Biblia Sacra

Prophetia Zachariæ Proroctwo Zacharyasza
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14
1
1
In mense octávo, in anno secúndo Daríi regis, factum est verbum Dómini ad Zacharíam, fílium Barachíæ fílii Addo prophétam, dicens: Miesiąca ósmego, roku wtórego Daryusza króla, stało się słowo Pańskie do Zacharyasza syna Barachiasza, syna Addo proroka, mówiąc:
2
Irátus est Dóminus super patres vestros iracúndia. Rozgniewał się Pan na ojce wasze rozgniewaniem.
3
Et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus exercítuum: Convertímini ad me, ait Dóminus exercítuum: et convértar ad vos, dicit Dóminus exercítuum. I rzeczesz do nich: To mówi Pan zastępów: Nawróćcie się do mnie, mówi Pan zastępów, a nawrócę się do was, mówi Pan zastępów.
4
Ne sitis sicut patres vestri, ad quos clamábant prophétæ prióres, dicéntes: Hæc dicit Dóminus exercítuum: Convertímini de viis vestris malis, et de cogitatiónibus vestris péssimis: et non audiérunt, neque attendérunt ad me, dicit Dóminus. Nie bądźcie jako ojcowie waszy, do których wołali prorocy pierwszy, mówiąc: To mówi Pan zastępów: Nawróćcie się od dróg waszych złych, i od myśli waszych złośliwych: a nie słuchali, ani dbali na mię, mówi Pan.
5
Patres vestri ubi sunt? et prophétæ numquid in sempitérnum vivent? Gdzież są ojcowie waszy? a prorocy izali na wieki żyć będą?
6
Verúmtamen verba mea, et legítima mea, quæ mandávi servis meis prophétis, numquid non comprehendérunt patres vestros, et convérsi sunt, et dixérunt: Sicut cogitávit Dóminus exercítuum fácere nobis secúndum vias nostras, et secúndum adinventiónes nostras, fecit nobis? Wszakoż słowa moje i prawa moje, którem rozkazał sługom moim prorokom, izali nie pojmały ojców waszych? i nawrócili się, i mówili: Jako był umyślił Pan zastępów uczynić nam według dróg naszych, i według wynalazek naszych, uczynił nam.
7
In die vigésima et quarta undécimi mensis Sabath, in anno secúndo Daríi, factum est verbum Dómini ad Zacharíam fílium Barachíæ, fílii Addo, prophétam, dicens: Dnia dwudziestego i czwartego, jedenastego miesiąca Sabath roku wtórego, Daryusza, stało się słowo Pańskie do Zacharyasza syna Barachiaszowego, syna Addo proroka, mówiąc:
8
Vidi per noctem, et ecce vir ascéndens super equum rufum, et ipse stabat inter myrtéta, quæ erant in profúndo: et post eum equi rufi, várii, et albi. Widziałem w nocy, a oto mąż, wsiadający na konia rydzego, a on stał między Mirthy, które były w głębi: a za nim konie rydze, strokate i białe.
9
Et dixi: Quid sunt isti, Dómine mi? Et dixit ad me ángelus, qui loquebátur in me: Ego osténdam tibi quid sint hæc. I rzekłem: Co to zacz są Panie mój? i rzekł do mnie Anioł, który mówił we mnie: Ja ukażę tobie co to jest.
10
Et respóndit vir, qui stabat inter myrtéta, et dixit: Isti sunt, quos misit Dóminus ut perámbulent terram. I odpowiedział mąż, który stał między Mirthą, i rzekł: Ci są, które posłał Pan, aby zbiegali ziemię.
11
Et respondérunt ángelo Dómini, qui stabat inter myrtéta, et dixérunt: Perambulávimus terram, et ecce omnis terra habitátur, et quiéscit. I odpowiedzieli aniołowi Pańskiemu, który stał między Mirthy, i rzekł: Zbiegaliśmy ziemię, a oto wszystka ziemia jest osiadła i odpoczywa.
12
Et respóndit ángelus Dómini, et dixit: Dómine exercítuum úsquequo tu non miseréberis Ierúsalem, et úrbium Iuda, quibus irátus es? Iste iam septuagésimus annus est. I odpowiedział Anioł Pański, i rzekł: Panie zastępów, pókiż się ty nie zlitujesz nad Jeruzalem, i nad miasty Judzkimi, na któreś się rozgniewał? już to siedmdziesiąty rok jest.
13
Et respóndit Dóminus ángelo, qui loquebátur in me verba bona, verba consolatória. I odpowiedział Pan Aniołowi, który mówił we mnie słowa dobre, słowa pocieszne.
14
Et dixit ad me ángelus, qui loquebátur in me: Clama, dicens: Hæc dicit Dóminus exercítuum: Zelátus sum Ierúsalem, et Sion zelo magno. I rzekł do mnie Anioł, który we mnie mówił: Wołaj, mówiąc: To mówi Pan zastępów: Użaliłem się Jeruzalem, i Siona, żalem wielkim.
15
Et ira magna ego iráscor super gentes opuléntas: quia ego irátus sum parum, ipsi vero adiuvérunt in malum. A gniewem wielkim ja się gniewam na narody bogate: bo ja rozgniewałem się mało, a oni pomogli do złego.
16
Proptérea hæc dicit Dóminus: Revértar ad Ierúsalem in misericórdiis: et domus mea ædificábitur in ea, ait Dóminus exercítuum, et perpendículum extendétur super Ierúsalem. Dla tego to mówi Pan: Wrócę się do Jeruzalem z litościami: a dom mój zbudowan będzie w nim, mówi Pan zastępów, i modła będzie rozciągniona nad Jeruzalem.
17
Adhuc clama, dicens: Hæc dicit Dóminus exercítuum: Adhuc áffluent civitátes meæ bonis: et consolábitur adhuc Dóminus Sion, et éliget adhuc Ierúsalem. Jeszcze wołaj rzekąc: To mówi Pan zastępów: Jeszcze będą miasta moje opływać dobrami: i jeszcze Pan pocieszy Sion, i obierze jeszcze Jeruzalem.
18
Et levávi óculos meos, et vidi, et ecce quátuor córnua. I podniosłem oczy moje, i ujrzałem: a ono cztery rogi.
19
Et dixi ad ángelum, qui loquebátur in me: Quid sunt hæc? Et dixit ad me: Hæc sunt córnua, quæ ventilavérunt Iudam, et Israel, et Ierúsalem. I rzekłem do anioła, który mówił we mnie: Co to jest? I rzekł do mnie: Teć są rogi, które rozrzuciły Judę, i Izraela, i Jeruzalem.
20
Et osténdit mihi Dóminus quátuor fabros. I ukazał mi Pan czterzech rzemieślników.
21
Et dixi: Quid isti véniunt fácere? Qui ait, dicens: Hæc sunt córnua, quæ ventilavérunt Iudam per síngulos viros, et nemo eórum levávit caput suum: et venérunt isti deterrére ea, ut deíciant córnua géntium, quæ levavérunt cornu super terram Iuda ut dispérgerent eam. I rzekłem: Co ci idą czynić? Odpowiedział mówiąc: Te są rogi, które rozmiotały Judę każdego z osobna, i żaden z nich nie podniósł głowy swej: i przyszli ci odstraszyć je, aby zrzucili rogi narodów, które podniosły róg na ziemię Judzką, aby ją rozproszyły.
2
1
Et levávi óculos meos, et vidi: et ecce vir, et in manu eius funículus mensórum. I podniosłem oczy moje, i ujrzałem: a oto mąż, a w ręce jego sznur pomierników.
2
Et dixi: Quo tu vadis? Et dixit ad me: Ut métiar Ierúsalem, et vídeam quanta sit latitúdo eius, et quanta longitúdo eius. I rzekłem: Gdzie ty idziesz? I rzekł do mnie: Abym mierzył Jeruzalem, a obaczył jako wielka jest szerokość jego, i jako wielka dłuż jego.
3
Et ecce ángelus, qui loquebátur in me, egrediebátur, et ángelus álius egrediebátur in occúrsum eius. A oto Anioł który mówił we mnie wychodził, Anioł drugi wychodził przeciw niemu.
4
Et dixit ad eum: Curre, lóquere ad púerum istum, dicens: Absque muro habitábitur Ierúsalem, præ multitúdine hóminum, et iumentórum in médio eius. I rzekł do niego: Bież, mów do pacholęcia tego, rzekąc: Bez murów będą mieszkać w Jeruzalem, przemnóstwo ludzi, i bydła w pośrodku jego.
