Biblia Sacra

Prophetia Osee Proroctwo Ozeasza
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14
1
1
Verbum Dómini, quod factum est ad Osée fílium Beéri, in diébus Ozíæ, Ióathan, Achaz, Ezechíæ, regum Iuda: et in diébus Ieróboam, fílii Ioas, regis Israel. Słowo Pańskie, które się stało do Ozee syna Beeri, za dni Ozyasza, Joathana, Achaza, Ezechiasza królów Judzkich, a za dni Jeroboama syna Joas, króla Izrael.
2
Princípium loquéndi Dómino in Osée: et dixit Dóminus ad Osée: Vade, sume tibi uxórem fornicatiónum, et fac tibi fílios fornicatiónum: quia fórnicans fornicábitur terra a Dómino. Początek mówienia Panu w Ozee: i rzekł Pan do Ozee: Idź, pojmi sobie żonę wszetecznicę, a spłodź sobie syny wszeteczne: bo cudzołożąc cudzołożyć będzie ziemia od Pana.
3
Et ábiit, et accépit Gomer, fíliam Debélaim: et concépit, et péperit ei fílium. I szedł, a pojął Gomer córkę Debelaim: i poczęła i porodziła mu syna.
4
Et dixit Dóminus ad eum: Voca nomen eius Iézrahel, quóniam adhuc módicum, et visitábo sánguinem Iézrahel super domum Iehu, et quiéscere fáciam regnum domus Israel. I rzekł Pan do niego: Nazów imię jego Jezrahel: bo jeszcze mało, a nawiedzę krew Jezrahel nad domem Jehu, i uczynię, że ustanie królestwo domu Izraelskiego.
5
Et in illa die cónteram arcum Israel in valle Iézrahel. A dnia onego złamię łuk Izraelów w dolinie Jezrahel.
6
Et concépit adhuc, et péperit fíliam. Et dixit ei: Voca nomen eius Absque misericórdia: quia non addam ultra miseréri dómui Israel, sed oblivióne oblivíscar eórum. A poczęła jeszcze i porodziła córkę. I rzekł mu: Nazów imię jej, Bez miłosierdzia: bo nie przydam więcej zmiłować się nad domem Izraelskim, ale zapomnieniem zapomnę ich.
7
Et dómui Iuda miserébor, et salvábo eos in Dómino Deo suo: et non salvábo eos in arcu, et gládio, et in bello, et in equis, et in equítibus. A nad domem Juda zmiłuje się, i zbawię ich w Panu Bogu ich: a nie zbawię ich przez łuk, i przez miecz, i przez wojnę, i przez konie, i przez jezdne.
8
Et ablactávit eam, quæ erat Absque misericórdia. Et concépit, et péperit fílium. I ostawiła tę, która była Bez miłosierdzia: i poczęła, a porodziła syna.
9
Et dixit: Voca nomen eius Non pópulus meus: quia vos non pópulus meus, et ego non ero vester. I rzekł: Nazów imię jego: Nie lud mój: boście wy nie lud mój, i ja nie będę waszym.
10
Et erit númerus filiórum Israel quasi aréna maris, quæ sine mensúra est, et non numerábitur. Et erit in loco ubi dicétur eis: Non pópulus meus vos: dicétur eis: Fílii Dei vivéntis. I będzie liczba synów Izraelskich jako piasek morski, który jest bez miary, a policzon nie będzie. A będzie na miejscu, gdzie im rzeką; Nie lud mój wy: rzeką im: Synowie Boga żywiącego.
11
Et congregabúntur fílii Iuda, et fílii Israel páriter: et ponent sibímet caput unum, et ascéndent de terra: quia magnus dies Iézrahel. I zgromadzą się synowie Judzcy, i synowie Izraelscy pospołu: a postanowią sobie głowę jedne, i wynidą z ziemie: bo wielki dzień Izraela.
2
1
Dícite frátribus vestris: Pópulus meus: et soróri vestræ, Misericórdiam consecúta. Mówcie braciej waszej: Lud mój: a siostrze waszej: Miłosierdzia dostąpiła.
2
Iudicáte matrem vestram, iudicáte: quóniam ipsa non uxor mea, et ego non vir eius: áuferat fornicatiónes suas a fácie sua, et adultéria sua de médio úberum suórum. Sądźcie matkę waszę, sądźcie: bo ona nie żona moja, i ja nie mąż jej. Niech odejmie wszeteczeństwa swe od oblicza swego, i cudzołoztwa swe z pośród piersi swoich.
3
Ne forte exspóliem eam nudam, et státuam eam secúndum diem nativitátis suæ: et ponam eam quasi solitúdinem, et státuam eam velut terram ínviam, et interfíciam eam siti. Abych jej snać nie zewlokł nago: a nie postawił jej wedle dnia narodzenia jej: i uczynił ją jako pustynią, i postawił ją jako ziemię bezdrożną, a umorzył ją pragnieniem.
4
Et filiórum illíus non miserébor: quóniam fílii fornicatiónum sunt. I nad synmi też jej nie zmiłuję się: bo synowie wszeteczeństwa są.
5
Quia fornicáta est mater eórum, confúsa est quæ concépit eos: quia dixit: Vadam post amatóres meos, qui dant panes mihi, et aquas meas, lanam meam, et linum meum, óleum meum, et potum meum. Bo wszeteczeństwa płodziła matka ich, wstydziła się, która jej poczęła: bo mówiła: Pójdę za miłośnikami moimi, którzy mi dawają chleb, i wodę moję, wełnę moję, i len mój, oliwę moję i napój mój.
6
Propter hoc ecce ego sépiam viam tuam spinis, et sépiam eam macéria, et sémitas suas non invéniet. Przetoż oto ja zagrodzę drogę twoję cierniem, a zagrodzę ją parkanem, i ścieżek swych nie znajdzie.
7
Et sequétur amatóres suos, et non apprehéndet eos: et quæret eos, et non invéniet, et dicet: Vadam, et revértar ad virum meum priórem: quia bene mihi erat tunc magis quam nunc. I pójdzie za miłośniki swemi, a nie dogoni ich: i szukać ich będzie, a nie najdzie. I rzecze: Pójdę i wrócę się do męża mego pierwszego, bo mi lepiej było na on czas, niźli teraz.
8
Et hæc nescívit, quia ego dedi ei fruméntum, et vinum, et óleum, et argéntum multiplicávi ei, et aurum, quæ fecérunt Baal. A ona nie wiedziała, żem ja jej dał zboże, i wino, i oliwę, i srebra namnożyłem jej, i złota, które obrócili na Baala.
9
Idcírco convértar, et sumam fruméntum meum in témpore suo, et vinum meum in témpore suo, et liberábo lanam meam et linum meum, quæ operiébant ignomíniam eius. Przeto wrócę się a zabiorę zboże moje czasu swego, i wino moje czasu swego: i wyzwolę wełnę moję, i len mój, które okrywały sromotę jej.
10
Et nunc revelábo stultítiam eius in óculis amatórum eius: et vir non éruet eam de manu mea: A teraz odkryję głupstwo jej przed oczyma miłośników jej: a mąż nie wydrze jej z ręki mojej:
11
et cessáre fáciam omne gáudium eius, solemnitátem eius, neoméniam eius, sábbatum eius, et ómnia festa témpora eius. I uczynię, że ustanie wszelkie wesele jej, uroczyste święto jej, nów jej, Sobota jej, i wszystkie święte czasy jej.
