Biblia Sacra

Prophetia Nahum Proroctwo Nahuma
1 – 2 – 3
1
1
Onus Nínive. Liber visiónis Nahum Elcesǽi. Brzemię Niniwe: Księgi widzenia Nahum Elcesejczyka.
2
Deus æmulátor, et ulcíscens Dóminus: ulcíscens Dóminus, et habens furórem: ulcíscens Dóminus in hostes suos, et iráscens ipse inimícis suis. Bóg rzewniwy i mszczący się Pan: mszczący się Pan, i mający zapalczywość: mszczący się Pan nad nieprzyjaciółmi swemi, a gniewający się na przeciwniki swoje.
3
Dóminus pátiens, et magnus fortitúdine, et mundans non fáciet innocéntem. Dóminus in tempestáte, et túrbine viæ eius, et nébulæ pulvis pedum eius. Pan cierpliwy a wielkiej mocy, a oczyściając nie uczyni niewinnym: Pan w burzej, i w wichrze drogi jego, a mgły proch nóg jego.
4
Increpans mare, et exsíccans illud, et ómnia flúmina ad desértum dedúcens. Infirmátus est Basan, et Carmélus: et flos Líbani elánguit. Fukający morze i wysuszający je, a wszystkie rzeki w pustynią obracający. Zemdlał Basan, i Karmel, i kwiat Libański uwiądł.
5
Montes commóti sunt ab eo, et colles desoláti sunt: et contrémuit terra a fácie eius, et orbis, et omnes habitántes in eo. Góry poruszyły się przed nim, a pagórki spustoszały, i ziemia się zatrzęsła od oblicza jego, i świat, i wszyscy mieszkający na nim.
6
Ante fáciem indignatiónis eius quis stabit? et quis resístet in ira furóris eius? indignátio eius effúsa est ut ignis: et petræ dissolútæ sunt ab eo. Przed obliczem zagniewania jego kto stanie? a kto się sprzeciwi w gniewie zapalczywości jego? zagniewanie jego wylało się jako ogień: i skały rozpłynęły się od niego.
7
Bonus Dóminus, et confórtans in die tribulatiónis: et sciens sperántes in se. Dobry Pan, i posilający w dzień utrapienia, a zna mające nadzieję w nim.
8
Et in dilúvio prætereúnte consummatiónem fáciet loci eius: et inimícos eius persequéntur ténebræ. I w powodzi przemijającej dokonanie uczyni miejsca jego a nieprzyjaciele jego ciemności prześladować będą.
9
Quid cogitátis contra Dóminum? consummatiónem ipse fáciet: non consúrget duplex tribulátio. Cóż myślicie przeciw Panu? dokończenie on uczyni: nie powstanie dwojaki ucisk.
10
Quia sicut spinæ se ínvicem complectúntur, sic convívium eórum páriter potántium: consuméntur quasi stípula ariditáte plena. Bo jako ciernie spółecznie się wiąże, tak biesiada ich pospołu pijących: będą zniszczeni jako słoma suchości pełna.
11
Ex te exíbit cógitans contra Dóminum malítiam: mente pertráctans prævaricatiónem. Z ciebie wynidzie myślący przeciwko Panu złość, rozbierając na myśli wystąpienie.
12
Hæc dicit Dóminus: Si perfécti fúerint, et ita plures, sic quoque attondéntur, et pertransíbit: afflíxi te, et non afflígam te ultra. To mówi Pan: Choćby doskonałemi byli i tak więcej było: tak też będą postrzyżeni, i przeminie: utrapiłem cię, i nie utrapię cię więcej.
13
Et nunc cónteram virgam eius de dorso tuo, et víncula tua disrúmpam. A teraz złamię laskę jego, z grzbieta twego, i zwiąski twoje potargam.
14
Et præcípiet super te Dóminus, non seminábitur ex nómine tuo ámplius: de domo Dei tui interfíciam scúlptile, et conflátile, ponam sepúlcrum tuum, quia inhonorátus es. I rozkaże o tobie Pan, nie będzie siano imieniem twojem więcej: z domu Boga twego wygubię rycinę i licinę: położę grób twój: boś jest nie poczciwy.
15
Ecce super montes pedes evangelizántis, et annuntiántis pacem: célebra Iuda festivitátes tuas, et redde vota tua: quia non adíciet ultra ut pertránseat in te Bélial: univérsus intériit. Oto na górach nogi opowiadającego, i zwiastującego pokój: święć Judo święta twoje, a oddawaj śluby twoje: bo nie przyda więcej, aby przeszedł po tobie Belial: wszystek zginał.
2
1
Ascéndit qui dispérgat coram te, qui custódiat obsidiónem: contempláre viam, confórta lumbos, róbora virtútem valde. Przyciągnął, któryby rozpraszał przed tobą, któryby strzegł oblężenia: przypatrz się drodze, posil biodra, umocni siłę barzo.
