Biblia Sacra

Prophetia Habacuc Proroctwo Habakuka
1 – 2 – 3
1
1
Onus, quod vidit Hábacuc prophéta. Brzemię które widział Habakuk prorok.
2
Usquequo Dómine clamábo, et non exáudies? vociferábor ad te vim pátiens, et non salvábis? Dokądże Panie wołać będę, a nie wysłuchasz? krzyczeć będę ku tobie gwałt cierpiąc, a nie wybawisz?
3
Quare ostendísti mihi iniquitátem, et labórem, vidére prædam et iniustítiam contra me? et factum est iudícium, et contradíctio poténtior. Przeczżeś mi ukazał nieprawość i pracą, patrzyć na łup, i niesprawiedliwość przedemną, i stał się sąd, i sprzeciwieństwo potężniejsze.
4
Propter hoc laceráta est lex, et non pervénit usque ad finem iudícium: quia ímpius prǽvalet advérsus iustum, proptérea egréditur iudícium pervérsum. Dla tego podrapan jest zakon, i nie przyszedł aż do końca sąd, iż niezbożny przemaga przeciw sprawiedliwemu, dla tego wychodzi sąd przewrotny.
5
Aspícite in géntibus, et vidéte: admirámini, et obstupéscite: quia opus factum est in diébus vestris, quod nemo credet cum narrábitur. Pojrzycie między narody, a przypatrzcie się, dziwujcie się, a zdumiejcie się: bo się stał uczynek za dni waszych, któremu żaden wierzyć nie będzie, gdy ji będą powiadać.
6
Quia ecce ego suscitábo Chaldǽos, gentem amáram, et velócem, ambulántem super latitúdinem terræ, ut possídeat tabernácula non sua. Bo oto ja wzbudzę Chaldejczyki, naród gorzki a prędki, idący po szerokości ziemie, aby posiadł mieszkania nie swoje.
7
Horríbilis, et terríbilis est: ex semetípsa iudícium, et onus eius egrediétur. Straszny i ogromny jest: od niego samego sąd, I brzemię jego wynidzie.
8
Levióres pardis equi eius, et velocióres lupis vespertínis: et diffundéntur équites eius: équites namque eius de longe vénient, volábunt quasi áquila festínans ad comedéndum. Lżejsze niż Pardowie konie jego, a prędszy niż wilcy z wieczora: rozbieżą się jezdni jego: bo jezdni jego z daleka przydą, latać będą jako orzeł bawiący się ku jedzeniu.
9
Omnes ad prædam vénient, fácies eórum ventus urens: et congregábit quasi arénam captivitátem. Wszyscy na łupieztwo przydą, twarzy ich wiatr palący: i zgromadzi jako piasek pojmanie.
10
Et ipse de régibus triumphábit, et tyránni ridículi eius erunt: ipse super omnem munitiónem ridébit, et comportábit ággerem, et cápiet eam. A ten z królów tryumphy czynić będzie, a tyranowie błaznami u niego będą. Ten się będzie śmiał z każdego zamku, i usypie wał i weźmie ji.
11
Tunc mutábitur spíritus, et pertransíbit, et córruet: hæc est fortitúdo eius dei sui. Tedy się odmieni duch, i przeminie, i upadnie. Tać jest moc jego Boga jego.
12
Numquid non tu a princípio Dómine Deus meus, sancte meus, et non moriémur? Dómine in iudícium posuísti eum: et fortem ut corríperes, fundásti eum. Izaliś nie ty od początku Panie Boże mój, święty mój, a nie umrzemy? Panie na sąd postawiłeś go: i mocnego, abyś skarał, ugruntowałeś go.
13
Mundi sunt óculi tui, ne vídeas malum, et respícere ad iniquitátem non póteris: quare réspicis super iníqua agéntes, et taces devoránte ímpio iustiórem se? Czyste są oczy twoje, abyś nie patrzał na złe, a patrzyć na nieprawość nie będziesz mógł. Przeczże patrzysz na nieprawość czyniące, a milczysz, gdy niezbożny pożera sprawiedliwszego niż sam?
14
Et fácies hómines quasi pisces maris, et quasi réptile non habens príncipem. I uczynisz ludzie jako ryby morskie, i jako płaz nie mający wodza.