12
Et corrúmpam víneam eius, et ficum eius: de quibus dixit: Mercédes hæ meæ sunt, quas dedérunt mihi amatóres mei: et ponam eam in saltum, et cómedet eam béstia agri. I zepsuję winnice jej, i figi jej: o których mówiła: Moje to zapłaty, które mi dali miłośnicy moi: i uczynię ją lasem, i będzie ją jeść zwierz polny.
13
Et visitábo super eam dies Báalim, quibus accendébat incénsum, et ornabátur ináure sua, et moníli suo, et ibat post amatóres suos, et mei obliviscebátur, dicit Dóminus. I nawiedzę nad nią dni Baalim, którym kadzidła zapalała, i stroiła się nausznicą swą, i klejnotami swemi, chodziła za miłośniki swemi, a mnie zapomniała, mówi Pan.
14
Propter hoc ecce ego lactábo eam, et ducam eam in solitúdinem: et loquar ad cor eius. Przetoż oto ja łudzić nią będę, i zawiodę ją na puszczą: i będę mówił do serca jej.
15
Et dabo ei vinitóres eius ex eódem loco, et vallem Achor ad aperiéndam spem: et canet ibi iuxta dies iuventútis suæ, et iuxta dies ascensiónis suæ de terra Ægýpti. I dam jej winogrodniki jej z tegoż miejsca, i dolinę Achor ku otworzeniu nadzieje: i będzie tam śpiewać wedle dni młodości swej, i wedle dni wyszcia swego z ziemie Egiptskiej.
16
Et erit in die illa, ait Dóminus: vocábit me, Vir meus: et non vocábit me ultra Báali. I będzie dnia onego mówi Pan: Będzie mię zwała: Mąż mój, a nie nazowie mię więcej Baal.
17
Et áuferam nómina Báalim de ore eius, et non recordábitur ultra nóminis eórum. I odejmę imiona Baalim z ust jej, i więcej wspominać nie będzie imienia ich.
18
Et percútiam cum eis fœdus in die illa, cum béstia agri, et cum vólucre cæli, et cum réptili terræ: et arcum, et gládium, et bellum cónteram de terra: et dormíre eos fáciam fiduciáliter. I postawię z nimi przymierze dnia onego, ze zwierzem po lnem, i z ptastwem powietrznem, i z płazem ziemskim: a łuk i miecz, i wojnę wygładzę z ziemie: i dam im spać bezpiecznie.
19
Et sponsábo te mihi in sempitérnum: et sponsábo te mihi in iustítia, et iudício, et in misericórdia, et in miseratiónibus. I poślubię cię sobie na wieki: a poślubię cię sobie w sprawiedliwości, i w sądzie i w miłosierdziu, a w litościach.
20
Et sponsábo te mihi in fide: et scies quia ego Dóminus. I poślubię cię sobie w wierze: a poznasz, żem ja Pan.
21
Et erit in die illa: Exáudiam, dicit Dóminus, exáudiam cælos, et illi exáudient terram. I będzie dnia onego: wysłucham, mówi Pan, wysłucham niebios, a one wysłuchają ziemię.
22
Et terra exáudiet tríticum, et vinum, et óleum: et hæc exáudient Iézrahel. A ziemia wysłucha pszenice, i wino, i oliwę: a te wysłuchają Izrahela.
23
Et seminábo eam mihi in terra, et miserébor eius, quæ fuit Absque misericórdia. I posieje ją sobie w ziemi, i zmiłuje się nad tą która była Bez miłosierdzia:
24
Et dicam non pópulo meo: Pópulus meus es tu: et ipse dicet: Deus meus es tu. I rzekę Nie ludowi memu: lud mój jesteś ty: a on rzecze: Bóg mój jesteś ty.
3
1
Et dixit Dóminus ad me: Adhuc vade, et dílige mulíerem diléctam amíco et adúlteram: sicut díligit Dóminus fílios Israel, et ipsi respíciunt ad deos aliénos, et díligunt vinácia uvárum. I rzekł Pan do mnie: Jeszcze idź, a miłuj niewiastę umiłowaną przyjacielowi, a cudzołożnicę: jako miłuje Pan syny Izraelowe, a oni patrzą na cudze, a miłują skórki jagód winnych.
2
Et fodi eam mihi quíndecim argénteis, et coro hórdei, et dimídio coro hórdei. I wykopałem ją sobie za piętnaście srebrników, i za korzec jęczmienia, i za pół korca jęczmienia.
3
Et dixi ad eam: Dies multos exspectábis me: non fornicáberis, et non eris viro: sed et ego exspectábo te. I rzekłem do niej: Przez wiele dni będziesz mię czekała, nie będziesz nierządu patrzała, ani będziesz z mężem: ale ja ciebie czekać będę.
4
Quia dies multos sedébunt fílii Israel sine rege, et sine príncipe, et sine sacrifício, et sine altári, et sine ephod, et sine théraphim. Bo przez wiele dni będą siedzieć synowie Izraelowi bez króla, i bez książęcia, i bez ofiary, i bez ołtarza, i bez Ephod, i bez Theraphim.
5
Et post hæc reverténtur fílii Israel, et quærent Dóminum Deum suum, et David regem suum: et pavébunt ad Dóminum, et ad bonum eius, in novíssimo diérum. A potem nawrócą się synowie Izraelowi, i szukać będą Pana Boga swego i Dawida króla swego: i będą się lękać na Pana, i na dobro jego, na ostatku dni
4
1
Audíte verbum Dómini fílii Israel, quia iudícium Dómino cum habitatóribus terræ: non est enim véritas, et non est misericórdia, et non est sciéntia Dei in terra. Słuchajcie słowa Pańskiego synowie Izraelowi: bo sąd Panu, z obywatelmi ziemie: abowiem niemasz prawdy, i niemasz miłosierdzia, i niemasz znajomości Boga na ziemi.
2
Maledíctum, et mendácium, et homicídium, et furtum, et adultérium inundavérunt, et sanguis sánguinem tétigit. Złorzeczeństwo, i kłamstwo, i mężobójstwo, i kradzieztwo, i cudzołoztwo wylało z brzegów, a krew się krwie dotknęła.
3
Propter hoc lugébit terra, et infirmábitur omnis, qui hábitat in ea, in béstia agri, et in vólucre cæli: sed et pisces maris congregabúntur. Dlatego płakać będzie ziemia, i zachorzeje każdy, który mieszka na niej, ze zwierzem polnem i z ptastwem powietrznem: lecz i ryby morskie zbiorą się.
4
Verúmtamen unusquísque non iúdicet, et non arguátur vir: pópulus enim tuus sicut hi, qui contradícunt sacerdóti. Wszakoż żaden niech nie sądzi, i niech nie będzie strofowan mąż: bo lud twój jako ci, którzy się sprzeciwiają kapłanowi.
5
Et córrues hódie, et córruet étiam prophéta tecum: nocte tacére feci matrem tuam. I upadniesz dzisiaj, i upadnie też prorok z tobą: w nocy kazałem milczeć matce twojej.