5
Et ego ero ei, ait Dóminus, murus ignis in circúitu: et in glória ero in médio eius. A ja mu będę, mówi Pan, murem ognistym w około, i ku sławie będę w pośrodku jego.
6
O, o fúgite de terra aquilónis, dicit Dóminus: quóniam in quátuor ventos cæli dispérsi vos, dicit Dóminus. O, o, uciekajcie z ziemie północnej, mówi Pan: bo na czterzy wiatry rozproszyłem was, mówi Pan.
7
O Sion, fuge quæ hábitas apud fíliam Babylónis: O Sion, uciekaj, który mieszkasz u córki Babilońskiej.
8
quia hæc dicit Dóminus exercítuum: Post glóriam misit me ad gentes, quæ spoliavérunt vos: qui enim tetígerit vos, tangit pupíllam óculi mei: Bo to mówi Pan zastępów: Po chwale posłał mię do narodów, które was złupiły: bo kto się was dotknie, dotyka się źrenice oka mego.
9
quia ecce ego levo manum meam super eos, et erunt prædæ his, qui serviébant sibi: et cognoscétis quia Dóminus exercítuum misit me. Bo oto ja podniosę rękę moję na nie, a będą korzyścią tym, którzy im służyli: a poznacie, że Pan zastępów posłał mię.
10
Lauda, et lætáre fília Sion: quia ecce ego vénio, et habitábo in médio tui, ait Dóminus. Chwal a wesel się córko Siońska: bo oto ja idę, i mieszkać będę w pośród ciebie, mówi Pan.
11
Et applicabúntur gentes multæ ad Dóminum in die illa, et erunt mihi in pópulum, et habitábo in médio tui: et scies quia Dóminus exercítuum misit me ad te. I przyłączą się narodowie mnodzy do Pana w on dzień, i będą mi ludem, a będę mieszkał w pośrodku ciebie: a poznasz, że Pan zastępów posłał mię do ciebie.
12
Et possidébit Dóminus Iudam partem suam in terra sanctificáta: et éliget adhuc Ierúsalem. I posięże Pan Judę dział swój w ziemi poświęconej: i obierze jeszcze Jeruzalem.
13
Síleat omnis caro a fácie Dómini: quia consurréxit de habitáculo sancto suo. Niech milczy wszelkie ciało od oblicza Pańskiego bo powstał z mieszkania swego świętego.
3
1
Et osténdit mihi Dóminus Iesum sacerdótem magnum, stantem coram ángelo Dómini: et Satan stabat a dextris eius ut adversarétur ei. I ukazał mu Pan Jezusa kapłana wielkiego, stojącego przed Aniołem Pańskim: a szatan stał po prawicy jego, aby mu się sprzeciwiał.
2
Et dixit Dóminus ad Satan: Increpet Dóminus in te, Satan: et íncrepet Dóminus in te, qui elégit Ierúsalem: numquid non iste torris est érutus de igne? I rzekł Pan do szatana: Niech cię złaje Pan szatanie, a niech cię złaje Pan, który obrał Jeruzalem: aza ten nie jest głownia wyrwana z ognia?
3
Et Iesus erat indútus véstibus sórdidis, et stabat ante fáciem ángeli. A Jezus był obleczon w szaty plugawe: a stał przed obliczem Anioła:
4
Qui respóndit, et ait ad eos, qui stabant coram se, dicens: Auférte vestiménta sórdida ab eo. Et dixit ad eum: Ecce ábstuli a te iniquitátem tuam, et índui te mutatóriis. Który odpowiedział, i rzekł do tych, którzy stali przed nim, mówiąc: Zdejmcie szaty plugawe z niego. I rzekł do niego: Otom zdjął z ciebie nieprawość twoję, a oblokłem cię w odmienne szaty.
5
Et dixit: Pónite cídarim mundam super caput eius. Et posuérunt cídarim mundam super caput eius, et induérunt eum véstibus: et ángelus Dómini stabat. I rzekł: Włóżcie czapkę czystą na głowę jego: i włożyli czapkę czystą na głowę jego, i oblekli go w szaty, a Anioł Pański stał.
6
Et contestabátur ángelus Dómini Iesum, dicens: I oświadczał Anioł Pański Jezusa, mówiąc:
7
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Si in viis meis ambuláveris, et custódiam meam custodíeris: tu quoque iudicábis domum meam, et custódies átria mea, et dabo tibi ambulántes de his, qui nunc hic assístunt. To mówi Pan zastępów: Jeśli drogami moimi pójdziesz, a strażej mojej strzedz będziesz: ty też sądzić będziesz dom mój, i strzedz będziesz sieni moich, a dam tobie chodzące z tych, którzy tu teraz stoją.
8
Audi Iesu sacérdos magne, tu et amíci tui, qui hábitant coram te, quia viri portendéntes sunt: ecce enim ego addúcam servum meum Oriéntem. Słuchaj Jezusie kapłanie wielki, ty i przyjaciele twoi, którzy mieszkają przed tobą, bo są mężowie znaczący przyszłe rzeczy. Bo oto ja PRZYWIODĘ SŁUGĘ MEGO WSCHODZĄCEGO.
9
Quia ecce lapis, quem dedi coram Iesu: super lápidem unum septem óculi sunt: ecce ego cælábo sculptúram eius, ait Dóminus exercítuum: et áuferam iniquitátem terræ illíus in die una. Bo oto kamień, którym dał przed Jezusa: na kamieniu jednym siedmiore oczy są: oto ja wyrzezę rzezanie jego, mówi Pan zastępów: i odejmę nieprawość ziemie jego dnia jednego.
10
In die illa, dicit Dóminus exercítuum, vocábit vir amícum suum subter vitem, et subter ficum. W on dzień mówi Pan zastępów, będzie wzywał mąż przyjaciela swego pod winne drzewo i pod figę.
4
1
Et revérsus est ángelus, qui loquebátur in me, et suscitávit me quasi virum, qui suscitátur de somno suo. I wrócił się Anioł, który mówił we mnie, i obudził mię, jako męża, którego budzące ze snu jego.
2
Et dixit ad me: Quid tu vides? Et dixi: Vidi, et ecce candelábrum áureum totum, et lampas eius super caput ipsíus, et septem lucérnæ eius super illud: et septem infusória lucérnis, quæ erant super caput eius. I rzekł do mnie: Co ty widzisz? I rzekłem: Widziałem, ano lichtarz wszystek złoty, a lampa jego na wierzchu jego, i siedm lamp jego na nim: siedm też nalewek do lamp, które były na wierzchu, jego.
3
Et duæ olívæ super illud: una a dextris lámpadis, et una a sinístris eius. I dwie oliwie wedle niego, jedna po prawicy lampy, a druga po lewicy jej.
4
Et respóndi, et aio ad ángelum, qui loquebátur in me, dicens: Quid sunt hæc, dómine mi? I odpowiedziałem, a rzekłem do Anioła, który mówił we mnie, mówiąc: Cóż to jest Panie mój.
5
Et respóndit ángelus, qui loquebátur in me, et dixit ad me: Numquid nescis quid sunt hæc? Et dixi: Non, dómine mi. I odpowiedział Anioł, który mówił we mnie, i rzekł do mnie: Izali nie wiesz, co to jest? I rzekłem: Nie, Panie mój.
6
Et respóndit, et ait ad me, dicens: Hoc est verbum Dómini ad Zoróbabel, dicens: Non in exércitu, nec in róbore, sed in spíritu meo, dicit Dóminus exercítuum. I odpowiedział, a rzekł do mnie, mówiąc: Toć jest słowo Pańskie do Zorobabela, mówiąc: Nie wojskiem, ani siłą, ale duchem moim, mówi Pan zastępów.
7
Quis tu mons magne coram Zoróbabel? in planum: et edúcet lápidem primárium, et exæquábit grátiam grátiæ eius. Cóżeś ty góro wielka przed Zorobabelem? w równinę: I wywiedzie kamień przedniejszy, i wyrówna łaskę, łaski jego.
8
Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
9
Manus Zoróbabel fundavérunt domum istam, et manus eius perfícient eam: et sciétis quia Dóminus exercítuum misit me ad vos. Ręce Zorobabelowe założyły dom ten, i ręce jego dokonają go: a poznacie, że Pan zastępów posłał mię do was.
10
Quis enim despéxit dies parvos? et lætabúntur, et vidébunt lápidem stánneum in manu Zoróbabel. Septem isti óculi sunt Dómini, qui discúrrunt in univérsam terram. Bo a kto wzgardził dni małe? a będą się weselić, i ujrzą kamień cynowy w ręce Zorobabelowej. Teć są siedmiory oczy Pańskie, które biegają po wszystkiej ziemi.
