Biblia Sacra

Prophetia Malachiæ Proroctwo Malachyasza
1 – 2 – 3 – 4
1
1
Onus verbi Dómini ad Israel in manu Malachíæ. Brzemię słowa Pańskiego, do Izraela w ręce Malachiasza.
2
Diléxi vos, dicit Dóminus, et dixístis: In quo dilexísti nos? Nonne frater erat Esau Iacob? dicit Dóminus: et diléxi Iacob, Umiłowałem was, mówi Pan: i rzekliście: W czemżeś nas umiłował? Izali Ezau nie był brat Jakóbowi, mówi Pan: a umiłowałem Jakóba,
3
Esau autem ódio hábui? et pósui montes eius in solitúdinem, et hereditátem eius in dracónes desérti. A Ezau miałem w nienawiści? I położyłem góry jego spustoszeniem, a dziedzictwo jego pustynią smoków.
4
Quod si díxerit Idumǽa: Destrúcti sumus, sed reverténtes ædificábimus quæ destrúcta sunt: hæc dicit Dóminus exercítuum: Isti ædificábunt, et ego déstruam: et vocabúntur términi impietátis, et pópulus, cui irátus est Dóminus usque in ætérnum. A jeśli rzecze Idumea: Jesteśmy skażeni: ale wróciwszy się zbudujemy co jest zepsowano: to mówi Pan zastępów: Ci budować będą, a ja rozwalę: i nazowią je granicami niezbożności, i ludem, na który się rozgniewał Pan aż na wieki.
5
Et óculi vestri vidébunt, et vos dicétis: Magnificétur Dóminus super términum Israel. I oczy wasze oglądają, i wy rzeczecie: Niech będzie uwielbion Pan nad granicą Izrael.
6
Fílius honórat patrem, et servus dóminum suum: si ergo pater ego sum, ubi est honor meus? et si Dóminus ego sum, ubi est timor meus, dicit Dóminus exercítuum? ad vos, o sacerdótes, qui despícitis nomen meum, et dixístis: In quo despéximus nomen tuum? Syn ma w uczciwości ojca, a sługa Pana swego: jeśli tedy ociec ja jestem, gdzież jest cześć moja? a jeślim ja Pan, gdzież jest bojaźń moja, mówi Pan zastępów do was, o kapłani, którzy gardzicie imieniem mojem: i rzekliście: W czemżeśmy wzgardzili imię twoje?
7
Offértis super altáre meum panem pollútum, et dícitis: In quo pollúimus te? In eo quod dícitis: Mensa Dómini despécta est. Ofiarujecie na ołtarzu moim chleb zmazany, a mówicie: czemeśmy cię zmazali? tem że mówicie: Stół Pański wzgardzon jest.
8
Si offerátis cæcum ad immolándum, nonne malum est? et si offerátis claudum, et lánguidum, nonne malum est? offer illud duci tuo, si placúerit ei, aut si suscéperit fáciem tuam, dicit Dóminus exercítuum. Jeśli ofiarujecie ślepe na ofiarę, aza nie źle jest? i jeśli ofiarujecie chrome i chore, aza nie źle jest? Ofiaruj to książęciu twemu, jeśli mu się podoba, abo jeśli przyjmie oblicze twoje, mówi Pan zastępów.
9
Et nunc deprecámini vultum Dei ut misereátur vestri (de manu enim vestra factum est hoc) si quómodo suscípiat fácies vestras, dicit Dóminus exercítuum. A teraz błagajcie oblicze Boże, żeby się zmiłował nad wami, (bo z ręki waszej stało się to), jeśli jako przyjmie oblicza wasze, mówi Pan zastępów.
10
Quis est in vobis, qui claudat óstia, et incéndat altáre meum gratuíto? non est mihi volúntas in vobis, dicit Dóminus exercítuum: et munus non suscípiam de manu vestra. Kto jest między wami, któryby zamykał wrota, i zapalał na ołtarzu moim darmo? Nie mam chęci do was, mówi Pan zastępów: i daru nie przyjmę z ręki waszej.