6
Contícuit pópulus meus, eo quod non habúerit sciéntiam: quia tu sciéntiam repulísti, repéllam te, ne sacerdótio fungáris mihi: et oblíta es legis Dei tui, oblivíscar filiórum tuórum et ego. Umilknął lud mój, że nie miał umiejętności: iżeś ty odrzucił umiejętności, odrzucę cię, abyś mi w kapłaństwie nie służył: a zapomniałeś zakonu Boga twego, zapomnię i ja synów twoich.
7
Secúndum multitúdinem eórum sic peccavérunt mihi: glóriam eórum in ignomíniam commutábo. Wedle mnóstwa ich, tak zgrzeszyli przeciwko mnie: sławę ich w sromotę odmienię.
8
Peccáta pópuli mei cómedent, et ad iniquitátem eórum sublevábunt ánimas eórum. Grzechy ludu mego jeść będą, a do nieprawości ich, podnosić będą dusze ich.
9
Et erit sicut pópulus, sic sacérdos: et visitábo super eum vias eius, et cogitatiónes eius reddam ei. I będzie jako lud, tak kapłan: a nawiedzę na nim drogi jego, i myśli jego oddam mu.
10
Et cómedent, et non saturabúntur: fornicáti sunt, et non cessavérunt: quóniam Dóminum dereliquérunt in non custodiéndo. I będą jeść, a nie najedzą się: nierząd płodzili, a nie przestali: bo opuścili Pana, w tem że nie strzegli.
11
Fornicátio, et vinum, et ebríetas áuferunt cor. Wszeteczeństwo, a wino, i pijaństwo odejmują serce.
12
Pópulus meus in ligno suo interrogávit, et báculus eius annuntiávit ei: spíritus enim fornicatiónum decépit eos, et fornicáti sunt a Deo suo. Lud mój pytał się drewna swego, a kij jego opowiadał mu: bo duch wszeteczeństw zwiódł je, wszeteczeństwo płodzili od Boga swego.
13
Super cápita móntium sacrificábant, et super colles accendébant thymiáma: subtus quercum, et pópulum, et terebínthum, quia bona erat umbra eius: ídeo fornicabúntur fíliæ vestræ, et sponsæ vestræ adúlteræ erunt. Na wierzchach gór ofiarowali, a na pagórkach zapalili kadzenie pod dębem, i topolą, i terebintem, bo dobry był cień jego: przeto będą rozpustne córki wasze, i oblubienice wasze cudzołożnice będą.
14
Non visitábo super fílias vestras cum fúerint fornicátæ, et super sponsas vestras cum adulteráverint: quóniam ipsi cum meretrícibus conversabántur, et cum effeminátis sacrificábant, et pópulus non intélligens vapulábit. Nie nawiedzę córek waszych, gdy nierząd płodzić będą, ani oblubienic waszych, gdy cudzołożyć będą: bo sami z nierządnicami obcowali, i z niewieściuchami ofiarowali, a lud nie rozumiejący karan będzie.
15
Si fornicáris tu Israel, non delínquat saltem Iuda: et nolíte íngredi in Gálgala, et ne ascendéritis in Betháven, neque iuravéritis: Vivit Dóminus. Jeśli nierząd płodzisz ty Izraelu, niech wżdy nie występuje Juda: a nie wchodźcie w Galgala, a nie wstępujcie do Bethawen, ani przysięgajcie Żywie Pan.
16
Quóniam sicut vacca lascíviens declinávit Israel: nunc pascet eos Dóminus, quasi agnum in latitúdine. Bo jako krowa gżącą się wystąpił Izrael: teraz będzie je Pan pasł jego baranka na przestrzeństwie.
17
Párticeps idolórum Ephraim, dimítte eum. Ucześnik bałwanów Ephraim, zaniechaj go.
18
Separátum est convívium eórum, fornicatióne fornicáti sunt: dilexérunt afférre ignomíniam protectóres eius. Odłączona jest uczta ich, nierządem nierząd płodzili, umiłowali przynosić sromotę obroniciele jej.
19
Ligávit eum spíritus in alis suis, et confundéntur a sacrifíciis suis. Związał go duch na skrzydłach swoich, a zawstydzeni będą od ofiar swoich.
5
1
Audíte hoc sacerdótes, et atténdite domus Israel, et domus regis auscultáte: quia vobis iudícium est, quóniam láqueus facti estis speculatióni, et rete expánsum super Thabor. Słuchajcie tego kapłani, a pilnujcie domie Izraelski, i domie królewski słuchajcie: bo wam sąd jest, iżeście się stali sidłem strażej, a siecią roztoczoną na Thabor.
2
Et víctimas declinástis in profúndum: et ego erudítor ómnium eórum. A ofiary potłoczyliście w głębią: a ja nauczyciel ich wszystkich.
3
Ego scio Ephraim, et Israel non est abscónditus a me: quia nunc fornicátus est Ephraim, contaminátus est Israel. Ja znam Ephraima, Izrael też nie skrył się przedemną: bo teraz nierząd płodził Ephraim, splugawił się Izrael.
4
Non dabunt cogitatiónes suas ut revertántur ad Deum suum: quia spíritus fornicatiónum in médio eórum, et Dóminum non cognovérunt. Nie udadzą myśli swoich, żeby się nawrócili do Boga swego: bo duch wszeteczeństw w pośrodku ich, a Pana nie poznali.
5
Et respondébit arrogántia Israel in fácie eius: et Israel, et Ephraim ruent in iniquitáte sua: ruet étiam Iudas cum eis. I odpowie hardość Izraelowa przed oczyma jego: a Izrael i Ephraim upadną w nieprawości swojej: upadnie też i Juda z nimi.
6
In grégibus suis, et in arméntis suis vadent ad quæréndum Dóminum, et non invénient: ablátus est ab eis. Z trzodami swemi i z bydłem swym pójdą szukać Pana, a nie znajda: odstąpił od nich.
7
In Dóminum prævaricáti sunt, quia fílios aliénos genuérunt: nunc devorábit eos mensis, cum pártibus suis. Przeciw Panu wystąpili, że synów cudzych napłodzili: teraz pożrze je miesiąc z częściami ich.
8
Clángite búccina in Gábaa, tuba in Rama: ululáte in Betháven, post tergum tuum Béniamin. Trąbcie w trąbę w Gabaa, w trąbę w Rama: krzyczcie w Bethawen, za tobą Benjaminie.
9
Ephraim in desolatióne erit in die correptiónis: in tríbubus Israel osténdi fidem. Ephraim w spustoszeniu będzie w dzień strofowania: między pokoleńmi Izraelowemi ukazałem wiarę.
10
Facti sunt príncipes Iuda quasi assuméntes términum: super eos effúndam quasi aquam iram meam. Stały książęta Judzkie jako przenoszący granicę: wyleję na nie jako wodę gniew mój.
11
Calúmniam pátiens est Ephraim, fractus iudício: quóniam cœpit abíre post sordes. Potwarz cierpiący jest Ephraim przekonany sądem: iż począł chodzić za smrody.
12
Et ego quasi tínea Ephraim: et quasi putrédo dómui Iuda. A ja jako mól Ephraimowi, a jako spróchnienie domowi Judzkiemu.