11
Et respóndi, et dixi ad eum: Quid sunt duæ olívæ istæ, ad déxteram candelábri, et ad sinístram eius? I odpowiedziałem i rzekłem do niego: Co są te dwie oliwie po prawicy lichtarza, i po lewicy jego?
12
Et respóndi secúndo, et dixi ad eum: Quid sunt duæ spicæ olivárum, quæ sunt iuxta duo rostra áurea, in quibus sunt suffusória ex auro? I odpowiedziałem powtóre, i rzekłem do niego: Co są dwa kłosy oliwne, które są podle dwu nosów złotych, na których są nalewki ze złota?
13
Et ait ad me, dicens: Numquid nescis quid sunt hæc? Et dixi: Non, dómine mi. I rzekł do mnie mówiąc: Izali nie wiesz co to jest? i rzekłem: Nie, Panie mój.
14
Et dixit: Isti sunt duo fílii ólei, qui assístunt Dominatóri univérsæ terræ. I rzekł: Ci są dwa synowie oliwy, którzy stoją przy Panującym wszystkiej ziemi.
5
1
Et convérsus sum, et levávi óculos meos: et vidi, et ecce volúmen volans. I obróciłem się, a podniosłem oczy swoje: i ujrzałem, a ono księga latająca.
2
Et dixit ad me: Quid tu vides? Et dixi: Ego vídeo volúmen volans: longitúdo eius vigínti cubitórum, et latitúdo eius decem cubitórum. I rzekł do mnie: Co ty widzisz? i rzekłem: Ja widzę księgę latającą: dłużą jej dwadzieścia łokiet, a szerzą jej dziesięć łokiet.
3
Et dixit ad me: Hæc est maledíctio, quæ egréditur super fáciem omnis terræ: quia omnis fur, sicut ibi scriptum est, iudicábitur: et omnis iurans, ex hoc simíliter iudicábitur. I rzekł do mnie: Toć jest przeklęctwo, które wychodzi na oblicze wszystkiej ziemie: bo wszelki złodziej, jako tam napisano, sądzon będzie: a każdy przysięgający, z tej takież sądzon będzie.
4
Edúcam illud, dicit Dóminus exercítuum: et véniet ad domum furis, et ad domum iurántis in nómine meo mendáciter: et commorábitur in médio domus eius, et consúmet eam, et ligna eius, et lápides eius. Wywiodę ją, mówi Pan zastępów, i przydzie do domu złodzieja, i do domu przysięgającego na imię moje kłamliwie: i będzie mieszkać w pośrodku domu jego, i zniszczy ji, i drzewa jego, i kamienie jego.
5
Et egréssus est ángelus, qui loquebátur in me, et dixit ad me: Leva óculos tuos, et vide quid est hoc quod egréditur. I wyszedł Anioł, który mówił we mnie: I rzekł do mnie: Podnieś oczy twoje, a obacz co to jest co wychodzi.
6
Et dixi: Quidnam est? Et ait: Hæc est ámphora egrédiens. Et dixit: Hæc est óculus eórum in univérsa terra. I rzekłem: Cóż jest? I rzekł: To jest dzban wychodzący. I rzekł: Ten jest oko ich po wszystkiej ziemi.
7
Et ecce taléntum plumbi portabátur, et ecce múlier una sedens in médio ámphoræ. A oto talent ołowu niesiono, a oto niewiasta jedna siedzącą w pośrodku dzbana.
8
Et dixit: Hæc est impíetas. Et proiécit eam in médio ámphoræ, et misit massam plúmbeam in os eius. I rzekł: Ta jest niezbożność, i wrzucił ją w pośrodek dzbana, i włożył bryłę ołowu na wierzch jego.
9
Et levávi óculos meos, et vidi: et ecce duæ mulíeres egrediéntes: et spíritus in alis eárum, et habébant alas quasi alas milvi: et levavérunt ámphoram inter terram, et cælum. I podnosiłem oczy swoje, i ujrzałem: ano dwie niewieście wychodzące, a ciuch w skrzydłach ich: a miały skrzydła, jako skrzydła u kanie, i podniosły dzban między ziemię i niebo.
10
Et dixi ad ángelum, qui loquebátur in me: Quo istæ déferunt ámphoram? I rzekłem do Anioła, który mówił we mnie: Dokąd te niosą dzban?
11
Et dixit ad me: Ut ædificétur ei domus in terra Sénnaar, et stabiliátur, et ponátur ibi super basem suam. I rzekł do mnie: Aby mu zbudowano dom w ziemi Sennaar: i był umocniony, i był tam postawiony na podstawku swoim.
6
1
Et convérsus sum, et levávi óculos meos, et vidi: et ecce quátuor quadrígæ egrediéntes de médio duórum móntium: et montes, montes ǽrei. I obróciłem się, i podniosłem oczy swoje, i ujrzałem, a ono czterzy poczwórne wychodziły z pośrodka dwu gór: a góry, góry miedziane.
2
In quadríga prima equi rufi, et in quadríga secúnda equi nigri, W pierwszym poczwórnym konie rydze, a we wtórym poczwórnym konie wrone.
3
et in quadríga tértia equi albi, et in quadríga quarta equi várii, et fortes. A w trzecim poczwórnym konie białe, a w czwartym poczwórnym konie strokate a mocne.
4
Et respóndi, et dixi ad ángelum, qui loquebátur in me: Quid sunt hæc, dómine mi? I odpowiedziałem, a rzekłem do Anioła, który mówił we mnie: Co to jest, Panie mój?
5
Et respóndit ángelus, et ait ad me: Isti sunt quátuor venti cæli, qui egrediúntur ut stent coram Dominatóre omnis terræ. I odpowiedział Anioł, i rzekł do mnie: To są cztery wiatry niebieskie, które wychodzą aby stały przed panującym wszystkiej ziemie.
6
In qua erant equi nigri, egrediebántur in terram aquilónis: et albi egréssi sunt post eos: et várii egréssi sunt ad terram austri. W którym były konie wronę, wychodziły do ziemie północnej, a białe wyszły za nimi: a strokate wyszły do ziemie południowej.
7
Qui autem erant robustíssimi, exiérunt, et quærébant ire, et discúrrere per omnem terram. Et dixit: Ite, perambuláte terram: et perambulavérunt terram. A które były namocniejsze, wyszły, i chciały iść, i biegać po wszystkiej ziemi. I rzekł: Idźcie, chodźcie po ziemi: i biegały po ziemi.
8
Et vocávit me, et locútus est ad me, dicens: Ecce qui egrediúntur in terram aquilónis, requiéscere fecérunt spíritum meum in terra aquilónis. I zawołał mię i mówił do mnie, rzekąc: Oto, które wychodzą do ziemie północnej, uspokoiły ducha mego w ziemi północnej.
9
Et factum est verbum Dómini ad me, dicens: I stało się słowo Pańskie do mnie, rzekąc:
10
Sume a transmigratióne ab Hóldai, et a Tobía, et ab Idaía: et vénies tu in die illa, et intrábis domum Iosíæ fílii Sophoníæ, qui venérunt de Babylóne. Weźmi z przeprowadzenia od Holdai, i od Tobiasza, i od Idajasza: i przydziesz ty onego dnia, i wnidziesz do domu Jozyasza syna Sophoniasza, którzy przyszli z Babilonu.
11
Et sumes aurum, et argéntum: et fácies corónas, et pones in cápite Iesu fílii Iósedec, sacerdótis magni, A nabierzesz złota i srebra: i poczynisz korony, i włożysz na głowę Jezusa syna Josedek kapłana wielkiego.
12
et loquéris ad eum, dicens: Hæc ait Dóminus exercítuum, dicens: Ecce vir Oriens nomen eius: et subter eum oriétur, et ædificábit templum Dómino. I rzeczesz do niego, mówiąc: To mówi Pan zastępów, rzekąc: OTO MĄŻ WSCHÓD IMIĘ JEGO. A pod nim wnidzie i zbuduje kościół Panu.
13
Et ipse éxstruet templum Dómino: et ipse portábit glóriam, et sedébit, et dominábitur super sólio suo: et erit sacérdos super sólio suo: et consílium pacis erit inter illos duos. A on zbuduje kościół Panu: i on nosić będzie sławę, i siędzie, a panować będzie na stolicy swojej: i będzie kapłanem na stolicy swej: a rada pokoju będzie między onemi dwiema.
14
Et corónæ erunt Helem, et Tobíæ, et Idaíæ, et Hem fílio Sophoníæ, memoriále in templo Dómini. A korony będą Helem, i Tobiaszowi, i Idajaszowi, i Hem synowi Sophoniaszowemu, pamiątkę w kościele Pańskim.