11
Ab ortu enim solis usque ad occásum, magnum est nomen meum in géntibus, et in omni loco sacrificátur, et offértur nómini meo oblátio munda: quia magnum est nomen meum in géntibus, dicit Dóminus exercítuum. Bo od wschodu słońca aż do zachodu wielkie jest imię moje między narody: a na każdem miejscu poświęcają i ofiarują imieniowi memu ofiarę czystą, bo wielkie jest imię moje między narody, mówi PAN zastępów.
12
Et vos polluístis illud in eo, quod dícitis: Mensa Dómini contamináta est: et quod superpónitur contemptíbile est cum igne, qui illud dévorat. A wy splugawiliście je tem co mówicie: Stół Pański splugawion jest: i co nań kładą wzgardzone jest z ogniem, który je pożera.
13
Et dixístis: Ecce de labóre, et exsufflástis illud, dicit Dóminus exercítuum, et intulístis de rapínis claudum, et lánguidum, et intulístis munus: numquid suscípiam illud de manu vestra, dicit Dóminus? I rzekliście: Oto z roboty, i zdmuchnęliście je, mówi Pan zastępów: a wnieśliście z wydartków chrome i chore, i wnieśliście dar: izali ji przyjmę z ręki waszej, mówi Pan?
14
Maledíctus dolósus, qui habet in grege suo másculum, et votum fáciens ímmolat débile Dómino: quia rex magnus ego, dicit Dóminus exercítuum, et nomen meum horríbile in géntibus. Przeklęty zdradliwy, który ma w trzodzie swojej samca, a uczyniwszy ślub, ofiaruje ułomne Panu: bom ja król wielki, mówi Pan zastępów, a imię moje straszne między narody.
2
1
Et nunc ad vos mandátum hoc, o sacerdótes. A teraz do was to przykazanie, o kapłani.
2
Si noluéritis audíre, et si noluéritis pónere super cor, ut detis glóriam nómini meo, ait Dóminus exercítuum: mittam in vos egestátem, et maledícam benedictiónibus vestris, et maledícam illis: quóniam non posuístis super cor. Jeśli nie będziecie chcieć słuchać, a jeśli nie będziecie chcieć kłaść na serce, abyście dali chwałę imieniowi memu, mówi Pan zastępów: puszczę na was niedostatek, i przeklinać będę błogosławieństwa wasze, i przeklnę je: iżeście nie położyli na serca.
3
Ecce ego proíciam vobis bráchium, et dispérgam super vultum vestrum stercus solemnitátum vestrárum, et assúmet vos secum. Oto ja rzucę wam łopatkę, i zaprószę na twarzy wasze łajnem uroczystych świąt waszych, i nie puści się was.
4
Et sciétis quia misi ad vos mandátum istud, ut esset pactum meum cum Levi, dicit Dóminus exercítuum. A doznacie, żem posłał do was to rozkazanie, żeby było przymierze moje z Lewi, mówi Pan zastępów.
5
Pactum meum fuit cum eo vitæ et pacis: et dedi ei timórem, et tímuit me, et a fácie nóminis mei pavébat. Przymierze moje było z nim żywota i pokoju: i dałem mu bojaźń, i bał się mnie, i lękał się od oblicza imienia mego.
6
Lex veritátis fuit in ore eius, et iníquitas non est invénta in lábiis eius: in pace, et in æquitáte ambulávit mecum, et multos avértit ab iniquitáte. Zakon prawdy był w uściech jego, a nieprawość nie nalazła się w wargach jego: w pokoju a w prawości chodził ze mną, a mnogie odwiódł od nieprawości.
7
Lábia enim sacerdótis custódient sciéntiam, et legem requírent ex ore eius: quia ángelus Dómini exercítuum est. Bo wargi kapłańskie będą strzedz umiejętności, i zakonu pytać będą z ust jego: ponieważ Aniołem Pana zastępów jest.