15
Totum in hamo sublevávit, traxit illud in sagéna sua, et congregávit in rete suum. Super hoc lætábitur, et exsultábit. Wszystko wędą podniósł, wyciągnął je niewodem swoim, i zgromadził w sieć swoję, Dla tego się weselić i radować będzie.
16
Proptérea immolábit sagénæ suæ, et sacrificábit reti suo: quia in ipsis incrassáta est pars eius, et cibus eius eléctus. Dla tego będzie ofiarował niewodowi swemu, i uczyni ofiarę sieci swej: bo przez te utył dział jego, i pokarm jego wyborny.
17
Propter hoc ergo expándit sagénam suam, et semper interfícere gentes non parcet. Dla tego tedy rozszerzył niewód swój, a zawżdy zabijać narodów nie przepuści.
2
1
Super custódiam meam stabo, et figam gradum super munitiónem: et contemplábor, ut vídeam quid dicátur mihi, et quid respóndeam ad arguéntem me. Na strażej mojej stać będę, i zastanowię się na zamku: a przypatrzę się, żebym ujrzał co mi rzeką, i co mam odpowiedzieć strofującemu mię.
2
Et respóndit mihi Dóminus, et dixit: Scribe visum, et explána eum super tábulas: ut percúrrat qui légerit eum. I odpowiedział mi Pan, i rzekł: Napisz widzenie, a wyłóż je na tablicach: żeby przebieżał kto je czytać będzie.
3
Quia adhuc visus procul: et apparébit in finem, et non mentiétur: si moram fécerit, exspécta illum: quia véniens véniet, et non tardábit. Bo jeszcze widzenie daleko, i ukażę się na końcu, a nie skłama. Jeśliby odwlaczał, oczekawaj go: bo przychodzący przydzie, a nie zamieszka.
4
Ecce qui incrédulus est, non erit recta ánima eius in semetípso: iustus autem in fide sua vivet. Oto kto niedowiarkiem jest, nie będzie prosta dusza jego w nim samym: a sprawiedliwy wiarą swą żyć będzie.
5
Et quómodo vinum potántem décipit: sic erit vir supérbus, et non decorábitur: qui dilatávit quasi inférnus ánimam suam: et ipse quasi mors, et non adimplétur: et congregábit ad se omnes gentes, et coacervábit ad se omnes pópulos. A jako wino pijącego zdradza: tak będzie mąż pyszny, a nie będzie ozdobiony: który rozszerzył jako piekło duszę swoję: a sam jest jako śmierć, i nie napełnia się: i zbierze do siebie wszystkie narody, a zgromadzi ku sobie wszystkie ludzie.
6
Numquid non omnes isti super eum parábolam sument, et loquélam ænígmatum eius: et dicétur: Væ ei, qui multíplicat non sua? úsquequo et ággravat contra se densum lutum? Izali nie ci wszyscy wezmą nań przypowieść, i przysłowie zagadek o nim: i rzeką: Biada temu, kto rozmnaża nie swoje: dokądże? i obciąża przeciw sobie gęste błoto?
7
Numquid non repénte consúrgent qui mórdeant te: et suscitabúntur lacerántes te, et eris in rapínam eis? Izali nie nagle powstaną, którzy cię kąsać będą: i wzbudzeni będą szarpiący cię, i będziesz im na łupieztwo?
8
Quia tu spoliásti gentes multas, spoliábunt te omnes, qui réliqui fúerint de pópulis, propter sánguinem hóminis et iniquitátem terræ civitátis, et ómnium habitántium in ea. Iżeś ty łupił narody mnogie, złupią cię wszyscy, którzy zostaną z narodów, dla krwie człowieczej, i dla krzywdy ziemie, miasta, i wszech mieszkających w niem.
9
Væ qui cóngregat avarítiam malam dómui suæ, ut sit in excélso nidus eius, et liberári se putat de manu mali. Biada, który zgromadza łakomstwo złe domowi swemu, aby było na wysokości gniazdo jego, a mniema, że się wybawi z ręki złego.
10
Cogitásti confusiónem dómui tuæ, concidísti pópulos multos, et peccávit ánima tua. Myśliłeś zawstydzenie domowi twemu, posiekłeś narodów wiele, i grzeszyła dusza twoja.