13
Et vidit Ephraim languórem suum, et Iuda vínculum suum: et ábiit Ephraim ad Assur, et misit ad regem ultórem: et ipse non póterit sanáre vos, nec sólvere póterit a vobis vínculum. I ujrzał Ephraim mdłość swoję, a Juda związke swoję: i poszedł Ephraim do Assur, i posłał do króla Mściciela: a on nie będzie mógł uleczyć was, ani będzie mógł rozwiązać z was związek.
14
Quóniam ego quasi leǽna Ephraim, et quasi cátulus leónis dómui Iuda: ego ego cápiam, et vadam: tollam, et non est qui éruat. Bo ja jako lwica Ephraimowi, a jako szczenię lwie domowi Juda: ja, ja porwę i pójdę: wezmę, a niemasz kto by wydarł.
15
Vadens revértar ad locum meum, donec deficiátis, et quærátis fáciem meam. Idąc wrócę się na miejsce moje, aż ustaniecie, a szukać będziecie oblicza mego.
6
1
In tribulatióne sua mane consúrgent ad me: Veníte, et revertámur ad Dóminum: W utrapieniu swem rano wstaną do mnie, mówiąc: Pódźcie, a nawróćmy się do Pana:
2
quia ipse cepit, et sanábit nos: percútiet, et curábit nos. Bo on pojmał, i uleczy nas: ubije, a uzdrowi nas.
3
Vivificábit nos post duos dies: in die tértia suscitábit nos, et vivémus in conspéctu eius. Sciémus, sequemúrque ut cognoscámus Dóminum: quasi dilúculum præparátus est egréssus eius, et véniet quasi imber nobis temporáneus, et serótinus terræ. Ożywi nas po dwu dniu: dnia trzeciego wzbudzi nas, i żyć będziem przed obliczem jego. Poznamy, a będziem naśladować, abyśmy poznali Pana: jako zorza zgotowano jest wyszcie jego i przydzie nam jako deszcz ranny i pozdny ziemi.
4
Quid fáciam tibi Ephraim? quid fáciam tibi Iuda? misericórdia vestra quasi nubes matutína, et quasi ros mane pertránsiens. Co uczynię tobie Ephraimie? co uczynię tobie Juda? miłosierdzie wasze jako obłok poranny, a jako rosa rano przemijająca.
5
Propter hoc dolávi in prophétis, occídi eos in verbis oris mei: et iudícia tua quasi lux egrediéntur. Dla tego heblowałem przez proroki, pobiłem je słowy ust moich: a sądy twoje jako światłość wynidą.
6
Quia misericórdiam vólui, et non sacrifícium, et sciéntiam Dei plus quam holocáusta. Bom miłosierdzia żądał, a nie ofiary, a znajomości Bożej więcej niż całopalenia.
7
Ipsi autem sicut Adam transgréssi sunt pactum: ibi prævaricáti sunt in me. Ale oni jako Adam przestąpili przymierze, tam wykroczyli przeciwko mnie.
8
Gálaad cívitas operántium idólum, supplantáta sánguine. Galaad miasto działających bałwana podchwycone dla krwie.
9
Et quasi fauces virórum latrónum, párticeps sacerdótum, in via interficiéntium pergéntes de Sichem: quia scelus operáti sunt. A jako gardła mężów rozbójników, uczestnik kapłanów, na drodze zabijających idące z Sychem: bo niecnotę działali.
10
In domo Israel vidi horréndum: ibi fornicatiónes Ephraim: contaminátus est Israel. W domu Izraelowym widziałem rzecz straszną: tam wszeteczeństwa Ephraim, zmazał się Izrael.
11
Sed et Iuda pone messem tibi, cum convértero captivitátem pópuli mei. Ale i Judo połóż sobie żniwo, gdy nawrócę pojmanie ludu mojego.
7
1
Cum sanáre vellem Israel, reveláta est iníquitas Ephraim, et malítia Samaríæ, quia operáti sunt mendácium: et fur ingréssus est spólians, latrúnculus foris. Gdym chciał zleczyć Izraela, odkryła się nieprawość Ephraim, i złość Samaryi, bo działali kłamstwo: i złodziej wszedł odzierając, łotrzyk na dworze.
2
Et ne forte dicant in córdibus suis, omnem malítiam eórum me recordátum: nunc circumdedérunt eos adinventiónes suæ, coram fácie mea factæ sunt. Ażeby snać nie mówili w sercach swych, że ja pomnie każdą złość ich, teraz ogarnęły je wynalazki ich, działy się przed obliczem mojem.
3
In malítia sua lætificavérunt regem: et in mendáciis suis príncipes. Złością swą uweselali króla: a kłamstwy swemi książęta.
4
Omnes adulterántes, quasi clíbanus succénsus a coquénte: quiévit páululum cívitas a commistióne ferménti, donec fermentarétur totum. Wszyscy cudzołożący jako piec rozpalony od piekarza: uspokoiło się na mały czas miasto od zamieszania kwasu, ażby się zakwasiło wszystko:
5
Dies regis nostri: cœpérunt príncipes fúrere a vino: exténdit manum suam cum illusóribus. Dzień króla naszego: poczęły książęta szaleć od wina: wyciągnął rękę swą z szyderzmi.
6
Quia applicuérunt quasi clíbanum cor suum, cum insidiarétur eis: tota nocte dormívit coquens eos, mane ipse succénsus quasi ignis flammæ. Bo przyłożyli jako piec serce swe, gdy na nie czynił zasadzki: całą noc spał pieczący je, rano sam zapalony, jako ogień płomienisty.
7
Omnes calefácti sunt quasi clíbanus, et devoravérunt iúdices suos: omnes reges eórum cecidérunt: non est qui clamet in eis ad me. Wszyscy rozgrzali się jako piec, a pożarli sędzie swe: wszyscy królowie ich upadli: niemasz między nimi wołającego do mnie.
8
Ephraim in pópulis ipse commiscebátur: Ephraim factus est subcinerícius panis, qui non reversátur. Ephraim ten się z narodami mieszał: Ephraim stał się podpłomykiem, którego nie przewracają.
9
Comedérunt aliéni robur eius, et ipse nescívit: sed et cani effúsi sunt in eo, et ipse ignorávit. Jedli cudzy siłę jego, a on nie wiedział: ale i sędziwość wystąpiła nań, a on nie wiedział.
10
Et humiliábitur supérbia Israel in fácie eius: nec revérsi sunt ad Dóminum Deum suum, et non quæsiérunt eum in ómnibus his. I zniżona będzie pycha Izraelowa przed obliczem jego: a nie wrócili się do Pana Boga swego, i nie szukali go w tem wszystkiem:
11
Et factus est Ephraim quasi colúmba sedúcta non habens cor: Ægýptum invocábant, ad Assýrios abiérunt. I stał się Ephratm jako gołębica zwiedziona nie mająca serca: Egiptu przyzywali, do Assyryjczyków szli.
12
Et cum profécti fúerint, expándam super eos rete meum: quasi vólucrem cæli détraham eos, cædam eos secúndum auditiónem cœtus eórum. A gdy pójdą, zastawię na nie sieć moję: jako ptaka powietrznego po targnę je, skarżę je według słuchania zgromadzenia ich.
