Biblia Sacra

Prophetia Michææ Proroctwo Micheasza
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7
1
1
Verbum Dómini, quod factum est ad Michǽam Morasthíten, in diébus Ióathan, Achaz et Ezechíæ, regum Iuda: quod vidit super Samaríam, et Ierúsalem. Słowo Pańskie które się stało do Micheasza Morasthytczyka, za dni Joathana, Achaza, i Ezechiasza królów Judzkich: które widział przeciw Samaryi i Jeruzalem.
2
Audíte pópuli omnes, et atténdat terra, et plenitúdo eius: et sit Dóminus Deus vobis in testem, Dóminus de templo sancto suo. Słuchajcie narodowie wszyscy, i niech słucha ziemia i napełnienie jej: a niech Pan Bóg będzie na was świadkiem, Pan z kościoła swego świętego.
3
Quia ecce Dóminus egrediétur de loco suo: et descéndet, et calcábit super excélsa terræ. Bo oto Pan wynidzie z miejsca swego: a znidzie i deptać będzie po wysokościach ziemie.
4
Et consuméntur montes subtus eum, et valles scindéntur sicut cera a fácie ignis, et sicut aquæ, quæ decúrrunt in præceps. I zniszczeją góry pod nim: a doliny roztopnieją jako wosk od oblicza ognia, i jako wody, które spadają z góry.
5
In scélere Iacob omne istud, et in peccátis domus Israel: quod scelus Iacob? nonne Samaría? et quæ excélsa Iudæ? nonne Ierúsalem? Dla występku Jakóbowego wszystko to, i dla grzechów domu Izraelowego. Która złość Jakóbowa izali nie Samarya? a które wyżyny Judzkie? izali nie Jeruzalem?
6
Et ponam Samaríam quasi acérvum lápidum in agro, cum plantátur vínea: et détraham in vallem lápides eius, et fundaménta eius revelábo. I położę Samaryą, jako gromadę kamienia na polu, gdy sadzą winnice: i ściągnę kamienie jej w dolinę, i fundamenty jej odkryję.
7
Et ómnia sculptília eius concidéntur, et omnes mercédes eius comburéntur igne, et ómnia idóla eius ponam in perditiónem: quia de mercédibus meretrícis congregáta sunt, et usque ad mercédem meretrícis reverténtur. A wszystkie ryciny jej będą porąbane, i wszystkie zapłaty jej będą spalone ogniem, i wszystkie bałwany
8
Super hoc plangam, et ululábo: vadam spoliátus, et nudus: fáciam planctum velut dracónum, et luctum quasi struthiónum. Dla tego płakać i wyć będę: będę chodził zewleczony i nagi: uczynię płacz jako smoków, a żałobę jako strusiów.
9
Quia desperáta est plaga eius, quia venit usque ad Iudam: tétigit portam pópuli mei usque ad Ierúsalem. Bo zwątpiona jest rana jej, bo przyszła aż do Judy, dotknęła się bramy ludu mego aż do Jeruzalem.
10
In Geth nolíte annuntiáre, lácrymis ne plorétis, in domo púlveris púlvere vos conspérgite. W Geth nie oznajmujcie, łzami nie płaczcie w domu prochu, prochem nie posypujcie.
11
Et transíte vobis habitátio Pulchra, confúsa ignomínia: non est egréssa quæ hábitat in éxitu: planctum domus vicína accípiet ex vobis, quæ stetit sibímet. A idźcie sobie mieszkanie piękne, zelżone sromotą: nie wyszła, która mieszka na wyszciu: płacz dom blizki weźmie po was, które sobie samemu stał.
12
Quia infirmáta est in bonum, quæ hábitat in amaritudínibus: quia descéndit malum a Dómino in portam Ierúsalem. Bo zaniemógł na dobre, który mieszka w gorzkościach: bo zstąpiło złe od Pana do bramy Jeruzalem.
13
Tumúltus quadrígæ stupóris habitánti Lachis: princípium peccáti est fíliæ Sion, quia in te invénta sunt scélera Israel. Grzmot poczwórnych zdumienia mieszkającemu w Lachis: Początkiem grzechu jest córce Siońskiej: bo się w tobie nalazły występki Izraelskie.