11
Quia lapis de paríete clamábit: et lignum, quod inter iunctúras ædificiórum est, respondébit. Bo kamień z ściany wołać będzie: a drzewo, które między spojeniem budowania jest, odpowie.
12
Væ qui ædíficat civitátem in sanguínibus, et prǽparat urbem in iniquitáte. Biada, kto buduje miasto krwią, a gotuje miasto nieprawością.
13
Numquid non hæc sunt a Dómino exercítuum? Laborábunt enim pópuli in multo igne, et gentes in vácuum, et defícient. Izali to nie jest od Pana zastępów? Bo będą pracować ludzie w wielkim ogniu: a narodowie po próżnicy, i ustaną.
14
Quia replébitur terra, ut cognóscant glóriam Dómini, quasi aquæ operiéntes mare. Bo się napełni ziemia, aby poznali chwałę Pańską, jako wody okrywające morze.
15
Væ qui potum dat amíco suo mittens fel suum, et inébrians ut aspíciat nuditátem eius. Biada, który dawał napój przyjacielowi swemu, wpuszczając żółć swoję, i upajając, aby oglądał nagość jego.
16
Replétus es ignomínia pro glória: bibe tu quoque, et consopíre: circúmdabit te calix déxteræ Dómini, et vómitus ignomíniæ super glóriam tuam. Napełniłeś się sromoty miasto sławy: pij też ty, i usni: ogarnie cię kubek prawice Pańskiej, i wracanie sromotne nad chwałą twoją.
17
Quia iníquitas Líbani opériet te, et vástitas animálium deterrébit eos de sanguínibus hóminum, et iniquitáte terræ, et civitátis, et ómnium habitántium in ea. Albowiem nieprawość Libanu okryje cię, i spustoszeniem bydła odstraszy je dla krwie ludzi, i krzywdy ziemie i miasta, i wszech mieszkających w niem.
18
Quid prodest scúlptile, quia sculpsit illud fictor suus, conflátile, et imáginem falsam? quia sperávit in figménto fictor eius, ut fáceret simulácra muta. Co pomoże rycina, że ji wyrzezał uczyniciel jego, licina, i obraz fałeszny? iż miał nadzieję w uczynku uczyniciel jego, aby uczynił bałwany nieme.
19
Væ qui dicit ligno: Expergíscere: Surge, lápidi tacénti: numquid ipse docére póterit? Ecce iste coopértus est auro, et argénto: et omnis spíritus non est in viscéribus eius. Biada, który mówi drewnu: Ocuć się: Wstań, kamieniowi milczącemu. Izali ten nauczyć będzie mógł? Oto ten okryty jest złotem i srebrem: a ducha żadnego niemasz we wnętrznościach jego.
20
Dóminus autem in templo sancto suo: síleat a fácie eius omnis terra. Ale Pan w kościele swym świętym: niech milczy od oblicza jego wszystka ziemia.
3
1
Orátio Hábacuc prophétæ, pro ignorántiis. Modlitwa Habakuka. Proroka za niewiadomości.
2
Dómine audívi auditiónem tuam, et tímui. Dómine opus tuum in médio annórum vivífica illud: in médio annórum notum fácies: cum irátus fúeris, misericórdiæ recordáberis. Panie słyszałem słuch twój, i ulękłem się. Panie dzieło twoje w pośrodku lat ożyw je: W pośrodku lat oznajmisz: gdy się rozgniewasz, wspomnisz na miłosierdzie.
3
Deus ab austro véniet, et sanctus de monte Pharan: opéruit cælos glória eius: et laudis eius plena est terra. Bóg od południa przydzie: a święty z góry Pharan. Okryła niebiosa chwała jego, a wysławiania jego pełna jest ziemia.
4
Splendor eius ut lux erit: córnua in mánibus eius: ibi abscóndita est fortitúdo eius: Blask jego jako światłość będzie: rogi w ręku jego. Tam jest zakryta moc jego.
5
ante fáciem eius ibit mors. Et egrediétur diábolus ante pedes eius. Przed obliczem jego pójdzie śmierć. I wynidzie djabeł przed nogami jego.