15
Et qui procul sunt, vénient, et ædificábunt in templo Dómini: et sciétis quia Dóminus exercítuum misit me ad vos. Erit autem hoc, si audítu audiéritis vocem Dómini Dei vestri. A którzy są daleko przydą, a budować będą w kościele Pańskim, i poznacie, że Pan zastępów posłał mię do was. A będzie to, jeśli słuchając usłuchacie głosu Pana Boga waszego.
7
1
Et factum est in anno quarto Daríi regis, factum est verbum Dómini ad Zacharíam, in quarta mensis noni, qui est Casleu. I stało się roku czwartego Daryusza króla, stało się słowo Pańskie do Zacharyasza czwartego dnia miesiąca dziewiątego, który jest Kasleu.
2
Et misérunt ad domum Dei Sárasar, et Rogómmelech, et viri, qui erant cum eo, ad deprecándam fáciem Dómini: I posłali do domu Bożego Sarasar i Rogomelech, i mężowie którzy byli z nim, aby ubłagali oblicze Pańskie:
3
ut dícerent sacerdótibus domus Dómini exercítuum, et prophétis, loquéntes: Numquid flendum est mihi in quinto mense, vel sanctificáre me débeo, sicut iam feci multis annis? Żeby mówili kapłanom domu Pana zastępów, i prorokom mówiąc: Mamli płakać miesiąca piątego, abo się poświęcić mam, jakom już pierwej uczynił przez wiele lat?
4
Et factum est verbum Dómini exercítuum ad me, dicens: I stało się słowo Pana zastępów do mnie, mówiąc:
5
Lóquere ad omnem pópulum terræ, et ad sacerdótes, dicens: Cum ieiunarétis, et plangerétis in quinto et séptimo per hos septuagínta annos, numquid ieiúnium ieiunástis mihi? Mów do wszego ludu ziemie, i do kapłanów, rzeką: Gdyście pościli i płakali, piątego i siódmego, przez te siedmdziesiąt lat: izaliście mnie post pościli?
6
Et cum comedístis et bibístis, numquid non vobis comedístis, et vobismetípsis bibístis? A gdyście jedli, pili, izaliście nie sobie jedli i sami sobie pili.
7
Numquid non sunt verba, quæ locútus est Dóminus in manu prophetárum priórum, cum adhuc Ierúsalem habitarétur ut esset opulénta, ipsa et urbes in circúitu eius, et ad austrum, et in campéstribus habitarétur? Izali nie są słowa, które mówił Pan w ręce proroków pierwszych, gdy jeszcze w Jeruzalem mieszkano i były bogate samo, i miasta około niego: i gdy na południe i po polach mieszkano.
8
Et factum est verbum Dómini ad Zacharíam, dicens: I stało się słowo Pańskie do Zachayasza, rzekąc:
9
Hæc ait Dóminus exercítuum, dicens: Iudícium verum iudicáte, et misericórdiam, et miseratiónes fácite, unusquísque cum fratre suo. To mów Pan zastępów, rzekąc: Sąd prawdziwy sądźcie, a miłosierdzie i litości czyńcie każdy nad bratem swoim.
10
Et víduam, et pupíllum, et ádvenam, et páuperem nolíte calumniári: et malum vir fratri suo non cógitet in corde suo. A wdowy, i sieroty, i przychodnia, i ubogiego nie potwarzajcie: i złego mąż bratu swemu w sercu swym niech nie myśli.
11
Et noluérunt atténdere, et avertérunt scápulam recedéntem, et aures suas aggravavérunt ne audírent. I nie chcieli dbać, i odwrócili plecy odstępujące, a uszy swe obciążali, aby nie słyszeli.
12
Et cor suum posuérunt ut adamántem, ne audírent legem, et verba quæ misit Dóminus exercítuum in spíritu suo per manum prophetárum priórum: et facta est indignátio magna a Dómino exercítuum. I serce swoje uczynili jako Dyament, aby nie słuchali zakonu, i słów, które posyłał PAN zastępów duchem swym przez rękę proroków pierwsze.
13
Et factum est sicut locútus est, et non audiérunt: sic clamábunt, et non exáudiam, dicit Dóminus exercítuum. I stało się rozgniewanie wielkie od Pana zastępów: i stało się jako powiedział, a nie słuchali: tak wołać będą, a nie wysłucham, mówi PAN zastępów.
14
Et dispérsi eos per ómnia regna, quæ nésciunt: et terra desoláta est ab eis, eo quod non esset tránsiens et revértens: et posuérunt terram desiderábilem in desértum. I rozproszyłem je po wszech królestwach, których nie znają: i ziemia spustoszona jest od nich, dla tego, że nie był przechodzący i wracający się: uczynili ziemię pożądaną spustoszeniem.
8
1
Et factum est verbum Dómini exercítuum, dicens: I stało się słowo Pana zastępów, rzekąc:
2
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Zelátus sum Sion zelo magno, et indignatióne magna zelátus sum eam. To mówi Pan zastępów: Użaliłem się Siona żalem wielkim, i zagniewaniem wielkiem użaliłem się go.
3
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Revérsus sum ad Sion, et habitábo in médio Ierúsalem: et vocábitur Ierúsalem Cívitas veritátis, et Mons Dómini exercítuum mons sanctificátus. To mówi Pan zastępów: Wróciłem się do Siona a mieszkać będę w pośrodku Jeruzalem, i będzie nazwane Jeruzalem, miastem prawdy, a góra Pana zastępów, Górą poświęconą.
4
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Adhuc habitábunt senes, et anus in platéis Ierúsalem: et viri báculus in manu eius præ multitúdine diérum. To mówi Pan zastępów: Jeszcze będą mieszkać starcy i baby po ulicach Jeruzalem, a mężowa laska w ręce jego, przez mnóstwo dni:
5
Et platéæ civitátis complebúntur infántibus et puéllis ludéntibus in platéis eius. I ulice miejskie napełnią się dziećmi, i dzieweczki grającemi na ulicach jego.
6
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Si vidébitur diffícile in óculis reliquiárum pópuli huius in diébus illis, numquid in óculis meis diffícile erit? dicit Dóminus exercítuum. To mówi Pan zastępów: Jeśli się będzie zdało trudno przed oczyma ostatków ludu tego w onych dniach: izali przed oczyma memi trudno będzie, mówi Pan zastępów?
7
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Ecce ego salvábo pópulum meum de terra oriéntis, et de terra occásus solis. To mówi Pan zastępów: Oto ja wybawię lud mój z ziemie wschodniej, i z ziemie zachodu słońca.
8
Et addúcam eos, et habitábunt in médio Ierúsalem: et erunt mihi in pópulum, et ego ero eis in Deum, in veritáte, et in iustítia. I przywiodę je, a mieszkać będą w pośrodku Jeruzalem, i będą mi ludem, a ja im będę Bogiem w wprawdzie i w sprawiedliwości.
9
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Conforténtur manus vestræ, qui audítis in his diébus sermónes istos per os prophetárum, in die qua fundáta est domus Dómini exercítuum, ut templum ædificarétur. To mówi Pan zastępów: Niech się zmocnią ręce wasze, którzy słyszycie tych dni te mowy przez usta proroków, w dzień, którego założon jest dom Pana zastępów, aby zbudowano kościół.
10
Síquidem ante dies illos merces hóminum non erat, nec merces iumentórum erat: neque introeúnti, neque exeúnti erat pax præ tribulatióne: et dimísi omnes hómines, unumquémque contra próximum suum. Bo przededni onemi zapłaty ludziom nie było, ani zapłaty bydłu, ani wchodzącemu, ani wychodzącemu nie było pokoju dla utrapienia: i puściłem wszystkie ludzie każdego przeciw bliźnieniu swemu.
11
Nunc autem non iuxta dies prióres ego fáciam relíquiis pópuli huius, dicit Dóminus exercítuum, A teraz nie wedle dni pierwszych, ja uczynię ostatkom ludu tego, mówi Pan zastępów:
12
sed semen pacis erit: vínea dabit fructum suum, et terra dabit germen suum, et cæli dabunt rorem suum: et possidére fáciam relíquias pópuli huius univérsa hæc. Ale nasienie pokoju będzie, winnica swój owoc dawać będzie, i ziemia da urodzaj swój: i niebiosa dadzą rosę swoję: a uczynię, że posiędą ostatki ludu tego to wszystko.