14
Proptérea dabit emissários super hereditátem Geth: domus mendácii in deceptiónem régibus Israel. Dla tego da najezdniki na dziedzictwo Geth: domy kłamstwa ku zwiedzeniu królom Izraelskim.
15
Adhuc herédem addúcam tibi quæ hábitas in Marésa: usque ad Odóllam véniet glória Israel. Jeszcze dziedzica przywiodę tobie, która mieszkasz w Maresa: aż do Odollam przydzie sława Izraelowa.
16
Decalváre, et tondére super fílios deliciárum tuárum: diláta calvítium tuum sicut áquila: quóniam captívi ducti sunt ex te. Obłyś się, i ostrzyż się dla synów rozkoszy twoich: rozszerz łysinę twoję jako orzeł: bo niewolą pobrano z ciebie.
2
1
Væ qui cogitátis inútile, et operámini malum in cubílibus vestris: in luce matutína fáciunt illud, quóniam contra Deum est manus eórum. Biada, którzy myślicie rzecz nie pożyteczną, i czynicie złość w łożnicach waszych; na świtaniu czynią to, bo przeciw Bogu jest ręka ich.
2
Et concupiérunt agros, et violénter tulérunt, et rapuérunt domos: et calumniabántur virum, et domum eius: virum, et hereditátem eius. I pożądali ról, a gwałtem brali, i wydzierali domy: i potwarzali męża i dom jego, męża i dziedzictwo jego.
3
Idcírco hæc dicit Dóminus: Ecce ego cógito super famíliam istam malum: unde non auferétis colla vestra, et non ambulábitis supérbi, quóniam tempus péssimum est. Przetoż to mówi Pan: Oto ja wyślę na ten ród złe, z czego nie odejmiecie szyj waszych, i nie będziecie pyszno chodzić, bo czas barzo zły jest.
4
In die illa sumétur super vos parábola, et cantábitur cánticum cum suavitáte, dicéntium: Depopulatióne vastáti sumus: pars pópuli mei commutáta est: quómodo recédet a me, cum revertátur, qui regiónes nostras dívidat? Onego dnia wezmą o was przypowieść, i będą śpiewać pieśń z wdzięcznością, mówiących: spustoszeniem spustoszeniśmy: część ludu mego odmieniona jest: jakoż odejdzie odemnie, gdyż się wraca, który pola nasze rozdzieli?
5
Propter hoc non erit tibi mittens funículum sortis in cœtu Dómini. Przeto nie będziesz mieć, ktoby rzucał sznurem losu w zgromadzeniu Pańskiem.
6
Ne loquámini loquéntes: Non stillábit super istos, non comprehéndet confúsio. Nie mówcie mówiąc: Nie będzie kapać na te, nie pojma sromota.
7
Dicit domus Iacob: Numquid abbreviátus est spíritus Dómini, aut tales sunt cogitatiónes eius? Nonne verba mea bona sunt cum eo, qui recte gráditur? Mówi dom Jakóbów: Izali ukrócony jest duch Pański, abo takie są myśli jego? Izali słowa moje nie są dobre z tym, który prosto chodzi?
8
Et e contrário pópulus meus in adversárium consurréxit: désuper túnica pállium sustulístis: et eos, qui transíbant simplíciter, convertístis in bellum. A przeciwnym obyczajem, lud mój z nieprzyjacielem, powstał: z wierzchu suknie braliście płaszcz: a te, którzy chodzili po prostu, a obruciliście ku bitwie.
9
Mulíeres pópuli mei eiecístis de domo deliciárum suárum: a párvulis eárum tulístis laudem meam in perpétuum. Niewiasty ludu mego powyganialiście z domu kochania ich: od dzieci ich odjeliście chwałę moję na wieki.
10
Súrgite, et ite, quia non habétis hic réquiem: propter immundítiam eius corrumpétur putrédine péssima. Wstańcie a idźcie: bo tu nie macie odpoczynienia: dla nieczystości jej skazi się zgniło0ścią co najgorszą.
11
Utinam non essem vir habens spíritum, et mendácium pótius lóquerer: stillábo tibi in vinum, et in ebrietátem: et erit super quem stillátur pópulus iste. Daj Boże, bych nie był mężem mającym ducha, a żebych raczej kłamstwo mówił: będę kropił na cię winem i pijaństwem: i będzie lud ten, na który kropią.