13
Væ eis, quóniam recessérunt a me: vastabúntur, quia prævaricáti sunt in me, et ego redémi eos: et ipsi locúti sunt contra me mendácia. Biada im, że odstąpili odemnie: spustoszeni będą, bo wystąpili przeciw mnie: a jam je odkupił: a oni mówili przeciwko mnie kłamstwa.
14
Et non clamavérunt ad me in corde suo, sed ululábant in cubílibus suis: super tríticum et vinum ruminábant, recessérunt a me. A nie wołali do mnie z serca swego: ale wyli w łożnicach swoich: nad pszenicą i winem przeżuwali, odstąpili odemnie.
15
Et ego erudívi eos, et confortávi bráchia eórum: et in me cogitavérunt malítiam. A jam je nauczył, i zmacniałem ramiona ich: a przeciw mnie złość myślili.
16
Revérsi sunt ut essent absque iugo: facti sunt quasi arcus dolósus: cadent in gládio príncipes eórum, a furóre linguæ suæ. Ista subsannátio eórum in terra Ægýpti. Wrócili się, aby byli bez jarzma: stali się jako łuk zdradliwy: i upadną od miecza książęta ich, dla zapalczywości języka swego. To pośmiewisko ich w ziemi Egiptskiej.
8
1
In gútture tuo sit tuba quasi áquila super domum Dómini: pro eo quod transgréssi sunt fœdus meum, et legem meam prævaricáti sunt. W gardle twojem niech będzie trąba, jako orzeł na dom Pański: dla tego że przestąpili przymierze moje, a zakon mój zgwałcili.
2
Me invocábunt: Deus meus cognóvimus te Israel. Mnie wzywać będą: Boże mój poznaliśmy cię Izrael.
3
Proiécit Israel bonum: inimícus persequétur eum. Porzucił Izrael dobro, nieprzyjaciel go prześladować będzie.
4
Ipsi regnavérunt, et non ex me: príncipes exstitérunt, et non cognóvi: argéntum suum, et aurum suum fecérunt sibi idóla, ut interírent. Oni królowali a nie ze mnie: książęty byli, a nie znałem: ze srebra swego, i ze złota swego naczynili sobie bałwanów, aby zaginęli.
5
Proiéctus est vítulus tuus Samaría, irátus est furor meus in eos. Usquequo non póterunt emundári? Porzucon jest cielec twój, Samarya: rozgniewała się zapalczywość moja na nie, a do kadzę nie będą mogli być oczyścieni?
6
Quia ex Israel et ipse est: ártifex fecit illum, et non est Deus: quóniam in araneárum telas erit vítulus Samaríæ. Bo i ten jest z Izraela: rzemieślnik uczynił ji, a nie jest Bogiem: bo w pajęcze siatki obróci się cielec Samaryjski.
7
Quia ventum seminábunt, et túrbinem metent: culmus stans non est in eo, germen non fáciet farínam: quod etsi fécerit, aliéni cómedent eam. Bo wiatr siać będą, a wicher późną: źdźbła stojącego niemasz w nim, urodzaj nie uczyni mąki: a jeśli uczyni, cudzy ją zjedzą.
8
Devorátus est Israel: nunc factus est in natiónibus quasi vas immúndum. Pożart jest Izrael: teraz się stał między narody jako naczynie plugawe.
9
Quia ipsi ascendérunt ad Assur, ónager solitárius sibi: Ephraim múnera dedérunt amatóribus. Bo oni zaszli do Assur, osieł dziki osobny sobie: Ephraim dary dali miłośnikom:
10
Sed et cum mercéde condúxerint natiónes, nunc congregábo eos: et quiéscent paulísper ab ónere regis, et príncipum. Ale i choć najmem najęli narody, teraz zbiorę je, a odpoczyną trochę od brzemienia królewskiego i książąt.
11
Quia multiplicávit Ephraim altária ad peccándum: factæ sunt ei aræ in delíctum. Bo namnożył Ephraim ołtarzów ku grzeszeniu: stały mu się ołtarze na grzech.
12
Scribam ei multíplices leges meas, quæ velut aliénæ computátæ sunt. Napisz mu rozliczne prawa moje, które były poczytane jako obce.
13
Hóstias ófferent, immolábunt carnes, et cómedent, et Dóminus non suscípiet eas: nunc recordábitur iniquitátis eórum, et visitábit peccáta eórum: ipsi in Ægýptum converténtur. Ofiary przynosić będą, będą ofiarować mięso, i jeść, a Pan nie przyjmie ich: teraz wspomni na nieprawości ich, i nawiedzi grzechy ich: oni się do Egiptu wrócą.
14
Et oblítus est Israel factóris sui, et ædificávit delúbra: et Iudas multiplicávit urbes munítas: et mittam ignem in civitátes eius, et devorábit ædes illíus. I zapomniał Izrael stworzyciela swego, a nabudował zborów, i Judas też namnożył miast obronnych: i puszczę ogień na miasta jego, i pożrze domy jego.
9
1
Noli lætári Israel, noli exsultáre sicut pópuli: quia fornicátus es a Deo tuo: dilexísti mercédem super omnes áreas trítici. Nie wesel się Izraelu, nie raduj się jako narodowie: boś wszeteczeństwo płodził od Boga twego, rozmiłowałeś się datku nad wszystkie bojowiska pszenice.
2
Area et tórcular non pascet eos, et vinum mentiétur eis. Bojowisko i prasa nie będzie karmiła ich i wino omyli ich.
3
Non habitábunt in terra Dómini: revérsus est Ephraim in Ægýptum, et in Assýriis pollútum comédit. Nie będą mieszkać w ziemi Pańskiej: wrócił się Ephraim do Egiptu, a w Assyryi jadł nieczyste rzeczy.
4
Non libábunt Dómino vinum, et non placébunt ei. Sacrifícia eórum quasi panis lugéntium: omnes, qui cómedent eum, contaminabúntur: quia panis eórum ánimæ ipsórum, non intrábit in domum Dómini. Nie będą ofiarować Panu wina, i nie spodobają się mu: ofiary ich jako chleb płaczących. Wszyscy, którzy ji jeść będą, zmazą się: bo chleb ich duszy ich, nie wnidzie do domu Pańskiego.
5
Quid faciétis in die solémni, in die festivitátis Dómini? Cóż będziecie czynić w dzień uroczysty, w dzień święta Pańskiego?
6
Ecce enim profécti sunt a vastitáte: Ægýptus congregábit eos, Memphis sepéliet eos: desiderábile argéntum eórum urtíca hereditábit, lappa in tabernáculis eórum. Bo oto poszli dla spustoszenia: Egipt je zgromadzi, Memphis je pogrzebie: pożądane srebro ich pokrzywa odziedziczy, łopian w przybytkach ich.
7
Venérunt dies visitatiónis, venérunt dies retributiónis: scitóte Israel stultum prophétam, insánum virum spirituálem, propter multitúdinem iniquitátis tuæ, et multitúdinem améntiæ. Przyszły dni nawiedzenia, przyszły dni oddania: znajcie Izraela głupiego proroka, szalonego męża duchownego, dla mnóstwa nieprawości twej, i dla mnóstwa szaleństwa.