13
Et erit: sicut erátis maledíctio in géntibus, domus Iuda, et domus Israel: sic salvábo vos, et éritis benedíctio: nolíte timére, conforténtur manus vestræ. I będzie, jakoście byli przeklęctwem między narody domie Juda, i domie Izrael, tak zbawię was i będziecie błogosławieństwem: nie bójcie się, niech się zmacmiają ręce wasze.
14
Quia hæc dicit Dóminus exercítuum: Sicut cogitávi ut afflígerem vos, cum ad iracúndiam provocássent patres vestri me, dicit Dóminus, Bo to mówi Pan zastępów: Jakom myślił, abych was utrapił, gdy mię do gniewu pobudzili ojcowie waszy, mówi Pan.
15
et non sum misértus: sic convérsus cogitávi in diébus istis ut benefáciam dómui Iuda, et Ierúsalem: nolíte timére. A nie zmiłowałem się, tak nawróciwszy się umyśliłem we dni te, abym dobrze uczynił domowi Juda, i Jeruzalem: Nie bójcie się.
16
Hæc sunt ergo verba, quæ faciétis: Loquímini veritátem unusquísque cum próximo suo: veritátem, et iudícium pacis iudicáte in portis vestris. A tak te są słowa, które czynić będziecie: Mówcie prawdę każdy z bliźnim swoim: prawdę a sąd pokoju sądźcie w bramach waszych.
17
Et unusquísque malum contra amícum suum ne cogitétis in córdibus vestris, et iuraméntum mendax ne diligátis: ómnia enim hæc sunt, quæ odi, dicit Dóminus. A żaden przeciw przyjacielowi swemu nie myślcie złego w sercach waszych: i przysięgi też kłamliwej nie miłujcie: bo to wszystko jest czego nienawidzę, mówi Pan.
18
Et factum est verbum Dómini exercítuum ad me, dicens: I stało się słowo Pana zastępów do mnie, rzekąc:
19
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Ieiúnium quarti, et ieiúnium quinti, et ieiúnium séptimi, et ieiúnium décimi erit dómui Iuda in gáudium, et lætítiam, et in solemnitátes præcláras: veritátem tantum, et pacem dilígite. To mówi Pan zastępów: Post czwartego, i post piątego, i post siódmego, i post dziesiątego będzie domowi Juda weselem i radością, i znamienitemi uroczystemi święty: tylko prawdę a pokój miłujcie.
20
Hæc dicit Dóminus exercítuum: Usquequo véniant pópuli, et hábitent in civitátibus multis, To mówi Pan zastępów: Aż przyda narody, i będą mieszkać w mieściech mnogich,
21
et vadant habitatóres, unus ad álterum, dicéntes: Eámus, et deprecémur fáciem Dómini, et quærámus Dóminum exercítuum: vadam étiam ego. i pójdą obywatele jeden do drugiego, mówiąc: Pódźmy a ubłagajmy oblicze Pańskie, a szukajmy Pana zastępów. Pójdę i ja.
22
Et vénient pópuli multi, et gentes robústæ, ad quæréndum Dóminum exercítuum in Ierúsalem, et deprecándam fáciem Dómini. I przyda narody mnogie, i narodowie mocni szukać Pana zastępów w Jeruzalem, i ubłagać oblicze Pańskie.
23
Hæc dicit Dóminus exercítuum: In diébus illis, in quibus apprehéndent decem hómines ex ómnibus linguis géntium, et apprehéndent fímbriam viri Iudǽi, dicéntes: Ibimus vobíscum: audívimus enim quóniam Deus vobíscum est. To mówi Pan zastępów: W one dni, w które uchwycą się dziesięć człowieka ze wszech języków pogańskich, a uchwycą się podołka męża Judzkiego, mówiąc: Pójdziem z wami: bośmy słyszeli, że jest Bóg z wami.
9
1
Onus verbi Dómini in terra Hadrach, et Damásci requiéi eius: quia Dómini est óculus hóminis, et ómnium tríbuum Israel. Brzemię słowa Pańskiego w ziemi Hadrach i Damaszku odpoczyniema jego: bo Pańskie jest oko człowiecze, i wszystkich pokoleń Izraelowych.
2
Emath quoque in términis eius, et Tyrus, et Sidon: assumpsérunt quippe sibi sapiéntiam valde. Emath też w granicy jego, i Tyr i Sydon: bo przypasowali sobie mądrość barzo,
3
Et ædificávit Tyrus munitiónem suam, et coacervávit argéntum quasi humum, et aurum ut lutum plateárum. I zbudował Tyr zamek swój, a nazgromadzał srebra jako ziemię, a złota jako błota ulic.
4
Ecce Dóminus possidébit eam: et percútiet in mari fortitúdinem eius, et hæc igni devorábitur. Oto Pan posiędzie ji, i porazi na morzu moc jego, a samego ogień pożrze.
5
Vidébit Ascalon, et timébit: et Gaza, et dolébit nimis: et Accaron, quóniam confúsa est spes eius: et períbit rex de Gaza, et Ascalon non habitábitur. Ujrzy Askalon, a zlęknie się: i Gaza, a rozboleje się barzo: i Akkaron bo się zawstydziła nadzieja jego; i zginie król z Gazy, a w Askalonie mieszkać nie będą.
6
Et sedébit separátor in Azóto, et dispérdam supérbiam Philisthinórum. I siedzieć będzie oddzielacz w azocie, a wytracę pychę Filistynów.
7
Et áuferam sánguinem eius de ore eius, et abominatiónes eius de médio déntium eius: et relinquétur étiam ipse Deo nostro, et erit quasi dux in Iuda, et Accaron quasi Iebusǽus. I odejmę krew jego z gęby jego, a obrzydłości jego z pośrodku zębów jego. A zostawion będzie i ten Bogu naszemu, i będzie jako książę w Juda, a Akkaron jako Jebuzejczyk.
8
Et circúmdabo domum meam ex his, qui mílitant mihi eúntes et reverténtes, et non transíbit super eos ultra exáctor: quia nunc vidi in óculis meis. I obtoczę dom mój temi, którzy mi bojują idąc i wracając się, i nie przejdzie po nich więcej wycięgacz: bom teraz ujrzał oczyma memi.
9
Exsúlta satis fília Sion, iúbila fília Ierúsalem: ecce rex tuus véniet tibi iustus, et salvátor: ipse pauper, et ascéndens super ásinam, et super pullum fílium ásinæ. Raduj się wielce córko Sion, wykrzykaj córko Jeruzalem: OTO KRÓL TWÓJ przydzie tobie sprawiedliwy i zbawiciel, on ubogi, a wsiadający na oślicę i na źrebię, syna oślice.
10
Et dispérdam quadrígam ex Ephraim, et equum de Ierúsalem, et dissipábitur arcus belli: et loquétur pacem géntibus, et potéstas eius a mari usque ad mare, et a flumínibus usque ad fines terræ. I wytracę poczwórny z Ephraim, i konia z Jeruzalem, a połamany będzie łuk wojenny: i będzie mówił pokój narodom, a władza jego od morza aż do morza: a od rzek, aż do kończyn ziemie.
11
Tu quoque in sánguine testaménti tui emisísti vinctos tuos de lacu, in quo non est aqua. Ty też we krwi przymierza twego wypuściłeś więźnie twoje z dołu, w którym niemasz wody.
12
Convertímini ad munitiónem vincti spei, hódie quoque annúntians duplícia reddam tibi. Wróćcie się do miejsca obronnego więźniowie nadzieje, dziś też opowiadając dwojako oddam tobie.
13
Quóniam exténdi mihi Iudam quasi arcum, implévi Ephraim: et suscitábo fílios tuos Sion super fílios tuos Grǽcia: et ponam te quasi gládium fórtium. Bom wyciągnął sobie Judę jako łuk, napełniłem Ephraima: i wzbudzę syny twoje Sionie, na syny twoje Grecka ziemio: i położę cię jako miecz mocarzów.
14
Et Dóminus Deus super eos vidébitur, et exíbit ut fulgur iáculum eius: et Dóminus Deus in tuba canet, et vadet in túrbine austri. A Pan Bóg nad nimi widzian będzie, a wynidzie jako błyskawica strzała jego: a Pan Bóg w trąbę zatrąbi, i pójdzie w wichrze południowym.
15
Dóminus exercítuum próteget eos: et devorábunt, et subícient lapídibus fundæ: et bibéntes inebriabúntur quasi a vino, et replebúntur ut phíalæ, et quasi córnua altáris. Pan zastępów zaszczyci je i pożerać będą, i podbiją kamieńmi proce, a pijąc upiją się jako winem, i napełnią się jako czasze, i jako rogi ołtarza.