8
Vos autem recessístis de via, et scandalizástis plúrimos in lege: írritum fecístis pactum Levi, dicit Dóminus exercítuum. Aleście wy zstąpili z drogi, i zgorszyliście wielu w zakonie: skaziliście przymierze Lewi, mówi Pan zastępów.
9
Propter quod et ego dedi vos contemptíbiles, et húmiles ómnibus pópulis, sicut non servástis vias meas, et accepístis fáciem in lege. Przetoż i ja uczyniłem was wzgardzone i poniżone wszem narodom: tak jakoście nie strzegli dróg moich, a mieliście wzgląd na osobę w zakonie.
10
Numquid non pater unus ómnium nostrum? numquid non Deus unus creávit nos? quare ergo déspicit unusquísque nostrum fratrem suum, víolans pactum patrum nostrórum? Izali nie jeden ociec wszystkich nas? izali nie jeden Bóg stworzył nas? czemuż tedy gardzi każdy z nas bratem swoim, gwałcąc przymierze ojców naszych?
11
Transgréssus est Iuda, et abominátio facta est in Israel, et in Ierúsalem: quia contaminávit Iuda sanctificatiónem Dómini, quam diléxit, et hábuit fíliam dei aliéni. Przestąpił Juda, a obrzydłość stała się w Izraelu i w Jeruzalem: bo splugawił Judas poświęcenie Pańskie, które umiłował, i miał córkę Boga cudzego.
12
Dispérdet Dóminus virum, qui fécerit hoc, magístrum, et discípulum de tabernáculis Iacob, et offeréntem munus Dómino exercítuum. Zatraci Pan męża, któryby to uczynił, mistrza i ucznia, z przybytków Jakób, i ofiarującego dar Panu zastępów.
13
Et hoc rursum fecístis: operiebátis lácrymis altáre Dómini, fletu, et mugítu, ita ut non respíciam ultra ad sacrifícium, nec accípiam placábile quid de manu vestra. I toście jeszcze uczynili: pokrywaliście łzami ołtarz Pański, płaczem i wrzaskiem, tak, że nie wejrzę więcej na ofiarę, ani przyjmę co ubłagającego z ręki waszej.
14
Et dixístis: Quam ob causam? quia Dóminus testificátus est inter te, et uxórem pubertátis tuæ, quam tu despexísti: et hæc párticeps tua, et uxor fœ́deris tui. I rzekliście: Dla której przyczyny? Bo PAN oświadczył między tobą i żoną młodości twojej, którąś ty wzgardził: a ta uczestniczka twoją, i żoną przymierza twego.
15
Nonne unus fecit, et resíduum spíritus eius est? Et quid unus quærit, nisi semen Dei? Custodíte ergo spíritum vestrum, et uxórem adolescéntiæ tuæ noli despícere. Izali nie jeden uczynił, a ostatek ducha jego jest? a czegóż jeden szuka, jedno nasienia Bożego? A tak strzeżcie ducha waszego, a żony młodości twej nie wzgardzaj.
16
Cum ódio habúeris, dimítte, dicit Dóminus Deus Israel: opériet autem iníquitas vestiméntum eius, dicit Dóminus exercítuum: custodíte spíritum vestrum, et nolíte despícere. Gdy nienawidzieć będziesz, opuść, mówi Pan Bóg Izraelski: a okryje nieprawość odzienie jego mówi Pan zastępów. Strzeżcie ducha waszego, a nie wzgardzajcie.
17
Laboráre fecístis Dóminum in sermónibus vestris: et dixístis: In quo eum fécimus laboráre? In eo quod dícitis: Omnis qui facit malum, bonus est in conspéctu Dómini, et tales ei placent: aut certe ubi est Deus iudícii? Zadaliście pracę Panu mowami waszemi, i rzekliście: W czemżeśmy mu pracę zadali? w tem, że mówicie: Wszelki, który złe czyni, dobry jest w oczach Pańskich, i tacy mu się podobają: abo więc gdzie jest Bóg sądu?