8
Speculátor Ephraim cum Deo meo: prophéta láqueus ruínæ factus est super omnes vias eius, insánia in domo Dei eius. Stróż Ephraim z Bogiem: moim prorok sidłem upadku stał się po wszech drogach jego, szaleństwo w domu Boga jego.
9
Profúnde peccavérunt, sicut in diébus Gábaa: recordábitur iniquitátis eórum, et visitábit peccáta eórum. Głęboko zgrzeszyli jako za dni Gabaa: wspomni na nieprawość ich, i nawiedzi grzechy ich.
10
Quasi uvas in desérto invéni Israel: quasi prima poma ficúlneæ in cacúmine eius vidi patres eórum: ipsi autem intravérunt ad Beélphegor, et abalienáti sunt in confusiónem, et facti sunt abominábiles sicut ea, quæ dilexérunt. Jako jagody winne w pustyni nalazłem Izraela: jako pierwszy owoc drzewa figowego, na wierzchu jej ujrzałem ojce ich: a oni weszli do Beelphegor, i odłączyli się do sromoty, i stali się obrzydłemi jako to co miłowali.
11
Ephraim quasi avis avolávit, glória eórum a partu, et ab útero, et a concéptu. Ephraim jako ptak uleciał, sława ich od porodzenia, i od żywota, i od poczęcia.
12
Quod etsi enutríerint fílios suos, absque líberis eos fáciam in homínibus: sed et væ eis cum recéssero ab eis. A choćby wychowali syny swoje, uczynię je bez dzieci między ludźmi: lecz i biada im, gdy odstąpię od nich.
13
Ephraim, ut vidi, Tyrus erat fundáta in pulchritúdine: et Ephraim edúcet ad interfectórem fílios suos. Ephraim, jakom widział, był Tyr założony na piękności: a Ephraim będzie wywodzić na zabijanie syny swe.
14
Da eis Dómine. Quid dabis eis? Da eis vulvam sine líberis, et úbera aréntia. Daj im Panie. Cóż im dasz? Daj im żywot bez dzieci, a piersi suche.
15
Omnes nequítiæ eórum in Galgal, quia ibi exósos hábui eos: propter malítiam adinventiónum eórum, de domo mea eíciam eos: non addam ut díligam eos, omnes príncipes eórum recedéntes. Wszystkie złości w Galgal, bom ich tam nienawidział: dla złości wynalazek ich z domu mego wyrzucę je: nie przydam ich więcej miłować, wszystkie książęta ich odstępujący.
16
Percússus est Ephraim, radix eórum exsiccáta est: fructum nequáquam fácient. Quod etsi genúerint, interfíciam amantíssima úteri eórum. Porażon jest Ephraim, korzeń ich usechł: owocu nie uczynią. A choćby zrodzili, wybiję namilsze żywota ich.
17
Abíciet eos Deus meus, quia non audiérunt eum: et erunt vagi in natiónibus. Odrzuci je Bóg mój, bo go nie słuchali: i będą tułakami międy narody.
10
1
Vitis frondósa Israel, fructus adæquátus est ei: secúndum multitúdinem fructus sui multiplicávit altária, iuxta ubertátem terræ suæ exuberávit simulácris. Winne drzewo gałęziste Izrael, owoc zrównał się z nim: według mnóstwa owocu swego namnożył ołtarzów: według obfitości ziemie swej, obfitował w bałwaniech.
2
Divísum est cor eórum, nunc interíbunt: ipse confrínget simulácra eórum, depopulábitur aras eórum. Rozdzieliło się serce ich, teraz zgina: on połamie bałwany ich, spustoszy ołtarze ich.
3
Quia nunc dicent: Non est rex nobis: non enim timémus Dóminum: et rex quid fáciet nobis? Bo teraz rzekną: Nie mamy króla: bo się nie bojemy Pana: a król co nam uczyni?
4
Loquímini verba visiónis inútilis, et feriétis fœdus: et germinábit quasi amaritúdo iudícium super sulcos agri. Mówcie słowa widzenia niepożytecznego, a postanowicie przymierze: i zrodzi się jako gorzkość sąd na zagoniech polnych.
5
Vaccas Betháven coluérunt habitatóres Samaríæ: quia luxit super eum pópulus eius, et ædítui eius super eum exsultavérunt in glória eius, quia migrávit ab eo. Krowy Bethawen chwalili obywatele Samaryjscy: bo płakał nad nim lud jego, i zborowi słudzy jego, nad nim radowali się z sławy jego, iż się wyprowadziła od niego.
6
Síquidem et ipse in Assur delátus est, munus regi ultóri: confúsio Ephraim cápiet, et confundétur Israel in voluntáte sua. Abowiem i on do Assur zaniesion jest za dar królowi Mścicielowi zelżywość Ephraima poima, a zawstydzon będzie Izrael w swej wolej.
7
Transíre fecit Samaría regem suum quasi spumam super fáciem aquæ. Uczyniła Samarya, że przyszedł król jej jako piana na wierzchu wody.
8
Et disperdéntur excélsa idóli, peccátum Israel: lappa, et tríbulus ascéndet super aras eórum: et dicent móntibus: Operíte nos: et cóllibus: Cádite super nos. I będą wytracone wyżyny bałwana, grzech Izraelski: łopian i oset wyroście na ich ołtarzach: i rzeka górom: przykryjcie nas: a pagórkom, upadnicie na nas.
9
Ex diébus Gábaa, peccávit Israel, ibi stetérunt: non comprehéndet eos in Gábaa prœ́lium super fílios iniquitátis. Odedni Gabaa zgrzeszył Izrael, tam stali: nie zachwyci ich w Gabaa bitwa przeciw synom nieprawości.
10
Iuxta desidérium meum corrípiam eos: congregabúntur super eos pópuli, cum corripiéntur propter duas iniquitátes suas. Według chuci mojej skarżę je: zbiorą się na nie narodowie, gdy będą karani dla dwu nieprawości swoich.
11
Ephraim vítula docta dilígere tritúram, et ego transívi super pulchritúdinem colli eius: ascéndam super Ephraim, arábit Iudas, confrínget sibi sulcos Iacob. Ephraim jałowica nauczona kochać się w młóceniu: i ja przeszedłem po cudności szyje jej: wsiędę na Ephraim, będzie orał Judas, bronować sobie będzie zagony Jakób.
12
Semináte vobis in iustítia, et métite in ore misericórdiæ, innováte vobis novále: tempus autem requiréndi Dóminum, cum vénerit qui docébit vos iustítiam. Siejcie sobie ku sprawiedliwości, a żnicie do ust miłosierdzia, odnówcie sobie nowinę, a czas szukać Pana, gdy przydzie który was będzie uczył sprawiedliwości.
13
Arástis impietátem, iniquitátem messuístis, comedístis frugem mendácii: quia confísus es in viis tuis, in multitúdine fórtium tuórum. Oraliście niezbożność, żęliście nieprawość, jedliście owoc kłamstwa: iżeś ufał w drogach twoich, w mnóstwie mocarzów twoich.