16
Et salvábit eos Dóminus Deus eórum in die illa, ut gregem pópuli sui: quia lápides sancti elevabúntur super terram eius. I zbawi je Pan Bóg ich dnia onego, jako trzodę ludu swego: bo kamienie święte podwyższą się na ziemi jego.
17
Quid enim bonum eius est, et quid pulchrum eius, nisi fruméntum electórum, et vinum gérminans vírgines? Bo cóż jest dobrego jego, co cudnego jego, jedno zboże wybranych, a wino, które rodzi panny?
10
1
Pétite a Dómino plúviam in témpore serótino, et Dóminus fáciet nives: et plúviam imbris dabit eis, síngulis herbam in agro. Proście od Pana dżdżu czasu pozdnego, a Pan uczyni śniegi, i deszcz wielki da im, każdemu trawę na polu.
2
Quia simulácra locúta sunt inútile, et divíni vidérunt mendácium, et somniatóres locúti sunt frustra: vane consolabántur: idcírco abdúcti sunt quasi grex: affligéntur, quia non est eis pastor. Bo bałwany mówiły nie pożyteczne rzeczy, wieszczkowie widzieli kłamstwo, a widosnowie mówili popróżnicy: daremnie cieszyli, przetoż zawiedzeni są jako trzoda: będą utrapieni, że nie mają pasterza.
3
Super pastóres irátus est furor meus, et super hircos visitábo: quia visitávit Dóminus exercítuum gregem suum, domum Iuda, et pósuit eos quasi equum glóriæ suæ in bello. Na pasterza rozgniewała się zapalczywość moja, a kozły nawiedzę: bo nawiedził Pan zastępów trzodę swoję dom Juda, i postawił je jako konia sławy swej w bitwie.
4
Ex ipso ángulus, ex ipso paxíllus, ex ipso arcus prœ́lii, ex ipso egrediétur omnis exáctor simul. Z niego węgieł, z niego kołek, z niego łuk bitwy, z niego wynidzie każdy wycięgacz społem.
5
Et erunt quasi fortes conculcántes lutum viárum in prœ́lio: et bellábunt, quia Dóminus cum eis: et confundéntur ascensóres equórum. I będą jako mocarzowie depcący błoto ulic w bitwie: i walczyć będą, bo Pan z nimi: a zawstydzą się wsiadacze na konie.
6
Et confortábo domum Iuda, et domum Ioseph salvábo: et convértam eos, quia miserébor eórum: et erunt sicut fuérunt quando non proiéceram eos: ego enim Dóminus Deus eórum, et exáudiam eos. I umocnię dom Juda, a dom Józef zbawię: i nawrócę je, bo się zlituję nad nimi: i będą jako byli kiedym ich był nie porzucił: bom ja Pan Bóg ich, i wysłucham je.
7
Et erunt quasi fortes Ephraim, et lætábitur cor eórum quasi a vino: et fílii eórum vidébunt, et lætabúntur, et exsultábit cor eórum in Dómino. I będą jako mocarze Ephraim, a rozweseli się serce ich, jako od wina: i synowie ich ujrzą, a rozweselą się, i rozraduje się serce ich w Panu.
8
Sibilábo eis, et congregábo illos, quia redémi eos: et multiplicábo eos sicut ante fúerant multiplicáti. Zagwizdnę im, a zgromadzę je, bom je odkupił: a rozmnożę je, jako przedtem byli rozmnożeni.
9
Et seminábo eos in pópulis, et de longe recordabúntur mei: et vivent cum fíliis suis, et reverténtur. I rozsieję je między narody, na zdaleka wspomiona mię: i żyć będą z synmi swemi, a wrócą się.
10
Et redúcam eos de terra Ægýpti, et de Assýriis congregábo eos, et ad terram Gálaad et Líbani addúcam eos, et non inveniétur eis locus: I przywiodę je z ziemie Egiptskiej, a od Assyryjczyków zgromadzę je, a do ziemie Galaad i Libanu przywiodę je, a nie znajdzie się im miejsce.
11
et transíbit in maris freto, et percútiet in mari fluctus, et confundéntur ómnia profúnda flúminis, et humiliábitur supérbia Assur, et sceptrum Ægýpti recédet. I przejdzie przez morze wąskie, i rozbije na morzu wały, i zawstydzą się wszystkie głębokości rzeki, i będzie zniżona pycha Assur, a berło Egiptskie odstąpi.
12
Confortábo eos in Dómino, et in nómine eius ambulábunt, dicit Dóminus. I Posilę je w Panu, a w imieniu jego chodzić będą, mówi Pan.
11
1
Aperi Líbane portas tuas, et cómedat ignis cedros tuas. Otwórz Libanie wrota twoje, a niech poźrze ogień cedry twoje.
2
Ulula ábies, quia cécidit cedrus, quóniam magnífici vastáti sunt: ululáte quercus Basan, quóniam succísus est saltus munítus. Zawyj jodło, bo upadł Cedr: iż wielmożni są spustoszeni. Wyjcie dęby Basan, bo wycięty jest las obronny.
3
Vox ululátus pastórum, quia vastáta est magnificéntia eórum: vox rugítus leónum, quóniam vastáta est supérbia Iordánis. Głos wycia pasterzów, że zburzona jest wielmożność ich: głos ryku lwów, bo zburzona jest pycha Jordana.
4
Hæc dicit Dóminus Deus meus: Pasce pécora occisiónis, To mówi Pan Bóg mój: paś owce zabicia,
5
quæ qui posséderant, occidébant, et non dolébant, et vendébant ea, dicéntes: Benedíctus Dóminus, dívites facti sumus: et pastóres eórum non parcébant eis. Które ci co je mieli, zabijali, a nie zawołali, i przedawali je, mówiąc: Błogosławiony Pan, staliśmy się bogatemi: a pasterze ich nie folgowali im.
6
Et ego non parcam ultra super habitántes terram, dicit Dóminus: ecce ego tradam hómines, unumquémque in manu próximi sui, et in manu regis sui: et concídent terram, et non éruam de manu eórum. A ja więcej folgować nie będę obywatelom ziemie, mówi Pan: Oto ja wydam ludzie, każdego w rękę bliźniego jego, i w rękę króla jego: i wysieką ziemię, a nie wywrę z ręki ich.
7
Et pascam pecus occisiónis propter hoc, o páuperes gregis: et assúmpsi mihi duas virgas: unam vocávi Decórem, et álteram vocávi Funículum: et pavi gregem. I będę pasł bydło zabicia, dla tego, o ubodzy trzody: i wziąłem sobie dwie lasce, jednem nazwał pięknością, a drugąm nazwał powrózkiem: i pasłem trzodę.
8
Et succídi tres pastóres in mense uno, et contrácta est ánima mea in eis: síquidem et ánima eórum variávit in me. I wyciąłem trzech pasterzów miesiąca jednego, i skurczyła się dusza moja dla nich: bo też dusza ich mieniła się dla mnie, i mówiłem:
9
Et dixi: Non pascam vos: quod móritur, moriátur: et quod succíditur, succidátur: et réliqui dévorent unusquísque carnem próximi sui. Nie będę was pasł: co umiera, niech umiera, a co wysieczono, niech będzie wysieczono: a drudzy niech żrzą każdy mięso bliźniego swego.
10
Et tuli virgam meam, quæ vocabátur Decus, et abscídi eam, ut írritum fácerem fœdus meum, quod percússi cum ómnibus pópulis. I wziąłem rózgę, którą zwano piękność, i rzezałem ją, abych w niwecz obrócił przymierze, którem postanowił ze wszemi narody:
11
Et in írritum dedúctum est in die illa: et cognovérunt sic páuperes gregis, qui custódiunt mihi, quia verbum Dómini est. I w niwecz się obróciło w on dzień: i poznali tak ubodzy trzody, którzy mi strzegą, że słowo Pańskie jest.
12
Et dixi ad eos: Si bonum est in óculis vestris, afférte mercédem meam: et si non, quiéscite. Et appendérunt mercédem meam trigínta argénteos. I rzekłem do nich: jeśli jest dobra w oczach waszych, przynieście zapłatę moję: a jeśli nie, niechajcież. I odważyli zapłatę moję trzydzieści srebrników.
13
Et dixit Dóminus ad me: Próice illud ad statuárium, decórum prétium, quo appretiátus sum ab eis. Et tuli trigínta argénteos: et proiéci illos in domum Dómini ad statuárium. I rzekł Pan do mnie: porzuć to do garncarza, piękną zapłatę, którąm jest od nich oszacowań, i wziąłem trzydzieści srebrników, i porzuciłem je w domu Pańskim do garncarza.