6
Stetit, et mensus est terram. Aspéxit, et dissólvit gentes: et contríti sunt montes sǽculi. Incurváti sunt colles mundi, ab itinéribus æternitátis eius. Stanął i rozmierzył ziemię. Pojrzał, i narody, rozwiązał i skruszone są góry wieku. Zniżyły się pagórki świata, przed drogami wieczności jego.
7
Pro iniquitáte vidi tentória Æthiópiæ, turbabúntur pelles terræ Mádian. Dla nieprawości widziałem namioty Murzyńskie strwożą się skóry ziemie Madian.
8
Numquid in flumínibus irátus es Dómine? aut in flumínibus furor tuus? vel in mari indignátio tua? Qui ascéndes super equos tuos: et quadrígæ tuæ salvátio. Izali na rzeki rozgniewałeś się Panie? abo na rzeki zapalczywość twoja? abo na morze rozgniewanie twoje? Który wsiędziesz na konie twoje, a poczwórne twoje zbawienie.
9
Súscitans suscitábis arcum tuum: iuraménta tríbubus quæ locútus es: flúvios scindes terræ: Wzbudzając wzbudzisz łuk twój, przysięgi pokoleniam, któreś rzekł. Rzeki przerwiesz ziemie:
10
vidérunt te, et doluérunt montes: gurges aquárum tránsiit. Dedit abýssus vocem suam: altitúdo manus suas levávit. Widziały cię i bolały góry: nawałność wód przeminęła. Wydała przepaść głos swój: wysokość podniosła ręce swoje.
11
Sol, et luna stetérunt in habitáculo suo, in luce sagittárum tuárum, ibunt in splendóre fulgurántis hastæ tuæ. Słońce i księżyc stanęły w mieszkaniu swojem, w światłości strzał twoich, pójdą w blasku błyskającej się włócznie twojej.
12
In frémitu conculcábis terram: in furóre obstupefácies gentes. W zagniewaniu podepcesz ziemię, w zapalczywości uczynisz zdumiałe narody.
13
Egréssus es in salútem pópuli tui: in salútem cum Christo tuo: percussísti caput de domo ímpii: denudásti fundaméntum eius usque ad collum. Wyszedłeś na zbawienie ludu twego: na zbawienie z Chrystusem twoim. Zbiłeś głowę z domu niezbożnego: obnażyłeś grunt jego aż do szyje.
14
Maledixísti sceptris eius, cápiti bellatórum eius, veniéntibus ut turbo ad dispergéndum me. Exsultátio eórum, sicut eius qui dévorat páuperem in abscóndito. Przekląłeś berła jego, głowę waleczników jego, przychodzących jako wicher, aby mię rozprószyli. Radość ich jako tego, który pożera ubogiego w skrytości.
15
Viam fecísti in mari equis tuis, in luto aquárum multárum. Uczyniłeś w morzu drogę koniom twoim, na błocie wód wielkich.
16
Audívi, et conturbátus est venter meus: a voce contremuérunt lábia mea. Ingrediátur putrédo in óssibus meis, et subter me scáteat. Ut requiéscam in die tribulatiónis: ut ascéndam ad pópulum accínctum nostrum. Usłyszałem, a wzruszył się żywot mój, od głosu zadrżały wargi moje. Niech wnidzie zgniłość w kości moje, a podemną niech się zamnoży. Abych odpoczął w dzień utrapienia, abych wstąpił do ludu naszego przepasanego.
17
Ficus enim non florébit: et non erit germen in víneis. Mentiétur opus olívæ: et arva non áfferent cibum. Abscindétur de ovíli pecus: et non erit arméntum in præsépibus. Abowiem figa nie zakwitnie, a nie będzie owoców w winnicach. Omyli robota oliwy, i pola nie dadzą żywności. Odcięty będzie z owczarniej drób: a nie będzie skotu u żłobów.
18
Ego autem in Dómino gaudébo: et exsultábo in Deo Iesu meo. A ja będę się w Panu radował, i będę się weselił w Bogu Jezusie moim.
19
Deus Dóminus fortitúdo mea: et ponet pedes meos quasi cervórum. Et super excélsa mea dedúcet me victor in psalmis canéntem. Pan Bóg jest moc moja: i postawi jako jeleń nogi moje. I po wysokościach moich poprowadzi mię zwycięzca psalmy śpiewającego.