3
1
Ecce ego mitto ángelum meum, et præparábit viam ante fáciem meam: et statim véniet ad templum suum Dominátor, quem vos quǽritis, et ángelus testaménti, quem vos vultis. Ecce venit, dicit Dóminus exercítuum: Oto ja posyłam Anioła mojego, a nagotuje drogę przed obliczem mojem.
2
et quis póterit cogitáre diem advéntus eius, et quis stabit ad vidéndum eum? Ipse enim quasi ignis conflans, et quasi herba fullónum: A zarazem przyjdzie do kościoła swego Panujący, którego wy szukacie, i Anioł przymierza, którego wy chcecie. Oto idzie, mówi PAN zastępów.
3
et sedébit conflans, et emúndans argéntum: et purgábit fílios Levi, et colábit eos quasi aurum, et quasi argéntum, et erunt Dómino offeréntes sacrifícia in iustítia. A kto będzie mógł myślą oganiać dzień przyjścia jego, a kto się ostoi na widzenie jego? Bo on jako ogień zlewający, i jako ziele farbierskie: a usiędzie wypalając i wyczyszczając srebro, i wyczyści syny Lewi, i przecedzi je jako złoto i jako srebro, i będą Panu ofiarować ofiary w sprawiedliwości.
4
Et placébit Dómino sacrifícium Iuda, et Ierúsalem, sicut dies sǽculi, et sicut anni antíqui. I spodoba się Panu ofiara Judy i Jeruzalem, jako dni wieku, i jako dawne lata.
5
Et accédam ad vos in iudício, et ero testis velox maléficis, et adúlteris, et periúris, et qui calumniántur mercédem mercenárii, víduas et pupíllos, et ópprimunt peregrínum, nec timuérunt me, dicit Dóminus exercítuum. I przystąpię do was w sądzie, a będę świadkiem prędkim czarownikom, i cudzołożnikom, i krzywoprzysiężcom, i którzy krzywdzą zapłatę najemnika, wdów i sierot, i ściskają cudzoziemca, a nie bali się mnie, mówi Pan zastępów.
6
Ego enim Dóminus, et non mutor: et vos fílii Iacob non estis consúmpti. Bom ja Pan, a nie odmieniam się: a wy synowie Jakóbowi nie jesteście wyniszczeni.
7
A diébus enim patrum vestrórum recessístis a legítimis meis, et non custodístis. Revertímini ad me, et revértar ad vos, dicit Dóminus exercítuum. Et dixístis: In quo revertémur? Bo ode dni ojców waszych odstąpiliście od praw moich, a nie strzegliście. Wróćcie się do mnie, a wrócę się do was, mówi Pan zastępów, I rzekliście: W czemże się wróciemy?
8
Si afflíget homo Deum, quia vos confígitis me? Et dixístis: In quo confígimus te? In décimis, et in primítiis. Jeśli skole człowiek Boga, że wy mnie kolecie, i rzekliście: W czemże cię kolemy? W dziesięcinach, i w pierwocinach.
9
Et in penúria vos maledícti estis, et me vos confígitis gens tota. A w niedostaku wy przeklęci jesteście, a wy mnie kolecie, narodzie wszystek.
10
Inférte omnem décimam in hórreum, et sit cibus in domo mea, et probáte me super hoc, dicit Dóminus: si non aperúero vobis cataráctas cæli, et effúdero vobis benedictiónem usque ad abundántiam, Wnoście wszystkie dziesięciny do gumna, a niech będzie żywność w domu moim, a doznajcie mię w tem, mówi Pan: Jeśli wam nie otworzę upustów niebieskich, a nie wyleję na was błogosławieństwa, aż do obfitości.
11
et increpábo pro vobis devorántem, et non corrúmpet fructum terræ vestræ: nec erit stérilis vínea in agro, dicit Dóminus exercítuum. I złamię dla was pożerającego, i nie popsuję owocu ziemie waszej, i nie będzie winnica niepłodna na polu mówi Pan zastępów.
12
Et beátos vos dicent omnes gentes: éritis enim vos terra desiderábilis, dicit Dóminus exercítuum. I będą was błogosławionemi nazywać wszyscy narodowie: bo wy będziecie ziemią pożądaną mówi Pan zastępów.