12
Congregatióne congregábo Iacob totum te: in unum condúcam relíquias Israel, páriter ponam illum quasi gregem in ovíli, quasi pecus in médio caulárum, tumultuabúntur a multitúdine hóminum. Zgromadzeniem zgromadzę wszystkiego ciebie Jakubie: skupię w jedno ostatki Izraela, położę go społem jako trzodę w owczarni: jako bydło w pośród chlewów, będzie zgiełk od mnóstwa ludzi.
13
Ascéndet enim pandens iter ante eos: dívident, et transíbunt portam, et ingrediéntur per eam: et transíbit rex eórum coram eis, et Dóminus in cápite eórum. Abowiem wstąpi otwierając drogę przed nimi, przebiją i przejdą przez bramę, i wnidą przez nie: i przejdzie król ich przed nimi, a Pan na przodku ich.
3
1
Et dixi: Audíte príncipes Iacob, et duces domus Israel: Numquid non vestrum est scire iudícium, I rzekłem: Słuchajcie książęta Jakóbowe, i wodzowie domu Izraelowego, izali nie wasza jest umieć sąd,
2
qui ódio habétis bonum, et dilígitis malum: qui violénter tóllitis pelles eórum désuper eis, et carnem eórum désuper óssibus eórum? Którzy macie w nienawiści dobroć, a miłujecie złość: którzy gwałtem zdzieracie skóry z nich, i mięso ich z kości ich?
3
Qui comedérunt carnem pópuli mei, et pellem eórum désuper excoriavérunt: et ossa eórum confregérunt, et concidérunt sicut in lebéte, et quasi carnem in médio ollæ. Którzy jedli mięso ludu mego i skórę ich łupili z nich: a kości ich połamali, i porąbali jako w kocieł, i jako mięso w pośród garnca.
4
Tunc clamábunt ad Dóminum, et non exáudiet eos: et abscóndet fáciem suam ab eis in témpore illo, sicut néquiter egérunt in adinventiónibus suis. Tedy będą wołać do Pana, a nie wysłucha ich i zakryje oblicze swe od nich na on czas: jako złośliwie czynili w wynalazkach swoich.
5
Hæc dicit Dóminus super prophétas, qui sedúcunt pópulum meum: qui mordent déntibus suis, et prǽdicant pacem: et si quis non déderit in ore eórum quíppiam, sanctíficant super eum prœ́lium. To mówi Pan przeciw prorokom, którzy zwodzą lud mój: którzy kąsają zęboma swemi, a opowiadają pokój: a jeśli kto nie da czego w gębę ich poświęcają nań wojnę.
6
Proptérea nox vobis pro visióne erit, et ténebræ vobis pro divinatióne: et occúmbet sol super prophétas, et obtenebrábitur super eos dies. Przeto noc wam za widzenie będzie, a ciemność wam za wróżenie: i zajdzie słońce na proroki, a zaćmi się dzień nad nimi.
7
Et confundéntur qui vident visiónes, et confundéntur divíni: et opérient omnes vultos suos, quia non est respónsum Dei. I zawstydzą się, którzy widzą widzenia, i zasromają się wieszczkowie, a zasłonią wszyscy twarze swoje, bo nie masz odpowiedzi Bożej.
8
Verúmtamen ego replétus sum fortitúdine spíritus Dómini, iudício, et virtúte: ut annúntiem Iacob scelus suum, et Israel peccátum suum. A wszakżem ja napełnion jest siły Ducha Pańskiego, sądu, i męztwa, żebych opowiedał Jakóbowi złość jego, a Izraelowi grzech jego.
9
Audíte hoc príncipes domus Iacob, et iúdices domus Israel: qui abominámini iudícium, et ómnia recta pervértitis. Słuchajcie tego książęta domu Jakóbowego, i sędziowie domu Izraelowego, którzy się brzydzicie sądem, a wszystko co prawo wywracacie.
10
Qui ædificátis Sion in sanguínibus, et Ierúsalem in iniquitáte. Którzy budujecie Sion krwią, a Jeruzalem nieprawością.