14
Et præcídi virgam meam secúndam, quæ appellabátur Funículus, ut dissólverem germanitátem inter Iudam, et Israel. I rzezałem rózgę moję wtóra, którą zwano powrozkiem, abych rozwiązał braterstwo między Juda, a Jeruzalem.
15
Et dixit Dóminus ad me: Adhuc sume tibi vasa pastóris stulti. I rzekł Pan do mnie: jeszcze weźmi sobie naczynia pasterza głupiego.
16
Quia ecce ego suscitábo pastórem in terra, qui derelícta non visitábit, dispérsum non quæret, et contrítum non sanábit, et id quod stat non enútriet, et carnes pínguium cómedet, et úngulas eórum dissólvet. Bo oto ją wzbudzę pasterza na ziemi, który opuszczonych nie będzie nawiedzał, rozproszonego nie będzie szukał, a złamanego leczyć nie będzie, a co stoi karmić nie będzie: a mięso tłustych będzie jeść, i kopyta ich strąci.
17
O pastor, et idólum, derelínquens gregem: gládius super bráchium eius, et super óculum dextrum eius: bráchium eius ariditáte siccábitur, et óculus dexter eius tenebréscens obscurábitur. O pasterzu, a bałwanie, opuszczający trzodę, miecz na ramieniu jego, i na oku prawym jego, ramię jego schnieniem uschnie, a oko prawe zacimiając się zaćmi.
12
1
Onus verbi Dómini super Israel. Dicit Dóminus exténdens cælum, et fundans terram, et fingens spíritum hóminis in eo: Brzemię słowa Pańskiego na Izraela: Mówi Pan rozciągający niebiosa, i gruntujący ziemię, a tworzący ducha człowieczego w nim.
2
Ecce ego ponam Ierúsalem superlimináre crápulæ ómnibus pópulis in circúitu: sed et Iuda erit in obsidióne contra Ierúsalem. Oto ja stawię Jeruzalem napróżnikiem obżarstwa wszem narodom w około: lecz i Juda będzie w oblężeniu przeciwko Jeruzalem.
3
Et erit: in die illa ponam Ierúsalem lápidem óneris cunctis pópulis: omnes, qui levábunt eam, concisióne lacerabúntur, et colligéntur advérsus eam ómnia regna terræ. I będzie: dnia onego położę Jeruzalem kamieniem ciężaru wszem narodom: wszyscy, którzy ji będą podnosić zranieniem zranieni będą: i zbiorą się nań wszystkie królestwa ziemskie.
4
In die illa, dicit Dóminus, percútiam omnem equum in stupórem, et ascensórem eius in améntiam: et super domum Iuda apériam óculos meos, et omnem equum populórum percútiam cæcitáte. Onego dnia, mówi Pan, zarażę każdego konia strętwieniem, a wsiadacza jego szaleństwem: a na dom Juda, otworzę oczy moje, a każdego konia narodów zarażę ślepotą.
5
Et dicent duces Iuda in corde suo: Conforténtur mihi habitatóres Ierúsalem in Dómino exercítuum Deo eórum. I rzeką hetmanowie Juda w sercu swem: Niech mi będą posileni obywatele Jeruzalem w Panu zastępów Bogu ich.
6
In die illa ponam duces Iuda sicut camínum ignis in lignis, et sicut facem ignis in fœno: et devorábunt ad déxteram, et ad sinístram omnes pópulos in circúitu: et habitábitur Ierúsalem rursus in loco suo in Ierúsalem. Onego dnia pokładę książęta Judzkie jako piec ognisty między drwy, i jako pochodnią ognistą w sienie: i pożrą po prawicy i po lewicy wszystkie narody w około: i mieszkać będą w Jeruzalem zasię na swem miejscu w Jeruzalem.
7
Et salvábit Dóminus tabernácula Iuda, sicut in princípio: ut non magnífice gloriétur domus David, et glória habitántium Ierúsalem contra Iudam. I zbawi Pan przybytki Juda, jako na początku, aby się nie wielmożnie chlubił dom Dawidów, i chwała mieszkającym w Jeruzalem przeciwko Juda.
8
In die illa próteget Dóminus habitatóres Ierúsalem, et erit qui offénderit ex eis in die illa quasi David: et domus David quasi Dei, sicut ángelus Dómini in conspéctu eórum. Onego dnia zaszczyci Pan obywatele Jeruzalem, i będzie, ktoby się obraził z nich w on dzień, jako Dawid: a dom Dawidów jako Boży, jako Anioł Pański przed obliczem ich.
9
Et erit in die illa: quæram contérere omnes gentes, quæ véniunt contra Ierúsalem. I będzie dnia onego: będę szukał zetrzeć wszystkie narody, które przychodzą na Jeruzalem.
10
Et effúndam super domum David, et super habitatóres Ierúsalem spíritum grátiæ, et precum: et aspícient ad me, quem confixérunt: et plangent eum planctu quasi super unigénitum, et dolébunt super eum, ut doléri solet in morte primogéniti. I wyleję je na dom Dawidów i na obywatele Jeruzalem ducha łaski i modlitw: i patrzyć będą na mię, którego przebodli: i płakać go będą płaczem jako nad jednorodzonym: i będą nad nim żałować, jako wiec żałują przy śmierci pierworodnego.
11
In die illa magnus erit planctus in Ierúsalem, sicut planctus Adadrémmon in campo Magéddon. Onego dnia wielki będzie płacz w Jeruzalem, jako płacz Adadremmon na polu Mageddon.
12
Et planget terra: famíliæ et famíliæ seórsum: famíliæ domus David seórsum, et mulíeres eórum seórsum: I będzie płakać ziemia: familie, a familie osobno: familie domu Dawidowego osobno, a niewiasty ich osobno:
13
famíliæ domus Nathan seórsum, et mulíeres eórum seórsum: famíliæ domus Levi seórsum, et mulíeres eórum seórsum: famíliæ Sémei seórsum, et mulíeres eórum seórsum: Familie domu Nathan osobno, a niewiasty ich osobno: familie domu Lewi osobno: a niewiasty ich osobno: familie Semei osobno, a niewiasty ich osobno:
14
omnes famíliæ réliquæ, famíliæ et famíliæ seórsum, et mulíeres eórum seórsum. Wszystkie familie insze: familie a familie osobno, a niewiasty ich osobno.
13
1
In die illa erit fons patens dómui David, et habitántibus Ierúsalem, in ablutiónem peccatóris, et menstruátæ. Onego dnia będzie źródło otworzone domowi Dawidowemu, i mieszkającym w Jeruzalem, na omycie grzesznego i miesięcznice.
2
Et erit in die illa, dicit Dóminus exercítuum: dispérdam nómina idolórum de terra, et non memorabúntur ultra: et pseudoprophétas, et spíritum immúndum áuferam de terra. I będzie dnia onego, mówi Pan zastępów, wytracę imiona bałwanów z ziemie, i nie będą więcej wspominane, i fałszywe proroki, i ducha nieczystego zniosę z ziemie.
3
Et erit: cum prophetáverit quíspiam ultra, dicent ei pater eius, et mater eius, qui genuérunt eum: Non vives, quia mendácium locútus es in nómine Dómini: et confígent eum pater eius, et mater eius, genitóres eius, cum prophetáverit. I będzie, gdyby kto prorokował dalej, rzeką mu ociec jego i matka jego, którzy go porodzili: Nie będziesz żyw, boś mówił kłamstwo imieniem Pańskiem: i ukolą go ociec jego, i matka jego, rodzicy jego, gdyby prorokował.
4
Et erit: in die illa confundéntur prophétæ, unusquísque ex visióne sua cum prophetáverit: nec operiéntur pállio saccíno, ut mentiántur: I będzie: Onego dnia zawstydzą się prorocy każdy z widzenia swego, gdy prorokować będzie: a nie będą się obtoczyć w płaszcz worowy, żeby kłamali.
5
sed dicet: Non sum prophéta, homo agrícola ego sum: quóniam Adam exémplum meum ab adolescéntia mea. Ale rzecze: Nie jestem prorok, człowiek oracz ja jestem: bo Adam przykładem moim od młodości mojej.
6
Et dicétur ei: Quid sunt plagæ istæ in médio mánuum tuárum? Et dicet: His plagátus sum in domo eórum, qui diligébant me. I rzeką mu: Cóż to za rany są w pośrodku rąk twoich? I rzecze: Temi jestem zranion w domu tych, którzy mię miłowali.