2
Quia réddidit Dóminus supérbiam Iacob, sicut supérbiam Israel: quia vastatóres dissipavérunt eos, et propágines eórum corrupérunt. Bo oddał Pan pychę Jakóbowę, jako pychę Izraelowę, boje pustoszycieli rozrzucili, i latorośle ich popsowali.
3
Clýpeus fórtium eius ignítus, viri exércitus in coccíneis: ígneæ habénæ currus in die præparatiónis eius, et agitatóres consopíti sunt. Tarcz mocarzów jego ognista, mężowie wojska w szarłacie: ogniste lecę, wozu w dzień przygotowania jego, a woźnice uśpieni są.
4
In itinéribus conturbáti sunt: quadrígæ collísæ sunt in platéis: aspéctus eórum quasi lámpades, quasi fúlgura discurréntia. Na drogach zatrwożeni są: poczwórne zstarły się, na ulicach pozór ich jako pochodnie, jako błyskawice i tam i sam biegające.
5
Recordábitur fórtium suórum, ruent in itinéribus suis: velóciter ascéndent muros eius, et præparábitur umbráculum. Wspomni na mocarze swoje, upadną na drogach swoich: prędko wskoczą na mury jego, i zgotowany będzie daszek.
6
Portæ fluviórum apértæ sunt, et templum ad solum dírutum. Bramy rzek są otworzone, a zbór do ziemie rozwalony.
7
Et miles captívus abdúctus est: et ancíllæ eius minabántur geméntes ut colúmbæ, murmurántes in córdibus suis. I żołnierz, pojmany zawiedziony jest: a służebnice jego prowadzono wzdychające jako gołębice, szemrzące w sercach swoich.
8
Et Nínive quasi piscína aquárum aquæ eius: ipsi vero fugérunt: state, state, et non est qui revertátur. A Niniwe jako sadzawka wód wody jego: ale sami uciekli: Stójcie, stójcie, a niemasz ktoby się wrócił.
9
Dirípite argéntum, dirípite aurum: et non est finis divitiárum ex ómnibus vasis desiderabílibus. Rozchwyćcie srebro, rozchwyćcie złoto, a niemasz końca bogactwom ze wszystkich naczyniach pożądanych.
10
Dissipáta est, et scissa, et dilaceráta: et cor tabéscens, et dissolútio geniculórum, et deféctio in cunctis rénibus: et fácies ómnium eórum sicut nigrédo ollæ. Rozmiotane jest i rozerwane, i rozdrapane; a serce struchlałe, i zemdlenie kolan, i zwątlenie we wszystkich nerkach: a twarzy wszystkich jako okopcenie garnca.
11
Ubi est habitáculum leónum, et páscua catulórum leónum, ad quam ivit leo ut ingrederétur illuc, cátulus leónis, et non est qui extérreat? Gdzie jest mieszkanie lwów, i pastwiska szczeniąt lwich, do którego szedł lew, aby tam wszedł, szczenię lwie, a niemasz ktoby przestraszył.
12
Leo cepit sufficiénter cátulis suis, et necávit leǽnis suis: et implévit præda spelúncas suas, et cubíle suum rapína. Lew nachwytał dostatecznie szczeniętom swym, i nabił lwicom swym, a napełnił łupem jaskinie swoje, a łożysko swe wydartkiem.
13
Ecce ego ad te, dicit Dóminus exercítuum, et succéndam usque ad fumum quadrígas tuas, et leúnculos tuos cómedet gládius: et exterminábo de terra prædam tuam, et non audiétur ultra vox nuntiórum tuórum. Owo ja na cię, mówi Pan zastępów, i podpalę aż do dymu poczwórne twoje, a lwięta twoje pożrze miecz: i wykorzenię z ziemie łup twój, i nie będzie więcej słyszeć głosu posłów twoich.
3
1
Væ cívitas sánguinum, univérsa mendácii dilaceratióne plena: non recédet a te rapína. Biada miasto krwawe, wszystko kłamstwa, szarpaniny pełne: nie odejdzie z ciebie łup.
2
Vox flagélli, et vox ímpetus rotæ, et equi freméntis, et quadrígæ fervéntis, et équitis ascendéntis: Głos bicza, i głos pędu koła, i konia rżącego, i poczwórnego woza wskok bieżącego, i jezdnego wsiadającego.
3
et micántis gládii, et fulgurántis hastæ, et multitúdinis interféctæ, et gravis ruínæ: nec est finis cadáverum, et córruent in corpóribus suis. I miecza błyskającego, i oszczepa lśniącego, i mnóstwa pobitego, i upadku ciężkiego: i niemasz końca trupów, i lęgą na ciałach swoich.
4
Propter multitúdinem fornicatiónum meretrícis speciósæ, et gratæ, et habéntis malefícia, quæ véndidit gentes in fornicatiónibus suis, et famílias in malefíciis suis: Dla mnóstwa wszeteczeństw nierządnice pięknej a wdzięcznej, a mającej czary, która przedała narody wszeteczeństwy swemi, a familie czarami swemi.