11
Príncipes eius in munéribus iudicábant, et sacerdótes eius in mercéde docébant, et prophétæ eius in pecúnia divinábant: et super Dóminum requiescébant, dicéntes: Numquid non Dóminus in médio nostrum? non vénient super nos mala. Książęta jego dla darów sądzili, a kapłani jego dla zapłaty uczyli, i prorocy jego za pieniądze prorokowali, a na Panu odpoczywali, mówiąc: izali nie Pan w pośrodku nas? nie przydzie na nas złe.
12
Propter hoc, causa vestri, Sion quasi ager arábitur, et Ierúsalem quasi acérvus lápidum erit, et mons templi in excélsa silvárum. Przeto dla was Sion jako pole zorany będzie, a Jeruzalem jako gromada kamieni będzie, a góra kościelna wysokością lasów.
4
1
Et erit: in novíssimo diérum erit mons domus Dómini præparátus in vértice móntium, et sublímis super colles: et fluent ad eum pópuli. I będzie: w ostateczne dni, będzie góra domu Pańskiego przygotowana na wierzchu gór, i wyniosła nad pagórki, a popłyną do niej narody.
2
Et properábunt gentes multæ, et dicent: Veníte, ascendámus ad montem Dómini, et ad domum Dei Iacob: et docébit nos de viis suis, et íbimus in sémitis eius: quia de Sion egrediétur lex, et verbum Dómini de Ierúsalem. I pospieszą się narodowie mnodzy, a mówić będą: Pójdźcie, wstąpmy na górę Pańską, i do domu Boga Jakóbowego: a nauczy nas o drogach swoich, i będziem chodzić ścieżkami jego: bo z Sionu wynidzie zakon, a słowo Pańskie z Jeruzalem.
3
Et iudicábit inter pópulos multos, et corrípiet gentes fortes usque in longínquum: et concídent gládios suos in vómeres, et hastas suas in ligónes: non sumet gens advérsus gentem gládium, et non discent ultra belligeráre. I będzie sądził między narody mnogimi, a będzie strofował narody mocne aż daleko, i potłuką miecze swe na lemiesze, włócznie swe na motyki: nie weźmie naród przeciw narodowi miecza, ani się więcej ćwiczyć będą wojować.
4
Et sedébit vir subtus vitem suam, et subtus ficum suam, et non erit qui detérreat: quia os Dómini exercítuum locútum est. I będzie siedział mąż pod winnem drzewem swojem i pod figą swą, a nie będzie ktoby odstraszył: bo usta Pana zastępów mówiły.
5
Quia omnes pópuli ambulábunt unusquísque in nómine dei sui: nos autem ambulábimus in nómine Dómini Dei nostri, in ætérnum et ultra. Bo wszystkie narody chodzić będą, każdy w imię Boga swego, ale my chodzić będziemy w imię Pana Boga naszego, na wieki i dalej.
6
In die illa, dicit Dóminus, congregábo claudicántem: et eam, quam eiéceram, cólligam, et quam afflíxeram: Onego dnia, mówi Pan, zbiorę chramiącą, i tę, którąm był wyrzucił i zbiorę, którąm był utrapił.
7
et ponam claudicántem in relíquias: et eam, quæ laboráverat, in gentem robústam: et regnábit Dóminus super eos in monte Sion, ex hoc nunc et usque in ætérnum. I uczynię chramiącą ostatkiem, a one, która chramała narodem mocnym: i będzie królował nad nimi Pan na górze Sion, odtąd i aż ma wieki.
8
Et tu turris gregis nebulósa fíliæ Sion usque ad te véniet: et véniet potéstas prima, regnum fíliæ Ierúsalem. A ty wieżo stada chmórna córki Sion, aż do ciebie przydzie, i przydzie władza pierwsza, królestwo córki Jeruzalem.
9
Nunc quare mœróre contráheris? numquid rex non est tibi, aut consiliárius tuus périit, quia comprehéndit te dolor sicut parturiéntem? Czemuż się teraz od żalu kurczysz? izali króla niemasz, abo poradnik twój zginął, że cię zjął ból jako rodzącą?