7
Frámea suscitáre super pastórem meum, et super virum cohæréntem mihi, dicit Dóminus exercítuum: pércute pastórem, et dispergéntur oves: et convértam manum meam ad párvulos. Mieczu ocknij się na pasterza mego, i na męża przyległego mi, mówi Pan zastępów: Uderz pasterza, a rozproszą się owce: i obrócę rękę moję na malutkie,
8
Et erunt in omni terra, dicit Dóminus: partes duæ in ea dispergéntur, et defícient: et tértia pars relinquétur in ea. I będą po wszystkiej ziemi, mówi Pan: dwie części na niej będą rozproszone, i ustaną: a trzecia, część zostanie na niej.
9
Et ducam tértiam partem per ignem, et uram eos sicut úritur argéntum, et probábo eos sicut probátur aurum. Ipse vocábit nomen meum, et ego exáudiam eum. Dicam: Pópulus meus es: et ipse dicet: Dóminus Deus meus. I powiodę część trzecią przez ogień, a palić je będę jako palą srebro: a doświadczać ich będę, jako doświadczają złota. On będzie wzywał imienia mego, a ja go wysłucham. Rzekę: Lud mój jesteś: a on rzecze: Pan Bóg mój.
14
1
Ecce vénient dies Dómini, et dividéntur spólia tua in médio tui. Oto przydą dni Pańskie, a będą dzielić korzyści twoje w pośrodku ciebie.
2
Et congregábo omnes gentes ad Ierúsalem in prœ́lium: et capiétur cívitas, et vastabúntur domus, et mulíeres violabúntur: et egrediétur média pars civitátis in captivitátem, et réliquum pópuli non auferétur ex urbe. I zgromadzę wszystkie narody do Jeruzalem ku bitwie, i będzie wzięte miasto, i zburzą domy, i niewiasty pogwałcą, i wynidzie połowica miasta w niewolą: a ostatek ludu nie będzie wzięt z miasta.
3
Et egrediétur Dóminus, et prœliábitur contra gentes illas, sicut prœliátus est in die certáminis. I wynidzie Pan, a będzie walczył na one narody, jako walczył w dzień wojny.
4
Et stabunt pedes eius in die illa super montem Olivárum, qui est contra Ierúsalem ad oriéntem: et scindétur mons Olivárum ex média parte sui ad oriéntem, et ad occidéntem prærúpto grandi valde, et separábitur médium montis ad aquilónem, et médium eius ad merídiem. I staną nogi jego w on dzień na górze Oliwnej, która jest przeciw Jeruzalem, na wschód słońca: a rozpadnie się Góra Oliwna wpoły na wschód słońca, rozpadliną barzo wielką, i odwali się połowica góry na północy, a połowica jej na południe.
5
Et fugiétis ad vallem móntium eórum, quóniam coniungétur vallis móntium usque ad próximum: et fugiétis sicut fugístis a fácie terræmótus in diébus Ozíæ regis Iuda: et véniet Dóminus Deus meus, omnésque sancti cum eo. I ucieczecie w dolinę gór onych: bo dosięże dolina gór aż do blizkiej: a będziecie uciekać jakoście uciekali przed trzęsieniem ziemi za dni Ozyasza króla Judzkiego. I przydzie Pan Bóg mój, i wszyscy święci z nim.
6
Et erit in die illa: non erit lux, sed frigus et gelu. I będzie dnia onego: nie będzie światłości, ale zimno i mróz.
7
Et erit dies una, quæ nota est Dómino, non dies neque nox: et in témpore vésperi erit lux. I będzie dzień jeden, który jest wiadomy Panu, nie dzień ani noc: a czasu wieczornego będzie światło.
8
Et erit in die illa: exíbunt aquæ vivæ de Ierúsalem: médium eárum ad mare orientále, et médium eárum ad mare novíssimum: in æstáte et in híeme erunt. I będzie w on dzień: Wynidą wody żywe z Jeruzalem, połowica ich do morza wschodniego, a połowica ich do morza ostatniego: lecie i zimie będą.
9
Et erit Dóminus rex super omnem terram: in die illa erit Dóminus unus, et erit nomen eius unum. I będzie Pan królem nad wszystką ziemią. W on dzień będzie Pan jeden: i będzie imię jego jedno.
10
Et revertétur omnis terra usque ad desértum, de colle Remmon ad austrum Ierúsalem: et exaltábitur, et habitábit in loco suo a porta Béniamin usque ad locum portæ prióris, et usque ad portam angulórum: et a turre Hanáneel usque ad torculária regis. I wróci się wszystka ziemia aż do puszczy, od pagórku Remmon na południe Jeruzalem: i podniesie się, i będzie mieszkał na miejscu swem, od bramy Benjamin, aż do miejsca bramy pierwszej, i aż do bramy węgłów, i od wieże Hananeel, aż do pras królewskich.
11
Et habitábunt in ea, et anáthema non erit ámplius: sed sedébit Ierúsalem secúra. I będą mieszkać w nim, a wytracenia nie będzie więcej: ale Jeruzalem siedzieć będzie bezpiecznie.
12
Et hæc erit plaga, qua percútiet Dóminus omnes gentes, quæ pugnavérunt advérsus Ierúsalem: tabéscet caro uniuscuiúsque stantis super pedes suos, et óculi eius contabéscent in foramínibus suis, et lingua eórum contabéscet in ore suo. A ta będzie kaźń, którą skarżę Pan wszystkie narody, które walczyły na Jeruzalem: Będzie schnąć ciało każdego stojącego na nogach swych: oczy jego uschną w dziurach swych, i język ich uschnie w gębie ich.
13
In die illa erit tumúltus Dómini magnus in eis: et apprehéndet vir manum próximi sui, et conserétur manus eius super manum próximi sui. Dnia onego będzie trwoga Pańska wielka między nimi: i uchwyci mąż rękę bliźniego swego, i zejmie się ręka jego z ręką bliźniego jego.
14
Sed et Iudas pugnábit advérsus Ierúsalem: et congregabúntur divítiæ ómnium géntium in circúitu, aurum, et argéntum, et vestes multæ satis. Lecz i Juda walczyć będzie na Jeruzalem i: będą zgromadzone bogactwa wszech narodów w około, złoto i srebro, i szat dosyć wiele.
15
Et sic erit ruína equi, et muli, et caméli, et ásini, et ómnium iumentórum, quæ fúerint in castris illis, sicut ruína hæc. I tak będzie upadek konia i muła, wielbłąda i osła, i wszech bydląt, które były w obozie onym, jako upadek ten.
16
Et omnes, qui réliqui fúerint de univérsis géntibus, quæ venérunt contra Ierúsalem, ascéndent ab anno in annum, ut adórent regem, Dóminum exercítuum, et célebrent festivitátem tabernaculórum. A wszyscy, którzy się zostaną ze wszech narodów, które przyciągnęły przeciw Jeruzalem, chodzić będą od roku do roku, aby się kłaniali królowie Panu zastępów, a święcili święto kuczek.
17
Et erit: qui non ascénderit de famíliis terræ ad Ierúsalem ut adóret regem, Dóminum exercítuum, non erit super eos imber. I będzie: Ktoby nie szedł z familji ziemie do Jeruzalem, aby się pokłonił królowi Panu zastępów, nie będzie deszcz na nie.
18
Quod etsi família Ægýpti non ascénderit, et non vénerit: nec super eos erit, sed erit ruína, qua percútiet Dóminus omnes gentes, quæ non ascénderint ad celebrándam festivitátem tabernaculórum. A jeśliby i familia Egiptu nie wstąpiła, a nie przyszła: ani na nie będzie, ale będzie upadek, którym pokarze Pan wszystkie narody, któreby nie chodziły na święcenie święta kuczek.
19
Hoc erit peccátum Ægýpti, et hoc peccátum ómnium géntium, quæ non ascénderint ad celebrándam festivitátem tabernaculórum. Ten będzie grzech Egiptu, i ten grzech wszech narodów, któreby nie chodziły na obchodzenie święta kuczek.
20
In die illa erit quod super frenum equi est, sanctum Dómino: et erunt lebétes in domo Dómini quasi phíalæ coram altári. Onego dnia będzie, co na uździe końskiej jest, poświęcono Panu: i będą kotły w domie Pańskim jako czasze przed ołtarzem.
21
Et erit omnis lebes in Ierúsalem, et in Iuda sanctificátus Dómino exercítuum: et vénient omnes immolántes, et sument ex eis, et coquent in eis: et non erit mercátor ultra in domo Dómini exercítuum in die illo. I będzie każdy kocieł w Jeruzalem i w Juda poświęcony Panu zastępów: i będą przychodzić wszyscy ofiarujący, a będą brać z nich, i będą w nich warzyć: a nie będzie kupca więcej w domu Pana zastępów onego dnia.