięć tysięcy: ale i na wschód w szerz dziesięć tysięcy, a na południe zdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy: a świątynia Pańska będzie w pośrodku ich.

11

Sacerdótibus sanctuárium erit de fíliis Sadoc, qui custodiérunt cæremónias meas, et non erravérunt cum errárent fílii Israel, sicut erravérunt et Levítæ. Kapłanom świątnica będzie z synów Sadok, którzy przestrzegali ceremonii moich, a nie błądzili gdy błądzili synowie Izraelowi, jako błądzili, i Lewitowie.

12

Et erunt eis primítiæ de primítiis terræ sanctum sanctórum, iuxta términum Levitárum. I będą ich pierwociny z pierwocin ziemie święte świętych, przy granicy Lewitów.

13

Sed et Levítis simíliter, iuxta fines sacerdótum, vigínti quinque míllia longitúdinis, et latitúdinis decem míllia. Omnis longitúdo vigínti et quinque míllium, et latitúdo decem míllium. Lecz i Lewitom także przy granicy kapłanów dwadzieścia i pięć tysięcy, w zdłuż, a w szerz dziesięć tysięcy. Wszystkie długości dwadzieścia i pięć tysięcy, a szerokości dziesięć tysięcy.

14

Et non venúmdabunt ex eo, neque mutábunt: neque transferéntur primítiæ terræ, quia sanctificátæ sunt Dómino. A nie przedadzą z tego, ani zamienią, ani przenoszone będą pierwociny ziemie, bo są poświęcone Panu.

15

Quinque míllia autem, quæ supérsunt in latitúdine per vigínti quinque míllia, profána erunt urbis in habitáculum, et in suburbána: et erit cívitas in médio eius. A pięć tysięcy, które zbywają w szerokości przez dwadzieścia i pięć tysięcy, nie poświęcone będą miastu na mieszkanie, i na przedmieście, i będzie miasto w pośrodku jego.

16

Et hæ mensúræ eius: ad plagam septentrionálem, quingénta et quátuor míllia: et ad plagam meridiánam, quingénta et quátuor míllia: et ad plagam orientálem, quingénta et quátuor míllia: et ad plagam occidentálem, quingénta et quátuor míllia. A to wymierzenie jego: na stronę północną pięćset i cztery tysiące, a na stronę południową pięćset i cztery tysiące: a na stronę wschodnią pięćset i cztery tysiące: a na stronę zachodnią pięćset i cztery tysiące.

17

Erunt autem suburbána civitátis ad aquilónem, ducénta quinquagínta: et ad merídiem, ducénta quinquagínta: et ad oriéntem, ducénta quinquagínta: et ad mare, ducénta quinquagínta. A będzie przedmieścia miejskiego na północy dwieście i pięćdziesiąt, a na południe dwieście i pięćdziesiąt, i ku morzu dwieście i pięćdziesiąt, a na zachód dwieście i pięćdziesiąt.

18

Quod autem réliquum fúerit in longitúdine secúndum primítias sanctuárii, decem míllia in oriéntem, et decem míllia in occidéntem, erunt sicut primítiæ sanctuárii: et erunt fruges eius in panes his, qui sérviunt civitáti. A co będzie zbywać wzdłuż, według pierwocin świątynie, dziesięć tysięcy na wschód słońca, i dziesięć tysięcy na zachód, będą jako pierwociny świątynie: a będzie zboże z niego na chleb, tym, którzy służą miastu.

19

Serviéntes autem civitáti, operabúntur ex ómnibus tríbubus Israel. A ci, którzy służą miastu, będą robić ze wszech pokoleni Izraelowych.

20

Omnes primítiæ vigínti quinque míllium, per vigínti quinque míllia in quadrum, separabúntur in primítias sanctuárii, et in possessiónem civitátis. Wszystkie pierwociny, dwudziestu i piąci tysięcy, po dwudziestu i piąci tysięcy na czterzy granie, będą odłączone na pierwociny świątynie, i na osadę miasta.