10
Dole et sátage fília Sion quasi partúriens: quia nunc egrediéris de civitáte, et habitábis in regióne, et vénies usque ad Babylónem, ibi liberáberis: ibi rédimet te Dóminus de manu inimicórum tuórum. Bolej, a usiłuj córko Siońska jako rodząca: bo teraz wynidziesz z miasta, i mieszkać będziesz w polu, i zajdziesz aż do Babilonu, tam będziesz wybawiona, tam cię odkupi Pan z ręki nieprzyjaciół twoich.
11
Et nunc congregátæ sunt super te gentes multæ, quæ dicunt: Lapidétur: et aspíciat in Sion óculus noster. A teraz zabrało się na cię narodów wiele, którzy mówią: Niech będzie ukamienowana: a niech patrzy na Sion oko nasze.
12
Ipsi autem non cognovérunt cogitatiónes Dómini, et non intellexérunt consílium eius: quia congregávit eos quasi fœnum áreæ. A oni nie poznali myśli Pańskich, i nie wyrozumieli, rady jego, bo je zgromadził jako kłosy na bojowisku.
13
Surge et tritúra fília Sion: quia cornu tuum ponam férreum, et úngulas tuas ponam ǽreas: et commínues pópulos multos, et interfícies Dómino rapínas eórum, et fortitúdinem eórum Dómino univérsæ terræ. Wstań a młóć córko Siońska: bo róg twój uczynię żelazny, a kopyta twoje uczynię miedziane, i zetrzesz narody mnogie, a pobijesz Panu wydartki ich, i moc ich Panu wszystkiej ziemie.
5
1
Nunc vastáberis fília latrónis: obsidiónem posuérunt super nos, in virga percútient maxíllam iúdicis Israel. Teraz zburzona będziesz córko zbójcę: oblężenie położono na nas, laską będą bić w gębę sędziego Izraelskiego.
2
Et tu Béthlehem Ephrata párvulus es in míllibus Iuda: ex te mihi egrediétur qui sit dominátor in Israel, et egréssus eius ab inítio, a diébus æternitátis. A ty Bethlehem Ephrata, malutkiś jest między tysiącmi Judzkimi: z ciebie mi wynidzie, który będzie panującym w Izraelu, a wyszcia Jego od początku odedni wieczności.
3
Propter hoc dabit eos usque ad tempus, in quo partúriens páriet: et relíquiæ fratrum eius converténtur ad fílios Israel. Przeto da je aż do czasu, którego radząca porodzi: a ostatek braciej jego, wróci się do synów Izraelowych.
4
Et stabit, et pascet in fortitúdine Dómini, in sublimitáte nóminis Dómini Dei sui: et converténtur, quia nunc magnificábitur usque ad términos terræ. I stanie i paść będzie mocą Pańską, w wysokości imienia Pana Boga swego: i nawrócą się, bo teraz rozwielmoży się aż do granic ziemie.
5
Et erit iste pax: cum vénerit Assýrius in terram nostram, et quando calcáverit in dómibus nostris: et suscitábimus super eum septem pastóres, et octo primátes hómines. A ten będzie pokojem: gdy przydzie Assyryjczyk do ziemie naszej, a gdy będzie deptać po domach naszych: i wzbudziem nań siedmi pasterzów, i ośm celniejszych ludzi.
6
Et pascent terram Assur in gládio, et terram Nemrod in lánceis eius: et liberábit ab Assur cum vénerit in terram nostram, et cum calcáverit in fínibus nostris. I będą paść ziemię Assur mieczem, i ziemię Nemrotowę włóczniami jej. I wyzwoli od Assura gdy wnidzie do ziemie naszej, i gdy deptać będzie po granicach naszych.
7
Et erunt relíquiæ Iacob in médio populórum multórum quasi ros a Dómino, et quasi stillæ super herbam, quæ non exspéctat virum, et non præstolátur fílios hóminum. I będzie ostatek Jakóba w pośrodku wiela narodów jako rosa od Pana, i jako krople na zielu, które nie czeka męża, ani oczekawa synów człowieczych.
8
Et erunt relíquiæ Iacob in géntibus, in médio populórum multórum, quasi leo in iuméntis silvárum, et quasi cátulus leónis in grégibus pécorum: qui cum transíerit, et conculcáverit, et céperit, non est qui éruat. I będą ostatki Jakóba między narodami, w pośród narodów wiela, jako lew między zwierzętami leśnemi i jako szczenię lwie między trzodami owiec: który gdy przejdzie, i potłoczy, i porwie, niemasz ktoby wydarł.