13
Invaluérunt super me verba vestra, dicit Dóminus. Zmogły się na mię słowa wasze, mówi Pan.
14
Et dixístis: Quid locúti sumus contra te? Dixístis: Vanus est, qui servit Deo: et quod emoluméntum quia custodívimus præcépta eius, et quia ambulávimus tristes coram Dómino exercítuum? I rzekliście: Cóżeśmy mówili przeciwko tobie? Mówiliście: Marny jest, który Bogu służy, a co za pożytek, żeśmy strzegli przykazania jego, a iżeśmy chodzili smętni przed Panem zastępów?
15
Ergo nunc beátos dícimus arrogántes: síquidem ædificáti sunt faciéntes impietátem, et tentavérunt Deum, et salvi facti sunt. Przetoż teraz błogosławione zowiemy harde: bo zbudowani są czyniący niezbożność: i kusili Boga, a zachowani są.
16
Tunc locúti sunt timéntes Dóminum, unusquísque cum próximo suo: Et atténdit Dóminus, et audívit: et scriptus est liber monuménti coram eo timéntibus Dóminum, et cogitántibus nomen eius. Tedy mówili, którzy się boją Pana, każdy z bliźnim swoim: i pilnował Pan a usłyszał: i napisano księgę pamiątki przed nim, bojącym się Pana, i myślącym o imieniu jego.
17
Et erunt mihi, ait Dóminus exercítuum, in die qua ego fácio, in pecúlium: et parcam eis, sicut parcit vir fílio suo serviénti sibi. I będą mi, mówi Pan zastępów, dnia, w który ja uczynię, własnością: i będę im folgował jako folgował mąż synowi swemu, który służy jemu.
18
Et convertémini, et vidébitis quid sit inter iustum, et ímpium: et inter serviéntem Deo, et non serviéntem ei. I nawrócicie się, a ujrzycie co za różność jest między sprawiedliwym a niezbożnym, i między służącym Bogu, a nie służącym jemu.
4
1
Ecce enim dies véniet succénsa quasi camínus: et erunt omnes supérbi, et omnes faciéntes impietátem stípula: et inflammábit eos dies véniens, dicit Dóminus exercítuum, quæ non derelínquet eis radícem, et germen. Bo oto dzień przydzie pałający jako piec, a będą wszyscy pyszni i wszyscy czyniący niezbożność słomą, i zapali je dzień, który przydzie, mówi Pan zastępów, który nie zostawi im korzenia, i gałązki.
2
Et oriétur vobis timéntibus nomen meum Sol iustítiæ, et sánitas in pennis eius: et egrediémini, et saliétis sicut vítuli de arménto. I wznidzie wam bojącym się imienia mego słońce sprawiedliwości, i zdrowie na skrzydłach jego, i wynidziecie, i skakać będziecie jako cielcy z stada.
3
Et calcábitis ímpios, cum fúerint cinis sub planta pedum vestrórum in die, qua ego fácio, dicit Dóminus exercítuum. I podepczecie niezbożne, gdy będą popiołem pod stopą nóg waszych, w dzień, w który ja czynię, mówi Pan zastępów.
4
Mementóte legis Móysi servi mei, quam mandávi ei in Horeb ad omnem Israel præcépta, et iudícia. Pamiętajcie na zakon Mojżesza sługi mego, którym mu rozkazał na Horeb do wszego Izraela, rozkazania i sądy.
5
Ecce ego mittam vobis Elíam prophétam, ántequam véniat dies Dómini magnus, et horríbilis. Oto ja poślę wam Heliasza proroka, pierwej niźli przydzie dzień Pański wielki a straszny.
6
Et convértet cor patrum ad fílios, et cor filiórum ad patres eórum: ne forte véniam, et percútiam terram anathémate. I nawróci serce ojców ku synom, a serce synów ku ojcom ich: abych snać nie przyszedł, a nie skarał ziemie wytraceniem.