21

Quod autem réliquum fúerit, príncipis erit ex omni parte primitiárum sanctuárii, et possessiónis civitátis e regióne vigínti quinque míllium primitiárum usque ad términum orientálem: sed et ad mare, e regióne vigínti quinque míllium usque ad términum maris, simíliter in pártibus príncipis erit: et erunt primítiæ sanctuárii, et sanctuárium templi in médio eius. A to co zostanie, książęce będzie z każdej strony pierwocin świątynie, i osady miasta na przeciwko dwudziestu i piąci tysięcy pierwocin aż do granice wschodniej: ale i ku morzu przeciw dwudziestu i piąci tysięcy aż do granice morza: takież między częściami książęcemi będzie: i będą pierwociny świątynie i świątynia kościoła w pośrodku jego.

22

De possessióne autem Levitárum, et de possessióne civitátis in médio pártium príncipis: erit inter términum Iuda, et inter términum Béniamin, et ad príncipem pertinébit. A z osiadłości Lewitów, i z osiadłości miasta w pośrodku części książęcych: będzie miedzy granicą Judy i między granicą Benjamina, i książęciu należeć będzie.

23

Et réliquis tríbubus, a plaga orientáli usque ad plagam occidentálem, Béniamin una. I innym pokoleniom: Od strony wschodniej aż do strony zachodniej, Benjaminowi jedna.

24

Et contra términum Béniamin, a plaga orientáli usque ad plagam occidentálem, Símeon una. A przeciw granicy Benjaminowej, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, Symeonowi jedna.

25

Et super términum Simeónis, a plaga orientáli usque ad plagam occidentálem, Issachar una. A przy granicy Symeonowej, od strony wschodniej, aż do strony zachodniej, Isachar jedna.

26

Et super términum Issachar, a plaga orientáli usque ad plagam occidentálem, Zábulon una. A wedle granice Isacharowej, od strony wschodniej, aż do strony zachodniej Zabulonowi jedna,

27

Et super términum Zábulon, a plaga orientáli usque ad plagam maris, Gad una. A przy granicy Zabulonowej, od strony wschodniej, aż do strony morskiej, Gadowi jedna.

28

Et super términum Gad, ad plagam austri in merídie: et erit finis de Thamar usque ad Aquas contradictiónis Cades, heréditas contra mare magnum. A wedle granice Gadowej, ku stronie południowej na południe, i będzie granica od Thamar aż do wód przeciwieństwa Kades, dziedzictwo przeciw morzu wielkiemu.

29

Hæc est terra, quam mittétis in sortem tríbubus Israel: et hæ partitiónes eárum, ait Dóminus Deus. Tać jest ziemia, którą puścicie na los pokoleniom Izrael: i te rozdziały ich, mówi Pan Bóg.

30

Et hi egréssus civitátis: a plaga septentrionáli, quingéntos et quátuor míllibus mensurábis. A te wychodzenia miasta: od strony północnej pięćset i cztery tysiące namierzysz.

31

Et portæ civitátis ex nomínibus tríbuum Israel, portæ tres a septentrióne, porta Ruben una, porta Iuda una, porta Levi una. A bramy miejskie imionmi pokoleni Izraelowych: trzy bramy od północy, brama Rubenowa jedna, brama Judowa jedna, brania Lewi jedna.

32

Et ad plagam orientálem, quingéntos et quátuor míllia: et portæ tres, porta Ioseph una, porta Béniamin una, porta Dan una. A na stronie wschodniej pięćset i cztery tysiące: a trzy bramy, brama Józefowa jedna, brania Benjaminowa jedna, brama Danowa jedna.

33

Et ad plagam meridiánam, quingéntos et quátuor míllia metiéris: et portæ tres, porta Simeónis una, porta Issachar una, porta Zábulon una. A na stronę południową pięćset i cztery tysiące namierzysz: i trzy bramy, brama Symeonowa jedna, brama Issacharowa jedna, brama Zabulonowa jedna.

34

Et ad plagam occidentálem, quingéntos et quátuor míllia, et portæ eórum tres, porta Gad una, porta Aser una, porta Néphthali una. I ku stronie zachodniej pięćset i cztery tysiące: a bram ich trzy, brama Godowa jedna, brania Asserowa jedna, brama Nephtali jedna.

35

Per circúitum, decem et octo míllia: et nomen civitátis ex illa die, Dóminus ibídem. W około ośmnaście tysięcy, a imię miasta od onego dnia: PAN tamże.