9
Exaltábitur manus tua super hostes tuos, et omnes inimíci tui interíbunt. Podniesie się ręka twoja na sprzeciwniki twoje, a wszyscy nieprzyjaciele twoi wyginą.
10
Et erit in die illa, dicit Dóminus: Auferam equos tuos de médio tui, et dispérdam quadrígas tuas. I będzie onego dnia, mówi Pan: wezmę konie twoje z pośrodku ciebie, i zatracę poczwórne twoje.
11
Et perdam civitátes terræ tuæ, et déstruam omnes munitiónes tuas, et áuferam malefícia de manu tua, et divinatiónes non erunt in te. I wytracę miasta ziemie twej, i wywrócę wszystkie zamki twoje: i odejmę czary z ręki twojej, i wieszczby nie będą w tobie.
12
Et períre fáciam sculptília tua, et státuas tuas de médio tui: et non adorábis ultra ópera mánuum tuárum. I uczynię, że zaginą ryciny twoje, i stepy twoje z pośrodku ciebie: i nie będziesz się więcej kłaniać uczynkom rak twoich.
13
Et evéllam lucos tuos de médio tui, et cónteram civitátes tuas. I wykorzenię gaje twoje z pośrodku ciebie: i zburzę miasta twoje.
14
Et fáciam in furóre et in indignatióne ultiónem in ómnibus géntibus, quæ non audiérunt. I uczynię w zapalczywości i w rozgniewaniu pomstę nad wszemi narody, które nie słuchały.
6
1
Audíte quæ Dóminus lóquitur: Surge, conténde iudício advérsum montes, et áudiant colles vocem tuam. Słuchajcie co Pan mówi: Wstań, czyń prawem przeciw górom, a niech słuchają pagórki głosu twego.
2
Audiant montes iudícium Dómini, et fórtia fundaménta terræ: quia iudícium Dómini cum pópulo suo, et cum Israel diiudicábitur. Niech słuchają góry sądu Pańskiego, i mocne fundamenty ziemie: bo sąd Pański z ludem swym, a z Izraelem da się rozsądzić.
3
Pópule meus quid feci tibi, aut quid moléstus fui tibi? respónde mihi. Ludu mój, cóżem ci uczynił, abo w czememci się uprzykrzył? odpowiedz mi.
4
Quia edúxi te de terra Ægýpti, et de domo serviéntium liberávi te: et misi ante fáciem tuam Móysen, et Aaron, et Maríam? Iżem cię wywiódł z ziemie Egiptskiej, a z domu niewolników wybawiłem cię: i posłałem przed obliczem twojem Mojżesza, i Aarona, i Maryą.
5
Pópule meus meménto quæso quid cogitáverit Balach rex Moab, et quid respónderit ei Bálaam, fílius Beor, de Setim usque ad Gálgalam, ut cognósceres iustítias Dómini. Ludu mój wspomni proszę co myślił Balach król Moab, i co mu odpowiedział Balaam syn Beor, od Sethym aż do Galgale, żebyś poznał sprawiedliwości Pańskie.
6
Quid dignum ófferam Dómino? curvábo genu Deo excélso? numquid ófferam ei holocautómata, et vítulos annículos? Cóż godnego ofiaruję Panu? pokłonię się Bogu wysokiemu: Izali mu ofiaruję całopalenia, i cielce roczne?
7
Numquid placári potest Dóminus in míllibus aríetum, aut in multis míllibus hircórum pínguium? numquid dabo primogénitum meum pro scélere meo, fructum ventris mei pro peccáto ánimæ meæ? Izali Pan może być ubłagan tysiącami baranów, abo wielą tysięców kozłów tłustych? Izali dam pierworodnego mego za złość moję, owoc żywota mego za grzech dusze mojej?
8
Indicábo tibi o homo quid sit bonum, et quid Dóminus requírat a te: Utique fácere iudícium, et dilígere misericórdiam, et sollícitum ambuláre cum Deo tuo. Pokażę tobie człowiecze co jest dobro, i czego Pan chce po tobie: Zaiste, żebyś czynił sąd, a miłował miłosierdzie, a z pilnością chodził z Bogiem twoim.