5
ecce ego ad te, dicit Dóminus exercítuum, et revelábo pudénda tua in fácie tua, et osténdam géntibus nuditátem tuam, et regnis ignomíniam tuam. Owo ja do ciebie, mówi Pan zastępów, i odkryję sromotę twoję przed obliczem twojem, i ukażę narodom nagość twoję, a królestwom hańbę twoję.
6
Et proíciam super te abominatiónes, et contuméliis te affíciam, et ponam te in exémplum. I wyrzucę na cię obrzydłości, i zelżę cię, i dam cię na przykład.
7
Et erit: omnis, qui víderit te, resíliet a te, et dicet: Vastáta est Nínive: quis commovébit super te caput? unde quæram consolatórem tibi? A będzie każdy kto cię ujrzy, odskoczy od ciebie, i rzecze: Spustoszono jest Niniwe, kto nad tobą chwiać głową będzie? Zkąd mam szukać pocieszyciela tobie?
8
Numquid mélior es Alexandría populórum, quæ hábitat in flumínibus? aquæ in circúitu eius: cuius divítiæ, mare: aquæ, muri eius. Izaliś lepsze nad Alexandryą ludną, która mieszka na rzekach? wody około niej: której bogactwa morze: a wody mury jej.
9
Æthiópia fortitúdo eius, et Ægýptus, et non est finis: Africa, et Líbyes fuérunt in auxílio tuo. Murzyńska ziemia mocą jej, i Egipt, a niemasz końca: Afryka, i Libianie, byli na pomoc twoję.
10
Sed et ipsa in transmigratiónem ducta est in captivitátem: párvuli eius elísi sunt in cápite ómnium viárum, et super ínclytos eius misérunt sortem, et omnes optimátes eius confíxi sunt in compédibus. Lecz i ona w naprowadzenie w niewolą zawiedziona jest: dzieci jej porostrącane są na początku wszech dróg, a o szlachcice jej miotali los, a wszyscy przedni panowie jej okowani są w pętach.
11
Et tu ergo inebriáberis, et eris despécta: et tu quæres auxílium ab inimíco. A tak i ty upijesz się, a będziesz wzgardzona: i ty szukać będziesz ratunku od nieprzyjaciela.
12
Omnes munitiónes tuæ sicut ficus cum grossis suis: si concússæ fúerint, cadent in os comedéntis. Wszystkie zamki twoje, jako figowe drzewo z niedojrzałemi figami swemi: które jeśli zatrzęsione będą, padną w gębę jedzącego.
13
Ecce pópulus tuus, mulíeres in médio tui: inimícis tuis adapertióne pandéntur portæ terræ tuæ, devorábit ignis vectes tuos. Oto lud twój niewiasty w pośrodku ciebie, nieprzyjaciołom twoim otworem otworzone będą bramy ziemie twej, pożrze ogień zawory twoje.
14
Aquam propter obsidiónem hauri tibi, éxstrue munitiónes tuas: intra in lutum, et calca, súbigens tene láterem. Naczerpaj sobie wody dla oblężenia, buduj obrony twoje: wnidź do błota a depc, depcząc trzymaj cegłę.
15
Ibi cómedet te ignis: períbis gládio, devorábit te ut bruchus: congregáre ut bruchus: multiplicáre ut locústa. Tam cię pożrze ogień, zginiesz mieczem, pożrze cię jako chrząszcz: zgromadź się jako chrząszcz: rozmnóż się jak szarańcza.
16
Plures fecísti negotiatiónes tuas quam stellæ sint cæli: bruchus expánsus est, et avolávit. Więcejeś uczyniła kupiectw twoich niż jest gwiazd niebieskich: chrząszcz rozszerzył się i uleciał.
17
Custódes tui quasi locústæ: et párvuli tui quasi locústæ locustárum, quæ consídunt in sépibus in die frígoris: sol ortus est, et avolavérunt, et non est cógnitus locus eárum ubi fúerint. Stróżowie twoi jak szarańcza: a malutcy twoi jako szarańcza szarańczej, które siadają na płocie czasu zimna: słońce weszło i odleciały, i nie znać było miejsca ich kędy były,
18
Dormitavérunt pastóres tui, rex Assur: sepeliéntur príncipes tui: latitávit pópulus tuus in móntibus, et non est qui cóngreget. Zdrzymali się pasterze twoi królu Assur: będą pogrzebione książęta twoje: krył się lud twój po górach, a niemasz ktoby zgromadził.
19
Non est obscúra contrítio tua, péssima est plaga tua: omnes qui audiérunt auditiónem tuam compressérunt manum super te: quia super quem non tránsiit malítia tua semper? Nie jest tajne skruszenie twoje, barzo zła jest rana twoja: wszyscy, którzy słyszeli słuch twój, klaskali ręką nad tobą. Bo na kogo nie przychodziła złość twoja zawżdy?