14
Consúrget tumúltus in pópulo tuo: et omnes munitiónes tuæ vastabúntur, sicut vastátus est Sálmana a domo eius qui iudicávit Baal in die prœ́lii, matre super fílios allísa. Powstanie rozruch między ludem twym, a wszystkie zamki twe zburzone będą, jako zburzon jest Salmana od domu onego który osądził Baala w dzień bitwy, matkę o syny roztrąciwszy.
15
Sic fecit vobis Bethel, a fácie malítiæ nequitiárum vestrárum. Tak wam uczynił Bethel, dla złości niecnot waszych.
11
1
Sicut mane tránsiit, pertránsiit rex Israel. Quia puer Israel, et diléxi eum: et ex Ægýpto vocávi fílium meum. Jako zaranie przeminęło, przeminął król Izraelski. Bo Izrael pacholę, i umiłowałem go, z Egiptu wezwałem syna mego.
2
Vocavérunt eos, sic abiérunt a fácie eórum: Báalim immolábant, et simulácris sacrificábant. Wyzwali je, tak poszli od oblicza ich: Baalim ofiarowali, a bałwanom ofiary czynili.
3
Et ego quasi nutrícius Ephraim, portábam eos in bráchiis meis: et nesciérunt quod curárem eos. A ja jako piastun Ephraim, nosiłem je na ramionach swoich, a nie wiedzieli, żem je leczył.
4
In funículis Adam traham eos, in vínculis caritátis: et ero eis quasi exáltans iugum super maxíllas eórum: et declinávi ad eum ut vescerétur. Powrozami Adamowemi pociągnę je, zwiąskami miłości: i będę im jako podnoszący jarzmo na czeluści ich: i skłoniłem się do niego, aby jadł.
5
Non revertétur in terram Ægýpti, et Assur ipse rex eius: quóniam noluérunt convérti. Nie wróci się do ziemie Egiptskiej, a sam Assur król jego: bo się nie chcieli nawrócić.
6
Cœpit gládius in civitátibus eius, et consúmet eléctos eius, et cómedet cápita eórum. Począł miecz w mieściech jego, i strawi wybrane jego, i poje głowy ich.
7
Et pópulus meus pendébit ad réditum meum: iugum autem imponétur eis simul, quod non auferétur. A lud mój będzie zawieszony do nawrócenia mego: ale jarzmo będzie na nie pospołu włożone, które nie będzie odjęte.
8
Quómodo dabo te Ephraim, prótegam te Israel? quómodo dabo te sicut Adama, ponam te ut Séboim? Convérsum est in me cor meum, páriter conturbáta est pœnitúdo mea. Jakoż cię podam Ephraimie, obronię cię Izraelu? jako cię dam by Adamę, położę cię jako Seboim? Nawróciło się we mnie serce moje, zaraz wzruszyła się żałość moja.
9
Non fáciam furórem iræ meæ: non convértar ut dispérdam Ephraim: quóniam Deus ego, et non homo: in médio tui sanctus, et non ingrédiar civitátem. Nie uczynię zapalczywości gniewu mego: nie wrócę się, abym zagubił Ephraim: bom ja Bóg a nie człowiek: w pośrodku ciebie święty, a nie wnidę do miasta.
10
Post Dóminum ambulábunt, quasi leo rúgiet: quia ipse rúgiet, et formidábunt fílii maris. Za Panem chodzić będą, jako lew zaryczy: bo on ryczeć będzie, i zlękną się synowie morza.
11
Et avolábunt quasi avis ex Ægýpto, et quasi colúmba de terra Assyriórum: et collocábo eos in dómibus suis, dicit Dóminus. I ulecą jako ptak z Egiptu, a jako gołębica z ziemie Assyryjskiej: i posadzę je w domiech ich, mówi Pan.
12
Circúmdedit me in negatióne Ephraim, et in dolo domus Israel: Iudas autem testis descéndit cum Deo, et cum sanctis fidélis. Ogarnął mię zaprzeniem Ephraim, a zdradą dom Izraelski: lecz Judas świadek zstąpił z Bogiem, i z świętemi wierny.
12
1
Ephraim pascit ventum, et séquitur æstum: tota die mendácium, et vastitátem multíplicat: et fœdus cum Assýriis íniit, et óleum in Ægýptum ferébat. Ephraim pasie wiatr, chodzi za gorącem: cały dzień kłamstwo i spustoszenie mnoży, a przymierze z Assyryjczykami stanowił, i oliwę do Egiptu woził.
2
Iudícium ergo Dómini cum Iuda, et visitátio super Iacob: iuxta vias eius, et iuxta adinventiónes eius reddet ei. A tak prawo Pańskie z Juda i nawiedzenie nad Jakóbem, według dróg jego, i według wynalazek jego odda mu.
3
In útero supplantávit fratrem suum, et in fortitúdine sua diréctus est cum ángelo. W żywocie podchwycił brata swego, a mocą swą zdarzyło mu się z Aniołem.
4
Et inváluit ad ángelum, et confortátus est: flevit, et rogávit eum: in Bethel invénit eum, et ibi locútus est nobíscum. I przemógł Anioła, i był posilon: płakał, i prosił go: w Bethelu znalazł go, a tam mówił z nami.
5
Et Dóminus Deus exercítuum, Dóminus memoriále eius. A Pan Bóg zastępów, Pan pamiątka jego.
6
Et tu ad Deum tuum convertéris: misericórdiam et iudícium custódi, et spera in Deo tuo semper. A ty nawrócisz się do Boga twego: miłosierdzia i sądu przestrzegaj, a miej nadzieję w Bogu twoim zawżdy.
7
Chánaan, in manu eius statéra dolósa, calúmniam diléxit. Chanaan, w ręce jego szala zdradliwa, potwarz umiłował.
8
Et dixit Ephraim: Verúmtamen dives efféctus sum, invéni idólum mihi: omnes labóres mei non invénient mihi iniquitátem, quam peccávi. I rzekł Ephraim: Wszakżem się zbogacił, nalazłem bałwan sobie: wszystkie prace moje nie najdą mi nieprawości, którąm zgrzeszył.
9
Et ego Dóminus Deus tuus ex terra Ægýpti, adhuc sedére te fáciam in tabernáculis, sicut in diébus festivitátis. A ja Pan Bóg twój z ziemie Egiptskiej, jeszcze cię posadzę w namiociech, jako za dni uroczystego święta.
10
Et locútus sum super prophétas, et ego visiónem multiplicávi, et in manu prophetárum assimilátus sum. I mówiłem do proroków, jam też widzenie rozmnożył, i w ręce proroków jestem przypodoban.
11
Si Gálaad idólum, ergo frustra erant in Galgal bobus immolántes: nam et altária eórum quasi acérvi super sulcos agri. Jeśli Galaad bałwan, tedyć próżno byli w Galgalu woły ofiarujący: bo i ołtarze ich jako strogi na zagoniech polnych.
12
Fugit Iacob in regiónem Sýriæ, et servívit Israel in uxórem, et in uxórem servávit. Uciekł Jakób do krainy Syryjskiej, i służył Izrael dla żony, i dla żony strzegł.
13
In prophéta autem edúxit Dóminus Israel de Ægýpto: et in prophéta servátus est. A przez proroka wywiódł Pan Izraela z Egiptu: i przez proroka zachowań jest.