9
Vox Dómini ad civitátem clamat, et salus erit timéntibus nomen tuum: Audíte tribus, et quis approbábit illud? Głos Pański do miasta woła, a zbawienie będzie bojącym się imienia twego. Słuchajcie pokolenia, a któż to chwali?
10
Adhuc ignis in domo ímpii thesáuri iniquitátis, et mensúra minor iræ plena. Jeszcze ogień w domu niezbożnego, skarby nieprawości, i miara mniejsza gniewu pełna.
11
Numquid iustificábo statéram ímpiam, et saccélli póndera dolósa? Izali usprawiedliwię szale niezbożne, a w mieszku gwichty fałszywe?
12
in quibus dívites eius repléti sunt iniquitáte, et habitántes in ea loquebántur mendácium, et lingua eórum fraudulénta in ore eórum. Któremi bogacze jego napełnili się nieprawością, a mieszkający w nim mówili kłamstwo, a język ich zdradliwy w uściech ich.
13
Et ego ergo cœpi percútere te perditióne super peccátis tuis. A tak i ja począłem cię karać zatraceniem dla grzechów twoich.
14
Tu cómedes, et non saturáberis, et humiliátio tua in médio tui: et apprehéndes, et non salvábis: et quos salváveris, in gládium dabo. Ty będziesz jeść, a nie najesz się: i uniżenie twoje w pośrodku ciebie: i pochwycisz, a nie zachowasz, a które zachowasz, dam pod miecz.
15
Tu seminábis, et non metes: tu calcábis olívam, et non ungéris óleo: et mustum, et non bibes vinum. Ty siać będziesz, a żąć nie będziesz: ty będziesz tłoczyć oliwę, a oliwą się pomazować nie będziesz: i moszcz, a nie będziesz pić wina.
16
Et custodísti præcépta Amri, et omne opus domus Achab: et ambulásti in voluntátibus eórum, ut darem te in perditiónem, et habitántes in ea in síbilum, et oppróbrium pópuli mei portábitis. I przestrzegałeś przykazania Amry, i każdego uczynku domu Achab: i chodziłeś po ich wolej, żebych cię dał na zatracenie, a mieszkające w nim na krzykanie: i hańbę ludu mego nosić będziecie.
7
1
Væ mihi, quia factus sum sicut qui cólligit in autúmno racémos vindémiæ: non est botrus ad comedéndum, prǽcoquas ficus desiderávit ánima mea. Biada mnie, żem się stał jako który zbiera w jesieni grona po zbieraniu wina: niemasz grona ku zjedzeniu, skoroźrzałych fig pożądała dusza moja.
2
Périit sanctus de terra, et rectus in homínibus non est: omnes in sánguine insidiántur, vir fratrem suum ad mortem venátur. Zginął święty z ziemie, i prawego niemasz między ludźmi: wszyscy na krew czyhają, mąż brata swego na śmierć łowi.
3
Malum mánuum suárum dicunt bonum: princeps póstulat, et iudex in reddéndo est: et magnus locútus est desidérium ánimæ suæ, et conturbavérunt eam. Złość rąk swoich nazywają dobrem: książę żąda, a sędzia na oddaniu jest; a wielki mówił żądze dusze swojej, i zamierzali ją.
4
Qui óptimus in eis est, quasi paliúrus: et qui rectus, quasi spina de sepe. Dies speculatiónis tuæ, visitátio tua venit: nunc erit vástitas eórum. Kto nalepszy między nimi jest, jako oset: a kto ich, prawy, jako ciernie z płotu. Dzień upatrowania twego, nawiedzenie twoje przyszło: teraz będzie spustoszenie,
5
Nolíte crédere amíco, et nolíte confídere in duce: ab ea, quæ dormit in sinu tuo, custódi claustra oris tui. Nie wierzcie przyjacielowi, a nie ufajcie w książęciu, przed tą, która sypia na łonie twojem, strzeż zamków i ust twoich.
6
Quia fílius contuméliam facit patri, et fília consúrgit advérsus matrem suam, nurus advérsus socrum suam: et inimíci hóminis doméstici eius. Bo syn urąga ojcu, a córka powstaje na matkę swą, niewiastka na świekrę swoję: a nieprzyjaciele człowieczy domownicy jego.
7
Ego autem ad Dóminum aspíciam, exspectábo Deum salvatórem meum: áudiet me Deus meus. A ja na Pana patrzyć będę, oczekawać będę Boga zbawiciela mego: wysłucha mię Bóg mój.
8
Ne lætéris inimíca mea super me, quia cécidi: consúrgam, cum sédero in ténebris, Dóminus lux mea est. Nie wesel się nieprzyjaciółko moja nademną, żem upadł: powstanę, gdy usiędę w ciemnościach, Pan jest światłością moją.
9
Iram Dómini portábo, quóniam peccávi ei, donec causam meam iúdicet, et fáciat iudícium meum: edúcet me in lucem, vidébo iustítiam eius. Gniew Pański poniosę, bom zgrzeszył jemu, aż osądzi sprawę moję, i uczyni sąd mój: wywiedzie mię na światło, ujrzę sprawiedliwość jego.
10
Et aspíciet inimíca mea, et operiétur confusióne, quæ dicit ad me: Ubi est Dóminus Deus tuus? Oculi mei vidébunt in eam: nunc erit in conculcatiónem ut lutum plateárum. I patrzyć będzie nieprzyjaciółka moja, i okryje się wstydem, która mówi do mnie: Gdzie jest Pan Bóg twój? Oczy moje będą patrzyć na nie, teraz będzie na podeptanie jako błoto na ulicy.
11
Dies, ut ædificéntur macériæ tuæ: in die illa longe fiet lex. Dzień, aby były budowane płoty twoje: w on dzień oddalone będzie rozkazowanie.
12
In die illa et usque ad te véniet de Assur, et usque ad civitátes munítas: et a civitátibus munítis usque ad flumen, et ad mare de mari, et ad montem de monte. Dnia onego i aż do ciebie przydzie z Assur, i aż do miast obronnych, a od miast obronnych aż do rzeki, i od morza do morza, i od góry do góry.
13
Et terra erit in desolatiónem propter habitatóres suos, et propter fructum cogitatiónum eórum. A ziemia będzie na spustoszenie dla obywatelów swoich, i dla owocu myśli ich.
14
Pasce pópulum tuum in virga tua, gregem hereditátis tuæ habitántes solos in saltu, in médio Carméli: pascéntur Basan et Gálaad iuxta dies antíquos. Paś lud twój laską twoją, trzodę dziedzictwa twego, mieszkające same w lesie w pośród Karmela, będą pasieni na Basan i Galaad wedle dni dawnych.
15
Secúndum dies egressiónis tuæ de terra Ægýpti osténdam ei mirabília. Wedle dni wyszcia twego z ziemie Egiptskiej ukażę mu dziwy.
16
Vidébunt gentes, et confundéntur super omni fortitúdine sua: ponent manum super os, aures eórum surdæ erunt. Ujrzą narodowie, a zawstydza się nad wszystką mocą ich: włożą rękę na usta, uszy ich głuche będą.
17
Lingent púlverem sicut serpéntes: velut reptília terræ perturbabúntur in ǽdibus suis: Dóminum Deum nostrum formidábunt, et timébunt te. Będą lizać proch jako węże, jako ziemiopłaz będą przestraszeni w domu swoim. Pana Boga naszego strachać się będą, i ciebie bać się będą.
18
Quis Deus símilis tui, qui aufers iniquitátem, et transis peccátum reliquiárum hereditátis tuæ? non immíttet ultra furórem suum, quóniam volens misericórdiam est. Któryż Bóg podobny tobie, który oddalasz nieprawość i mijasz grzech ostatków dziedzictwa swego? nie rozpuści więcej zapalczywości swojej: bo chcący w miłosierdziu jest.
19
Revertétur, et miserébitur nostri: depónet iniquitátes nostras, et proíciet in profúndum maris ómnia peccáta nostra. Wróci się a zlituje się nad nami: złoży nieprawości nasze, i wrzuci do głębokości morskiej wszystkie grzechy nasze.
20
Dabis veritátem Iacob, misericórdiam Abraham: quæ iurásti pátribus nostris a diébus antíquis. Dasz prawdę Jakóbowi, miłosierdzie Abrahamowi: coś przysiągł ojcom naszym odedni dawnych.