14
Ad iracúndiam me provocávit Ephraim in amaritudínibus suis, et sanguis eius super eum véniet, et oppróbrium eius restítuet ei Dóminus suus. Ku gniewu mię pobudził Ephraim gorzkościami swemi: a krew jego przydzie nań, i shańbienie swoje odda mu Pan jego.
13
1
Loquénte Ephraim, horror invásit Israel, et delíquit in Baal, et mórtuus est. Gdy mówił Ephraim? strach padł na Izraela: i zgrzeszył Baalem, i umarł.
2
Et nunc addidérunt ad peccándum: fecerúntque sibi conflátile de argénto suo quasi similitúdinem idolórum, factúra artíficum totum est: his ipsi dicunt: Immoláte hómines vítulos adorántes. A teraz przydali ku grzeszeniu: i uczynili sobie licinę ze srebra swego jako podobieństwo bałwanów, dzieło rzemieślnicze wszystko jest: tem oni mówią: Ofiarujcie ludzie, kłaniając się cielcom.
3
Idcírco erunt quasi nubes matutína, et sicut ros matutínus prætériens, sicut pulvis túrbine raptus ex área, et sicut fumus de fumário. Przeto będą jako obłok zaranny, i jako rosa ranna przechodząca, jako proch od wichru porwany z bojowiska, i jako dym z dymnika.
4
Ego autem Dóminus Deus tuus, ex terra Ægýpti: et Deum absque me néscies, et salvátor non est præter me. A jam Pan Bóg twój, z ziemie Egiptskiej: a Boga oprócz mnie nie będziesz znał: i zbawiciela nie masz oprócz mnie.
5
Ego cognóvi te in desérto, in terra solitúdinis. Jam cię znał na puszczy, w ziemi pustej.
6
Iuxta páscua sua adimpléti sunt, et saturáti sunt: et levavérunt cor suum, et oblíti sunt mei. Według pastwisk swoich napełnili się, i najedli się: i podnieśli serce swoje, i zapomnieli mię.
7
Et ego ero eis quasi leǽna, sicut pardus in via Assyriórum. A ja im będę jako lwica, jako ryś na drodze Assyryjskiej.
8
Occúrram eis quasi ursa raptis cátulis, et dirúmpam interióra iécoris eórum: et consúmam eos ibi quasi leo, béstia agri scindet eos. Zabiegnę im jako niedźwiedzica gdy zabiorą dzieci, i roztargam wnętrza wątroby ich, a pożrzę je tam jako lew, bestya polna roztarga je.
9
Perdítio tua Israel: tantúmmodo in me auxílium tuum. Zatracenie twoje Izraelu: tylko we mnie ratunek twój.
10
Ubi est rex tuus? máxime nunc salvet te in ómnibus úrbibus tuis: et iúdices tui, de quibus dixísti: Da mihi regem et príncipes. Gdzież jest król twój? teraz nawięcej niech cię wybawi we wszech mieściech twoich: i sędziowie twoi, o którycheś mówił: Daj mi króla i książęta.
11
Dabo tibi regem in furóre meo, et áuferam in indignatióne mea. Dam ci króla w zapalczywości mojej, i wezmę w zagniewaniu mojem,
12
Colligáta est iníquitas Ephraim, abscónditum peccátum eius. Zawiązana jest nieprawość Ephraim, skryty grzech jego.
13
Dolóres parturiéntis vénient ei: ipse fílius non sápiens: nunc enim non stabit in contritióne filiórum. Boleści rodzącej przydą nań: on syn niemądry: bo teraz nie ostoi się w zniszczeniu synów.
14
De manu mortis liberábo eos, de morte rédimam eos: ero mors tua o mors, morsus tuus ero inférne: consolátio abscóndita est ab óculis meis. Z ręki śmierci wybawię je, od śmierci wykupię je: będę śmiercią twoją o śmierci, ukąszeniem twojem będę, o piekło: pociecha skryła się od oczu moich.
15
Quia ipse inter fratres dívidet: addúcet uréntem ventum Dóminus de desérto ascendéntem: et siccábit venas eius, et desolábit fontem eius, et ipse dirípiet thesáurum omnis vasis desiderábilis. Bo on między bracią dzielić będzie: przywiedzie wiatr palący Pan z puszczy przychodzący: i wysuszy źródła jego, i zagubi zdrój jego, a on rozchwyci skarb wszego naczynia pożądanego.
14
1
Péreat Samaría, quóniam ad amaritúdinem concitávit Deum suum: in gládio péreant, párvuli eórum elidántur, et fœtæ eius discindántur. Niech zginie Samarya, iż ku gorzkości pobudziła Boga swego: od miecza niech zginą, dzieci ich niech będą roztrącone, a brzemienne ich niech będą rozcięte.
2
Convértere Israel ad Dóminum Deum tuum: quóniam corruísti in iniquitáte tua. Nawróć się Izraelu do Pana Boga swego: boś upadł w nieprawości twojej.
3
Tóllite vobíscum verba, et convertímini ad Dóminum: et dícite ei: Omnem aufer iniquitátem, áccipe bonum: et reddémus vítulos labiórum nostrórum. Weźmicie z sobą słowa, a nawróćcie się do Pana: i mówcie mu: Wszystkę nieprawość odejmi, weźmi dobroć: a oddawać będziemy cielce warg naszych.
4
Assur non salvábit nos, super equum non ascendémus, nec dicémus ultra: Dii nostri ópera mánuum nostrárum: quia eius, qui in te est, miseréberis pupílli. Assur nie zbawi nas, na koń nie wsiędziemy, ani więcej rzeczemy: Bogowie naszy, uczynki rąk naszych: bo się nad tym, który u ciebie jest, osierociałym zmiłujesz.
5
Sanábo contritiónes eórum, díligam eos spontánee: quia avérsus est furor meus ab eis. Zleczę rany ich, umiłuję je dobrowolnie: bo się odwróciła zapalczywość moja od nich.
6
Ero quasi ros, Israel germinábit sicut lílium, et erúmpet radix eius ut Líbani. Będę jako rosa, Izrael wypuści się jako Lilia, i puści się korzeń jego jako Libanu.
7
Ibunt rami eius, et erit quasi olíva glória eius, et odor eius ut Líbani. Pójdą gałęzie jego, i będzie jako oliwa chwała jego, a wonią jego jako Libanu.
8
Converténtur sedéntes in umbra eius: vivent trítico, et germinábunt quasi vínea: memoriále eius sicut vinum Líbani. Nawrócą się siedzący pod cieniem jego: będą żyć pszenicą, a puszczą się jako winnica: pamiątka jego jako wino Libańskie.
9
Ephraim quid mihi ultra idóla? ego exáudiam, et dírigam eum ego ut abiétem viréntem: ex me fructus tuus invéntus est. Ephraim: na co mi więcej bałwany? ja wysłucham, i ja go naprostuję jako jodłę zieloną, ze mnie owoc twój nalazł się.
10
Quis sápiens, et intélliget ista? intélligens, et sciet hæc? quia rectæ viæ Dómini, et iusti ambulábunt in eis: prævaricatóres vero córruent in eis. Kto mądry, a zrozumie to? rozumny, a pozna to? bo proste drogi Pańskie, a sprawiedliwi będą nimi chodzili: ale przestępcę poupadają na nich.